Το "μέντιουμ" των διδασκάλων και των άλλων

Νεότερη επεξεργασία 21/06/20110

Δεν θα μπορούσε ο Σταυρός να μην ενοχλούσε τους νεοταξίτες. Μπήκε κι αυτός στο σημάδι. Ο σκοπός είναι να αντικαταστήσουμε τον Εσταυρωμένο με κανένα σύμβολο του τύπου "μιας ανώτερης δύναμης", την οποία θα εγκρίνουν τα μέλη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η "μια ανώτερη δύναμη" είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους και μας "εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες σε όλους χωρίς κανένας μαθητής να αισθάνεται μειονεκτικά λόγω της καταγωγής, της φυλής ή του θρησκεύματός του", όπως μας είπε ο δικός μας πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας (σημ. τι λέει η παροιμία για τους γιατρούς και τους δασκάλους;).

Δεν μας δημιουργεί κανένα απολύτως πρόβλημα αυτή η "μια ανώτερη δύναμη" και ο κύριος πρόεδρος, ο δάσκαλος και όχι ο γιατρός, δεν θα μπαίνει στον κόπο να μας κάνει το μέντιουμ, διαμηνύοντας τα μειονεκτικά αισθήματα που γεννά η θέα του Εσταυρωμένου στους μικρούς μαθητές.

Αυτός δεν κάνει για δάσκαλος. Κάνει για "διάμεσο πνεύμα", όπως αυτό στις διάφορες πνευματιστικές συγκεντρώσεις, αφού μπορεί και μπαίνει μέσα στις ψυχούλες των μαθητών για να μας λέει, για λογαριασμό τους, πώς αισθάνονται. Προτείνω να του ανατεθεί ειδική θέση στην "δια βίου μάθηση και παιδεία". Ας το σκεφθούν οι του αρμόδιου Υπουργείου.

Υστερόγραφο για τη φωτογραφία
Αναπαριστά ένα νεαρό μαθητή καθισμένο σε παγκάκι, ο οποίος "αισθάνεται μειονεκτικά λόγω της καταγωγής, της φυλής ή του θρησκεύματός του", όπως διέγνωσε ο κύριος πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας και προφανώς "μέντιουμ".

"Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα"

Με τίτλο "Εκκλησία - μετάνοια - ημερολόγιο", η ιστοσελίδα του Ιερού Ησυχαστηρίου της Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου παρέθεσε ένα εκτενές κείμενο του μακαριστού Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, όπου μεταξύ άλλων έγραφε:

"Επομένως τα μυστήρια τα τελεί και τελειώνει το Πνεύμα το Άγιον διά των υπηρετών και λειτουργών του Υψίστου και όχι το παλαιό ημερολόγιο, το οποίο έχει εφευρεθή από τον ειδωλολάτρη Έλληνα Σωσιγένη, αστρονόμο, τον 4ο π.Χ., και έχει θεσπισθή από τον επίσης ειδωλολάτρη Ιούλιο Καίσαρα, δι' αυτό και Ιουλιανό έχει ονομασθή. Διότι, εάν παραδεχθούμε ότι χωρίς το παλαιό ημερολόγιο τα μυστήρια δεν τελούνται και είναι άκυρα, κατά συνέπεια είναι ανάγκη να παραδεχθούμε, ότι το ημερολόγιο είναι ανώτερο από το Άγιο Πνεύμα."


Μα είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα; Το ημερολόγιο είναι ειδωλολατρικό επειδή το έφτιαξε ένας ειδωλολάτρης; Αν αυτές οι αιτιάσεις ευσταθούν, τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε (μη γένοιτο) ότι δεν είχαν άδικο εκείνοι που είπαν στον Νικόδημο: " μη και συ εκ της γαλιλαιας ει ερευνησον και ιδε οτι προφητης εκ της γαλιλαιας ουκ εγηγερται". Ή το ακόμη χειρότερο, ότι και ο Χριστός γεννήθηκε μέσα σε ένα κόσμο και χρόνο ειδωλολατρικό, οπότε ... (άπαγε). Ως προς το ζήτημα της εγκυρότητας των Μυστηρίων, αυτή μπορεί να ερευνηθεί αν προηγουμένως διευκρινιστεί και συμφωνηθεί η εγκυρότητα, από εκκλησιαστικής πλευράς, της χρονολογικής τροποποίησης.

Ή μήπως είναι σωστό κι αυτό που λέει ο μακαριστός γέροντας:

"... ώστε ενώ ήτο Θεός καταδέχθηκε να γίνη άνθρωπος και να χύση το αίμα Του, επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να μας εξαγοράση από την κατάρα του νόμου και μας ελευθερώση από τα δεσμά του Άδου και της φθοράς, θα μας έλεγε και θα μας παρήγγελλε, μαζί με τα άλλα, ότι δια να σωθούμε πρέπει να φυλάξουμε το νέο ημερολόγιο του Σωσιγένη, διότι αυτό το ημερολόγιο στην εποχή του Χριστού ήταν νέο, επειδή το ημερολόγιο που ευρέθηκε από τον Σωσιγένη, σαν ορθότερο, κατάργησε το παλαιό του Πτολεμαίου";

Ούτε για τις άγιες Εικόνες μας μίλησε ο Χριστός, ούτε μας δίδαξε Χριστολογία, ούτε φυσικά  "εορτολογία" ή "ημερολογία". Το παλαιό ημερολόγιο δεν είναι καθόλου παλαιό. Είναι ο χρόνος που συνήφθη η Καινή Διαθήκη. Αν τώρα θέλουμε να μηκύνουμε το χρόνο βάζοντας και άλλες ημέρες, είναι ένα θέμα που μόνο με Σύνοδο μπορεί να γίνει. Κάτι που δεν έγινε στο παρελθόν, για να βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι, εκτός άλλων και ως μη όφειλε, με ένα ζήτημα όπως περίπου ήταν εκείνο της περιτομής ή της ακροβυστίας: Άλλοι να υποστηρίζουν την "περιτομή" του εορτολογίου και άλλοι την "ακροβυστία" του. Σχηματικά, βεβαίως, αυτά.

Δεν θα γράψω περισσότερα για ένα θέμα που πάντα παραμένει επίκαιρο, αλλά κανείς δεν τολμά να το ακουμπήσει. Έχουν γραφεί πολλά βέβαια. Τόσο πολλά ώστε καταντά σφοδρά ανιαρή η ενασχόληση. Ακριβώς, όπως είναι ανιαρή και η συζήτηση με τους παπικούς για τις δογματικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ μας. "Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα".

Εκκλησία και Πολιτεία, απόψεις βάθους ...

 Σας παρακαλώ βοηθείστε με, δώστε μου μια ... άποψη

«Είχαμε σε βάθος ανταλλαγή απόψεων για τη συνεργασία μας, καθώς ξέρετε ξεκινάμε μια μεγάλη προσπάθεια ως κυβέρνηση για να εμπεδώσουμε μια κοινωνία αξιών, μια ευνομούμενη πολιτεία, μια κοινωνία Δικαίου που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο» κλπ.κλπ.
Αυτά είπε ο κ. Πρωθυπουργός (ΓΑΠ) μετά τη συνάντηση που είχε με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Προσπαθούν, εκτός άλλων, να βρούν τη λύση του διαχωρισμού και της φορολόγησης των εκκλησιαστικών πραγμάτων.

"Χαίρε βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς"! Λάθος. Γράψατε "αγγέλων ακοής".
Οι κοινές προσπάθειες έχουν την κατεύθυνση για μιά κοινωνία που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και στο περιθώριο της "ιδιωτικοποίησης", λέω εγώ, τον Θεό. Με άλλα λόγια, ο κ. Παπανδρέου θέλει να πολιτικοποιήσει (σημ. δεν χρειάζεται) "ένα πρόσωπο", τον πρόεδρο της Ι. Συνόδου, και ο κ. Ιερώνυμος (το πρόσωπο) να κοινωνικοποιήσει τον κ. Παπανδρέου. Θαυμάσια!

Μάλλον όμως άχρηστος είναι ο ρόλος του κ. Ιερωνύμου (πρόσωπο). Μας έχει κοινωνικοποιήσει ο κ. Πρωθυπουργός. Απόδειξη ότι τον ψηφίσαμε για ακόμη μεγαλύτερη (πλέρια sic) κοινωνικοποίηση Ο κ. Ιερώνυμος, το πρόσωπο, τι παραπάνω μπορεί ο καημένος να κάνει; Την αναβάθμιση, την προετοιμάζει ο εκλεκτός μας, με επίκεντρο τον άνθρωπο. Αν ο κ. Ιερώνυμος είχε κάτι άλλο να προσθέσει, λάθος επιλογή έκανε στον αυτοπροσδιορισμό του : "εγώ είμαι ένα πρόσωπο, ο πρόεδρος της Ιερά Συνόδου".

Το πανάγιον Πνεύμα καλούνται οι της Συνόδου (και δια του προέδρου τους) να φανερώσουν και όχι τα δικά τους πρόσωπα, "... ότι όνομα έχεις ότι ζης, και νεκρός εί". Τι το ψάχνουμε απο εδώ κι από εκεί; Σε οικονομική εφημερίδα είχα διαβάσει στο παρελθόν ότι ο μεγαλύτερος καταθέτης της Τραπέζης Ελλάδος είναι η Εκκλησία. Αν η είδηση ήταν ψευδής, τότε ψεύδομαι κι εγώ. Αν όμως είναι αληθής, για ποιο χωρισμό γίνεται λόγος; Αν η Εκκλησία αποσύρει όλες, ναι όλες, τις καταθέσεις της και τις πάει αλλού, για παράδειγμα στη Σερβία όπου τα επιτόκια είναι υψηλά και συμφέροντα, τότε να δούμε τι θα κάνουν οι σοσιαλιστικοί εγκέφαλοι. Θα επιμείνουν στο χωρισμό ή θα μαζέψουν την ουρά και τη μεγάλη τους γλώσσα;

Ceterum censeo Carthaginem esse delendam

Θα σας αποκαλύψω ...

"Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν διά να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ' ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν διά να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών .
    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την "Νέαν Τάξιν" . Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ "ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος".
    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας. Και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως "ασήμαντοι" εμπρός εις τα "οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα" τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι' όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.
    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο "εις το ελάχιστον δυνατόν". Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς .
    Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν... με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος." (Απόσπασμα από το http://pheidias.antibaro.gr/1940/metaxas.htm).

Αν δεν καταλάβατε ποια είναι η αποκάλυψη, διαβάστε:

Μέχρι τώρα ο μπούσουλας έδειχνε την Ανατολική και τη Δυτική όχθη στην Παλαιστίνη. Τώρα, επειδή εμείς στραβά αρμενίζουμε, γύρισε και δείχνει Βόρεια και Νότια Μακεδονία. Επίκειται η συγκατάθεσή μας στην ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Αλλά οι έμποροι των εθνών ξέρουν, είναι μοναδικοί στο να φτιάχνουν πολέμους, επειδή γνωρίζουν πώς να δημιουργούν εχθρούς. Έφτιαξαν τον Χίτλερ, τον Μιλόσεβιτς, τον Σαντάμ και σε λίγο τον Αχμαντινετζάντ. Ετοιμάζουν και σε μας εδώ κάποιον βόρειο εχθρό και γείτονα. Η εναλλακτική λύση ή είναι αυτή είτε η άλλη. Η απόσβεση του υπέρογκου Δημόσιου χρέους με κάποιες "μικρές παραχωρήσεις". Σαν αυτές που αναφέρει ο αείμνηστος Ιωάννης Μεταξάς : Μοιρασιά στο Αιγαίο, μοιρασιά στην Κύπρο, ξεπούλημα της Θράκης και του ονόματος της Μακεδονίας, χωρίς αυτό να μας εγγυάται την αποφυγή πολέμου ( η Τουρκία έχει άλλο προορισμό με άλλες αναίμακτες(;) ικανοποιήσεις).


Σενάρια τύπου Σπήλμπεργκ, σενάρια συνομωσίας, θα μου πείτε. Αλλά τα "σενάρια" δεν τα βγάζουμε εμείς από το κεφάλι μας. Δεν ήταν δικό μας σενάριο η εισβολή του Ατίλλα στην Κύπρο. Δικό τους ήταν, αλλά δεν το έβλεπαν οι βλάκες που τότε μας κυβερνούσαν. Αυτοί που τώρα μας κυβερνούν ξέρουν και έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τους "για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδυα" και για να δώσουμε ένα τέλος (με δράμα) στο δράμα της Κύπρου.  

Ceterum censeo Carthaginem esse delendam :
Προς τούτοις, φρονώ ότι η Καρχηδών πρέπει να καταστραφεί.
Το έλεγε ο Κάτων για την Καρχηδόνα, το λένε σήμερα οι διάδοχοί του για μας.

Η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις θρησκευτικές ελευθερίες

Όπως έγινε γνωστό από τα δημισιεύματα στον Τύπο και στο Διαδίκτυο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε κι εφέτος την ετήσια έκθεση για τις θρησκευτικές ελευθερίες στις διάφορες χώρες. Μεταξύ αυτών η Ελλάδα και είδαμε ότι μας έβαλαν καλό βαθμό. Στα αξιολογικά κριτηρία συμπεριλαμβάνεται και η συνδρομή κάθε χώρας στις κατ΄ έτος εκδηλώσεις προς μνήμην των θυμάτων του ολοκαυτώματος.

Συγκεκριμένα διαβάσαμε: "Για την αντιμετώπιση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα κρίνεται θετικά και εφέτος η επίσημη υποστήριξη εκδηλώσεων και εκδόσεων για την μνήμη του Ολοκαυτώματος, ωστόσο επισημαίνεται αύξηση των κρουσμάτων αντισημιτισμού και βανδαλισμών μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και συνέχιση κοινωνικών εκφάνσεων αντισημιτισμού (δικαστική δίωξη και αθώωση του συγγραφέα Κ. Πλεύρη για το βιβλίο του, αντισημιτικές απόψεις ηγέτη του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη, και γελοιογραφίες στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Ριζοσπάστης).".
 

Νομίζω, ένα θέμα που τίθεται εντελώς στο περιθώριο, αφού το επικαλύπτει η εξιχνίαση, ο εντοπισμός και η  περιγραφή των κρουσμάτων της αντισημιτικής έκφανσης, είναι ότι δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς καλούμαστε να τιμήσουμε με την επιβεβλημένη, πλέον, συμμετοχή των περισσότερων χωρών στην "ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος". Τι μας θυμίζει ;  Μόνο  ότι κάποιες χιλιάδες  άνθρωποι δολοφονήθηκαν εντελώς αναίτια λόγω της φυλής τους; Ότι τα θύματα αυτά θυσιάστηκαν στο βωμό τις ελευθερίας ή μήπως επειδή είχαν διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις;


Τα ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Προτίμησα αυτά, διότι δεν βρίσκω άλλα ικανότερα να στοιχειοθετούν τον όρο "Ολοκαύτωμα".  Δεν θα διαφωνούσε κανείς, μου φαίνεται, αν υποστήριζε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θανατώθηκαν χωρίς λόγο. Ούτε και ότι "ήχθησαν προς σφαγήν" λόγω διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Αλλά δεν θα έλεγα ότι θυσιάστηκαν για την ελευθερία και παραπέρα για την Δημοκρατία.  Μια άλλη παράμετρος της ελευθερίας πρέπει να αναζητήθεί, αν πραγματικά οφείλουμε τιμή στη μνήμη αυτών των ανθρώπων.


Ποια είναι αυτή η παράμετρος δεν είναι δύσκολο να τη βρούμε. Οι άνθρωποι αυτοί υπήρξαν θύματα μιας αδίστακτης πολιτικής - διπλωματικής ραδιουργίας και μιας ανατριχιαστικής επιστημονικής ανοησίας. Η μεν διπλωματία γνώριζε πολύ καλά τις επεκτατικές/κυριαρχικές βλέψεις του ολοκληρωτικού γερμανικού καθεστώτος- με δήθεν έμβλημα εθνικό - που είχε κάνει την εμφάνισή του εκείνα τα χρόνια. Αλλά δεν αντέδρασε ή τουλάχιστον, δεν προσπάθησε να αποδυναμώσει τον πανίσχυρο στρατιωτικό μηχανισμό που είχε αρχίσει να σχηματίζεται και να επανδρώνει το πολιτικό προσωπο της Γερμανίας. Το τραγικό είναι ότι τον ενίσχυσε.

Από την άλλη μεριά, είχαμε και τις τερατώδεις επιστημονικές θεωρίες που σχετίζονταν με την κληρονομικότητα. Οι μάγοι των εργαστηρίων (Mendel 1822-1884) ανακάλυψαν τους νόμους της κληρονομικότητας και νόμισαν ότι έλυσαν πολλά, αν όχι όλα, από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ιατρική. Ο εικοστός αιώνας, ήταν ο αιώνας που οι ανακαλύψεις θα εφαρμόζονταν στην πράξη με την τραγική κατάληξη των θαλάμων αερίων.
Φορείς των παθολογικών γονιδίων θεωρήθηκαν φυλές με παρελθόν, που ανάγοντο στα βάθη των αιώνων, λόγω των συχνών φαινομένων ενδογαμίας. Αυτές ήταν υπεύθυνες για την μεταδοτικότητα πληθώρας νοσημάτων και έπρεπε ή να εγκαταλείψουν το έδαφος της Γερμανίας, όπου ένα νεο είδος ανθρώπου θα έκανε την εμφάνισή του, ή να εξοντωθούν. Και εξοντώθηκαν επειδή παρέμειναν. Ο πόλεμος δεν τους άφησε να φύγουν.
Ποιοι επιστήμονες εκείνο τον καιρό όρθωσαν ανάστημα, ώστε όλες αυτές οι ανοησίες για νέους υγιείς ανθρώπους, να λάβουν την άγουσα για απόρριψη ή έστω αναθεώρηση. Αναφέρομαι βέβαια στις 2 με 3 πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Ουδείς αντέδρασε. Διότι ενδόμυχα όλοι περίμεναν να δουν το "θαύμα" των διασταυρώσεων υγιών γονιδίων.

Αν λοιπόν οφείλουμε να θυμόμαστε το Ολοκαύτωμα, θα πρέπει εκεί να δώσουμε τη βαρύτητα και όχι στα φαινόμενα αντισημιτισμού. Που τα αναπαράγει ανόητα η επισταμένη εξιχνίαση παντός μη αποδίδοντος την οφειλομένη "μνήμη θανάτου". Η  μνήμη θανάτου αυτών των ανθρώπων, είναι μνήμη μιας εγκληματικής διπλωματίας, και ενός εξίσου απάνθρωπου επιστημονισμού, πράγματα που δυστυχώς κάνουν πάλι την εμφάνισή τους σήμερα. Απόδειξη η πλανητική επικράτηση ενός κυρίαρχου πολιτικού δόγματος, που μας επιβάλλει τις δικές του δημοκρατικές συντεταγμένες σκέψης, έκφρασης και συμπεριφοράς. Το ίδιο δόγμα επικρατεί και στο χώρο της επιστήμης και δεν νομίζω ότι υπάρχουν αμφιβολίες.

Για τη σημαία

Οι γνωστοί και ποικίλων αποχρώσεων πράκτορες του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης (σημ. είναι αυτοί που τους ψηφίζουμε) με αυτό που θα δουν, τη σημαία που έφτιαξα και δείχνω, θα βγούν να πουν για "ταγματασφαλίτες",
"γερμανοτσολιάδες" και "δοσίλογους". Μπορεί, μάλιστα, κάποιος με κιτρινόμαυρη απόχρωση, που μας πηγαίνει στα θρησκευτικά και τα δήθεν ορθόδοξα, να έλεγε τα ίδια με ό,τι γράφτηκε "αιρετικώς και ανώνυμα" για το φλάμπουρο που οι Μοναχοί του Εσφιγμένου έχουν αναρτήσει στο Μοναστήρι τους : Τη μαύρη σημαία με την επιγραφή "Ορθοδοξία ή θάνατος" :

"Είναι λοιπόν να μη θυμίζει πειρατική σημαία η μαύρη σημαία με τη φράση «Ορθοδοξία ή θάνατος»; Η Ορθοδοξία (=ελευθερία) δεν διεκδικείται με ταμπουρώματα, αλλά με γιουρούσια, όπως στο Μεσολόγγι και τι σόι θάνατος είναι αυτός, όταν με νύχια και με δόντια προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα στο κάστρο μας;".

Αυτά  μας έλεγε ο πραγματικός ορθόδοξος, "αιρετικώς" και "ανώνυμα", όπως συνηθίζεται, στα διάφορα ιστολόγια. Πειρατές του θυμίζουν οι εγκλωβισμένοι στο Μοναστήρι και η Ορθοδοξία, είναι γι΄ αυτόν ταυτόσημη έννοια της ελευθερίας. Και οπωσδήποτε, με "γιουρούσια" αλά Μεσσολόγγι! Τι να του πει κανείς; Έχει κανένα νόημα όταν δεν καταλαβαίνει ότι η Ορθοδοξία σημαίνει Αλήθεια; Έχει κανένα νόημα, όταν όλα αυτά τα χρόνια, που διαφωτιστήκαμε από τα φώτα του Διαφωτισμού, βγάλαμε από την Ορθοδοξία την Αλήθεια και βάλαμε στη θέση της την ελευθερία; Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να καταλάβει ότι η ελευθερία του κόσμου, "ως επικάλυμμα της κακίας" έχοντας την ελευθερία, τον έχει αλλοτριώσει; Οι εγκλωβισμένοι Μοναχοί προτάσσουν την ελευθερία από την αμαρτία, την ελευθερία που σώζει ψυχές, γιατί αυτή την ελευθερία μας δώρησε ο Χριστός. Αυτή είναι η Αλήθεια, αυτή είναι η Ορθοδοξία. Δεν μας χάρισε την ελευθερία του κόσμου, στο όνομα της οποίας γίνονται σήμερα τα χειρότερα εγκλήματα.

Θέλει και "γιουρούσια" αλά Μεσολόγγι ο ακραιφνής λάτρης της ορθοδοξίας. Αν έβλεπε τους Μοναχούς να σφάζονται, τότε θα τους παραδεχόταν. Θα τους ονόμαζε αγίους, θα τους άναβε κεριά, θα έκανε και ταξίματα, καμιά φορά,  λες και όλα αυτά δεν έγιναν. Θέλει να ξαναγίνουν, μάλιστα, από βαπτισμένους και μυρωμένους αδελφούς ορθόδοξους Χριστιανούς!

Τι κάνουμε τώρα; Να θαυμάσουμε ή να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή για το κατάντημα της Θρησκείας μας;

Φαντάσου!!! "Imagine" στα Αγγλικά

Αν θέλετε να ακούσετε τις "φωνές των μαρτύρων",  Χριστιανοί-θύματα που τους βασανίζουν ή σφάζουν οι Μουσουλμάνοι, δεν έχετε άλλο να κάνετε από το να παρακολουθήσετε τα παρακάτω links στο YouTube. Συγκολνιστικά πράγματα! Μην τυχόν όμως και κάνετε τον κόπο να θυμηθείτε αυτά που έγιναν πρόσφατα στη Σερβία, όπου οι "απελευθερωτικές" βόβες έγραφαν πάνω "Happy Easter Serbs". Μην κάνετε τον κόπο να θυμηθείτε το Βιετνάμ. Μην κάνετε τον κόπο να θυμηθείτε το Ιράκ, όπου οι "απελευθερωτές" απολαμβάνουν τώρα τους καρπούς της ελευθερίας που χάρισαν στους Ιρακινούς. 500.000 σκοτώθηκαν στον πόλεμο κι άλλοι τόσοι αυτοί που μεταξύ τους σφάχτηκαν. Αυτές είναι μνήμες απαγορευμένες.

Φτάνει. Ως εδώ και όχι άλλη υποκρισία. Οι Μουσουλμάνοι που σφάζουν τους Χρσιστιανούς και οι Χριστιανοί που απελευθερώνουν τους Μουσουλμάνους, φτιάχνοντας Κόσοβο, Τουρκοκυπριακό κράτος κλπ. κλπ. είναι ίδια "πάστα". Δεν μας ξεγελάνε.

http://www.youtube.com/watch?v=OXjlkaM-ikY
http://www.youtube.com/watch?v=2eKOB1ZPGnk
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/4387604.stm

Μας προκαλούν "να φανταστούμε" (imagine). Κι εμείς αυτό κάνουμε.

Οι εκλεκτοί και ο όρκος

Το Ευαγγέλιο δεν λέει μόνο να μην ορκιζόμαστε. Λέει το "και πατέρα μη καλέσετε υμών επί της γης", λέει το "μηδέ κληθήτε καθηγηταί" και το "ημείς δε μη κληθήτε ραββί", λέει ακόμη και ο Απ. Παύλος "γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω" κλπ.
Επειδή όμως το Ευαγγέλιο δεν πρωτοστατεί στη ζωή μας - πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε; - ειδικά δε σε αυτούς που άρχουν και σε εκείνους που μας ποιμαίνουν, γίνεται η παραχώρηση να ορκιζόμαστε παραβλέποντας εύλογα και τα υπόλοιπα. Έτσι, άλλοι νομίζουν ότι αυτά ξεπεράστηκαν ή ότι δεν χρειάζονται, έτεροι δε  "τα μαζεύουν"  και συμβιβάζονται: Λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο και πάντως είμαστε εντάξει.

Αλλά δεν είμαστε. Ούτε και πρόκειται να γίνουμε, όντας δέσμιοι ενός κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, που επιβάλλει στους εκλεκτούς του να ομνύουν, βάζοντας την παλάμη (σημ. ή τα δάκτυλα, όπως είδαμε πρόσφατα) στο Ευαγγέλιο, όταν πρόκειται για τους φέροντες την χριστιανική ιδιότητα. Υπάρχουν και οι σχετικά άλλες παραλλαγές. Αυτοί είναι σήμερα οι κυρίαρχοι.

Ορκίζονται λοιπόν στον αποκεκαλυμένο Τριαδικό Θεό. Αυτόν όμως οι εκλεκτοί τον απορρίπτουν. Προτιμούν την ανώτερη δύναμη που κυβερνά το Σύμπαν, είναι δε κοινή για όλους τους ανθρώπους. Πηγή της είναι ο ιστορικός Ιεχωβά των Ιουδαίων, ο οποίος κάνει την παραχώρηση σήμερα να "γνωρίζεται" και πέραν των αποδεκτών προφητών. (Παρένθεση, ένας εξ αυτών είναι και ο Ιησούς, κατά άκραν προς τους προτεστάντες οικονομίαν των ιδιοκτητών του Ιεχωβά).

Αλλά ισότιμοι των προφητών είναι πλέον (σημ. να, άλλη μια παραχώρηση των ιδιοκτητών) και οι απανταχού "θεότητες". Όλοι, θεότητες και προφήτες, ομιλούν τη γλώσσα της ανώτερη δύναμης, με το δικό τους τρόπο έκαστος, και όλοι μαζί συνθέτουν τον επερχόμενο θεό της Νέας Τάξης πραγμάτων. Δηλονότι του ελευθεροτεκτονισμού - σαφέστερα του Σιωνισμού - το ορατό κέντρο του οποίου πρόκειται να είναι η Ιερουσαλήμ. Οψόμεθα.

Ως προς το αν πρέπει να καταργηθεί ή να παραμείνει ο όρκος, θα απαντούσα, εδώ που φτάσαμε, δεν έχει κανένα νόημα το ερώτημα. Εκτός άλλων, μάλιστα, όταν δε ξέρουμε γιατί το θέτουμε, και παραλείπω τα "άλλα". Η επιβεβαίωση της αξιοπιστίας και της ευθύνης μας είναι οι λόγοι που τον επιβάλλουν και αυτά, είναι δυσεύρετα πράγματα. Σημαίνει ακόμη δέσμευση. Όχι βέβαια προεκλογική, ούτε υποκειμενική, όπως είναι η επίκληση της προσωπικής μας τιμής ή συνείδησης. Είναι δέσμευση έναντι μιας κοινά (εξ αντικειμένου) αποδεκτής και σαφώς καθορισμένης αρχής, η οποία όμως δεν μπορεί να μας  αποδεσμεύει.

Εμείς, τόσο στον πολιτικό, όσο και στον εκκλησιαστικό χώρο εγκαταστήσαμε την ελευθερία. Ευνόητοι οι λόγοι και θα παρακαλούσα να συμπεριληφθεί εδώ και ο επιστημονικός. Για ένα μόνο λόγο: Ποτέ δεν τέθηκε παρόμοιο ζήτημα ως προς τον ιατρικό όρκο στον Ιπποκράτη. Αλήθεια, γιατί;;;

Ανθρωποθυσίες και μεταμοσχεύσεις

Στο blog των ΑΚΤΙΝΩΝ μαθαίνουμε ότι στην Ουγκάντα γίνονται ανθρωποθυσίες. Συγκεκριμένα γράφει: "Το 2008 υπήρξαν 300 περιπτώσεις, εκ των οποίων μόνο οι 18 κατέληξαν στα δικαστήρια. Τα περιστατικά αυτά σχετίζονται με το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων το οποίο, πλέον, δρα ανεξέλεγκτα στη χώρα". 

Επειδή στο παρελθόν, αλλά και τώρα, έχω εκφράσει επιστημονικές αντιρήσεις για του είδους αυτού τις θεραπείες, θεωρώ χρήσιμο να δώσω ακόμη μια διάσταση στο ζήτημα αυτό. Διότι κάποτε ένας συνάδελφος γιατρός με κατηγόρησε ότι αν η Ιατρική υποστήριζε απόψεις όπως οι δικές μου θα είχαμε μείνει στα μεσαιωνικά σκοτάδια. Και σαν παράδειγμα έφερνε ότι το ίδιο είχε γίνει όταν άρχισαν οι γιατροί να ανατέμνουν τους νεκρούς. Ο κλήρος είχε ξεσηκωθεί εναντίον τους. Οι ανατομές, μου είπε, μας βοήθησαν στη γνώση του ανθρώπινου σώματος, άρα, στην καλύτερη αντιμετώπιση των ποικίλων ασθενειών. Τώρα με τις μεταμοσχεύσεις, κάτι ανάλογο θα προκύψει.

Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί των συναδέλφων μου θα δικαιολογούν με το ίδιο σκεπτικό τις μεταμοσχεύσεις. Δεν έχει άλλωστε σημασία αν το χρέος μας έναντι των νεκρών αποτελεί άγραφο ηθικό νόμο ή αν η διαφύλαξη της ζωής θεμελιώνεται εγγράφως. Ο σεβασμός είναι η απαίτηση και το ζητούμενο. Όπως σεβόμαστε τους νεκρούς, οφείλουμε να σεβόμαστε και τους ζωντανούς.

Υπάρχει όμως ένα λεπτό σημείο που διαφοροποιεί το σεβασμό στους νεκρούς από το σεβασμό προς τους ζώντες. Αν η ανατομή του νεκρού αποτελεί προσβολή, που την εξιλεώνει η γνώση για την προστασία και τη διαφύλαξη της ζωής, πώς είναι δυνατόν η ανατομή και εκσπλάχνωση ενός ευρισκόμενου ακόμη στη ζωή και μη όντος νεκρού, να μην θεωρείτε βεβήλωση; Ή έστω, να αντιμετωπίζετε συγκαταβατικά (κατ΄ οικονομία) με το αιτιολογικό της διάσωσης μιας άλλης ζωής;

Οι θεωρητικοί των μεταμοσχεύσεων, που επιμένουν να ισχυρίζονται ότι δεν "ανατέμνουν" άτομα ευρισκόμενα στη ζωή αλλά πτώματα, αν δεν πείθονται από τα επιστημονικά επιχειρήματα των συναδέλφων τους, θα πρέπει τουλάχιστον να προβληματισθούν με την περίπτωση ενός "πτώματος" (με εγκεφαλικό θάνατο) που έφερε εις πέρας εγκυμοσύνη. Η είδηση που έκανε το γύρο του κόσμου πριν  λίγο καιρό, ήταν ότι μια έγκυος που κατέστη "νεκρή" εγκεφαλικά γέννησε το έμβρυο που είχε στα σπλάχνα της. Τι άλλο να προσθέσει κανείς σ΄ αυτό, που δεν είναι άλλωστε και μοναδική περίπτωση.

Δεν θα ήθελα να προχωρήσω άλλο. Δεν παραλείπω όμως κι αυτό:  Αυστηρά κρινόμενες οι ανατομές πτωμάτων στο παρελθόν, αποτελούν οπωδήποτε πράξη προσβολής νεκρών. Δεν προσπαθώ να υπεκφύγω. Οι άνθρωποι όμως εκείνης της εποχής δεν ήταν τόσο απερίφραστα αμοραλιστές όπως οι σύγχρονοι επιστήμονες. Διέσωζαν μέσα τους φόβον Θεού, είχαν θεοσέβεια, και αυτό τους οδήγησε στο να μη επιφέρουν επιστημονικά δεινά του τύπου της ευθανασίας.   Ίσως, με αυτό τον τρόπο να ελεήθηκαν από τον Θεό.

Οι παρόντες του θρησκευτικού διαλόγου

Διαβάζουμε στο ανακοινωθέν μετά το πέρας των εργασιών της μικτής διεθνούς επιτροπής θεολογικού διαλόγου που τερματίστηκε στην Πάφο της Κύπρου :

"Το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου, τα μέλη της Ρωμαιοκαθολικής αντιπροσωπείας ετέλεσαν τη Θεία Ευχαριστία στον Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Τιμίου Σταυρού, στη Λευκωσία ... παρόντων και των Ορθοδόξων μελών... Την επομένη, Κυριακή 18 Οκτωβρίου, τελέστηκε για τα μέλη της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας Αρχιερατικό Συλλείτουργο στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης, στη Λευκωσία ... παρόντων και των μελών της Ρωμαιοκαθολικής αντιπροσωπείας. ".

Σε κάποιο βιβλίο του ο διαφωτιστής μας κ. Χ. Γιανναράς -  φίλος του, ομόφρων και πάντα εκθειαζόμενος ο π. Ζηζιούλας - μεμφόταν και κάκιζε τους ιερείς για την ευχή  που  λέγουν "υπέρ των παρακολουθούντων την θείαν και ιεράν μυσταγωγίαν ταύτην". Δεν  θυμάμαι πώς ακριβώς το έγραφε, ούτε και σε ποιο, από τα πολλά βιβλία που έχει γράψει. Διαλυτικός και μεμψίμοιρος όπως πάντα, έλεγε ότι δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε  τη διαφορά μεταξύ του "παρακολουθούντων" και του "μετεχόντων". Μας θέλει να μετέχουμε.

Το θυμήθηκα τώρα, διαβάζοντας ότι οι μεν Ορθόδοξοι επίσκοποι κλπ. ήταν "παρόντες" στη λειτουργία που τέλεσαν (μετά μουσικής) οι παπικοί και από την άλλη μεριά, "παρόντες" ήταν και οι παπικοί στη δική μας Θεία Λειτουργία.

Το ερώτημα που τίθεται, σύμφωνα με τα γραπτά του κ. Γιανναρά και του ομοϊδεάτη του π. Ζηζιούλα (συγγνώμη, αλλά δεν γνωρίζω ποιος υπαγορεύει σε ποιον αυτά που γράφει) είναι τούτο: Οι δικοί μας "παρόντες" τι ήταν; Μετέχοντες ή παρακολουθούντες; Αν αυτό το "παρόντες" σημαίνει "ωσεί" παρόντες, θα ήταν καλό να απουσίαζαν εντελώς. Το παρόντες σημαίνει παρόντες και δεν έχει καμιά σημασία αν ήταν παρακολουθούντες ή μετέχοντες.

Οι απλοί πιστοί άνθρωποι που βλέπουν τους παπάδες τους να βρίσκονται μέσα στο εκκλησίασμα κατά τη διάρκεια της παπικής συνάθροισης, δεν κάθονται να αναρωτηθούν αν αυτοί είναι παρακολουθούντες, μετέχοντες, παρευρευρισκόμενοι ή απλώς καθισμένοι.
Τους βλέπει να λειτουργούνται, να παίρνουν την ευλογία από τους παπικούς, όπως ακριβώς και οι ίδιοι. Πηγαίνουν τις Κυριακές να λειτουργηθούν και να ευλογηθούν χωρίς να πολυπραγμονούν αν μετέχουν ή αν παρακολουθούν. (Σημ. Αν οι Ζηζιούλες κα Γιανναράδες επιμένουν στην "μετοχή", ας πάνε να δουν απίθανες "μεθέξεις" στους προτεστάντες).

Λοιπόν. Αυτούς που στέλνουμε στους διαλόγους ας το καταλάβουν. Δεν τους στέλνουμε για να πηγαίνουν να δίνουν παρόν, όταν οι παπικοί κάνουν τα δικά τους μέσα στις εκκλησίες τους. Τους στέλνουμε για να δίνουν το Ορθόδοξο παρόν και ας αφήσουν στην άκρη τα σχέδια της έξυπνης ακούσιας διολίσθησης των απλών ανθρώπων στον "ένα θεό για όλους". Αυτός ο θεός είναι του πάπα για τον πάπα. Ο δικός μας είναι: Όλοι εμείς για τον ΄Ενα και Τριαδικό και επ΄ Αληθεία Θεό, κατά το "εν ενί στόματι και μια καρδία δοξάζειν και ανυμνείν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Σου".