Ώδε η σοφία εστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω ...

Μιλούν για το "σφράγισμα", γράφουν για τον ΑΜΚΑ, χτυπούν αφυπνιστικά τις καμπάνες για τον αντίχριστο - γράφουν και βιβλία για την ημερομηνία έλευσης της Δευτέρας Παρουσίας - βουΐζει ο τόπος για τον εθνομηδενισμό και τη Νέα Τάξη. Γενικά βρισκόμαστε σε υπερένταση, σε υπερδιέγερση, σε ετοιμότητα.

Αλλά μόνο για ένα πράγμα δεν γράφουν, ένα πράγμα δεν βλέπουν. "Και ουκ ήν φωνή και ουκ ήν ακρόασις". Πώς έγιναν όλα αυτά, πώς φτάσαμε σε όλα αυτά; Μα, δεν είναι περίεργο; Δεν είναι κυριολεκτική τύφλωση; Δεν έγιναν όλα δια της ψήφου; Δεν ψηφίζαμε όλους αυτούς που, τώρα, μας σφραγίζουν; Δεν ψηφίζαμε όλους αυτούς που καταδιώκουν κάθε τι το εθνικό, κάθε τι το θρησκευτικό; Τι κάναμε και τι κάνουμε τόσα χρόνια; Εκλογές γίνονται και όλοι αγεληδόν δεν τρέχουμε, και τρέχαμε, να πάμε να ρίξουμε την ψήφο, έχοντας μάλιστα τις ευλογίες γερόντων, ορώντων, πνευματικών και λοιπών οδηγών ψυχοσωτήρων; Τόσο πολύ μας έχει στραβώσει το πολιτικό δημοκρατικόν πάθος και άλλο τόσο μας έχει διαφθείρει το "μανικόν" της ψήφου.

Θα πουν, βέβαια, μερικοί : Μα εμείς αποφεύγαμε να ψηφίζουμε αυτούς που ξέραμε ότι εμφορούνται από αντιχριστιανικές, αντεθνικές κά. ιδέες. Οποία αφέλεια! Σημασία δεν έχει ποιούς ψηφίζεις. Σημασία έχει ότι συντηρείς δια της ψήφου το σύστημα που σε παγιδεύει. Ανοητότερο δε, θα ήταν να ισχυριστούν, ότι με αυτά που γράφω γίνομαι εισηγητής αναρχικών, αντιεξουσιαστικών και άλλων αντιδημοκρατικών παρηκμασμένων ιδεών. Δεν είναι έτσι, δεν είναι.

Αρνούμαι τη συμμετοχή σε ένα φαύλο σύστημα μιας εξίσου φαύλης δημοκρατίας των πολυσυλλεκτικών (!!!) κομμάτων, όπου εκεί μέσα συνωστίζονται πολτοποιητικά οι πάντες και τα πάντα. Ο ψηφοφόρος οφείλει να έχει ενώπιόν του γνωστούς ανθρώπους, με γνωστές ιδέες, με παραδεδεγμένες αρχές και όχι ένα κόμμα τύπου εμπορικού πολυκαταστήματος, που του ερεθίζει τη επιθυμία και του υφαρπάζει τη βούληση.

Ώδε λοιπόν η σοφία. Ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν : Το θηρίον της ψήφου, με το οποίο όλα έγιναν, όλα γίνονται και τα πάντα θα γίνουν, "ίνα η γραφή πληρωθή". Η ανατροπή αυτής της σατανικής, όπως την κατάντησαν, πολιτικής δεν γίνεται δια της ψήφου. Γίνεται χωρίς αυτή.

Η αθέατη όψη

Δημοσιεύθηκε, αυτό εδάφιο που θα διαβάσετε, σε ένα ιστολόγιο(*)  και έγραφε τα εξής : "Κατά τήν πρώτη χιλιετία, ἰσχυρίζονται οἱ οἰκουμενιστές, ἡ ᾿Εκκλησία ἑνωμένη κατέκτησε τόν κόσμο. Κατά τή δεύτερη, μέ τή διαίρεση καί διάσπαση ταπεινώθηκε καί συρρικνώθηκε. Στήν τρίτη χιλιετία, ἄν δέν ἑνωθοῦμε, θά καταποθοῦμε ἀπό τήν ἀθεΐα καί τήν ἀπιστία ἤ θά ἐκτοπισθοῦμε ἀπό τό συνεχῶς ἐπεκτεινόμενο ἰσλαμικό τόξο."

Προφανώς προέρχονται από ελληνική γραφίδα νεοταξικού οικουμενιστή, αφού μας θυμίζει το "ισλαμικό τόξο". Οι οικουμενιστές σκόπιμα αποφεύγουν να υποβάλουν εαυτούς σε ανάκριση. Να αναρωτηθούν, ποιοί ευθύνονται για το κατάντημα της χριστιανοσύνης (ράκος αποκαθημένης) κατά την δεύτερη χιλιετία. Προτεστάντες και παπικοί σφάχτηκαν ανηλεώς και έλυσαν, υποτίθεται, τις μεταξύ τους διαφορές μόλις πριν 60 χρόνια. Ποιοί ήταν "στα πράγματα" κατά τη δεύτερη χιλιετία και άρα, από ποιούς βλάστησε η αθεΐα και τόσα άλλα ανταγωνιστικά και άθεα, τους είναι αδιάφορο. Παίξαμε εμείς κανένα ρόλο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία; Δικά τους είναι όλα αυτά τα κατορθώματα. Τι ζητούν τώρα από εμάς; Γιατί δεν μας αφήνουν ήσυχους;

Θα εκτοπισθούμε, λένε, από το συνεχώς επεκτεινόμενο Ισλάμ (ισλαμικό τόξο)! Οποία θρασύτης!! Λες και δεν είναι αυτοί που αποκαλούν "άγιο" το Κοράνι. Λες και δεν είναι αυτοί που φτιάχνουν Κόσοβο και Βόρεια Κύπρο. Λες και δεν είναι αυτοί που γκρεμίζουν τα σύνορα για να εισρεύσουν οι φιλειρηνικοί δυστυχισμένοι λαθραίοι ισλαμοφασίστες. Λες και δεν είναι αυτοί, που μεθοδικά βάζουν τους ισλαμιστές να αλληλοσφάζονται (Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιρακ, Ιράν, Παλαιστίνη, αραβική άνοιξη σήμερα).

Κατάλαβαν, αλλά δεν το λένε. Ο Χίτλερ είχε δίκιο, αλλά χρησιμοποίησε λάθος μέθοδο. Το χειρότερο, τα έβαλε με αυτούς που τον δασκάλεψαν να κάνει, αυτό που πήγε να φτιάξει. Τώρα τον ντύνουν με ένθεο μαρξισμό (σταλινισμό) και συνθηματολογούν σοσιαλιστικά. Οι δημοκρατικές διαδικασίες τους ευνοούν αφάνταστα. Όλα γίνονται και όλα θα γίνουν δια της ψήφου.

Μπήκε στη μέση και ο σιωνισμός και ... "ευρίσκει Φίλιππος τον Ναθαναήλ" ! (Ας μου συγχωρεθεί, άλλωστε για διεστραμμένους, τον νουν, ανθρώπους γίνεται λόγος). Βρήκαμε την ενότητα!! Η σωτηρία μας είναι η αγάπη και amo ergo sum!!!

Με φαλκιδευμένη αγάπη, με απίστευτη υποκρισία, με αληθοφανή ψεύδη και ένα Θεό κομμένο στα μέτρα της ιδιοτέλειας που υπηρετούν, προσπαθούν να υποτάξουν την ανθρωπότητα. Ζει Κύριος, θα τους αφανίσει πάλι.

(*)   http://aktines.blogspot.com/2009/10/blog-post_2781.html

Περιμένοντας την Ανάσταση

Γράμμα σε ένα φίλο

Το ξέρω ότι θα διαφωνήσετε με αυτά που σας γράφω. Διόλου απίθανο να μη μου απαντήσετε. Δεν με πειράζει. Θα τα έχετε πάντως διαβάσει.

Περιμένουμε την Ανάσταση. Θα αναστηθεί πάλι ο Κύριος κι εμείς, κατά το σύνηθες, θα τον ξαναθάψουμε - καλύτερα, θα Τον κρύψουμε. Όπως κάθε χρόνο, όπως εδώ και πολλά χρόνια.
Τον θάψαμε (κρύψαμε) έχοντας χάσει τη Μικρασία। Και νομίσαμε ότι θα Τον αναστήσουμε με αυτό που μας επέβαλλαν οι πολιτικοί στα Θρησκευτικά μας πράγματα. Ήθελαν τότε να φτιάξουν την Κοινωνία των Εθνών,μα χάλασε η δουλειά.

Δώσαμε "ρέστα" και μας φόρτωσαν τον κομμουνισμό για να πελεκηθούμε μεταξύ μας. Έπειτα, μας βρήκε Χούντα και ακολούθησε η Κύπρος. Τη χάσαμε κι αυτή. Ανασάναμε, υποτίθεται, για λίγο και μετά μπήκαμε στη φωλιά του λύκου (ΕΟΚ) για να ευπρεπιστούμε πολιτικά - αν και μας είχε ξεσκίσει. Τώρα μας βρήκαν οι γκρίζες ζώνες, τα Σκόπια, η Αλβανία και μια χώρα που καίγεται συστηματικά. Μπήκαν και οι λαθρομετανάστες.

Όλα αυτά έγιναν δια της ψήφου, με τους πολιτικούς συνεργούντων και των θρησκευτικών ποιμένων και ηγετών. Οι οποίοι, κάθε φορά που προκηρύσσοντο εκλογές, εύχονταν "να μας φωτίσει ο Θεός, να ψηφίσουμε τους άξιους, τους καλύτερους".

Τους ψηφίζαμε και να, τώρα, βλέπουμε ότι φτάσαμε στην κατακρήμνιση, στον εθνομηδενισμό. Πέφτουμε και λέμε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξουμε άλλους πολιτικούς και πολιτική. Αλλά δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Αν δεν βγουν οι ταγοί να δώσουν το σύνθημα "ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ", θα πέσουμε κάτω και θα σκάσουμε σαν το καρπούζι.

Ω! Και να ήταν, να ανοίξουν οι κάλπες και να βρουν μέσα 200 με 300 χιλιάδες ψήφους! Όσες από τους λαθραίους, που θα τους κάνουν "Έλληνες". Κι ας έρθουν μετά, να μας πουν για πατρίδα, για Ελλάδα και για το λαό που τους εμπιστεύθηκε!

Όποιος αποφασίζει να παίξει με την πολιτική τράπουλα κομίζοντας νέο πολιτικό ήθος (: "Ο Ορθόδοξος ιστός αποτελεί για την Ελλάδα, ιδιαίτερα σήμερα, το θεμέλιο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, το συνεκτικό ιστό αποτροπής της ολοκληρωτικής άλωσής μας", δικά σας λόγια αυτά) θα πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό το παιγχνίδι παίζεται με σημαδεμένα χαρτιά. Είναι ο νόμος, είναι ο κανόνας. Χρειάζεται διαφορετική αντίληψη ως προς αυτό που μέχρι σήμερα ονομάζεται πολιτική. Και ακόμη, χρειάζεται μια διαφορετικού είδους πίστη, όχι αυτή που γνωρίζουμε (εμπιστοσύνη) και η οποία έχει πρωτίστως σχέση με οικονομικά ή άλλα δόλια και ιδιοτελή συμφέροντα.

Αυτός που πραγματικά θα προσφερθεί για κάτι τέτοιο και περιμένει να τον πιστέψουμε - όχι να τον εμπιστευθούμε - αυτό το νέο πρέπει να μας φέρει: ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ. Η δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας, αυτή είναι και αυτό είναι. Να αφήσουμε τους λαθραίους να κάνουν κυβέρνηση και τον εσμό της Νέας Τάξης, να διαλέξουν τους ομοίους τους. Τότε θα δούμε ποιοι είμαστε, πόσοι είμαστε, ποιοι και πόσοι είναι οι αυτοί. Έτσι γίνονται τα Δημοψηφίσματα, που ποτέ δεν τόλμησαν να κάνουν οι φαύλοι.

Περιμένοντας την Ανάσταση, αν θέλουμε κι εμείς να αναστηθούμε, μόνο αυτό μας έχει απομείνει : ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ.
---------------------------------------
(Η φωτογραφία λήφθηκε από το blog ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ)

"Επίβλημα ράκους αγνάφου"

"ουδείς δε επιβάλλει επίβλημα ράκους αγνάφου επί ιματίω παλαιώ. αίρει γαρ το πλήρωμα αυτού από του ιματίου και χείρον σχίσμα γίνεται" (Μτθ. θ' 16)

Με αφορμή άρθρο σχετικά με το ήθος και τον άνθρωπο.

Όταν η Εκκλησία σύρεται από το άρμα της Πολιτείας και δεν έχει το σθένος και την πυγμή, εκεί όπου επιβάλλεται, να προτάξει το "πειθαρχείν δει Θεώ ή ανθρώποις", τότε έχει χάσει τον ουσιαστικό σκοπό, και το νόημα, της ύπαρξής της. Γίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, εκκλησία, δηλαδή, μια από τις άφθονες παραλλαγές του θρησκευτικού μας σουπερμάρκετ.

Τι κι αν λέμε, τι κι αν γράφουμε, τι κι αν φωνάζουμε, για την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας; Από την εκκλησία-τροχό της πολιτικής άμαξας, δεν βγαίνουν θεολόγοι-θεοφώτιστοι πιστοί, που μπορεί μελλοντικά να τοποθετηθούν στα υψηλά στρώματα της πολιτικής διακυβέρνησης. Βγαίνουν ά-χριστοι και αντίχριστοι, όπως κατά την περίοδο της προ-μπολσεβικικής επανάστασης. Οι κεφαλές των μπολσεβίκων ήταν όλοι τους απόφοιτοι των θεολογικών σεμιναρίων. Τυπικό παράδειγμα ο Στάλιν.

Αυτό το "ήθος ανθρώπου" βγάζουν οι εκκλησίες, όταν υποτάσσονται στον Καίσαρα. Οι περισσότεροι, για να μην γράψω όλοι, άρχοντες και αρχόμενοι, χρησιμοποιούν μιαν κατ΄ επίφαση θρησκευτικότητα. Τα προσχήματα πρέπει να τηρούνται. Και αν συμβεί κάποιος να ξεπηδήσει με λόγο καταγγελτικό και αληθή, μέσα από τους κόλπους της εκκλησίας αυτής, οι πάντες θα αδιαφορήσουν. Αν, δε, αυτός ίσταται στην ανώτερη εκκλησιαστική ιεραρχία, θα φροντίσει διακριτικά και όσο μπορεί πιο επιδέξια, να "επιβάλλει επίβλημα ράκους αγνάφου επί ιματίω παλαιώ", άχρηστο και φθαρμένο.

Δυστυχώς, έτσι κατάντησε η Εκκλησία υπό την δεσποτεία της Πολιτείας και την περίφημη τήρηση των "διακριτών" ρόλων.

ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ, και με λάθος την αλλάξαμε.

Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν είχα δει το τελευταίο ντημπέιτ, δεν ψηφίζω. Είμαι (με έκαναν) αλλοδαπός, δηλαδή Κύπριος. Ξεσηκωθήκαμε παλιά ζητώντας Ένωση. Μας είπαν, ήταν λάθος. Την ανεξαρτησία έπρεπε να ζητήσουμε, μας υπέδειξαν, και αυτό κάναμε. Γίναμε Κύπριοι, αλλάξαμε τη ζωή με λάθος ζωή και διαρκώς με λάθη πορευόμαστε. Οι πολιτικοί αφέντες αυτό που καλά γνωρίζουν, είναι να συνθέτουν. Ανακατεύουν το λάθος με το σωστό - είναι κι αυτό λάθος - και αυτό που βγαίνει, είναι να μη ξέρεις ποιο το σωστό και ποιο το λάθος, ποια η αλήθεια και ποιο το ψέμα. Η Κύπρος έγινε κράτος και δίπλα της, μέσα της, ξεπήδησε ακόμη ένα "κράτος" σε μια εποχή διάλυσης των κρατών! Και να ήταν μόνο αυτό ... ;

"Πήραμε τη ζωή μας λάθος/κι αλλάξαμε ζωή", έγραψε ο βραβευμένος διπλωμάτης ποιητής . Άφησε σε μας να καταλάβουμε, ότι με ένα ακόμη λάθος αλλάξαμε τη ζωή μας.

Μου ήρθαν στο νου τώρα τα σοφά λόγια ενός Γέροντα με αφορμή μια σύντομη αναδρομή. Κάποιος θέλησε να μας θυμίσει τι έλεγε ένας πρώην και ένας νυν πρωθυπουργός. Έφριξα! 'Οταν, λοιπόν, είχα επισκεφθεί τον γέροντα ασκητή στην Καψάλα του αγ. Όρους είχα μια εφημερίδα μαζί μου. Ο νεαρός μοναχός που τον υπηρετούσε (ήταν ασθενής) τον ρώτησε αν ήθελε να του διαβάσει τα νέα. Κι εκείνος του απάντησε : Όχι, άφησέ τα καλύτερα να σιτέψουν.
Σίτεψε, λοιπόν και το ντιμπέιτ. Αλλά όχι αρκετά. Θέλει κι άλλο ψήσιμο ακόμη.

Ένα γενικό συμπέρασμα : Οι Έλληνες είμαστε επιρρεπείς στην ασάφεια, στην αοριστολογία. Αυτό μας αρέσει, και εντελώς επιπόλαια ή και ανόητα, θα παρατηρούσε κάποιος, αυτός ήταν ο λόγος που αποδεχθήκαμε ό,τι μας είπε ο Απ. Παύλος στην Πνύκα.

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά σ΄αυτή την ηλίθια εξίσωση. Άλλο η ασάφεια και η αοριστολογία της πολιτικής και διαφορετικά είναι τα πράγματα, όταν αυτά αφορούν στην πίστη.

Όταν αναφερόμαστε στην πίστη, η ασάφεια και η αοριστολογία παύει να υπάρχει, διότι ζούμε αυτό που πιστεύουμε. Στην πολιτική δεν συμβαίνει αυτό. Δεν είναι ικανό το πολιτικό πίστευμα να γίνει αυτό που ζει ο πολίτης. Τον διαψεύδει - και το διαψεύδει - αυτό που βλέπει : Αλλα να προτείνει ο ένας, διαφορετικά ο άλλος. Άλλα να λέει ο ένας, άλλα ο άλλος και τελικά, να κερδίζει αυτός που αοριστολογεί καλύτερα, υποσχόμενος τα ασαφή και ευαγγελιζόμενος τα ανέφικτα. Μάχεται ο ένας τον άλλο και αν κάποτε συμβεί να γίνουν πράξη οι πολιτικοί οραματισμοί, η εσχάτη πλάνη αποδεικνύεται χειρότερη από την προηγούμενη. Παραδείγματα δεν νομίζω ότι χρειάζονται. Οι φτωχοί Έλληνες γίναμε αίφνης πλούσιοι, αλλά με δανεικά λεφτά. Τώρα, θα μας τα πάρουν πίσω.

Ο συγχωρεμένος ο παπούς μου έφαγε τη θάλασσα με το κουτάλι ταξιδεύοντας με ποντοπόρα πλοία από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Έβγαλε κάτι χρήματα, αλλά δυο φορές τα έχασε. Τη μια με το κραχ του 1929 και την άλλη με τον πόλεμο του ΄40. Του έμεινε μόνο το σπίτι που αγόρασε "προικώο". Θα του το έπαιρναν κι αυτό, αλλά γλύτωσε ευτυχώς. Είναι όμως αυτό μια άλλη ιστορία, που κάποτε θα τη γράψω. Για την ώρα, ας καταθέσω τη συμβουλή που μου έδωσε ο ερημίτης του αγίου Όρους :

" Με την ψήφο κερδίζονται οι εκλογές, με την ψήφο χάνεται και η ζωή παιδί μου ".

Παραβρωμίσαμε

Ένας εκ των διασήμων επιφυλλιδογράφων - μισθωτός σε εξαγορασμένη εφημερίδα - θέλησε κι αυτός με τον τρόπο του να αποτίσει φόρο τιμής στη Επανάσταση το Εικοσιένα. Άνοιξε τα βιβλία, έψαξε και βρήκε τον Αθανάσιο Τσακάλωφ. Μας έμαθε πολλές λεπτομέρειες. Ότι σε νεαρά ηλικία τον είχαν απαγάγει οι Τούρκοι ( ήταν πανέμορφος) τον έκλεισαν σε χαρέμι και τον έκαναν "γιουσουφάκι". Μετά, το έσκασε ( μας λέει πώς) πήγε στη Ρωσία, έπειτα στη Γαλλία και τελικά έγινε ο γνωστός σε όλους Φιλικός, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ. Μας πληροφορεί, ότι το μίσος που έτρεφε γι΄ αυτό που του είχαν κάνει οι Τούρκοι, μεταστράφηκε σε συνωμοτισμό με αποτέλεσμα την Επανάσταση. Και κατέληγε : " Ας μείνει λοιπόν ιερή η μνήμη του Αθανάσιου Τσακάλωφ, του Πρωτεργάτη Ιδρυτή της Φιλικής των Νεοελλήνων Εταιρίας, κι ας αποφασίσουμε επιτέλους να λέμε την αλήθεια στα παιδιά μας ". Να σημειώσω, ότι αυτό το άρθρο κυκλοφόρησε σε ένα ιστολόγιο που ξεχωρίζει για την ποιότητα των δικών του, αλλά και άλλων, (ανα) δημοσιεύσεων.

Έκρινα ότι δεν έπρεπε να παραμείνει ασχολίαστο, αφού ο αρθρογράφος εγκαλεί το παρελθόν για απόκρυψη ιστορικών (!!!) στοιχείων. Καίει στην πυρά του υπερσυντηρητισμού εγκυκλποπαίδειες και ανθρώπους. Γράφει : " Όπως βλέπετε, η υπερσυντηρητική ατμόσφαιρα μιας μερίδας της ιστορικής διανόησης στην πατρίδα μας, δε μπορούσε να δεχτεί το βιασμό του Τσακάλωφ απ τον Μουχτάρ, και δεν τον αναφέρει πουθενά, ενώ είναι το κυρίαρχο και αιτιοφόρο γεγονός της ζωής του μεγάλου Έλληνα Επαναστάτη! ". Περισσότερα, μπορείτε να βρείτε εδώ : http://kostasxan.blogspot.com/2010/03/blog-post_27.html.

Ιδού λοιπόν τι έγραψα :

Και τα σκουπίδια, είναι κι αυτά μια αλήθεια, όπως και ο άνθρωπος. Είναι κι αυτός, κατά μια άποψη, ένα σκουπίδι : "Από το χώμα πλάστηκες, στο χώμα θα ξαναγυρίσεις".

Την Ιστορία όμως δεν τη γράφουν τα σκουπίδια. Η απαγωγή και ο βιασμός από τους τυράννους - πρακτική συνηθισμένη - δεν αποτελούν, τουλάχιστον για εκείνους που η Ιστορία τους έγραψε, αλήθεια. Ούτε και είναι ποτέ δυνατόν αυτό το μεμονωμένο περιστστικό, να αποτελεί την αφορμή - ή έστω, να δικαιολογεί - της Εθνεγερσίας. Ο βιασμός με ευρύτερη έννοια, ως καταπάτηση κάθε μορφής αξιοπρέπειας και ελευθερίας του ανθρώπου - όπου μπορεί να συμπεριλαμβάνεται και η συγκεκριμένη λεπτομέρεια, που έκρινε σκόπιμο ο επιφυλλιδογράφος να μάθουμε - είναι αυτό που δικαιολογεί τον γενικό ξεσηκωμό.

Δεν έχει κανένα νόημα από επιστημονικής (ιστορικής) άποψης το να ασχοληθεί κανείς με τέτοιου είδους βιασμούς και μάλιστα, χάριν της αληθείας "που την κρύβουμε από τα παιδιά"!
Αλήθειες του τύπου " ένα όμορφο αγόρι, πηδημένο από έναν Τούρκο, το ξεπλήρωσε πηδώντας ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία! " είναι αφοριστικές γελοιότητες και ιστορικά συμπεράσματα κατάλληλα για συζητήσεις καφενείου.

Φωτιστήκαμε με αυτά που μας είπε ο κ. Ιατρόπουλος; Δεν το φαντάζομαι. Μάλλον, εξαθλιωθήκαμε. Αφού με αυτά που μας "έμαθε", πέρασε σε πρώτη μοίρα τον σωματικό βιασμό και άφησε στα αζήτητα τον πνευματικό βιασμό, ο οποίος προηγείται πάντα, για να ακολουθήσουν ύστερα όλα τα άλλα και οι άλλες "αλήθειες". Που έχουν και τα σκουπίδια, όπως είπαμε. Δεν έχουν άδικο λοιπόν όσοι μας κατηγορούν. Παραβρωμίσαμε.

Υστερόγραφο.
Η φωτογραφία είναι μια όμορφη φωτογραφία σκουπιδιών, όσο όμορφο είναι και το ιστορικό "αφιέρωμα" στο ΄21 του κ. Ιατρόπουλου.

Τόν Πάπα Νά Καταράσθε Ως Αίτιον

Αυτά είναι του Μακρυγιάννη :
 "Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.
...
Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στά κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους
...
Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες."
...
Και αυτά τα έγραψε ένας σχολιαστής :
Πολύ σωστά, δεν είχε θεία φώτιση, αφού στην προσπάθειά του να δει τον Θεό, έπεσε στην αίρεση:
1/ Τοποθετεί τον εαυτό του εκ δεξιών του Πατρός και αφού ο Υιός αναγκάζεται να πάει μια θέση πιο πέρα!
2/ Τοποθετεί τον εαυτό του ως συνεταίρο και μέτοχο της Χάρης του Πατρός!
3/ Αυτοαγιοποιείται και θεωρεί, ότι θα απολαύσει μεγαλύτερης τιμής απ' ότι η Θεοτόκος!
4/ Καλείται από την Παναγία να μην αποκαλύψει τα ανωτέρω στον πνευματικό του!
Με αφορμή μια παρατήρηση δική μου:
"Εκείνοι (σ.σ. οι γενναίγοι άντρες, συναγωνιστές στην Εθνεγερσία ) θέλουν να ᾿χουν την θρησκεία τους και να δοξάζουν τον Θεόν με το μέσον της θρησκείας, και τότε λέγεστε κ᾿ εσείς δίκαιοι βασιλείς, επίτροποι του Θεού, όταν τους αφίνετε ελεύτερους εις τα αιστήματά τους." (Μακρυγιάννης)

Τι συγκλονιστικά λόγια είναι αυτά! "Θέλουν να΄ χουν την θρησκείαν τους και να δοξάζουν τον Θεόν με το μέσον της θρησκείας"!!

Και όμως, τολμούν μερικοί να θεωρούν "βλαμένο" τον Μακρυγιάννη. Ο φουκαράς, δεν είχε ντοκτορά και πανεπιστημιακές περγαμηνές από τα Δυτικά πανεπιστήμια. Ούτε και θείαν φώτιση ( συσκότιση ) για να μάθει ότι "η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια" (άρα, παλαβός και ο Μακρυγιάννης).
Η δευτερολογία μου ήταν η ακόλουθη:
Άν είχε ή αν δεν είχε, θεία Φώτιση ο Μακρυγιάννης, αυτό δεν μπορούν να το πουν όσοι πάσχουν από θεία τύφλωση και παραμένουν πιστοί στη νεοορθοδοξία, ζητώντας ή μάλλον προσφεύγοντας, προς στήριξη της κακοδοξίας τους στους εκκλησιαστικούς Πατέρες. Ή συχνά-πυκνά, τονίζοντας τη μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, αλλά συμμετέχοντας στους διαλόγους και τις εκδηλώσεις της οικουμενιστικής παπολογίας.

"Τον πάπα να καταράσθε ως αίτιον"

Με το άνω χείλος καταδικάζουν τον αιρετικό παπισμό-προτεσταντισμό και με το κάτω, λείχουν αυτούς που τους έκαναν διάσημους από τα γράμματα (τα Δυτικά πανεπιστημιακά φώτα) όπου τους έμαθαν, εκεί στη Δύση, την Ορθοδοξία.

Και έρχονται σήμερα να μας πουν ότι ο Μακρυγιάννης έπεσε σε αίρεση. Και ποιοι το λένε αυτό; Οι σοφοί των πανεπιστημίων, που έμαθαν να ξεχωρίζουν την αληθινή πίστη από την ψεύτικη και άρα, είναι αψευδείς διαγνώστες του ποιος θα ανακηρυχθεί άγιος και ποιος όχι. Φυσικά, έχουν και την προσηγορία μοναζόντων και ορώντων.

"Τον πάπα να καταράσθε ως αίτιον"

Οι ίδιοι ταπεινολογούν σωφρόνως και ακολουθούν τη σοφή οδηγία της αυτομεμψίας. Αλλά πίσω από αυτήν κρύβεται ένας ασυγκράτητος εγωισμός, που δεν είναι δύσκολο να τον διαπιστώσει κανείς.

Πολυγραφότατοι, φλύαροι και πάνω απ΄ όλα μοναδικοί στο να μας διαφωτίζουν για όλα. Ποτέ όμως δεν αποφάσισαν να μας μιλήσουν απερίφραστα και καταδικαστικά, όπως έκαναν για τον Μακρυγιάννη, και να μας πουν ότι, αυτός κι αυτός κι εκείνος, είναι κακόδοξοι ή ακόμη και αιρετικοί, σύμφωνα με αυτά που γράφουν.

Ποιοι είναι αυτοί; Όλοι οι σύγχρονοι θεολόγοι της κουλτούρας και άπαντες οι συνευωχούμενοι, συνευλογούμενοι και αλλήλους ασπαζόμενοι-περιπτυσσόμενοι αντιοικουμενιστές, που καταδικάζουν εκ του ασφαλούς και εξ απαλών ονύχων τον οικουμενισμό.

"Τον πάπα να καταράσθε ως αίτιον"

Ω, ναι! Έχουν διαχωρίσει τη θέση τους. Συνέταξαν την Ομολογία Πίστεως, αλλά παραμένουν ακλόνητοι στη μοναδικότητα (εντός) της αδιαίρετης αρχαίας Εκκλησίας, η οποία μεταμόρφωνε τους ανθρώπους σε αγίους και μάρτυρες. Γράφουν "και μάρτυρες", αλλά στην πραγματικότητα δεν τους χρειάζονται. Γράφουν για "ομολογία", αλλά κι αυτή δεν έχει ανάγκη από μάρτυρες. Αλλά τι είδους είναι αυτή η μεταμορφωτική αγιότητα που ζητούν; Δεν μας το λένε. Μένει στον καθένα να ψάξει να το βρει, πιθανότατα, στην αγάπη "δίχως όρους και όρια".

"Τον πάπα να καταράσθε ως αίτιον"

Ο Μακρυγιάννης γράφει για "Οράματα και Θάματα" και δικαιολογείται "εν οράσει" να γράφει αυτά που γράφει. Δεν τοποθετεί τον εαυτό του "εκ δεξιών του Πατρός". Δεν τοποθετεί τον εαυτό του συνεταίρο και μέτοχο της Χάρης του Πατρός. Δεν αυτοαγιοποιείται και δικαίως καλείται από την Παναγία να μην αποκαλύψει τα ανωτέρω στον πνευματικό του. Τα άφησε για άλλους πνευματικούς, να τον κρίνουν εκείνοι, όντας ανάξιοι να κρίνουν εαυτούς. Πόσο μάλλον εκείνον και δη, την εποχή που έγραφε τα "Οράματα και Θάματα".

Οι κριτές του Μακρυγιάννη βρίσκονται ήδη στον προθάλαμο της σωτηρίας. Απαλλάχθηκαν από τη νευροβιολογική ασθένεια της θρησκείας και άρα, είναι δεκτικοί της θείας φώτισις . Δυστυχισμένε Μακρυγιάννη και πάντες Άγιοι μάρτυρες και ομολογητές. Το άγιον Πνεύμα δεν σας φύλαξε από τον ιοβόλο δαίμονα της Θρησκείας.

"Τον πάπα να καταράσθε ως αίτιον"

Ό,τι δεν πρέπει να ξεχνάμε

Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.

Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές!
Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη.

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου
Απρίλιος 2006, Ρεσάλτο τεύχος 6

Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους:
Μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο,
Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις
Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις.
Εντουάρντο Γκαλεάνο

Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή», που πρώτα απ΄ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για τη δικτατορία είναι έγκλημα.
Οι αφηγήσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου είναι «αφηγήσεις» καπηλείας, ηρωποίησης, πολιτικής εξαργύρωσης, «αφηγήσεις» νάρκωσης και λήθης. Και αυτή η πρόσφατη ιστορία μας έχει δοθεί μασκαρεμένη και αφυδατωμένη από τα πολιτικά της μηνύματα. Αυτή η «ιστορία» σε σχέση με την αληθινή ιστορία, είναι όπως ο εφιάλτης σε σχέση με τα βιώματα της πραγματικής ζωής. Η αλήθεια και η μυθολογία διαπλέκονται και τη θέση των πολιτικών αιτημάτων και μηνυμάτων έχει πάρει το ωχρό πρόσωπο εκείνων που επιδιώκουν όχι μόνο να σβήσουν τις αγωνιστικές μνήμες, αλλά και να επιβάλλουν τον ολοκληρωτισμό του αυτοκρατορικού λόγου.
Εξατμίζουν την ιστορική ουσία, δαιμονοποιούν κάποιες εξωτερικές όψεις της δικτατορίας και τις έννοιες με αρνητική συναισθηματική φόρτιση για να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν το ιστορικό παρόν.
Αυτό το μικρό κείμενο δεν αποπειράται την αποκατάσταση της ιστορίας. Δεν είναι ιστορικό κείμενο. Απλώς θέλει να επισημάνει ότι ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι ένας ταριχευμένος πολιτικός λόγος που αφού έχει μετατρέψει την ιστορία της χούντας σε μούμια Αιγυπτιακή τη χρησιμοποιεί για να επικαλύψει το σύγχρονο εφιάλτη: Το μακάβριο ολοκληρωτισμό της πλανητικής αυτοκρατορίας.

Ο σύγχρονος σκοταδισμός

Η χούντα της 21ης Απριλίου μπροστά στην πλανητική χούντα που ζούμε σήμερα φαντάζει σαν αποκριάτικος καίσαρας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία του πλανητικού κράτους υπερβαίνει αυτά τα όρια, είναι χωρίς όρια. Φυλακίζει και δολοφονεί ανθρώπους και ιδέες, αποδομεί την Ιστορία, ακρωτηριάζει συνειδήσεις, ανατρέπει τους μηχανισμούς τη σκέψης: Επιβάλει την ενιαία σκέψη και την ενιαία ταυτότητα. Οι συνταγματάρχες δεν μπορούσαν να εξοντώσουν τις ιδέες και την ελπίδα. Σήμερα έχουν τελειοποιηθεί τα βασανιστήρια της επιβολής της σιωπής και της καλλιέργειας του τρόμου, έχει αναχθεί σε επιστήμη η τεχνική εξόντωσης των ανθρώπων, των ιδεών και της ελπίδας.
Η Νέα Tάξη χρειάζεται ανθρώπους που να αισθάνονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά εξουσία ή αρχή ή συνείδηση, ωστόσο πρόθυμους να δέχονται διαταγές, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς, να εφαρμόζουν καλά στην κοινωνική μηχανή, χωρίς τριβή, ανθρώπους που να μπορούν να καθοδηγούνται χωρίς εξωτερική βία, να ποδηγετούνται χωρίς ηγέτες, να παρακινούνται χωρίς σκοπό. Σήμερα θέλουν πλάσματα με στενό, μίζερο μυαλό, ταπεινά περιχαρακωμένο στην απληστία και στην ατομική αναρρίχηση. Θέλουν πλάσματα άβουλα, χειραγωγήσιμα, πειθαρχημένα, γρανάζια της κοινωνικής μηχανής: Ο σκοταδισμός στην πιο ακραία, μοχθηρή και εφιαλτική του μορφή.

Τα ιδεώδη της Νέας Εποχής

Το ιδεώδες της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας είναι η υπνωτική αρμονία, η μηχανοποίηση της σκέψης, ο λήθαργος του υποκειμένου. Γι αυτό οι μηχανισμοί της πλανητικής Χούντας στοχεύουν:
* Στην αποδόμηση της ιστορίας, της συλλογικής συνείδησης και των αγωνιστικών παραδόσεων. Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, με πρόσχημα την ενημέρωση και τον προβληματισμό. Κατακερματίζουν τον «παλαιό» ψυχοπνευματικό ιστό με πρόσχημα την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Εξουδετερώνουν τον «παλαιό» άνθρωπο και εξαφανίζουν την εμπειρία και τις κατακτήσεις αιώνων, παρεμβαίνοντας, δήθεν επανορθωτικά, σε κάθε τομέα της ζωής του. Λανσάρουν υποβολιμαία τα νέα ιδεολογήματα που εκλαμβάνουν ως κατάκτηση τη σήψη των ιδεολογιών. Θεωρούν «προχωρημένο» και «προοδευτικό» να αισθάνεσαι «πολίτης της γης», να αποκολλάσαι οικειοθελώς από την Ιστορία, να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα κάθε μεταβολή στα ταξικά, εθνικά, ψυχοπνευματικά, προσωπικά και σεξουαλικά δεδομένα, να ζεις σε ένα ατέλειωτο συμβατικό παρόν, χωρίς παρελθόν και μέλλον…
*Στην παράλυση της σκέψης και της βούλησης.Υποσκάπτουν τη λογική αποδομώντας κάθε αυτονόητο και κάθε κοινωνικό κριτήριο. Η «νέα λογική» θεωρεί κάθε άποψη εξ ίσου έγκυρη, γιατί ο καθένας είναι φορέας της δικής του αλήθειας. Καταργούν στην πράξη τη λογική, όταν υποβιβάζουν σύνθετες έννοιες στο επίπεδο των αγοραίων απλουστευτικών εξισώσεων. Καταστρέφουν τη σκέψη με τις σούπες των κοινοτοπιών και την ασυδοσία της «ατομικής άποψης». Παραλύουν τη λογική διαμέσου της τυπικής και της «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θύματος και θύτη, καταπιεσμένων και καταπιεστών, βίας και αντι-βίας, καλού και κακού κλπ. Καταστρέφουν, τέλος, κάθε κοινωνικό, ταξικό, πνευματικό, ηθικό, εθνικό, θρησκευτικό έρεισμα του ανθρώπου με το δογματικό πλουραλισμό: Η σχετικοποίηση του απόλυτου και η απολυτικοποίηση του σχετικού.
* Στην κατασκευή πραγμάτων και ανθρώπων χωρίς σύνορα, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς:«ανοικτά σύνορα», πολύ-πολιτισμικός πολτός, ανοχή χωρίς όρια, πάθη και ένστικτα χωρίς όρια, δηλαδή άνθρωποι χωρίς αναστολές, χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενοχές, νοσηρά ατομικιστές, εν δυνάμει απατεώνες και που θα είναι περήφανοι για το ρεαλισμό τους και τον κυνισμό τους…
Με δύο λόγια η σύγχρονη δικτατορία της Νέας Τάξεις έχει ως έμβλημά της το μίσος για τη σκέψη και τη βούληση και στοχεύει στην κατασκευή ανθρώπων δειλών, μοιραίων και άβουλων οι οποίοι θα ανέχονται τα πάντα και θα παρακολουθούν, δίχως να το αντιλαμβάνονται, την αποσάθρωση και αποτέφρωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο αόρατος πόλεμος

Με τη Χούντα των συνταγματαρχών είχαμε να κάνουμε με συμβατικό πόλεμο. Αυτή μας δίωκε, μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, αλλά διατηρούσαμε πλήρη διαύγεια του πνεύματός μας, είχαμε επίγνωση της ήττα μας. Γνωρίζαμε δηλαδή ότι η εξωτερική ελευθερία μας είχε αλωθεί, αλλά η ελευθερία της σκέψης και της βούλησής μας, συνακόλουθα και της δράσης μας παρέμενε αλώβητη. Συνεπώς η υποδούλωσή μας ήταν προσωρινή.
Με τη σημερινή Χούντα της Νέας Τάξης ο πόλεμος είναι αόρατος, δραματικά πιο επικίνδυνος και καταστροφικός από ένα συμβατικό πόλεμο. Σήμερα ο εχθρός ( η πλανητική Χούντα) στρέφεται επιπλέον και κατά της λογικής, για να την απορυθμίσει, στρέφεται και κατά της βούλησης, για να την αλώσει. Η Νέα Χούντα εξοντώνει δηλαδή και τη σκέψη και τη βούληση, με τα παραπλανητικά δολώματα της «ελευθερίας χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς». Γεννά ηττημένους χωρίς διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, ηττημένους υπερήφανους για την ήττα τους…
Ας μην υπερτιμούμε και δαιμονοποιούμε, συνεπώς, τη βαρβαρότητα των «συμβατικών» δικτατορικών καθεστώτων, επικαλύπτοντας και αποκρύπτοντας ή εξωραΐζοντας τον εφιάλτη του σύγχρονου φασισμού της Νέας Τάξης: Αυτό που κάνει η ηττημένη και καλοαναθρεμμένη «αριστερά»…

------------------------------------------------------

Ένα δικό μου σχόλιο :

Κων. Καραμανλής : "Έίναι η ευτυχέστερη ημέρα της ζωής μου" (μετά την υπογραφή της προδοτικής συμφωνίας της Ζυρίχης )

Δημ. Ιωαννίδης : "Μας πρόδωσαν οι Αμερικανοί" (στο Ειδικό Δικαστήριο, για την Κυπριακή τραγωδία του 1974)

Ανδ. Παπανδρέου : "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" (προεκλογικό σύνθημα πριν από τόν γνήσιο !!! σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελλάδος, από τις δυνάμεις της αριστεράς και της προόδου).

Ήταν όλοι τους υπάλληλοι του νεοταξικού σχεδιασμού "πολίτες του πλανήτη γη". Χωρίς όρια, αλλά με πολιτική ορθότητα, ήταν το πολιτικό δόγμα. Χωρίς όρια ήταν και η θρησκευτική δογματική βακτηρία, στην οποία προσαρμόστηκε πάραυτα η ορθότητα της εκκοσμικευμένης αγάπης.

Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος στον Ροταριανό όμιλο Καλαμάτας

"Στο πρόσωπο της κ. Καρέλια ο Ροταριανός Ομιλος τίμησε για δεύτερη φορά μέσα σε μια εικοσαετία, τη γυναίκα και επιχειρηματία η οποία διακρίνεται για το επαγγελματικό ήθος της και την προσφορά της στα πολιτιστικά δρώμενα στο νομό μέσω του Λυκείου Ελληνίδων".
Τα ανωτέρω αφορούν σε απόσπασμα από την εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", 22/03/2010, της Καλαμάτας. Παρών, ήταν και ο οικείος Μητροπολίτης, ο οποίος είπε για το τιμώμενο πρόσωπο : " ... πρόκειται για ένα πρόσωπο, το οποίο είναι συνυφασμένο με τη ζωή και την ανάπτυξη της πόλης μας και του νομού μας”.

Έρχομαι, λοιπόν, κι εγώ να αναρωτηθώ:
Η εκκλησία, δηλαδή αυτοί που έχουν διοριστεί να τη διοικούν, ανταγωνίζεται την πολιτεία στο, ποιός από τους δύο, θα πλειοδοτήσει σε κοινωνικό έργο;

Είναι να απορεί κανείς, προς τί αυτός ο ανταγωνισμός - ή αν θέλετε, συναγωνισμός. Η πολιτεία έχει χρέος να παρέχει κοινωνικό έργο, αφού αγρίως φορολογεί (τώρα μάλιστα ανελέητα) τους εργαζόμενους πολίτες. Τί γίνονται τα λεφτά από τους φόρους που εισπράττει;

Αν, μεταξύ άλλων, κοινωνικό έργο είναι η φροντίδα όσων βρίσκονται στο περιθώριο - ιδρύματα ευαγή κλπ. - άλλο τόσο κοινωνικό έργο είναι να φτιάχνεις πχ. δρόμους, όπου δεν θα σκοτώνονται (από λακκούβες κλπ) άνθρωποι. Άλλο τόσο κοινωνικό έργο είναι να μάθεις τον εργάτη να κάνει σωστά σπίτια, τον μηχανικό αυτοκινήτων να φτιάχνει σωστά το αυτοκίνητο - ένας κόντεψε να με σκοτώσει γιατί είχε ξεχάσει να σφίξει τα "μπουλόνια" μιας ρόδας - ή τον οδοκαθαριστή, να μη μας αφήνει στο έλεος των σκουπιδιών.

Από την άλλη μεριά έχουμε και το κοινωνικό έργο (εδώ το ονομάζουν φιλανθρωπία) της εκκλησίας. Όταν όμως ο σκοπός της εκκλησίας είναι η πλειοδοσία σε προσφορά έργου - φιλανθρωπικού οπωσδήποτε - και εθελοτυφλεί στο μέγιστο καθήκον της, δηλαδή να διαμορφώνει τους χαρακτήρες και τις συνειδήσεις των ανθρώπων, τότε, φτάνει κανείς στο σημείο να διερωτάται, σε τί χρειάζεται; Ποιός ο λόγος να έχουμε την κοσμική και την εκκλησιαστική εξουσία και άλλοτε να αλληλοσυγχαίρονται ή κάποτε (το συνηθέστερο) να αλληλοτρώγονται;

Το έργο της Εκκλησίας φαίνεται όταν πλάθει ανθρώπους. Δεν έχει κανένα νόημα να ανταλλάσσει αμοιβαία εγκώμια και συμπεφωνημένες φιλοφρονήσεις με όλους εκείνους οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, έχουν και μερικά θρησκευτικά ενδιαφέροντα.

Προς τί, λοιπόν, τα αμοιβαία εγκώμια και οι προς αλλήλους φιλοφρονήσεις; Μήπως, για να αποφεύγουν κάποιοι τη "ρετσινία" του άθεου, του υποκριτή ή ακόμη και αυτή του αντίχριστου; Δεν ξέρω. Απορώ και διερωτώμαι.

Αξίζει να το διαβάσουμε

Η μεσαία τάξη απέθανε

Μια πρώτη ανάλυση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου που κατέθεσε η κυβέρνηση και που πιστεύει ότι θα αλλάξει ριζικά το τοπίο στην Ελλάδα, βγάζει ένα αβίαστο συμπέρασμα: Η μεσαία τάξη τετέλεσται!!!

Πλέον στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχουν διαχρονικές ευθύνες για το κατάντημα της χώρας) θα υπάρχουν δύο τάξεις: Οι φτωχοί (μαζί με τους νεόπτωχους φυσικά) και οι πλούσιοι. Οι τελευταίοι είναι οι παραδοσιακοί πλούσιοι, δηλαδή εφοπλιστές, επιχειρηματίες, γνωστά τζάκια, εργολάβοι και σ’ αυτούς θα προστεθούν οι λακέδες της εξουσίας, στην προκειμένη περίπτωση οι πράσινοι γυμνοσάλιαγκες που θα κονομήσουν τα επόμενα χρόνια. Αλλά γι’ αυτούς δεν χαραμίζουμε ούτε λέξη. Μας ενδιαφέρει η πρώτη τάξη, αυτή των φτωχών.
Μια σειρά από ρυθμίσεις του νομοσχεδίου δηλώνουν ακριβώς πώς θα εξαφανιστεί η μεσαία τάξη η οποία αποτελείται από μορφωμένους ανθρώπους με ένα και δύο πτυχία, με καλές θέσεις στα κρατικό μηχανισμό και τον ιδιωτικό τομέα και με ένα εισόδημα αντάξιο της αξίας τους και ικανό να τους κάνει να περάσουν μια καλή ζωή χωρίς υπερβολές. Είναι κυρίως οικογένειες που δουλεύουν και οι δύο, φέρνουν 3-4 χιλιάδες ευρώ στο σπίτι, έχουν στεγαστικό δάνειο και κάποιες κάρτες, έχουν αυτοκίνητα και μπορούν να κάνουν μια – δυο εβδομάδες διακοπές. Όλοι αυτοί λοιπόν θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.
1. Κατ’ αρχάς οι φορολογικές κλίμακες θα τους αφαιρέσουν εισόδημα αφού, όσο κι αν η κυβέρνηση διατείνεται ότι μειώνεται η φορολογία μέχρι 40.000 ευρώ αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Από τη μια τους δίνει λεφτά κι από την άλλη θα τους τα πάρει διπλάσια. Η κατάργηση και μόνο μιας σειράς φοροαπαλλαγών, όπως η έκπτωση από το φορολογητέο εισόδημα των τόκων στεγαστικών δανείων θα εκτοξεύσει τον τελικό φόρο.
2. Το ακίνητο μπαίνει ακόμη μια φορά στο στόχαστρο. Είτε με τη μορφή του ΦΜΑΠ για όποιον έχει ακίνητο αξίας 400.000 ευρώ, είτε με τους φόρους μεταβίβασης για πρώτη κατοικία είτε με το ψαλίδι στην έκπτωση των τόκων το οποίο σημαίνει ότι στεγαστικά δάνεια τέλος. Καταργήθηκε το αφορολόγητο για πρώτη κατοικία μέχρι 200 τ.μ. με αποτέλεσμα όποιος είχε όνειρο να αγοράσει ένα σπίτι κάπως άνετο για την οικογένειά του ή σε μια μεσαία ή ακριβή περιοχή θα πρέπει να το αναβάλλει. Αν ήθελε η κυβέρνηση πιο φιλολαϊκό μέτρο έπρεπε να διατηρήσει ένα αφορολόγητο μέχρι 150 τ.μ. για να βοηθήσει τις οικογένειες να κάνουν ένα ξεκίνημα. Κι αν ήθελε ας επέβαλε φόρο για τις πανάκριβες περιοχές όπως η Εκάλη και η Βουλιαγμένη.
3. Το τυράκι για τη φάκα είναι η αύξηση των αντικειμενικών αξιών από την επόμενη χρονιά. Τότε θα πιαστούν πολλοί οι οποίοι τώρα ελπίζουν ότι με αφορολόγητο 200 και 250 χιλ. θα αγοράσουν κάποιο σπίτι.
4. Άδικο μέτρο είναι επίσης η φορολόγηση με 10% και 20% των αποζημιώσεων για απολύσεις. Και σε διώχνουν δηλαδή από τη δουλειά και θα πληρώσεις φόρο στο κράτος.
5. Όσο για τα τεκμήρια διαβίωσης, μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά να το δείτε αυτό. Μπορεί όποιος φοροδιαφεύγει να κληθεί να πληρώσει φόρο αλλά και αυτός που δήλωνε μέχρι τώρα όλα του τα εισοδήματα θα πιαστεί στο δόκανο της εφορίας.
6. Για τον ΦΜΑΠ: αν κάποιος είχε την τόλμη να αγοράσει στο παρελθόν κάποια ακίνητα για να έχει ένα σταθερό εισόδημα τώρα θα πληρώνει φόρο για πάνω από 400.000 ευρώ αξία ακόμη κι αν τα ακίνητά του δεν του προσφέρουν απολύτως κανένα έσοδο. Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή.
7. Τέλος, για τις αποδείξεις τι να πούμε. Θα πρέπει να καταναλώνουμε για να μαζεύουμε αποδείξεις και να χτίσουμε αφορολόγητο. Αν δεν ξοδέψουμε τα λεφτά που βγάζουμε με κόπο τότε θα πληρώσουμε φόρο. Και έτσι θα κινηθεί η αγορά. Σατανικό σχέδιο!!!

Ανάρτηση από το http://kostasxan.blogspot.com/2010/03/blog-post_6936.html
---------------------------------------------------

Ένα δικό μου σχόλιο :

Η μεσαία τάξη απέθανε (: Τέλος, για τις αποδείξεις τι να πούμε. Θα πρέπει να καταναλώνουμε για να μαζεύουμε αποδείξεις και να χτίσουμε αφορολόγητο. Αν δεν ξοδέψουμε τα λεφτά που βγάζουμε με κόπο τότε θα πληρώσουμε φόρο. Και έτσι θα κινηθεί η αγορά) και ένα ερώτημα :

Μήπως θα πρέπει να σκεφτούν και τη φορολόγηση των σκουπιδιών που πετάμε; Ό,τι κάνουμε με την ανακύκλωση, να γίνεται και με τα σκουπίδια, ανάλογα με τον όγκο - ενδεχομένως και την ... ποιότητα - που πάει για τη χωματερή. Να παίρνουμε απόδειξη για τα σκουπίδια και αναλόγως, θα μας φορολογούν: Πετάμε πολλά σκουπίδια; Κακό της κεφαλής μας. Πετάμε λίγα; Ακόμη χειρότερα. Κάνουμε "κομπόδεμα", άρα, βαράτε τους πάλι.