2. Διάλογοι με κατεύθυνση την επανεξέταση των οικουμενικών αποφάσεων του παρελθόντος.

Στο προηγούμενο άρθρο σχετικό με τον π. Λουδοβίκο, ο οποίος σημειωτέον δεν αρνείται την Δυτική καταγωγή του, προερχόμενος όμως από την Ανατολή της Δύσεως, έγραψα ότι : «Ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη μου και κατ΄ ανάγκη γενικεύοντας, αυτό που προσπαθεί να μεταδώσει ο π. Λουδοβίκος, δεν είναι μόνο η επανεξέταση των σοφών προγόνων - ούτως ή άλλως έχει απορριφθεί - είναι και η θεολογική επανατοποθέτησή μας ( : νέα αξιολόγηση ) σε σχέση με τους αιρετικούς και αιρεσιάρχες του παρελθόντος.»
Τώρα, σε τούτο το βίντεο που είδατε και ακούσατε, τα πράγματα γίνονται περισσότερο ξεκάθαρα : Ο διάλογος με τη Δύση πρέπει εξάπαντος να συνεχισθεί. Και συνεχίζεται με όλες τις συνέπειες, που προέκυψαν στη συνέχεια ! Ποιες είναι αυτές, δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Δεν αναιρούν επ΄ ουδενί το δόγμα "ανήκομεν εις την Δύσιν", το οποίο έχει τώρα στόχο να ανήκομεν εις τον πλανήτη Γη, κατά το αρχαίο λόγιο «Ἀνδρῶν γὰρ ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος, καὶ οὐ στηλῶν μόνον ἐν τῇ οἰκεία σημαίνει ἐπιγραφή, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μὴ προσηκούσῃ ἄγραφος μνήμη παρ’ ἑκάστω τῆς γνώμης μᾶλλον ἢ τοῦ ἔργου ἐνδιαιτᾶται».
Από τον "Επιτάφιο Περικλέους", Θουκιδίδου "Πελοποννησιακός Πόλεμος"(2. 43).

Είμαστε όλοι οι Έλληνες επιφανείς και δεν το έχουμε πάρει ακόμη είδηση, μέγας είσαι Κύριε !

Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό του π. Λουδοβίκου, πρέπει να αρχίσουμε να διαλεγόμαστε με τους ομοίους, τους ομοιουσιανούς και λοιπούς οπαδούς του Αρείου - είχε πει κι αυτός σοφά πράγματα - με τους οπαδούς του Νεστορίου, του Σεβήρου, του Διοσκόρου, του Αίλουρου και πλήθος άλλων - κι αυτοί θα είχαν γράψεις σοφά θεολογικά γράμματα - για να βρούμε αυτά που μας ενώνουν και να αφήσουμε στην άκρη εκείνα που μας χωρίζουν, καθόσον είναι γνωστό πλέον ότι "οι πατέρες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και μας κληροδότησαν την διάσπασιν". Γνωστό είναι επίσης ότι όλες οι αρχικές αιρέσεις που συγκλόνισαν στο παρελθόν την Εκκλησία, στεγάζονται στη Δύση, αλλά και εδώ, είχαν δε ως αποτέλεσμα (σημ. δικά μου αυτά) τον Διαφωτισμό, που τόσο εύστοχα ανέλυσε ο π. Λουδοβίκος.

Να περιμένει κανείς κάποιο αποτέλεσμα από τους διαλόγους, μάταιο μου φαίνεται. Πιθανότερο είναι αυτό που είχε πει ο δικός μας ο Ηράκλειτος : «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς»(*). Ο πατέρας μας, η συμπαντική οντότητα, θα τα τινάξει όλα στον αέρα και θα κάνουμε μια νέα αρχή, αφού με μια μεγάλη έκρηξη (big bang) έγιναν όλα και η επιστήμη ανακάλυψε τη μέθοδο της προόδου κατόπιν πολέμων. Πώς θα είμαστε σήμερα, αν δεν είχαν προηγηθεί οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι ;

(*) Μάλλον θα πρέπει να γίνει μια διόρθωση στο "πάντων δε βασιλεύς". Δεν σκέφθηκε ο Ηράκλειτος ότι στη θέση του βασιλέως θα τοποθετούντο οι δημοκρατικά εκλεγμένοι κυβερνήτες - βασιλίσκοι.

1. Διάλογοι με κατεύθυνση την επανεξέταση των οικουμενικών αποφάσεων του παρελθόντος.

- π. Νικηφόρος Νάσσος : Ναι, ειναι μεγας θεολογος και χαλκεντερος ο καθηγητης μας π. Νικολαος (ουδεις βεβαια αλαθητος), και δεν με ενδιαφερει αν ασχετοι που δεν μπορουν να τον κατανοησουν, τον επικρινουν !! Η ασχετωσυνη ειναι γνωστη ανα τους αωνες! Επειδη βλεπω εδω στον τοιχο μου οσα γραφονται, αναγκαζομαι, καιτοι αναχωρω για ταξιδι, να γραψω βιαστικα! Να μην αποφαινομαστε επι παντος επιστητου αγαπητοι! Ναι σοφος, σοφωτατος μαλιστα ειναι ο Ωριγενης, αλλα ως μη θεολογος ο σχολιαστής ( ... ) δεν το ξερει και γι αυτο επιτιθεται στον αδελφο (1) (σημ. βλέπε σχόλια κατωτέρω) . Σοφωτατος ηταν, και πρωτος μεγαλος θεολογος της Εκκλησιας, και απο τα συγγραμματα του ο Μ. Βασιλειος και ο αγιος Γρηγοριος ο Θεολογος δανειστηκαν και συνεθεσαν την πρωτη εκεινη Φιλοκαλια. Πρωτος ο Ωριγενης την Παναγια ονομασε Θεοτοκο. Και αλλα πολυ σπουδαια εγραψε ο οντως σοφος, αλλα μετα ναι, οντως εξεπεσε σε αιρεσεις και κατεδικασθη, ευχαριστουμε για την πληροφορια αγαπητε, το ξερουμε αυτο!! Αλλα αυτο δεν του αφαιρει τον τιτλο του σοφου.... Ου παντος λοιπον το θεολογειν.... Θα το καταλαβουμε καποτε;; Και σε οτι αφορα στον δασκαλο μας π. Νικολαο, απευθυνεται σε φοιτητες και κανει προσιτο το λογο του... σας πειραξαν και τα μπουκαλια και τα ποτηρια ; Και τον πυροβολειτε, ωσαν να ειστε ανωτεροι του; Ναι ειναι λιγο φιλοσοφων θεολογος, αλλα αληθινος! Αλαθητος ουδεις... Αυτα τα ολιγα, δεν θα δω τις απαντησεις, διοτι δεν θα εχω προσβαση...

- Κυπριανός Χ.
Στον σημερινό «τόπο συγχύσεως», στην Βαβυλώνα, κάποτε, και σημερινή παγκόσμια πλέον οικουμένη, έρχεται να προστεθεί και ο λόγος (οντολογία) του π. Λουδοβίκου . Είναι η κατ΄ αναλογία πειραματική απόδειξη ( : ανάλυση, επεξήγηση, ερμηνεία ) της "τριαδολογίας" (sic) ή του ομοουσίου, για να είμαι ακριβής, με το ποτήρι και τους δυο αποδέκτες - εν προκειμένω φοιτητές, όπως ανέφερε ο ομιλητής, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, όπου ο πατέρας δίνει την ουσία του στον υιό και στο πνεύμα* αχρόνως μεν, χρονικά δε, όπως μας λέγει ο π. Λουδοβίκος .
Αν αυτό δεν είναι είδός τι απηχήσεως του «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν», ας μας το πουν - και με διορθώσουν - οι εγκρατείς της θεολογίας .

Δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχουν πολλά ακόμη. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, αλλά τίποτα δεν κατάλαβε, «Ὅτι ἀκατάληπτον τὸ θεῖον καὶ ὅτι οὐ δεῖ ζητεῖν καὶ περιεργάζεσθαι τὰ μὴ παραδεδομένα ἡμῖν ὑπὸ τῶν ἁγίων προφητῶν καὶ ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν. ». Συμφωνεί δε σε αυτό και το του Απ. Παύλου : « 3 καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· 4 ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι. ».

Τέλος, παρότι διαπιστώνει ο π. Λουδοβίκος, ότι "η κριτική σήμερα αφθονεί", είναι κι ο δικός του λόγος, η ομιλία αυτή στο βίντεο, μια κριτική ακόμη, που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει και το νερό να χύνεται εδώ κι εκεί . Δεν μαζεύεται πιά . Θα ασχοληθώ με αυτά τα άκρως αντιφατικά, συνάμα συγχυτικά, που αναφέρει, όχι όμως εδώ* σε αυτό το σχόλιο. Επιφυλάσσομαι, επειδή πρέπει πολλά να γράψω .

Υστερόγραφο.
Με την απειρία μας, ως προς την κατανόηση των Μυστηρίων της αγίας Εκκλησίας ή γενικότερα της Θεολογίας - λόγω των περιορισμένων σωματοψυχικών μας ικανοτήτων που οι άνθρωποι έχουμε - μόνο μέχρις ενός ορίου δυνάμεθα να πλησιάσουμε . Πέραν των ορίων αυτών η φαντασιακή και "ιδιοστοχαστική" πλάνη είναι δεδομένη . Το χοϊκό ψυχικό σώμα - η εικόνα του - μάς δεσμεύει και είναι τρομερά δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο, η επουράνιος μεταμόρφωση αυτού σε σώμα πνευματικό : «45 οὕτω καὶ γέγραπται· ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος Ἀδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν· 46 ἀλλ' οὐ πρῶτον τὸ πνευματικὸν, ἀλλὰ τὸ ψυχικόν, ἔπειτα τὸ πνευματικόν. 47 ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. 48 οἷος ὁ χοϊκός, τοιοῦτοι καὶ οἱ χοϊκοί, καὶ οἷος ὁ ἐπουράνιος, τοιοῦτοι καὶ οἱ ἐπουράνιοι. 49 καὶ καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου.».

Εκχριστιανισμός των Ελλήνων ή μήπως "ελληνοποίηση του χριστιανισμού"

Σεβαστέ και αγαπητέ π. Νικηφόρε,

Αν και έμμεσα από πρόκληση άλλου, νομίζω, απάντησα ως προς το θέμα της αμφιλεγόμενης (για μένα όχι) σοφίας του Ωριγένη . Επιπροσθέτως, τώρα, ότι διαπραγματεύθηκε (ο Ωριγένης) άριστα μερικά θεολογικά θέματα, τα οποία στη συνέχεια έγιναν δεκτά και επ΄ αυτών θεολόγησαν άλλοι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, δεν είναι λόγος, ώστε να μπορεί να τον δικαιώσει ως πλήρη στο θεολογικό του έργο . Πλήρεις δεν ήταν και οι (κατά κόσμον) σοφοί μας πρόγονοι, έστω, διότι, αφενός, ο όρος "θεολογία" τους ήταν παντελώς άγνωστος, αφ΄ ετέρου δε, η εποχή που έζησαν ήταν πρό Χριστού . Σε παρένθεση, είναι γνωστό ότι «οι μικροί κάνουν μικρά λάθη - αν θέλετε "αστοχίες" - οι μεγάλοι κάνουν μεγάλα . Και εν προκειμένω, ο διεκδικητής του στεφάνου της καθ΄ ημάς αγιότητας και της πατερικότητας, καλό είναι να θυμάται το «5 ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ.».

Ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη μου και κατ΄ ανάγκη γενικεύοντας, αυτό που προσπαθεί να μεταδώσει ο π. Λουδοβίκος, δεν είναι μόνο η επανεξέταση των σοφών προγόνων - ούτως ή άλλως έχει απορριφθεί - είναι και η θεολογική επανατοποθέτησή μας ( : νέα αξιολόγηση ) σε σχέση με τους αιρετικούς και αιρεσιάρχες του παρελθόντος . Αλλά δεν σταματάει εδώ . Μεστός πλήθους ονομάτων της κατά κόσμον σοφίας είναι ο λόγος του - ακόμη και τραγουδοποιών ως και ταινιών του κινηματογράφου - θέλοντας να "δέσει" θεολογικά την επιχειρηματολογία του υπέρ της ορθοδοξίας . Όρο, σημειωτέον, τον οποίο απορρίπτει .
Κατ΄ εμέ, ο τρόπος - μέθοδος που ακολουθεί, οδηγεί σε σκολιά οδό και όχι ευθεία ( : «10 ...τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ», «ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ» ) , το δε αποτέλεσμα - για έναν οικουμενισμό με προδιαγραφές μιας χριστιανοσύνης ή ορθοδοξίας εξελληνισμένης  - θα ήταν καταστροφικό, εφόσον εύρισκαν τόπο να πιάσουν αυτά που γράφει . Και γράφει πολλά.

Το πρόβλημα δεν είναι ο ελληνικών, δηλαδή αρχαίων, προδιαγραφών Χριστιανισμός. Ή , ας το γράψω με τον αδόκιμο όρο , η "ελληνοποίηση του Χριστιανισμού" . Είναι η εν Χριστώ αλήθεια και δικαιοσύνη πάντων, όπως με την σοφία του ζώντος Θεού προσδιόρισε με ελληνικό λόγο : γράμματα και λέξεις, ο άγιος και απόστολος των Εθνών Παύλος . Με άλλα λόγια - ανεπαρκή κατά πάντα και πάλι αδόκιμα - είναι ο εκχριστιανισμός των Ελλήνων προγόνων μας.

(1) Κατωτέρω τα σχόλια σχετικά με Ωριγένη.