Η Θεία Μετάληψη καί ο όρκος, κατά τόν Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο

 

Είναι γνωστό ότι εις τά καθ΄ ημάς τούς Ορθοδόξους Ιερά Μυστήρια, ουδεμία αναφορά γίνεται περί τού ζητήματος τού όρκου. Ο όρκος δέν αποτελεί γιά εμάς μυστήριο καί μάλιστα ιερό. Ωστόσο, ο επίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος έκανε συσχετισμό, μέ αυτά που λέγει στό βίντεο, τής Θείας Ευχαριστίας μέ τόν όρκο, επικαλούμενος τό Μτ. 18΄. Κοινός παρονομαστής τό ιερόν τής Θείας Ευχαριστίας καί τό ιερόν, ομοίως, τού όρκου, κατά τόν εν λόγω αρχιεπίσκοπο Αμερικής.

Προφανώς, αμέλησε νά αναφερθεί στό «33 Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, Οὐκ ἐπιορκήσεις, ἀποδώσεις δὲ τῷ Κυρίῳ τοὺς ὅρκους σου. 34 ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶν τοῦ Θεοῦ· 35 μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστιν τῶν ποδῶν αὐτοῦ· μήτε εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστὶν τοῦ μεγάλου βασιλέως· 36 μήτε ἐν τῇ κεφαλῇ σου ὀμόσῃς, ὅτι οὐ δύνασαι μίαν τρίχα λευκὴν ἢ μέλαιναν ποιῆσαι.» (Μτ. ε΄).

Όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης ο, κατά Θεόν, όρκος αποκλείεται εντελώς καί δέν σκοπεύω νά επεκτείνω τόν λόγον είτε διά τήν θεολογικώς απαράδεκτη αστοχία τού αναφερομένου επισκόπου είτε προκειμένου νά καταστήσω γνωστά τά εξ ανάγκης θεμιτά νομικά όρια, μεταξύ θείας καί ανθρωπίνης ορκοδωσίας. Σημειώνω, απλά, ότι τά όρια αυτά δέν τηρούνται. η δέ κλήση πρός ορκοδωσίαν είναι προσχηματική καί μόνον.

Τά γράφω αυτά διότι η πίστη διαφέρει πλήρως από τού νά δέχεται ο άνθρωπος κάτι, που αγνοεί ή εν μέρη γνωρίζει. Τό πόσο στραβά κι ανάποδα διδάσκεται είναι πασιφανές, προβλέπω δέ, σέ λίγα χρόνια, νά καταστεί εντελώς περιττή η διδασκαλία. Θά είναι χρήσιμη γιά νά δηλώνεται μόνο η (αδιάφορη) "πίστη" σέ μιά ανώτερη δύναμη καί τίποτα περισσότερο. Εναλλακτικά, προσφέρεται η εμπιστοσύνη, τήν οποία διεκδικούν οι Τράπεζες καί οπωσδήποτε η Επιστήμη. Η τελευταία, στήν θέση τής πίστης, προτιμά τήν λέξη "απόδειξη". Συνεπώς, οφείλουμε όλοι νά τήν εμπιστευόμαστε.

 

Ακούστε, λοιπόν, έναν ακόμη εκθεμελιωτή τής Παράδοσης. Αυτός μεταθέτει τό πρόβλημα από τό "πώς ;" στό "τί ;" μεταλαμβάνουμε. Γι΄ αυτόν, τό "πώς ;" μεταλαμβάνουμε είναι δευτερεύον θέμα καί προτάσσεται τό "τί ;". Ότι μεταλαμβάνουμε, δηλαδή κοινωνούμε όλοι, από ΜΙΑ Λαβίδα τό ΕΝΑ Σώμα καί Αίμα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, είναι πράγμα επικίνδυνο, είναι μολυσματικό, καί πρέπει έκαστος νά έχει τήν δική του Λαβίδα. Θά πρέπει όμως αυτή νά είναι ακριβές αντίγραφο τής πατριαρχικής Λαβίδας. Γιατί ; Επειδή αυτό συνιστά ο ιός καί λόγος τού ΠΟΥ (παγκόσμιου οργανισμού υγείας). Ο Υιός καί Λόγος τού Θεού βρήκε τόν αντικαταστάτη του ! Καί όπως η ΜΙΑ Εκκλησία, στήν οποία ελάλησε διά τών Προφητών τό Άγιον Πνεύμα, έγιναν πολλές, έτσι έγινε καί μέ αυτό ! Ότι απέκτησε πολλές εστίες εκπόρευσης «18 ... καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι» (1Ιν. β΄18)

«18 ... κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει» (Μκ. ις΄)

 Διαβάστε πρώτα αυτά, όπου παραπέμπει ο σύνδεσμος, καί κατόπιν τό Σχόλιο.

https://www.ecclesiagoc.gr/images/stories/pdfs/eucharist.pdf?fbclid=IwAR0FGALqJWmj6fk5z2R0824ow7mo03sQrobjGd3MBq4Mz7JdTBplga4FtUE 

Kyprianos Christodoulides
« Τοῦτο σημαίνει πώς τά Τίμια Δώρα, ἀκόμη καί ἄν ὑποστοῦν ἐξωτερική φθορά, ἤ ἀναμιχθοῦν (ἀθελήτως ἤ καί κακοβούλως) μέ ἰούς καί μικρόβια, ἡ παρουσία τῆς Χάριτος δέν ἐπιτρέπει νά καταστοῦν ἐπιβλαβῆ γιά τήν ὑγεία τοῦ πιστοῦ, ἀκριβῶς διότι, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, ἀποτελοῦν ἤδη πραγματικότητα καί παρουσία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως, στήν περίπτωση αὐτή ἰσχύουν τά Κυριακά λόγια, ὅτι : «κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει» (π. Νικηφ. Νάσσου, «ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ, ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΣΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ», σελ. 4)

Σχόλιο
Τοῦτο, δηλαδή, «18 ... κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει», συμβαίνει όταν ο δεχόμενος τό θανάσιμον πόμα, δέν γνωρίζει τί τού προσφέρουν. Εννοείται, γιά νά τόν θανατώσουν.
Όταν όμως γνωρίζει τί τού προσφέρουν, γιά νά δοκιμάσουν αποδεικτικά τήν πίστη του - ίσως, προκειμένουν νά πιστεύσουν καί οι ίδιοι - τότε ισχύουν άλλα :

1) «35 ... Ἄλλους ἔσωσε, σωσάτω ἑαυτόν, εἰ οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ὁ ἐκλεκτός. (...) 37 ... Εἰ σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν (...) 39 Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν λέγων· Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς. (Λκ. κγ΄)

2) « 41 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· 42 Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ' αὐτῷ· 43 πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός. » (Μτ. κζ΄)

3) «29 Καὶ οἱ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες· Οὐὰ, ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! 30 σῶσον σεαυτὸν καὶ κατάβα ἀπὸ τοῦ σταυροῦ. 31 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες πρὸς ἀλλήλους μετὰ τῶν γραμματέων ἔλεγον· Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι. 32 ὁ Χριστὸς ὁ βασιλεὺς Ἰσραὴλ καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ, ἵνα ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ. » (Μρ. ιε΄)

«Δέν έχει σημασία πώς κοινωνούμε, αλλά τί κοινωνούμε, δηλαδή, σώμα καί αίμα Χριστού»!

- Kyprianos Christodoulides
ΟΙ ολετήρες τής θρησκείας, Ιεράρχες καί υψηλόβαθμοι Κληρικοί, μάς είπαν : «Δέν έχει σημασία πώς κοινωνούμε, αλλά τί κοινωνούμε, δηλαδή, σώμα καί αίμα Χριστού»! Μάς λένε, δηλαδή, ότι η λαβίδα καί τό δισκοπότηρο είναι άχρηστα, ενώ χρήσιμα είναι ο αγιασμένος οίνος καί άρτος, σέ αίμα καί σώμα Χριστού.

Μέ τό σκεπτικό αυτό, θά έλεγε κανείς, δέν έχει σημασία τό πώς βλέπουμε, αλλά τό τί βλέπουμε. Δέν έχει σημασία πώς ακούμε, αλλά τό τί ακούμε Δέν έχει σημασία τό πώς τρώμε, αλλά τό τί τρώμε καί άλλα συναφή καί σχετικά. Μέ άλλα λόγια, άς ξεχάσουμε τό πώς καί άς ενδιαφερόμαστε μόνο διά τό τί.

Τόσο μυαλό έχουν. Άν τά υλικά μέσα (λαβίδα καί δισκοπότηρο) δέν έχουν καμμίαν σημασία, γιατί τότε νά έχουν σημασία, μάλιστα δέ αγιαστική, ο οίνος καί ο άρτος ; Δέν είναι περιττά κι αυτά ; Δέν μετέχουν τού ΄τρόπου΄ «πώς καί τί κοινωνούμε» ; Εφόσον λοιπόν ο ΄τρόπος΄ συμπεριλαμβάνει τόν άρτο καί τόν οίνο, εκτός από λαβίδα καί δισκοπότηρο, τότε δέν μάς χρειάζονται ούτε κι αυτά ! Τό μόνο που έχει σημασία καί μάς χρειάζεται, είναι ο ... αγιασμός διά τού αέρος κατόπιν τής επικλήσεως τού «ένας θεός γιά όλους».

Τοιουτοτρόπως, ο λειτουργός ιερεύς τού αγιασμού (μυστήριον) θά λέγει, απευθυνόμενος είς τόν ένα θεό, τό "ελθέ είς τό αγιάσαι ημάς καί δί εμού (αγιάσαι) παντί τώ λαώ" καί εκεί θά τελειώνουν όλα. Όλοι θά εξέρχονται τού ναού ή τού ευκτηρίου αγιαστικού οίκου πανευτυχείς ! Όλοι αγιασμένοι ! Όχι άλλοι νά έχουν μεταλάβει καί άλλοι όχι, συντηρώντας έτσι διχασμούς, διακρίσεις, αμφιταλαντεύσεις κλπ. μεταξύ τών πιστών. Πράγματα απαράδεκτα γιά τήν εποχή μας. Όλοι θά γίνομε αγιασμένοι καί παράπονο δέν θά έχει πιά κανείς. Τέλος.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/06/blog-post_53.html

Η εκκλησιολογική αναγέννηση τής Θείας Κοινωνίας

Νεώτερη επεξεργασία

Τώρα, αφού πέρασαν 100 χρόνια τρώγοντας σανό ( : εντάξει, δέν τρέχει τίποτα μέ τήν αλλαγή τού ημερολογίου) ετοιμάζονται νά φάνε τό νέο φαρμακευτικό σανό, φτιαγμένο από φαρμακοβιομηχανία ! Θά ονομάζετει "sanofi", θά είναι επιστημονικά ελεγμένο καί δέν θά υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα μόλυνσης. Επί πλέον, θά προσφέρετε μέ κουταλάκι αποστειρωμένο ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο επινοήσει η επιστημονική εκκλησιολογία.

Μήπως έχετε νά προσθέσετε κάτι άλλο σχετικά μέ αυτό :
Όπως άλλαξαν τό ημερολόγιο, έτσι θά αλλάξουν καί τόν τρόπο μετάδοσης τής Θείας Κοινωνίας. Όσοι ακολουθήσουν τόν παλαιό τρόπο, κατευθείαν σέ νέα Σπιναλόγκα. Θά είναι οι επικίνδυνοι γιά τήν Δημόσια υγεία.
Καί αυτό :
«... παράγραφος της επιστολής του Οικουμενικού Πατριάρχη προς τους Προκαθημένους των τοπικών Εκκλησιών [...Ἐνώπιον τῶν διαμορφουμένων συνθηκῶν, ἐπιθυμοῦμεν νά ἐνωτισθῶμεν τόν ἀδελφικόν Ὑμῶν λογισμόν καί τάς σκέψεις, ὥστε, ἀπό κοινοῦ νά πορευθῶμεν εἰς τήν ποιμαντικήν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀμφισβητήσεων τοῦ καθιερωμένου τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας...]»

Βλέπε ...
https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/37382-ektakto-to-oikoumeniko-patriarxeio-zita-epikoinonia-me-tis-orthodojes-ekklisies-gia-tin-theia-koinonia

... καί σημείωσε κατά πόσον ανταποκρίνεται στά πράγματα ετούτο :
« ... Ἐν τῷ πνεύματι καί ἐν τῷ φρονήματι τούτῳ, ἐπικοινωνοῦμεν μετά τῆς λίαν ἡμῖν ἀγαπητῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, προσεπιδηλοῦντες ἐνσυνειδήτως ὅτι οὐδόλως προτιθέμεθα νά ἀποστῶμεν ἐκ τῶν κληροδοτηθέντων πᾶσιν ἡμῖν ὑπό τῶν μακαρίων Πατέρων ἡμῶν.»

«39 λέγω γάρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπ' ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»

Τί νά γράψει καί τί νά τού πεί κανείς ; Ευτυχώς μίλαγε ενώπιον κενού σώματος (εκκλησιάσματος) κι έτσι γλύτωσε από κάποια ντομάτα, που θά τού έριχνε στό κεφάλη κάποιος πιστός. Όμως, φοβούμαι δέν θά υπήρχε ουδείς, εκεί κάτω στήν προτεσταντική καί σιωνιστικά ελεγχόμενη (βαθύ κράτος) Αμερική.

Καί τί επικαλέστηκε, προκειμένου νά μάς πεί : "Καί ποιό έχει μεγαλύτερη αξία (σημ. προηγήθηκε τό "σημασία" - τού πώς ή τού ότι - μεταλαμβάνουμε) ; Τό σώμα καί τό αίμα τού Χριστού ; η λαβίδα ; τό κουταλάκι ή οποιοσδήποτε άλλος τρόπος που θά αποφασίσει η Εκκλησία νά σάς δίνει τό σώμα καί τό αίμα τού Χριστού ;"
Επικαλέστηκε τό εδάφιο Κατά Ματθαίον, κγ΄, στίχος 19. Αυτό περιλαμβάνεται στούς στίχους 16 έως καί 21 :

« 16 Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοὶ, οἱ λέγοντες· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ ναῷ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ' ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ χρυσῷ τοῦ ναοῦ ὀφείλει. 17 μωροὶ καὶ τυφλοί! τίς γὰρ μείζων ἐστίν, ὁ χρυσὸς ἢ ὁ ναὸς ὁ ἁγιάζων τὸν χρυσόν; 18 καί· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ' ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ δώρῳ τῷ ἐπάνω αὐτοῦ, ὀφείλει. 19 μωροὶ καὶ τυφλοί! τί γὰρ μεῖζον, τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἁγιάζον τὸ δῶρον; 20 ὁ οὖν ὀμόσας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐπάνω αὐτοῦ· 21 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικήσαντι αὐτόν· 22 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ. »

Όπως βλέπει καί διαβάζει ο αναγνώστης, συμπεριλαμβάνεται καί ο στίχος 22 («καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ »), τόν οποίο παραλείπει εσκεμμένα ο επίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος. Εσκεμμένα διότι αυτή η ουαί, που εξαπέλυσε ο Κύριος κατά γραμματέων καί Φαρισαίων, αφορά αποκλειστικά καί μόνο στό θέμα τού όρκου καί όχι στήν πρόσληψη σώματος καί αίματος Χριστού. Πρός τούτο συνηγορεί καί ο Απ. Παύλος στήν Κορινθίους πρώτη επιστολή, κεφ ια΄ :
«26 ὁσάκις γὰρ ἂν ἐσθίητε τὸν ἄρτον τοῦτον καὶ τὸ ποτήριον τοῦτο πίνητε, τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε, ἄχρις οὗ ἂν ἔλθῃ.».
Δέν γράφει ο απόστολος Παύλος "οσάκις άν ομνύετε", γράφει (γενικώς) τό "καταγγέλλετε" καί (ειδικά) τά «ὁσάκις ἂν ἐσθίητε τὸν ἄρτον ... καὶ τὸ ποτήριον πίνητε». Ποία λοιπόν η σύνδεση «βρῶσις καὶ πόσις» (οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ) μέ τόν όρκο ;

Η θεία Ευχαριστία δέν είναι όρκος, όπως κακώς, κάκιστα παραχαράσσει ο Αμερικής Ελπιδοφόρος. Είναι Κοινωνία μέ τό σώμα καί τό αίμα τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού καί διαρκής, μόνιμη καταγγελία, τού σταυρικού θανάτου Αυτού. Καταγγελία που δέν αίρεται, ει μή μόνον διά τού ειπόντος τόν λόγον αυτόν : «39 λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπ' ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.» (Μτ. κγ΄). Άς τό έχει τούτο υπόψη ο Ελπιδοφόρος Αμερικής καί οι συν αυτώ ποιμαινόμενοι πλανηθέντες Έλληνες τής διασποράς.

Τό περιττό ρίσκο

Είπε, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος Κύρτσος : «Εγώ δεν θα πήγαινα με τίποτα να μεταλάβω. Αυτοί που το κάνουν αναλαμβάνουν περιττό ρίσκο. Η Εκκλησία πρέπει να προστατεύσει τους πιστούς της», πρόσθεσε.

Προφανώς, τό "περιττό ρίσκο" είναι ο κορονοϊός, που συνοδεύει - κατά Κύρτσο - όποιον μεταλαμβάνει. Λοιπόν, επειδή ο μπακάλης πρέπει νά έχει σωστή ζυγαριά, γιά νά μετρά τό εμπόρευμα που πουλάει, έτσι καί ο δημοσιογράφος ανεξαρτήτως ονόματος. Θά έπρεπε, επομένως, ο δημοσιογράφος Κύρτσος, νά ακολουθούσε τό παράδειγμα τών Εγγλέζων γιατρών καί νά μήν μάσαγε τά λόγια του.

Τί κάνουν οι Άγγλοι γιατροί ; Όταν χειρουργούν καρδιά (στεφανιαία) σέ καπνιστή τού λένε : «Άν συνεχίσεις νά καπνίζεις, δέν θά ξαναχειρουργηθείς» καί τόν αφήνουν ... νά αναλάβει τό "περιττό ρίσκο" του, κατά δημοσιογράφο Κύρτσο. Τό γράφω αυτό, διότι μέ κυβερνήτες όπως οι νύν καί οι πρώην, σύντομα θά τό ακούσουμε. Τό μόνο που δέν γνωρίζω, είναι άν αυτή η "ντιρεκτίβα" θά ισχύσει καί γιά τούς λαθραίους μετανάστες, που θά αντικαταστήσουν τόν πολιό αυτόχθονα Έλληνα.

Μάθε γιά νά μήν πάθεις

 

Κορονοϊός καί Θεία Κοινωνία

Ο πνευματικός, τόν οποίο ρώτησα γεμάτος περιέργεια, «δέν φοβόσαστε, που κοινωνούσατε τούς "φθισικούς";» - ήταν ιερέας στήν "Σωτηρία" - μέ είχε εξομολογήσει - μού  απάντησε : 

«Ασφαλώς καί φοβόμουν. Ποιός είμαι εγώ, νά πώ δέν φοβάμαι, όταν ο ίδιος ο Κύριος είχε κι αυτός φοβηθεί. Δέν θυμάσαι τί είπε ( "39 καὶ προελθὼν μικρὸν ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ προσευχόμενος καὶ λέγων· Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο·" Μτ. κς΄) ;  κι εγώ λοιπόν φοβόμουν, αλλά έλεγα μέσα μου : "Άν είναι νά πεθάνω από τό μικρόβιο τής φυματίωσης, που θά έχει κολλημένο πάνω του τόν Χριστό, άς πεθάνω. Καλύτερα έτσι, παρά νά πεθάνω από τό "πονηρόν έλκος", τόν καρκίνο, που δέν έχει κολλημένο πάνω του τίποτα ή έστω κάτι άλλο τού τίποτα».

Μεταφέρω εδώ αυτή τήν συνομιλία, που είχα στό παρελθόν μέ τόν πνευματικό μου - ο Κύριος νά τόν αναπαύσει - επειδή βλέπω πόσο θόρυβος γίνεται καί τί ανόητα γράφονται, τώρα μέ τόν κορονοϊό.