Ο εφιάλτης της νέας εποχής

Από το Ρεσάλτο http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5494
Γράφει ο Ροβεσπιέρος

Ίσως ποτέ άλλοτε στην ιστορία να μην υπήρξε τέτοιος κατακλυσμός σύγχυσης και τέτοια κατάπτωση των ιδεών, των αξιών, των συναισθημάτων, της συνείδησης και της σκέψης.;

Αυτός ο γιγάντιος κυκλώνας της σύγχυσης και της κατάπτωσης γεννάει πολλά εκτρώματα και διαστροφές, σε όλα τα επίπεδα: Από την πολιτική μέχρι την προσωπική μας ζωή...;

Μόνο μέσα σε μια τέτοια κόλαση ωκεάνιας σύγχυσης και εκφυλισμού των πάντων θα μπορούσε να βασιλεύει το βλακώδες και το γελοίο, κόμματα και πολιτικοί αυθάδους εξαχρείωσης και πολύχρωμοι μασκαράδες, τυχοδιώκτες και απατεώνες.

Σε άλλες εποχές αγωνιστικών ανατάσεων και εξάρσεων του πνεύματος και της πολιτικής σκέψης όλοι αυτοί οι ποικίλοι κλόουν που διακοσμούν το πολιτικό μας τοπίο ή φυτρώνουν καθημερινά με διάφορες μεταμφιέσεις θα πνιγόντουσαν μέσα στα κλούβια αυγά…

Τώρα παριστάνουν και του σωτήρες της κοινωνίας…

Σε τέτοιες εποχές ο αγώνας για να διασωθούν και να διατηρηθούν οι κατακτήσεις της σκέψης, να αναστυλωθούν οι αγωνιστικές ιδέες και αξίες αποτελεί ΚΑΘΗΚΟΝ πρωταρχικής σπουδαιότητας.

Η αμείλικτη, καθημερινή μάχη εναντίον της εφιαλτικής σύγχυσης και η ασυμβίβαστη πάλη για την ανασυγκρότηση των ιδεών και της αγωνιστικής σκέψης αποτελούν τα πρώτα μέτωπα του αγώνα εναντίον της Νέας Τάξης.

ΟΙ τάσεις που τείνουν προς το ξεπέρασμα της παρακμής βρίσκονται ακόμα σε μια ασχημάτιστη και υποτυπώδη κατάσταση, ώστε να μην μπορούν να παρέμβουν μαζικά.

Ωστόσο οι κοινωνικές εκρήξεις που έρχονται θα τις γονιμοποιήσουν, θα τις σχηματοποιήσουν και θα τις ισχυροποιήσουν.

Αυτό καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη του αγώνα για την αναγέννηση των ιδεών και των συλλογικών αξιών, του αγώνα για την ανασυγκρότηση και την άνθηση της σκέψης, του αγώνα για την ανάπτυξη της συνείδησης, του αγώνα εναντίον των πολύχρωμων χαμαιλεόντων…

Για να ξεδιαλύνουμε κάποια αλφαβητικά ζητήματα που είναι πνιγμένα μέσα στη νεοταξική καταχνιά, αλλά και στην καταχνιά της αντινεοταξικής καπηλείας, αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας άρθρο, γραμμένο πριν από δέκα και παραπάνω χρόνια.


Ο εφιάλτης της νέας εποχής

Ο ΑΙΩΝΑΣ που φεύγει ήταν ο αιώνας των μεγάλων επαναστατικών πτήσεων και των οδυνηρών αντεπαναστατικών πτώσεων. Ήταν ο αιώνας που γέννησε τη σοσιαλιστική επανάσταση (την ελπίδα της ανθρωπότητας), αλλά και τη φρίκη δύο πολιτικών εκτρωμάτων: το φασισμό και το σταλινισμό.;

Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ επανάσταση δεν έστειλε τον καπιταλισμό στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Ο ιμπεριαλισμός επέζησε και εξελίχτηκε. Αντίθετα οι μεγάλες επαναστατικές κατακτήσεις, προσωρινά, χάθηκαν. Σήμερα ζούμε σε μια νέα εποχή, την εποχή του πολυεθνικού ιμπεριαλισμού.

Υπερεθνικός ιμπεριαλισμός

Η ΕΠΟΧΗ του εθνικού καπιταλισμού και των εθνικών ιμπεριαλισμών δεν υπάρχει πια. Η ήττα του σοσιαλισμού σε συνδυασμό με την τεράστια τεχνολογική πρόοδο στον τομέα των επικοινωνιών και των υπολογιστών επέτρεψε στον ιμπεριαλισμό να αναπτύξει θεαματικά τις εσωτερικές του τάσεις.

Η πιο σημαντική εξέλιξη που καθορίζει τη νέα εποχή είναι η γέννηση και η επέκταση αυτών των ίδιων των παγκόσμιων επιχειρήσεων. Η διαδικασία βεβαίως δεν έχει ολοκληρωθεί. Δεν φτάσαμε στο παγκόσμιο μονοπώλιο και δεν πρόκειται να φτάσουμε ποτέ. Όμως τα τραστ εθνικών διαστάσεων πέρασαν πράγματι σε ένα νέο στάδιο, έγιναν πολυεθνικά.

ΟΙ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ γιγάντιων επιχειρήσεων, πάνω από σύνορα, δημιουργούν μια πλατιά οικονομική βάση που επιτρέπει και επιβάλλει την πολιτική ενοποίηση των πιο ισχυρών τμημάτων του κεφαλαίου. Βρισκόμαστε σε ένα πολύ προχωρημένο στάδιο αυτής της διαδικασίας. Οι ιμπεριαλιστές έχουν ενωθεί, άτυπα, αλλά ουσιαστικά στην περίφημη ομάδα των 7…

ΜΕΧΡΙ το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο το κύριο χαρακτηριστικό ήταν τα εθνικά μονοπώλια. Το πέρασμα στα πολυεθνικά μονοπώλια, φέρνει νέες συμπεριφορές και πρωτόγνωρα φαινόμενα, δίνει νέες ιδιότητες στον ιμπεριαλισμό. Συνιστά νέο, ξεχωριστό, πιο εξελιγμένο στάδιο του ιμπεριαλισμού: ένα τρίτο διαδοχικά στάδιο…

Ο ΝΕΟΣ ιμπεριαλισμός μας γυρίζει πίσω, στο αρχικό στάδιο, αλλά σε ένα ανώτερο επίπεδο, με τη μορφή της σύνθεσης όλων των προηγούμενων φάσεων της εξέλιξης.

Ο υπερεθνικός, πλανητικός ιμπεριαλισμός αναιρεί τους πολλούς αυτόνομους και ανταγωνιζόμενους ιμπεριαλισμούς και μας γυρίζει σε νέες παραλλαγές της θεωρίας και της πράξης του ενός και μοναδικού ιμπεριαλισμού, που δεν είναι βεβαίως σήμερα η κοσμοκράτειρα, όπως κάποτε Αγγλία, αλλά η ένωση των επτά μεγάλων, με τη θεληματική αποδοχή της ηγεσίας των ΗΠΑ.

ΑΥΤΗ η νέα ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία επελαύνει ανάμεσα σε ακρωτηριασμένα κορμιά και ισοπεδωμένες πόλεις για να επιβάλλει τα γεωπολιτικά της σχέδια. Όπως η αγγλική προκάτοχός της, παίζει μόνη, χωρίς αντίπαλο στην παγκόσμια αρένα ή μάλλον με αντίπαλο όλο τον άλλο κόσμο, αλλά και τους δικούς της πολίτες.

Ο προορισμός της σύμφυτος με το χαρακτήρα της, είναι να επιβάλλει σε παγκόσμια κλίμακα μια μοντέρνα, ανώτερης μορφής αποικιοκρατία: Την πλανητική λεηλασία από την ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία των πολυεθνικών.


ΤΟ χαρακτηριστικό, λοιπόν, της νέας εποχής είναι ότι οι βασικοί φορείς αυτής της λεηλασίας δεν είναι τα κράτη (εθνικοί ιμπεριαλισμοί), αλλά οι γιγάντιες πολυεθνικές εταιρείες και κοινοπραξίες, οι ιδιωτικοί βιομηχανικοί και χρηματοπιστωτικοί όμιλοι που εδρεύουν στο τρίγωνο: ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία.

ΑΥΤΗ ακριβώς η κατάσταση των πλανητικών συγχωνεύσεων αποσυνδέει τον ανταγωνισμό από τους παραδοσιακούς ανταγωνισμούς των εθνικών κρατών. Ο οικονομικός ανταγωνισμός, βεβαίως, γίνεται οξύτερος και πιο ανεξέλεγκτος, αλλά δεν μπορεί να πάρει την παραδοσιακή μορφή των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων και πολέμων.

Η πολυεθνική συγκρότηση «ακυρώνει» τους παραδοσιακούς ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους και ενισχύει την πολεμική βαρβαρότητα της «Νέας Τάξης» κατά του συνόλου της ανθρωπότητας. Ο πόλεμος σήμερα δεν γίνεται ανάμεσα στις γνωστές μεγάλες δυνάμεις, αλλά γίνεται από τον πλανητικό ιμπεριαλισμό (η ένωση των ιμπεριαλιστών-ληστών) ενάντια στους λαούς ολόκληρου του πλανήτη.

Αυτή η αναμέτρηση του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού με τους λαούς του πλανήτη και με τον ίδιο τον πλανήτη είναι η μεγαλύτερη και η κρισιμότερη στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Και είναι αυτό που δεν είδαν πολλοί και της ριζοσπαστικής Αριστεράς στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας, αιχμάλωτοι ιδεολογικών αντανακλάσεων ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια…

Η ΝΕΑ εποχή δεν είναι μια εποχή αρμονίας, ανάπτυξης, προόδου και ειρήνης, όπως προπαγανδίζεται από τα φερέφωνα της πλανητικής λεηλασίας. Είναι μια εποχή καταστροφών και πολέμων. Μια εποχή εφιαλτική για τον άνθρωπο αν δεν αναχαιτιστούν και συντριβούν οι δυνάμεις του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού. Ήδη καταγράφονται δραματικά τα κοινωνικά και πολιτικά δεινά του πλανητικού εφιάλτη:

# Μαζική ανεργία, υποαπασχόληση, επισφαλής εργασία, αποκλεισμός. Πενήντα εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρώπη, ένα δισεκατομμύριο άνεργοι και υποαπασχολούμενοι στον κόσμο…
# Υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων και –ακόμα πιο σκανδαλώδες- των παιδιών: τριακόσια εκατομμύρια παιδιά είναι το αντικείμενο εκμετάλλευσης σε συνθήκες βαρβαρότητας χωρίς προηγούμενο.
# Θηριώδης καταστροφή και αφανισμός του περιβάλλοντος.
# Βίαιος αφανισμός βιομηχανιών, μεσαίων κεφαλαίων και της αγροτικής οικονομίας.
# Οργιώδης χρηματοπιστωτική εγκληματικότητα.
# Καταιγιστικό σάρωμα κρατικών και κοινωνικών δομών, υπονόμευση του εθνικού κράτους, ισοπέδωση της πολιτικής, της δημοκρατίας και της πολιτισμικής διαφορετικότητας. Φίμωση της σκέψης…
# Επιδημική εξάπλωση της διαφθοράς…

Το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι επίκαιρο σήμερα όσο ΠΟΤΕ άλλοτε…

Η Ιδεολογία της μιας σκέψης

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ και πολιτική παγκοσμιοποίηση μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού σημαίνει πλήρη απελευθέρωση των αγορών (και της αγοράς εργασίας), κατάργηση των πολιτικών συνόρων (και των εθνικών κρατών), συγκρότηση πλανητικής εξουσίας (της «νέας τάξης»). Αυτό είναι το κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο της πλανητικής ιδεολογίας.

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ της νέας εποχής είναι η ιδεολογία του Ολοκληρωτισμού της αγοράς: Της γενικευμένης και αχαλίνωτης εμπορευματοποίησης της φύσης και των πραγμάτων, των σωμάτων και των πνευμάτων, των λέξεων και του πολιτισμού. Είναι μια ιδεολογία που δεν ισοπεδώνει μόνο τις ταξικές οριοθετήσεις, αλλά και την πολυεθνικότητα, τις πολιτισμικές κληρονομιές, τη διαφορετικότητα. Η πλανητική ιδεολογία είναι η ιδεολογία της μιας σκέψης, της μιας πλανητικής εξουσίας: Της «νέας τάξης». Δηλαδή, ολοκληρωτικός φασισμός!

ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ μορφές κεφαλαίου δεν έχουν πλέον ανάγκη τα παλιά ιδεολογήματα του εθνικισμού και ρατσισμού.

Η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και η υπονόμευση των εθνικών κρατών δεν μπορεί να στηριχτεί σε ιδεολογήματα των εθνικών ιμπεριαλισμών. Σήμερα απαιτούνται ακριβώς αντίθετοι ιδεολογικοί μύθοι για την ισοπέδωση των εθνικών αντιστάσεων:

Η απάτη των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «πολυπολιτισμικότητας». Για’ αυτό βλέπουμε ότι η ιδεολογία της νέας εποχής παράγει αντιεθνικιστικούς και αντιρατσιστικούς μύθους. Ξαφνικά οι δυνάμεις της πλανητικής λεηλασίας και τρομοκρατίας μεταβλήθηκαν σε διεθνιστές και άσπονδους εχθρούς του ρατσισμού και του εθνικισμού.;

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ του πλανητικού φασισμού έχει εμπορευματοποιήσει και ενσωματώσει και τις πολιτικές παραδόσεις των επαναστατικών κινημάτων. Και η αριστερά αμήχανη σέρνεται αγκυλωμένη με ιδεολογικά στερεότυπα του παρελθόντος, δίχως να αντιλαμβάνεται ότι οι έννοιες δεν είναι ηθικές κατηγορίες, αλλά εκφράζουν πάντα ένα συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο.

Οι έννοιες «εθνικισμός», «ρατσισμός» κλπ έχουν μετατραπεί σήμερα σε σκιάχτρα της πλανητικής ιδεολογίας, σε μυθολογίες ακρωτηριασμού του πνεύματος.

Και εγκλωβισμένοι σε αυτούς τους μύθους, όπως έδειξε η πλανητική επιδρομή κατά της Γιουγκοσλαβίας, είναι δυστυχώς και πολλοί της ριζοσπαστικής αριστεράς…

Φεβρουάριος 2000

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΠΕΡΤΕΣ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ

Εκπληκτικό! Απίστευτο!!

Δημοσιεύθηκε: Πεμ Μάρ 24, 2011 2:09 pm
Ιστολόγιο ΡΕΣΑΛΤΟ
Θεματική ενότητα : Πολιτική-Οινομία,
Θέμα : Υπερ-ιμπεριαλισμός, «Παγκόσμια Διακυβέρνηση»...

Ενθετο από ΚΧ
Οφείλω να πω ότι παράλειψη δική μου ήταν να μην αναφερθώ στο συντάκτη αυτού του εκπληκτικού άρθρου. Το υπέγραφε "Επισκέπτης" της ιστοσελίδας. Όνομα δεν υπήρχε, γι΄ αυτό θεώρησα ότι μπορούσα να το παραβλέψω, παρέχοντας όμως τα στοιχεία της αναζήτησής του.
Οφείλω λοιπόν να συγχαρώ τον "Επισκέπτη" και να δηλώσω, ότι δεν είμαι ο συντάκτης του άρθρου. Μόνο η φωτογραφία είναι του γράφοντος.
 

"Υπερ-ιμπεριαλισμός, Παγκόσμια Διακυβέρνηση"

Η εποχή της δόξας των τυποποιημένων προϊόντων, φαίνεται ότι έχει αγγίξει πλέον το άνω όριο της προόδου και της τεχνολογικής της εξέλιξης. Αυτό τουλάχιστον μαρτυρεί, το τελευταίο κατά σειράν νεοταξίτικο επίτευγμα, της τυποποίησης των καταναλωτών των ήδη τυποποιημένων προϊόντων.

Ήδη, μία νέα εποχή ανατέλλει στον ορίζοντα, κουβαλώντας μαζί της όλη την συσσωρευμένη πείρα της προηγουμένης, όπου η Νέα Τάξη πραγμάτων φιλοδοξεί βάσιμα πλέον να προσεγγίσει τον κορυφαίο στόχο της, αυτόν της τυποποίησης όλων των εν δυνάμει υπηκόων της.
Μόνο που εδώ, απαιτείται κάτι περισσότερο από την πλύση εγκεφάλου μέσω της οποίας δημιουργήθηκε ο τυποποιημένος καταναλωτής. Εδώ χρειάζεται «αφαίρεση» μέρους του εγκεφάλου, αποξήρανση μέρους της ψυχής, ώστε να παραχθεί ο τυποποιημένος υπήκοος που απαιτεί η νέα παγκόσμια τάξη.

Ο σύγχρονος καταναλωτής, αν και έχει υποκύψει πλήρως στους εκμεταλλευτές των αναγκών και επιθυμιών του, εν τούτοις αρνείται να βυθισθή στην αμορφία του τυποποιημένου υπηκόου. Αρνείται να εγκαταλείψη το αυτοφυές δικαίωμά του, να καταδηλώνει τα στοιχεία που τον προσδιορίζουν ατομικά και να ενεργεί βάσει αυτών αυτοβούλως και συνεπώς απροβλέπτως, πράγμα παντελώς απαράδεκτο για την κατεστημένη διεθνή εξουσία.

Η νέα τάξη που δομείται, απαιτεί κάτι απόλυτα προβλέψιμο και σταθερό, ούτως ώστε να υπόκειται σε κοινούς παγκόσμιους μηχανισμούς νουθεσίας και χειραγώγησης. Απαιτεί ανθρώπους με κοινές προδιαγραφές και συνακολούθως κοινωνίες χωρίς αναταράξεις. Η πρώτη ύλη, τώρα δημιουργείται. Είναι ο τυποποιημένος υπήκοος.

Εν όψει αυτής της υψίστης επιδίωξης, τίθενται τα πάντα στην προκρούστεια κλίνη της τυποποίησης, επιδιώκοντας την απόξεση όλων των ασύμπτωτων προς τις προδιαγραφές στοιχείων, ώστε η ατομική συνείδηση να αναχθεί σταδιακά και προμελετημένα, σε ομαδική α-συνειδησία. Είναι η ουσιώδης προδιαγραφή του τυποποιημένου υπηκόου.
Το εισαγωγικό θεατρικό σκηνικό έχει ήδη στηθεί πρίν από χρόνια, με τον πηχυαίο τίτλο «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα». Είναι ακριβώς η στιγμή, όπου εμφανίζονται επί σκηνής και αναλαμβάνουν δράση οι αυτόκλητοι ή μη, Supermen της νέας τάξης, επιφορτισμένοι ακριβώς με τις διαδικασίες επιβολής των αναγκαιουσών τυποποιήσεων.

Με την μπέρτα τους να ανεμίζει, αποπνέοντας κυνικό εξουσιασμό, όρμησαν να ισοπεδώσουν οτιδήποτε εξέχει, οτιδήποτε είναι διαφορετικό, οτιδήποτε δεν υπακούει στις καθωρισμένες προδιαγραφές του υπηκόου της νέας τάξης, ωρυόμενοι ότι προστατεύουν ακριβώς τα «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα».

Ο απίστευτος ορυμαγδός των εγχωρίων ΜΜΕ για μία και μόνη πτυχή του θέματος, την αναγραφή ή μη του θρησκεύματος στις ταυτότητες των υπηκόων, επιτρέπει από τότε στους εγχώριους supermen, την ελεύθερη και ανεμπόδιστη πτήση, συσκοτίζοντας παντελώς τον πραγματικό στόχο. Με την μπέρτα τους έμφορτη από «κοινωνικό εκσυγχρονισμό», επιδίδονται ακούραστα σε μία πρωτοφανή προσπάθεια ποδηγέτησης της πιο διαλεκτικής κοινωνίας του κόσμου, της Ελληνικής.

Οι κατεστημένοι εξουσιαστές, παραποιώντας κυνικώς την αλήθεια, ραδιουργώντας με τρόπο αγοραίο, σκηνοθετώντας χυδαίως, αποδύονται στον πιο απεγνωσμένο αγώνα επιβολής των αρχών της παγκοσμιοποίησης, αποφασίζοντας και διατάσσοντας, μέσω της ανεξάρτητης, αλλά διορισμένης Αρχής προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Τα εγχώρια όργανα της λογοκρατίας, εν πλήρει και αγαστή ομοφροσύνη με την κατεστημένη εξουσία, κατακλύσουν τις οθόνες των ΜΜΕ, κηρύσσοντας την προσαρμογή στο «ελάχιστο», την υποταγή στο «εφικτό» των πολλών, ήτοι τον ηθελημένο ακρωτηριασμό της ατομικής συνείδησης. Έχουν αναλάβει εργολαβικώς ενώπιον μιάς άναυδης Ελληνικής κοινωνίας, την λυσσαλέα υποστήριξη αυτής της πολιτικής, «πουλώντας» στους ιδεολογικούς τους πάγκους το πολυπολιτισμικό μοντέλο της νεοταξίτικης νομενκλατούρας, της οποίας αποτελούν πειθήνιους υπηρέτες.

Ο πυρήνας του σχεδίου αυτής της λογοκρατικής λαίλαπας, είναι εξαιρετικά ορατός. Ήτοι, για πρώτη φορά στην παγκόσμια Ιστορία, επιδιώκεται να επιβληθεί θεσμικά σε παγκόσμιο επίπεδο, ο εξαναγκασμός αποσιώπησης θεμελιωδών στοιχείων ταυτοποίησης της ατομικής συνείδησης. Ο στόχος είναι ευκρινής. Η κατάπνιξη, η εκρίζωση και τελικώς η εξάλειψη κάθε στοιχείου, μη προσήκοντος στις βασικές προδιαγραφές του τυποποιημένου υπηκόου.

Εν τούτοις, η ατομική συνείδηση κάθε Έλληνα, πρωτίστως περιλαμβάνει μη αφαιρούμενα στοιχεία με κορυφαίο, ακριβώς την συνείδηση της Ελληνικότητός του. Η επακριβής υλοποίηση των στόχων της παγκοσμιοποίησης, προϋποθέτει την εφαρμογή των μεθόδων ενός ακόμα περίφημου προγόνου μας και θεμελιωτή της τυποποίησης ανθρώπων, του Προκρούστη. Θα πρέπει βεβαίως να επιδειχθεί ιδιαίτερη φροντίδα, ώστε να μην διαφύγει κανείς Έλληνας από αυτή την Προκρούστεια κλίνη. Ένας μόνον, μπορεί να παράγει Λόγο, αρκετόν για όλους τους υπηκόους της Νέας Τάξης.

Νόμος , νομιμότητα, ευνομία.Οι αγαπημένες λέξεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων

Εισαγωγικό Σχόλιο

Αφού διαβάσετε το παρακάτω εξαιρετικό άρθρο του ιστολογίου ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2011/03/blog-post_7360.html
σκεφθείτε τι μπορεί να κάνετε ύστερα, για να αντισταθείτε.

Σκεφθείτε την ψήφο που σας ζητούν, γιατί όλα όσα έχουν σχεδιάσει, θα γίνουν με την ψήφο σας. Αν αξίζει αυτό το κάλπικο και δολιοφθόρο σύστημα, που εδώ και χρόνια επικρατεί με τη δήθεν "ελεύθερη και δημοκρατική ψήφο", τότε πηγαίνετε στις στημένες κάλπες της στημένης απάτης να δώσετε το παρόν. Δια του μετώπου σας - της κεφαλής σας δήλον ότι - θα έχετε πάρει την απόφαση και με την δεξιά, θα ψηφίσετε τα ανθρωποφάγα θηρία της παγκόσμιας διεθνούς σπείρας των δολοφόνων. Η οποία επαίρεται για τη "νομιμότητα" και αυτοαποκαλείται "διεθνής κοινότης".

Νόμος,νομιμότητα, ευνομία.

Αυτές είναι οι τρείς πρώτες λέξεις , με τις οποίες γεμίζει μετά το "πλύσιμο" και την "μύηση", ο εγκέφαλος των υποψηφίων πρωθυπουργών, γενικών γραμματέων του ΟΗΕ ,του ΝΑΤΟ , προέδρων του ΔΝΤ και της ΕΚΤ και όλων των άλλων πρώην θεσμικών εργαλείων του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Ο διεθνής ιμπεριαλισμός, όπως τουλάχιστον τον είχαμε αντιληφθεί τα τελευταία 60 χρόνια , έγινε "παγκόσμια διακυβέρνηση" και όπως προαναγγέλλουν οι διάφοροι "πρόδρομοι" σύντομα θα πάρει την μορφή μιας "παγκόσμιας κυβέρνησης".

Ο Θεός δεν έχει θέση στην κοινωνία της "Νέας Τάξης Πραγμάτων.Ο μόνος "θεός" είναι ο νόμος.

Η θεοποίηση όμως του "νόμου", δεν έχει ως προαπαιτούμενο την ύπαρξη του δικαίου, όχι τουλάχιστον σαν μια ανθρώπινη ανάγκη που δημιουργήθηκε παράλληλα με τις κονωνίες.
Το "δίκαιο" της "Νέας Εποχής" που επενδύει το νόμο, τη νομιμότητα και παράγει ...ευνομία , είναι απλώς το εργαλείο με το οποίο "πλανίζουν" τις ζωές των ανθρώπων, οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" που εκπαιδεύτηκαν για αυτόν τον λόγο, και που παριστάνουν "κατ΄εντολήν" τους πρωθυπουργούς , τους γραμματείς , τους προέδρους κλπ.

Η υποταγή στον θεό-νόμο δεν είναι κάτι το νέο, ούτε ασφαλώς χρησιμοποιείται πρώτη φορά απο εξουσίες με αυτοκρατορικές βλέψεις.

Είναι όμως η πρώτη φορά που ένας ολόκληρος κόσμος βλέπει να ξηλώνονται βασικοί και πανανθρώπινοι συνεκτικοί δεσμοί με τους οποίους δημιουργήθηκαν τα έθνη κράτη και συγκροτήθηκαν πολιτισμοί και κοινωνίες.
Είναι η πρώτη φορά που οι κοινωνίες βιώνουν τις καταστροφικές εφαρμογές του νεοταξικού στρατηγικού σχεδιασμού και ταυτοχρόνως καλούνται να υπακούσουν στην "διεθνή νομιμότητα" ακόμα και αν αυτή δεν έχει καν την σταθερή μορφή ενός π.χ ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού.

Αυτό το κουβάρι του μαύρου νεοταξικού ελαστικού σπάγγου, ξεδιπλώθηκε και τυλίγεται με γοργούς ρυθμούς στο λαιμό των υπο κατεδάφιση εθνών, των υπο κατάρρευση πολιτικών συστημάτων και ιδεολογιών και κυρίως των ανθρώπων που αποτελούν τα θραύσματα των βιαίως και πολυτρόπως διαλυμένων κοινωνιών.

Αυτος ο μαύρος σπάγγος θα είναι απο εδώ και πέρα ο νέος συνεκτικός δεσμός που θα ενώσει ιδεολογίες, πολιτισμούς, πολιτικές, κοσμοαντιλήψεις ,πρόσωπα.

Αυτό είναι το μέσο με το οποίο τα έθνη και οι λαοί τους θα μετατραπούν fast and now σε δυσδιάκριτα υλικά ενός παγκόσμιου χυλού.

Η νομιμότητα , ο νόμος, η ευνομία της "Νέας Τάξης Πραγμάτων" θα είναι ο τοξικός καταλύτης μέσα στον οποίο θα πλέουν αναγκαστικά συγκολημένα όλα και όλοι.

Δεν μιλάμε πλέον για την δυστυχία που προκαλεί η "ιμπεριαλιστική" συμπεριφορά του παγκόσμιου κεφαλαίου και των ελεγχόμενων απο αυτό κυβερνήσεων και οργανισμών , αλλά για κάτι πολύ χειρότερο και πολύ πιο επικίνδυνο.

Μιλάμε για την ανάδυση μιας "παγκόσμιας δικτατορίας" που βγαίνει μέσα απο τον κουρνιαχτό των επεκτατικών πολέμων , των οικονομικών καταστροφών και του τέλους των ετσι κι αλλιώς θνησιγενών πολιτικών συστημάτων , που αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτό το εξ αρχής σάπιο και τοξικό περιβάλλον.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι δεν έχουμε πολλά περιθώρια επιλογής.

Ή συνειδητοποιούμε την κατάσταση, αναγνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω απο τα προπετάσματα καπνού της "Νέας Τάξης Πραγμάτων" και αντιστεκόμαστε, ή θα δεχτούμε να γίνουμε τα μέλη ενός "ευνομούμενου" εκτροφείου ανθρώπων- αριθμών.

Σχετικά με τη Λιβύη και τον Καντάφι

Για να μη γράφω κι εγώ τα ίδια, παραθέτω ένα απόσπασμα από το Ρεσάλτο
Γράφει ο ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΣ

Λεπτομέρειες http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5484
Άρθρο με τίτλο : "Η νέα πολεμική θηριωδία της Νέας Τάξης"

"... Το να μπερδεύουμε τη δικτατορία της Νέας Τάξης και την ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία με τα «εθνικά» δικτατορικά καθεστώτα όχι μόνο δεν κάνουμε κανένα αγώνα εναντίον της Νέας Τάξης, αλλά, ιδιοτελώς, εξωραΐζουμε τους διεθνείς γκάνγκστερ και τους εξισώνουμε (στην καλύτερη περίπτωση) με τα έθνη και τις χώρες που θέλουν να εξαφανίσουν ή με τα «ελαττώματα» των ηγετών τους.

Εξισώνουμε το θύμα με το θύτη και αθωώνουμε κυριολεκτικά το ιμπεριαλιστικό κράτος-δικτάτορα, μετατοπίζοντας το ζήτημα στον εθνικό δικτάτορα!!!

Ο Καντάφι είναι σαρξ εκ της σαρκός της διεθνούς ιμπεριαλιστικής κακουργίας, η τζίφρα τους σε εθνικό επίπεδο, όπως το δικό μας ανδρείκελο είναι η τζίφρα τους στην Ελλάδα.

Το να επικροτεί κανείς την πολεμική θηριωδία κατά της Λιβύης, με οποιοδήποτε πρόσχημα ή με το να μένει ουδέτερος, το γεγονός αυτό, πολιτικά σημαίνει ότι δικαιώνει και νομιμοποιεί την αποτρόπαια στρατηγική της Νέας Τάξης κατά των λαών. Δικαιώνει και νομιμοποιεί όλους τους μύθους και τα προπαγανδιστικά οχήματα του πλανητικού εγκλήματος.

Επικαλύπτει και αποκρύπτει ότι σήμερα, με ανθρωπιστικά προσχήματα, οι δήμιοι του πλανήτη έχουν κηρύξει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της ανθρωπότητας με στρατηγικό όπλο την «τρομοκρατία» και την πολεμική ισοπέδωση των εθνών και των λαών.

Το τι είναι ο Καντάφι είναι το δευτερεύον. Αλλά ό,τι και να είναι αυτό είναι υπόθεση του λαού της Λιβύης.

ΠΟΤΕ δεν μπορεί να δεχτούμε ως τιμωρούς και προστάτες των λαών τους διεθνείς γκάνγκστερ.

Αυτό το ουσιαστικό πραγματάκι διαφεύγει από από κάποιους που αυτοχαρακτηρίζονται «προοδευτικοί» και «αριστεροί»."

Η παραχάραξη της Ιστορίας: Στρατηγική επιλογή της Νέας Τάξης

Η ομιλία του Θύμιου Παπανικολάου, στην εκδήλωση για το 1821 που διοργάνωσαν οι Ιερείς και το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου (20 Μαρτίου 2011 - Δημαρχείο Αμαρουσίου)

Μία από τις στρατηγικές επιλογές του διεθνούς κεφαλαίου και των μηχανισμών του (Νέα Τάξη) είναι η παραχάραξη της Ιστορίας της ανθρωπότητας, των εθνών και της αγωνιστικής μνήμης των λαών.
Στη χώρα μας η υλοποίηση αυτής της μακάβριας στρατηγικής έχει εκδηλωθεί πολυεδρικά και πολυκέφαλα: Το έκτρωμα του σχολικού βιβλίου της ιστορίας της κυρίας Ρεπούση, οι δήθεν «ιστορικές» τεκμηριώσεις των επιδοτούμενων «μοντέρνων ιστορικών», η τετράτομη φιλοτουρκική ιστορία των Βαλκανίων, η χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος, οι δόλιες «πρακτικές» του υπουργείoυ της κυρίας Διαμαντοπούλου (Θάλεια Δραγώνα, σχολικά συγγράμματα κ.λπ).

Σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε και η δόλια, αλλά και χυδαία πρακτική των ΜΜΕ και του τηλεθεάματος. Μια «πρακτική» που αποστειρώνει κάθε ιστορικό χυμό και επαναδιατυπώνει την Ιστορία σύμφωνα με τις απαιτήσεις των διεθνών ελίτ του χρήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα σύνεργα του πλαστογράφου ταχυδακτυλουργού…

Η νεοταξική αυτή στρατηγική της παραχάραξης της ιστορίας δεν περιορίζεται μόνο στην ιστορική συγκρότηση των εθνών-κρατών και των μεγάλων εθνικών Επαναστάσεων.

Είναι ΓΕΝΙΚΗ: Αγκαλιάζει και όλον τον 20ο αιώνα, όλες τις αγωνιστικές μνήμες και τα ιστορικά γεγονότα των μεγάλων λαϊκών αγώνων.

Δηλαδή, η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει από την ιστορία και από τις συνειδήσεις των λαών κάθε αγωνιστική μνήμη και κάθε ιστορικό γεγονός που αμφισβήτησε το σύστημά της και ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ στις εξουσίες του κεφαλαίου.

Η ΕΕ των «αρπακτικών» και οι μηχανισμοί της, η νέα μορφή του ολοκληρωτισμού και του φασισμού, προωθεί το ξαναγράψιμο της ιστορίας και την προσαρμογή της στις νέες ανάγκες των νεοταξικών συμφερόντων και σχεδιασμών.

Εκθέσεις της Κομισιόν καταγράφουν την «πρόοδο» των κρατών - μελών στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και υποδεικνύουν την επιτάχυνση των σχετικών μέτρων συκοφάντησης των λαϊκών αγώνων.

Υποδεικνύουν δηλαδή το συντονισμό της αναδιατύπωσης της Ιστορίας και τη συκοφάντηση κάθε ιστορικής παρακαταθήκης που άφησαν τα λαϊκά κινήματα.

Επιστέγασμα αποτέλεσε η Διάσκεψη της Πράγας το 2008, στην οποία κωδικοποιήθηκε σε ένα κείμενο - μπούσουλας η κατεύθυνση της παραχάραξης της Ιστορίας. Αυτό το κείμενο μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την αναμόρφωση των σχολικών βιβλίων, την απαγόρευση των αγωνιστικών λαϊκών συμβόλων, την κατάρτιση νομοθεσίας για την ποινικοποίηση ορισμένων ιδεών.

Σε αυτό το πλαίσιο, πέρσι την άνοιξη, συγκροτήθηκε η ομάδα υπό τον τίτλο «Συμφιλίωση των ευρωπαϊκών ιστοριών» με τη συμμετοχή ευρωβουλευτών και με στόχο την καθιέρωση του βήματος «Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης»!!!

Στη βάση αυτή της «Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης» δρομολογείται η αναδιατύπωση της Ιστορίας.
Πρόκειται όπως καταλαβαίνουμε για μια χυδαία αναδιατύπωση της Ιστορίας.

Και Φυσικά, αυτή η χυδαία αναδιατύπωση της Ιστορίας από τις μαφίες του χρήματος, χρηματοδοτείται απλόχερα…

Έτσι και η Επανάσταση του 1821 γίνεται από τα όργανα του χρήματος «τρομοκρατία» και οι Επαναστάτες «σφαγείς»!!!

Έτσι και το ποίημα του Σολωμού «Ύμνος στην Ελευθερία», αυτός ο Ύμνος που μεταφράστηκε σε όλη την Ευρώπη και ξεσήκωσε παγκόσμια τον ενθουσιασμό των φωτισμένων πνευμάτων όπως του Βίκτωρα Ουγκώ, του Γκαίτε, του Λαμαρτίνου, του Πούσκιν, χαρακτηρίστηκε από κάποιους νεοταξίτες «μαϊντανούς» ποίημα «βίας» και «τρομοκρατίας»!!!

ΓΙΑ ΟΛΑ αυτά χρηματοδοτούνται απλόχερα και οι ποικίλες «εστίες» των πολύχρωμων «νέων ιστορικών», αυτών των ατόφιων λακέδων και γενίτσαρων…

Υπάρχουν και οι υψηλοί χορηγοί και σπόνσορες τύπου Σόρος, οι οποίοι «αγωνιούν» και «μοχθούν» για την «ιστορική αλήθεια»!!!

Μέσα σε αυτά τα πακέτα του χρήματος για το σβήσιμο και ξαναγράψιμο της ιστορίας και τη συκοφάντηση της αγωνιστικής Μνήμης, υπάρχουν και τα ΜΜΕ που αποτελούν κι αυτά τους Χορηγούς και τις βιομηχανίες της νεοταξικής προπαγάνδας. Και μάλιστα τους χορηγούς εκείνους που «αρπάζουν» και τη μερίδα του λέοντος.

Ο Αλαφούζος και οι έμμισθοι «κομπάρσοι» του (τύπου Βερέμη, Τατσόπουλου και CIA) αποτελούν μία από τις πιο μοχθηρές γκριμάτσες της πλαστογράφησης της εθνικής μας ιστορίας.

- Η Επανάσταση του ’21 υπό διωγμό

Η επανάσταση του 1821, εδώ και πολλά χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο της νεοταξικής «επιχείρησης».

Ωστόσο ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα στην Ιστορία του ανθρώπου είναι το ΄21!

Έχει γραφεί ότι «Ποτέ τόσο πολύ λίγοι δεν κάμανε για τόσο πολλούς τόσα πολλά» όσα οι Έλληνες.

Για να γνωρίσει κανείς το αληθινό Εικοσιένα, όπως μας λέει ο Δημήτρης Φωτιάδης, «πρέπει να σκύψει πάνω σ’ εκείνα τα κείμενα που προετοίμασαν το ξεσηκωμό, σ’ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι άστραφτε το γιαταγάνι και στα απομνημονεύματα των αγωνιστών –του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομίλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και άλλων.

Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων…».

Ωστόσο η «ουσία» και η «ψυχή» του ’21, που είναι το αίσθημα της Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση.

Το ΄21 παραμένει και σήμερα η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του.

Αυτές τις φλογερές μνήμες τρέμουν σήμερα αυτοί που θέλουν τους λαούς ναρκωμένους και υπόδουλους. Γι αυτό θέλουν να αποδομήσουν το «θρύλο» και τα σύμβολα της Επανάστασης του ’21.

Εξατμίζουν τους χυμούς της, εξανεμίζουν το «πάθος και το λογικό» της, αδειάζουν το περιεχόμενό της, καταλύουν την ιστορική «ψυχή» της: καταλύουν κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή βάθους πέρα από τη «γεωγραφία του χρόνου». Μετατρέπουν το ‘21 σε ένα ξενέρωτο παραμύθι θεμελιωμένο πάνω στα άκαμπτα και ακίνητα ιδεολογήματα της «Νέας Εποχής».

Κάποιοι δήθεν «νέοι ιστορικοί» δεν αρκούνται μόνο στην «απομυθοποίηση» της Επανάστασης του ‘21 αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα: χαρακτηρίζουν τους επαναστάτες ως τρομοκράτες. Χρησιμοποιούν δηλαδή τους όρους της αμερικάνικης αυτοκρατορίας…

Οι ραγιάδες της Νέας Τάξης προπαγανδίζουν το ραγιαδισμό. Γιατί είναι ραγιαδισμός όταν όχι μόνο επικαλύπτεις, αλλά επιχειρείς και να διαγράψεις από τη λαϊκή συνείδηση αυτό που χάραξε η επανάσταση του ’21: Ότι η ελευθερία δεν δωρίζεται, αλλά κατακτάται με αγώνες και αίμα.

«Ελευθερία ή θάνατος». Αυτό είναι το μήνυμα του ΄21, που βελονιάζει και πυροδοτεί και σήμερα τη λαϊκή «ψυχή». Μήνυμα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε και αποτυπωμένο βαθιά στη συνείδηση του Έλληνα.

Τη λευτεριά τους οι αγωνιστές του ’21 έπρεπε μονάχοι τους να την κερδίσουν. Και την κέρδισαν. Έχυσαν ποτάμια αίμα. Γυμνοί, πεινασμένοι, προδομένοι τόσες φορές από τους κοτζαμπάσηδες και τους πολιτικάντηδες, υπέμειναν τα πάντα, έχοντας πάρει την υπέρτατη απόφαση: λευτεριά ή θάνατος. Και αυτή η απόφαση πουθενά αλλού δεν βρήκε τόσο υψηλή και ηρωική έκφραση, όσο στην έξοδο του Μεσολογγίου και στο χορό του Ζαλόγγου.

Η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει τέτοια έπη από τη λαϊκή συνείδηση.

- Τα τεχνάσματα της εξαπάτησης

Θα αναφερθούμε τώρα περιληπτικά στα βασικά τεχνάσματα εξαπάτησης της νεοταξικής στρατηγικής γύρω από την αποδόμηση της ιστορίας.

Το βασικό τέχνασμα είναι η σοφιστεία του «εθνικισμού – αντιεθνικισμού».

Ας θυμηθούμε το τι έγινε με το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.

Από την αρχή επιχειρήθηκε να ενταχθεί η Κριτική εναντίον του εκτρωματικού αυτού βιβλίου, στο απλοϊκό σχήμα αντιπαράθεσης ανάμεσα στον «εθνικισμό» και «αντιεθνικισμό».

Δηλαδή, η Κριτική «φυλακίστηκε» μέσα στην ιδεολογική άλγεβρα της Νέας Τάξης. Μια άλγεβρα που οτιδήποτε αντιτίθεται στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης το βαπτίζει «εθνικισμό», «ρατσισμό» κ.λπ και το αντιπαραθέτει, μηχανικά και απόλυτα, στην «πρόοδο», την οποία βαπτίζει «αντιεθνικισμό», «αντιρατσισμό», «πολυπολιτισμικότητα» κ.λπ.

Σήμερα ο κ. Καστανίδης προωθεί και νομοσχέδιο που θα ποινικοποιεί αυτό το νεοταξικό ιδεολόγημα του «ρατσισμού» (αλλά αυτό είναι άλλο σοβαρό ζήτημα για συζήτηση).

Από την αρχή, λοιπόν, οι ιδεολογικές ύαινες του καθεστώτος (τα ΜΜΕ, οι οικότροφοι του κράτους δήθεν «διανοούμενοι» και οι πάσης φύσεως επιδοτούμενοι λακέδες), επεδίωξαν να αφανίσουν την επιστημονική ιστορική σκέψη η οποία αποσάθρωνε και γελοιοποιούσε το κατάπτυστα βιβλίο της Ρεπούση.

Από την αρχή λοιπόν υιοθετήθηκε το απλουστευτικό και άκρως αντι-επιστημονικό σχήμα του «εθνικισμού» και του «αντιεθνικισμού».

Έτσι το όλο ζήτημα προβλήθηκε σαν μια διαμάχη της Εκκλησίας με το βιβλίο, σαν μια διαμάχη των αντιδραστικών, «εθνικιστικών» καταλοίπων με το βιβλίο και όχι σαν μια γενική απόρριψη του βιβλίου από την επιστημονική, ιστορική, κοινωνική και πολιτική σκέψη και από το σύνολο της κοινωνίας.

Πάνω σε αυτό το νεοταξικό, δόλιο τέχνασμα της τυπικής μονοχρωμίας (εθνικού-αντεθνικού), που λειτουργεί σαν προκρούστεια κλίνη, τοποθετούνται τα πάντα και οργανώνονται όλες οι αντιπαραθέσεις από τους μηχανισμούς του κράτους και τους εγκάθετους υπαλλήλους του.

Και η επιλογή των ομιλητών στα ΜΜΕ γίνεται στη βάση αυτού του τεχνάσματος εξαπάτησης. Έτσι οι μόνοι που προβάλλονται είναι οι πατριδοκάπηλοι πολιτικάντηδες ή κάποιοι «γραφικοί», σε αντιπαράθεση με τους γνωστούς «αριστερούς» μαϊντανούς των ΜΜΕ.

Έτσι, το κοινωνικά και πολιτικά απειροελάχιστο, το μεγεθύνουν σε «εθνικιστική απειλή» και το εμφανίζουν σαν κεντρικό πολιτικό μέγεθος που τάχα συνθέτει το σύνολο των κοινωνικών αντιδράσεων και αντιστάσεων της ελληνικής κοινωνίας.

Με αυτό το τέχνασμα επιχειρήθηκε να επικαλυφτεί η ουσία της κριτικής εναντίον του βιβλίου της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού και ταυτόχρονα να αφανιστεί η επιστημονική ιστορική μέθοδος, καθώς και να αφυδατωθούν πλήρως τα ιστορικά γεγονότα και οι ιστορικές μαρτυρίες.


- Οι λεγόμενοι "εθνικιστικοί μύθοι"

Ωστόσο κι αυτοί οι λεγόμενοι εθνικιστικοί μύθοι μπορούν να αναλυθούν και να κριθούν στη βάση της ιστορικής διαλεκτικής και όχι στη βάση μιας άλγεβρας λέξεων. Και στη βάση αυτής της ιστορικής διαλεκτικής θα δούμε ότι αυτοί οι λεγόμενοι «εθνικιστικοί μύθοι» δεν είναι μύθοι, αλλά στοιχεία του αγωνιστικού, λαϊκού, ιστορικού γίγνεσθαι, στοιχεία δηλαδή κοινωνικής συνείδησης που έδρασαν.

Και κάτι που δρα δεν είναι μύθος…

Να δούμε τώρα ποιοι είναι οι σημερινοί μύθοι

Οι επιδοτούμενοι, σημερινοί «ιστορικοί» και οι ιδεολογικοί ιπποκόμοι του νέου αυτοκρατορικού Μεσαίωνα είναι αυτοί που κατασκευάζουν κυριολεκτικά τους νέους μύθους, στο όνομα δήθεν των «εθνικιστικών μύθων».

Και μιλάω για δήθεν «εθνικιστικούς μύθους» γιατί πουθενά δεν μας καταγράφουν συγκεκριμένα αυτούς τους μύθους. Σπερμολογούν δημαγωγικά πάνω σε επιλεγμένες ιδεοληψίες, γιατί αν ξεδιπλώσουν τη σκέψη τους θα φτάσουν στο θατσερικό μεταμοντερνισμό, δηλαδή στο κεντρικό μύθο της Νέας Τάξης: ότι τα ίδια τα έθνη είναι ιδεολογική κατασκευή, δηλαδή μύθος!

Αυτό, βεβαίως, ενώ το γράφουν δεν το διατυπώνουν ανοικτά οι ιπποκόμοι του θατσερικού μεταμοντερνισμού, διότι δεν μπορεί να «χωνευτεί» ακόμα από την ελληνική κοινωνία.

Δεν μπορεί η ελληνική κοινωνία να δεχτεί ένα τέτοιο κραυγαλέο μύθο, δηλαδή ότι το ελληνικό έθνος είναι μια ιδεολογική επινόηση. Γι’ αυτό οι ιδεολογικοί λακέδες περιστρέφονται γενικά γύρω από κλισέ σφετερισμού της ιστορίας μας από πατριδοκάπηλους, προκαλώντας έτσι τα υγιή λαϊκά σύνδρομα.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι «εθνικιστικοί μύθοι»;

Μήπως ο ηρωισμός, ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας, το Μεσολόγγι, ο χορός του Ζαλόγγου, η βαρβαρότητα των Τούρκων δυναστών, το παιδομάζωμα και λοιπά και λοιπά. Αν τους «ξύσει» κανείς όλους αυτούς τους λακέδες θα διαπιστώσει ότι όλα αυτά και πολλά άλλα τα θεωρούν «εθνικιστικούς μύθους».

Όλη η ποίηση της επανάστασης, η λαογραφική επιστήμη, οι προφορικές παραδόσεις και τα άφθονα ιστορικά στοιχεία είναι για όλους αυτούς, μύθοι.

Ήταν βλέπετε αυτοί εκεί με μια κάμερα ή ένα μαγνητοφωνάκι και κατέγραφαν την «αντικειμενική» αλήθεια…



Μύθοι είναι οι δικές τους αντιμυθολογικές κατασκευές.
Φαίνεται ότι οι ηρωικοί εργατικοί αγώνες, το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο, η Γαλλική Επανάσταση, η Ρωσική Επανάσταση, οι λαϊκές επαναστάσεις γενικά και πολλά άλλα που έχουν εξαφανιστεί παντελώς από τις νέες αυτές «ιστορίες» τους, ήταν μύθοι.

Έτσι, οι ταλαίπωροι, εναγωνίως επιδίωκαν, μέχρι σήμερα να πιαστούν από το «Κρυφό Σχολειό».

Βεβαίως οι επιδοτούμενοι του Σκάι ανακάλυψαν (δηλαδή κατασκεύασαν) και άλλους «μύθους». Θα το εξετάσουμε παρακάτω.

Αλλά, ας πούμε δύο λόγια για το Κρυφό Σχολειό»:

Κι αυτός ο θρύλος δεν είναι μύθος. Έχει καταγραφεί στην προφορική και γραπτή παράδοση, στην Τέχνη, αλλά και σε ιστορικά στοιχεία. Μήπως θέλανε θεσμοθετημένα «κρυφά σχολειά» κάτω από την τουρκοκρατία; Ή μήπως δεν γνωρίζουν ότι κάτω από απολυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα και στη νεότερη ιστορία μας έχουμε μορφές «κρυφών σχολειών»;

Οι κρυφές συναθροίσεις κάτω από δικτατορικά καθεστώτα, μια μορφή κρυφού σχολείου δεν είναι; Η ιστορία των λαϊκών αγώνων και η πρόσφατη αγωνιστική αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών είναι γεμάτη από «κρυφά σχολεία».

Είναι άπειρες οι ιστορικές μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και τη λειτουργία των «Κρυφών Σχολειών».

Θα προβούμε όμως σε μια διευκρίνιση: Τα «Κρυφά Σχολειά» είχαν δύο μορφές.

Υπήρχαν τα «Κρυφά Σχολειά» σε κρυφούς χώρους και «Κρυφά Σχολειά» σε κρυφό περιεχόμενο και κρυφή διδασκαλία.

Δηλαδή μέσα στα Σχολεία που υπήρχαν κάτω από την επιτήρηση των Τούρκων, υπήρχε παράλληλα και κρυφή διδασκαλία, δηλαδή «μυστική» και «παράνομη», όπως θα λέγαμε σήμερα.

Γιατί, όμως τέτοιο μένος εναντίον των «κρυφών σχολειών»; Δύο είναι οι λόγοι.
Ο πρώτος. Τα «κρυφά σχολειά» αναδεικνύουν τον αγωνιστικό και πρωτεύοντα ρόλο της Ορθοδοξίας.

Ο δεύτερος λόγος είναι ιδεολογικός. Τα κρυφά σχολεία παραπέμπουν στη δημιουργία κυττάρων αντίστασης στο σημερινό απολυταρχικό καθεστώς της Νέας Τάξης.

Την αυτό-μόρφωση και την αυτό-οργάνωση των ανθρώπων την τρέμουν. Τρέμουν τα σύγχρονα «Κρυφά Σχολειά» που ο νέος Μεσαίωνας της Νέας Τάξης θα γεννήσει…
Βεβαίως οι ιστορικές μαρτυρίες για τα Κρυφά Σχολειά είναι άπειρες και αναμφισβήτητες.

- Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Και εδώ περνάμε πλέον, σε ένα άλλο κομβικό ζήτημα της εθνικής μας ιστορίας: Στον αγωνιστικό ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία αποτελεί και τον πνευματικό κορμό συγκρότησης της εθνικής μας υπόστασης και συνείδησης.

Η νεοταξική αναδιατύπωση της ιστορίας μας, δηλαδή η παραχάραξή της, δεν θα μπορούσε να μην στρέψει τα δόλια πυρά της και εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία αποτελεί τον «εθνικό ιστό» της Επανάστασης του 1821.

Να, γιατί η Ορθοδοξία αποτελεί το στρατηγικό στόχο της Νέας Τάξης και κτυπιέται τόσο λυσσαλέα, τόσο ύπουλα και πολυμέτωπα…

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πρωτοστάτησε μόνο στης Επανάσταση του ’21, δεν αποτέλεσε μόνο τον πνευματικό, αγωνιστικό άξονα της Επανάστασης, αλλά ήταν αυτή που διατήρησε και διέσωσε τη συνέχεια της εθνικής συνείδησης και την υπόσταση του ελληνισμού.

Αυτό το καταγράφουν όλοι οι σοβαροί ιστορικοί και ερευνητές των ιστορικών γεγονότων.

Θα αναφέρω λίγα μόνο λόγια από ένα μεγάλο σύγχρονο ιστορικό, υπεράνω κάθε «μεροληπτικής» υποψίας.
Το μαρξιστή Νίκο Σβορώνο

Γράφει στο βιβλίο του: «Το Ελληνικό έθνος - Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού»:

«Οι αξιόλογες προσπάθειες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την εκπαίδευση, η οποία στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια της, οι αγώνες της για τη διαφύλαξη της Χριστιανικής πίστης και την καθαρότητα της Ορθοδοξίας, τα μέτρα για το σταμάτημα των εξισλαμισμών, αποτελούν θεμελιακή συμβολή για την διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Οι Νεομάρτυρες, συχνό φαινόμενο της εποχής, που δέχονται τον μαρτυρικό θάνατο για την Χριστιανική πίστη, είναι συγχρόνως και οι πρώτοι εθνικοί ήρωες του νέου Ελληνισμού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται επικεφαλής έτσι, των δυνάμεων που οργανώνουν την άμυνα του Ελληνισμού και εξασφαλίζουν την διατήρησή του μέσα στις δύσκολες συνθήκες της κατάκτησης και συνδέεται άρρηκτα με το έθνος.»

Διαβάζουμε ακόμα στο βιβλίο του: «Επισκόπηση της νεοελληνικής Ιστορίας»:

«…Η εκκλησία, όταν πέρασε το πρώτο χτύπημα της κατάκτησης, θα συνεχίσει το έργο της ανασυγκρότησης της πνευματικής ζωής των Ελλήνων. Παρά τις διαμάχες ανάμεσα στο Πατριαρχείο και στην κάστα των αρχόντων της Κωνσταντινούπολης, η Εκκλησία παραμένει σε όλη την περίοδο απ’ το ιε΄ ως ιζ΄ αι., η κατευθυντήρια δύναμη του Έθνους, Επικεφαλής της εθνικής αντίστασης σε όλες τις μορφές της, εργαζόμενη για το σταμάτημα των εξισλαμισμών, συμμετέχοντας σ’όλες τις εξεγέρσεις ακόμα και διευθύνοντάς τες (έχει να δείξει μεγάλο αριθμό νεομαρτύρων, που είναι σύγχρονα και ήρωες της χριστιανικής πίστης και της εθνικής αντίστασης), ρυθμίζει επίσης την πνευματική ζωή.
Ήδη ο πρώτος Πατριάρχης Γεννάδιος ιδρύει Πατριαρχική Σχολή που αναδιοργανώθηκε αργότερα. Κι άλλοι πατριάρχες ακολούθησαν το παράδειγμά του. Το ουσιαστικό πρόβλημα που απασχολεί όλη την ελληνική σκέψη αυτή τη στιγμή είναι η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, που συγχέεται περισσότερο από ποτέ με την εθνική ιδέα και που την απειλούν από τη μια το Ισλάμ κι από την άλλη η καθολική προπαγάνδα…».

Πιστεύω ότι και μόνο αυτή η ιστορική τοποθέτηση του Σβορώνου κονιορτοποιεί τους νέους μύθους των επιδοτούμενων λακέδων.

Αναδεικνύει επίσης τους λόγους που η Νέα Τάξη έχει στο κέντρο της επίθεσής της την Ορθόδοξη Εκκλησία…

- Ο «μύθος» της Αγίας Λαύρας

Τώρα θα πούμε δύο λόγια για την πλαστογραφική αυθάδεια του τηλεοπτικού σταθμού, Σκάι.

Το πιο αποκαλυπτικό του ψεύδος που κατασκευάστηκε και αυτό για να κτυπήσει την Ορθοδοξία είναι ο δήθεν «Μύθος» της Αγίας Λαύρας.

Οι φωστήρες του Σκάι εδώ ισοπεδώνουν κυριολεκτικά τα ιστορικά γεγονότα και τις μαρτυρίες αυτόπτων.

Αυτοί οι «μοντέρνοι» ιστορικοί μας θεωρούν ότι η ύψωση του λαβάρου της Επανάστασης από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα είναι ένας εκ των υστέρων κατασκευασμένος μύθος για να συνδεθεί η Εκκλησία με την Επανάσταση και να θεωρηθεί θεόπνευστη.

Το ψεύδος τους αυτό το υποστηρίζουν με τόσο φανατισμό ώστε να περιφρονούν βάναυσα την ιστορική, επιστημονική έρευνα.

Επιχειρούν να μας πείσουν ότι το «μύθο» αυτό τον κατασκεύασε η Εκκλησία, στηριγμένη πάνω σε μια αφήγηση του Γάλλου περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ.

Βεβαίως αυτός ο Γάλλος ήταν πρέσβης και όχι Ορθόδοξος για να διέπεται από προκατάληψη υπέρ της Εκκλησίας.

Το σπουδαιότερο: Αυτός ο Γάλλος Πρέσβης ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, ο οποίος μάλιστα εξέδωσε τετράτομο έργο σχετικά με την ιστορία της Επανάστασης, έργο με το οποίο έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

Ψεύδεται λοιπόν, ο Γάλλος πρέσβης, ο ιστορικός και ακαδημαϊκός και λένε την αλήθεια τα επιδοτούμενα Μορμολύκεια των «μοντέρνων» ιστορικών του Σκάι.

Γιατί, όμως, διαψεύδουν τον Πουκεβίλ;

Ο Λόγος είναι απλός: Δεν επιβεβαιώνει μόνο το ιστορικό γεγονός της Αγίας Λαύρας, αλλά δημοσιεύει και ΟΛΟΚΛΗΡΗ την ομιλία του Παλαιών Πατρών Γερμανού.

Φυσικά είναι άπειρα τα ιστορικά κείμενα που επιβεβαιώνουν την Αγία Λαύρα.

Ενδεικτικά αναφέρω:

Την ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Σπυρίδωνος Τρικούπη, και την «Διήγηση Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από το 1770 έως το 1836» του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Αλλά και ο ξένος Τύπος της εποχής επιβεβαιώνει την Αγία Λαύρα.

Π.χ., η Γαλλική εφημερίδα «Συνταγματική» (Le Constitutionnel)
Επιβεβαιώνει τον Ιούνιο του 1821 τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας και δημοσιεύει περίληψη της ομιλίας του Π.Π. Γερμανού.

Το ίδιο γεγονός δημοσιεύεται στην εφημερίδα Times του Λονδίνου και πάλι το καλοκαίρι του 1821.

Επίσης είναι ιστορικά πασίγνωστο ότι η επιλογή της 25ης Μαρτίου ως ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης είχε προτιμηθεί από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη πολύ πριν, ήδη από το 1820, ακριβώς βεβαίως γιατί συνέπιπτε με τη γιορτή του Ευαγγελισμού και ήθελε να δοθεί μια συμβολική πολιτική λύτρωση, ένας ευαγγελισμός της πολιτικής λύτρωσης.

Είναι τέτοια η λύσσα και ο φανατισμός αυτών των «μοντέρνων ιστορικών» κατά της Εκκλησίας που εξαφανίζουν και ένα άλλο σπουδαίο γεγονός: Ότι η Εκκλησία είχε ήδη ευλογήσει την έναρξη της Επανάστασης σχεδόν ένα μήνα προτού ξεσπάσει (26/2/1821) στο Ιάσιο όπου ο μητροπολίτης Ιασίου Βενιαμίν έζωσε τον Υψηλάντη με το ξίφος του.

Με χονδροειδείς λοιπόν πλαστογραφίες και κυνικές ψευδολογίες επιχειρούν να σβήσουν την ιστορία μας και να συκοφαντήσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία…

- Οι ποιητές του ‘21

Τέλος, θα ήταν σοβαρή παράλειψη να μην αναφερθούμε και σε κάποιες φωτεινές διάνοιες οι οποίες κατέγραψαν μέσα από το πνευματικό τους έργο την ιστορία του ’21.

Οι αποδομητές της ιστορίας μας θα σβήσουν και αυτούς τους μύστες;

Το ΄21 έγινε από την πρώτη στιγμή, σύμβολο που γύρω από αυτό δόθηκε η μάχη ανάμεσα στις προοδευτικές και αντιδραστικές δυνάμεις του κόσμου.

Ο Δημήτρης Φωτιάδης γράφει χαρακτηριστικά:

«Συχνά άκουγε τότε κανείς στη Γαλλία τούτη εδώ την ερώτηση:

- Είσαστε Τούρκος;

- Είσαστε Έλληνας;

«Τούρκοι» ήταν οι αντιδραστικοί, που διάβαζαν τις συντηρητικές εφημερίδες, κι «Έλληνες» οι προοδευτικοί, που παρακολουθούσαν τις εφημερίδες με ριζοσπαστικές τάσεις».

Στη μάχη αυτή, ανάμεσα στις αντιδραστικές και προοδευτικές δυνάμεις, που δινόταν τότε στην Ευρώπη με επίκεντρο την ελληνική επανάσταση, οι πιο φωτεινές διάνοιες υποστήριζαν τον αγώνα μας. Τα κείμενα είναι άφθονα. Θα μνημονεύσουμε ελάχιστα από αυτά.

Ο Μπάιρον ήταν ο πρώτος από τους ξένους, που έριξε το εγερτήριο σάλπισμα για τον ξεσηκωμό του λαού μας:

Απ΄ τους άπιστους Φράγκους λευτεριά μη ζητάτε!

Εκεί ζουν ηγεμόνες που πουλούν και αγοράζουν.

Με δικό σας τουφέκι και σπαθί πολεμάτε!

Ο Μπάιρον κάνοντας πράξη το τραγούδι του, κατέβηκε στην αγωνιζόμενη για τη λευτεριά της Ελλάδα και πέθανε στο Μεσολόγγι.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ τραγουδά και αυτός σε μια σειρά ποιημάτων: «Κανάρης», «Τα κεφάλια του Σεραγιού», «Παιδί της Χίου», «Ενθουσιασμός». Στους τέσσερις πρώτους στίχους του «Ενθουσιασμού» μάς δίνει το πάθος ενός λαού που ορθώθηκε να σπάσει τις αλυσίδες:

Στην Ελλάδα! Στην Ελλάδα! Γειά σας όλοι! Πρέπει να φύγουμε!

Πρέπει, ύστερα από τόσο αίμα που έχυσε ο μαρτυρικός αυτός λαός,

Να τρέξει τώρα το τιποτένιο αίμα των δημίων!

Στην Ελλάδα, ω φίλοι μου! Εκδίκηση! Λευτεριά!


Ο Πούσκιν, ένα από τα πιο ξεχωριστά πνεύματα του κόσμου εμπνέεται από την Επανάσταση και γράφει:

Εμπρός! Στηλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα,

βάστα γερά στο χέρι τα΄ άρματά σου!


Ο Λαμαρτίνος, εμπνέεται από τον αγώνα και γράφει:

Μια ύστατη κραυγή σας απόμεινε και τη βγάλατε,

η γλώσσα σας δεν έχει πια παρά μια μονάχα λέξη…Λευτεριά!

………………………………………………………………………
Μέσα στην οχλοβοή της μάχης που έρχεται,

κάθε Έλληνας είναι ένας αγωνιστής, κάθε αγωνιστής ένας μάρτυρας!

Ρήγας, Σολωμός και Κάλβος

Κοντά σε αυτούς τους ξένους στέκονται στο ίδιο ύψος με τους καλύτερους, οι τρεις δικοί μας:

Ρήγας, Σολωμός και Κάλβος.

Ο Ρήγας ορθώνεται σε μια από τις μεγαλύτερες νεοελληνικές διάνοιες. Κανείς άλλος δεν προσέφερε στην προετοιμασία του ΄21 τόσα όσο αυτός. Ήταν ένας νους καθολικός, που έπιασε σωστά το πρόβλημα των καταπιεσμένων λαών από την τούρκικη τυραννία. Οι οραματισμοί του ξεπέρασαν κατά πολύ την εποχή του και παραμένουν ακόμα και σήμερα ζωντανοί. Οι περίφημοι στίχοι του

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή

κλείνουν μέσα τους, όχι μόνο την εγερτήρια κραυγή και την απόφαση της γενιάς του ΄21, αλλά κι όλων των σκλάβων της υφηλίου.


Ο Σολωμός είναι ο « Ύμνος εις την Ελευθερίαν». Σε ένα και μόνο τετράστιχο κατόρθωσε να κλείσει
το νόημα του ’21.

Απ΄ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά.

Μέσα από τα κόκαλα, την πάλη, τους αγώνες και τις θυσίες του λαού ξεπρόβαλε η λευτεριά σε αυτόν τον τόπο.

Ο Κάλβος εμπνέεται τη «Λύρα» του από τον αγώνα. Στην ωδή «Αι Ευχαί» έδωσε την υψηλότερη έκφραση στην οργή των αγωνιστών από τη στυγνή στάση των ανακτοβουλίων και των αντιδραστικών κυβερνήσεων. Η αλήθεια και αγανάκτηση που κλείνει και συμπυκνώνει η ωδή δεν υπάρχει σε κανένα άλλο κείμενο.

Η ωδή του Κάλβου μάς αποκαλύπτει, καλύτερα από τους ιστορικούς τόμους, ποια ήταν τα επαναστατικά ιδανικά του ΄21.

Ο Ρήγας, ο Σολωμός και ο Κάλβος ήταν πραγματικοί πνευματικοί ηγέτες. Σήμερα, δυστυχώς τέτοιοι πνευματικοί ηγέτες έχουν εκλείψει. Ακριβέστερα το «είδος» σπανίζει.

Η σημερινή διανόηση απολαμβάνει τα «αγαθά» του συστήματος. Χορτάτη και καλοαναθρεμμένη στηρίζει, στην πλειονότητά της, τις «αξίες της» Νέας Εποχής, παράγει τα «προοδευτικά» ιδεολογήματά της και κηρύσσει τη σκλαβιά και την υποταγή.

Γι αυτό και το ΄21 έχει τοποθετηθεί στις «αντίκες» της Ιστορίας. Αποτελεί ενοχλητική μνήμη!

Εμείς θα κλείσουμε με την εξής προτροπή:
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΝΕΑ ’21!!!

Κινούμενα σχέδια: Το νεοταξικό ναρκωτικό της παιδικής ψυχής

Από το Ρεσάλτο
Γράφει η ΘΑΛΕΙΑ

«Οργανώνονται τελωνεία των λέξεων, νεκροταφεία των λέξεων. Για ν’ απαρνηθούμε να ζήσουμε μια ζωή που δεν είναι δική μας, μας υποχρεώνουν να δεχτούμε σαν δική μας μια ξένη μνήμη. Μασκαρεμένη πραγματικότητα, ιστορία που αφηγούνται οι νικητές».
Εντουάρντο Γκαλεάνο

Η Νέα Τάξη, ο πλανητικός αυτός ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ μηχανισμός των παγκόσμιων ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ μηχανισμών της αγοράς και του χρήματος, επιδιώκει να ισοπεδώσει τα πάντα και να ξεριζώσει από τις «ψυχές» των ανθρώπων κάθε κύτταρο και πνοή ΖΩΗΣ. Γι αυτό, αυτή η παγκόσμια μηχανή είναι στείρα, μισεί θανάσιμα κάθε τι που είναι ζωή κάθε τι που μεγαλώνει και κινείται. Είναι ικανή να πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές, τις χειροπέδες, τα δηλητήρια, τα ναρκωτικά και τα νεκροταφεία. Η Νέα Τάξη δεν μπορεί να παράγει τίποτα άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και κατασταλτικούς μηχανισμούς, ζητιάνους και εξόριστους…

Οι νέοι για κάθε καθεστώς είναι εχθρός, ακριβώς γιατί αποτελούν την απόδειξη της ζωής. Για τη Νέα Τάξη η ΖΩΗ είναι έγκλημα, γι αυτό επιχειρεί με κάθε μέσον να νεκρώσει τη ζωή, να δηλητηριάσει τα παιδιά με ποικίλα ναρκωτικά. Σήμερα γίνεται μια πολυμέτωπη, ενορχηστρωμένη και συστηματική επίθεση κατά της νεολαίας:

α) Η ολοκληρωτική κατεδάφιση της Παιδείας
Εδώ τα δωσίλογα όργανα της Νέας Τάξης δεν αφήνουν τίποτα όρθιο: αποτεφρώνουν κάθε έννοια της Μόρφωσης, κατεδαφίζουν κάθε ιστορική κατάκτηση της συλλογικής γνώσης, διαλύουν κάθε σύμβολο της Παιδείας, ακόμα και κλείνουν σχολεία, ερημώνοντας, με ρατσιστική αλαζονεία και φασιστικό δαρβινισμό, της τοπικές κοινωνίες και τα ιστορικά σχολειά.
Πιο αναλυτικά στο άρθρο: «Κλείσιμο σχολείων: Νέο μέτρο νεοταξικού δαρβινισμού» http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5476
Τα σημερινά σχολεία δεν έχουν καμία, απολύτως καμία, σχέση με τη Μόρφωση: Αποτελούν εργαστήρια νοθείας της μόρφωσης και παραγωγής των «αξιών» της αγοράς και του χρήματος. Όπως έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές η μόρφωση είναι όλα τα σύμβολα ταυτότητας και μαζικής μνήμης: οι μαρτυρίες αυτού που είμαστε, οι προφητείες της φαντασίας, οι καταγγελίες ενάντια σ’ αυτό που μας εμποδίζει να είμαστε και να υπάρχουμε. Είμαι μορφωμένος σημαίνει πως μπορώ να κατανοήσω με τις γνώσεις και την εμπειρία αυτό που διαδραματίζεται μπροστά μου. Ο μορφωμένος (όχι απλώς ο εγγράμματος) δεν είναι παθητικός δέκτης, αλλά ενεργητικός πομπός. Ξεσκεπάζει και καταγγέλλει τη νόθα μόρφωση: τα ψέματα της Ιστορίας που μας διδάσκουν, τους ελιγμούς των πολυεθνικών που πουλάνε αυτοκίνητα και ιδεολογία, το σύστημα των αξιών που εκθειάζει τα πράγματα και υποτιμά τους ανθρώπους, το βρώμικο παιχνίδι του χρήματος και της κατανάλωσης, που κάνει τα άτομα να εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο και να συντρίβει το ένα το άλλο...

ΣΗΜΕΡΑ το σχολείο δεν αποτελεί μόνο τη μήτρα της νόθας μόρφωσης. Τείνει σε μια ολοκληρωτική βιομηχανοποίηση, χειραγωγημένο άμεσα από τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Η φιλοσοφία της σύγχρονης εκπαιδευτικής πολιτικής συνοψίζεται στις λέξεις: Ανταγωνισμός, αποδοτικότητα, μέτρηση, ρεκόρ (βαθμοί). Το σχολείο έχει μεταβληθεί σε «Ιερά Εξέταση», σε ένα σύστημα εξοντωτικής και άκρως ανταγωνιστικής «επιλογής των ειδών», αποκλεισμού και κατασκευής ισοπεδωμένων και πειθαρχημένων υπηρετών στις πολυπολιτισμικές και κοσμοπολίτικες «αξίες» της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς.

β) Ο βομβαρδισμός της νεολαίας από τοξικά δηλητήρια
Σήμερα η νεολαία πολιορκείται κυριολεκτικά από «εστίες» και «δίκτυα» ποικίλων, πολύμορφων και πολύχρωμων διαστροφών. Ένας πνιγηρός και θανάσιμος καρκινώδης εμπορικός ιστός: Ναρκωτικά, ψυχοφάρμακα, νοσηρή διασκέδαση κατανάλωσης ποτών, ήχων και φώτων, διαστροφικά θεάματα όλων των ποικιλιών… Όλα τα «τέρατα» του νεοταξικού «πολιτισμού», οι διαστροφές του και τα καταναλωτικά υποπροϊόντα του έχουν «ριχτεί», με μανία αχαλίνωτη, να κατασπαράξουν τη νεολαία…

γ) Κινούμενα Σχέδια: το δηλητήριο στα έμβρυα της παιδικής ψυχής
Ένα από τα πιο θανατηφόρα «όπλα» της Νέας Τάξης είναι τα «κινούμενα σχέδια»: Το κανιβαλιστικό τηλεθέαμα που στοχεύει απευθείας στο μυαλό και στην καρδία του μικρού παιδιού. Το μικρό παιδί είναι πολύ εύπλαστο και ευάλωτο. Οι μηχανισμοί της αγοράς και των νεοταξικών τεράτων επιχειρούν από το νηπιακό αυτό στάδιο να στάξουν τα δηλητήρια και να τα σπείρουν στην παιδική ψυχή, μέσω της εικόνας: Το πρώτο στάδιο της πλαστής και χειραγωγημένης «γνώσης». Τα ΜΜΕ (αυτές οι γιγάντιες βιομηχανίες της Νέας Τάξης) επιχειρούν να κατασκευάσουν, από τα «σπάργανα», τους νεκρωμένους δούλους που θέλουν, με τα ποικίλα ναρκωτικά των «αξιών» και των «τεράτων» της παγκόσμιας αγοράς. Γι αυτό οι οθόνες έχουν πλημμυρίσει από τη φρίκη αυτών των νεοταξικών «τεράτων» και ποικίλων διαστροφών: Μια αχαλίνωτη νεροποντή δολοφονίας της ψυχής των παιδιών…

Δείτε το Video των «Δάσκαλων της Λήμνου» http://ethnikipaideia.blogspot.com
Διαβάστε και το σχόλιο της «Κλασσικοπερίπτωσης» http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2011/03/video_18.html

Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΧΤΑΣ

Ρεσάλτο http://resaltomag.blogspot.com/2011/03/blog-post_7760.html#more



Γράφει ο ΦΙΛΟΛΑΟΣ

Ο Νίκος Παπαευθυμίου, ένας φτωχός πλην τίμιος δημοσιογράφος, με τριακονταετή σταδιοδρομία στον στίβο της δημοσιογραφίας και της πολιτικής, αφού υπολόγισε με προσοχή τα οικονομικά του, αποφάσισε να εκδώσει ένα μικρό περιοδικό πολιτικής παρέμβασης και πολιτικού προβληματισμού.

Σκοπός του να ενημερώσει τους αναγνώστες σχετικά με το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης, τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και σε εθνικό. Βρήκε λοιπόν, ένα μικρό διαμέρισμα , για να στεγάσει τα γραφεία του περιοδικού. Εκεί θα συναναστρέφεται και με όσους ομοϊδεάτες ήθελε προκύψει.

Η έκδοση ξεκίνησε και τα πρώτα δείγματα ήταν άκρως ικανοποιητικά. Το περιοδικό, που, ειρήσθω εν παρόδω, ονομαζόταν «Άλμα», εύρισκε ανταπόκριση στο αναγνωστικό κοινό. Όλα φαίνονταν να βαίνουν κατ’ ευχήν, όμως το περιοδικό απέκτησε εχθρούς, αναμενόμενους και μη. Να μια χαρακτηριστική συνεδρίασή τους:

«Είναι σχεδόν εξωφρενικό αυτό, που συμβαίνει», είπε ο ψηλόλιγνος άνδρας, ενώ έμπαινε στα γραφεία κάποιας οργάνωσης μάλλον.

«Τί σου συμβαίνει;», αναρωτήθηκε ο κοντύτερος άνδρας, που του είχε ανοίξει την πόρτα.

«Ορίστε τι μου συμβαίνει», αποκρίθηκε εκείνος και έτεινε το χέρι του, στο οποίο κρατούσε κάποιο περιοδικό.

Ο άλλος, αφού έκλεισε την πόρτα, κινήθηκε προς το μέρος του «εισβολέα», ο οποίος ήδη είχε φτάσει στο κέντρο του δωματίου. «Τί είναι αυτό;», τον ρώτησε και πήρε στα χέρια του το περιοδικό.

«Είναι το έκτρωμα της υφηλίου, η βλασφημία των αιώνων», είπε σχεδόν παραληρηματικά ο ψηλόλιγνος άνδρας.

«Α, ναι, το έχω ξαναδεί», είπε κάπως αδιάφορα και ψυχρά ο σύντροφός του.

«Και πώς παραμένεις ψύχραιμος;», τον ρώτησε βαριανασαίνοντας.

Εκείνη την στιγμή κτυπά το τηλέφωνο, που βρισκόταν στο γραφείο στο βάθος του δωματίου. «Ναι, παρακαλώ», απάντησε ο κοντύτερος άνδρας και συνέχισε «Γεια σου, σύντροφε, ναι θα είμαι στα γραφεία σήμερα όλη την ημέρα. Αν θέλεις έλα από δω και φέρε και όποιον σύντροφο μπορείς μαζί σου. Ναι, έχουμε θέμα να συζητήσουμε απ’ ό,τι καταλαβαίνω. Εντάξει, γεια χαρά», είπε και έκλεισε την συσκευή.

«Ποιός ήταν;», ρώτησε ο ψηλόλιγνος άνδρας, ο οποίος είχε πλέον καθίσει στην καρέκλα, που βρισκόταν μπροστά από το γραφείο.

«Ο σύντροφος Συνωμοσιάδης», του απάντησε ο άλλος, «Θα έρθει από δω σε λίγη ώρα συμπλήρωσε».

«Πολύ ωραία», σιγοψιθύρισε ο ψηλόλιγνος άνδρας.

45 λεπτά αργότερα.

«Σύντροφοι, όπως μας εξήγησε ο σύντροφος Υστερικόπουλος, ο οποίος έφερε και το εν λόγω περιοδικό σήμερα εδώ, πρέπει να λάβουμε κάποιες αποφάσεις σχετικώς με την έκδοση τούτη», πρότεινε ο καθισμένος άνδρας όπισθεν του γραφείου.

«Τι προτείνεις, σύντροφε Σεχταρίδη;», τον ρώτησε ο Συνωμοσιάδης.

«Σύντροφε Συνομωσιάδη, πρόσεξε. Η περίπτωση τούτη είναι μοναδική. Πρόκειται για το μόνο ως τώρα αριστερό περιοδικό, που θίγει τόσο καίρια τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης…», εξήγησε ο Σεχταρίδης.

«Όχι μόνο αυτό. Είναι ένα κρυπτοφασιστικό περιοδικό με αριστερή προβιά!», συμπλήρωσε ο Υστερικόπουλος σχεδόν υστερικά.

«Πώς το λες αυτό; Με τι στοιχεία;», απόρησε ο τέταρτος της παρέας, που καθόταν μαζί με τον Συνομωσιάδη στον μικρό καναπέ του δωματίου.

«Μα είναι δυνατόν να ρωτάς, σύντροφε Αγαθούλη! Δεν το έχεις διαβάσει ποτέ σου το περιοδικό αυτό;», τον ρωτούσε με καταφανή έκπληξη ο Υστερικόπουλος.

«Το έχω διαβάσει, αλλά δεν μου φάνηκε και κρυπτοφασιστικό! Εξ άλλου, ο εκδότης του είναι γνωστός στον χώρο μας και χαίρει κάποιας εκτίμησης, νομίζω», αποκρίθηκε ο Αγαθούλης.

«Έχεις δίκιο σ’ αυτό, σύντροφε, αλλά μάλλον έχει ξεφύγει πλέον από την ιδεολογική μας ταυτότητα ο Παπαευθυμίου. Το άτομο έχει πια γίνει φασίστας!», είπε ο Υστερικόπουλος.

«Μα, συγγνώμη, πού εδράζονται όλα αυτά, που λέμε; Διότι έως τώρα δεν έχω ακούσει κάποιο σοβαρό στοιχείο», επεσήμανε ο Αγαθούλης.

«Μην το λες, σύντροφε, ιδού οι αποδείξεις», είπε ο Υστερικόπουλος και σήκωσε από το γραφείο το περιοδικό.

«Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς και πάλι», επέμεινε ο Αγαθούλης.

«Καλέ μου σύντροφε, δες πρώτα απ’ όλα το εξώφυλλο. Απεικονίζεται ένας τείχος, όπου απάνω του έχει αναγραφεί με κόκκινη μπογιά «πατρίς ή θάνατος». Τούτο δεν σου αρκεί;», είπε ο Υστερικόπουλος θεωρώντας ότι τούτο και μόνο θα έπειθε τον συνομιλητή του.

Τότε επενέβη και ο Συνομωσιάδης και είπε, «Αναμφισβήτητα τέτοια εθνικιστικά μηνύματα μόνο ένας πράκτορας των αστών και των εθνικιστών θα μπορούσε να διατυπώσει».

«Συγγνώμη, ρε σύντροφοι, αλλά μήπως υπερβάλλουμε λίγο;», ο Αγαθούλης δεν έλεγε να πειστεί.

«Όχι, καθόλου δεν υπερβάλλουμε», του απάντησε ο Υστερικόπουλος.

«Ναι, αλλά το σύνθημα «πατρίς ή θάνατος» δεν είναι εθνικιστικό! Το έλεγαν οι επαναστάτες του Κάστρο και αυτός ο ίδιος ο Τσε!», είπε ο Αγαθούλης προσπαθώντας να λογικέψει την κατάσταση.

«Καλά τώρα, υπερβολές! Ο Τσε το έλεγε από επαναστατική σκοπιά. Τούτος εδώ το λέει πρακτορικά, για να παγιδέψει τους μικροαστούς στον στείρο εθνικισμό!», συνέχισε την συνωμοσιολογία του ο Συνωμοσιάδης.

«Σύντροφε Αγαθούλη, δεν μας τα λες καλά», του είπε ο Υστερικόπουλος.

«Σύντροφε Σεχταρίδη, γιατί δεν λαμβάνεις θέση;», στράφηκε ο Αγαθούλης στον επικεφαλής της ομάδας, που έμενε σιωπηλός.

«Κοιτάξτε, ο σύντροφος Παπαευθυμίου, υπήρξε στενός μου φίλος κατά το παρελθόν. Μάλιστα είχαμε συζητήσει το ενδεχόμενο έκδοσης ενός περιοδικού», αποκάλυψε ο Σεχταρίδης.

«Πώς! Θα γινόμαστε συνεκδότες με αυτόν τον φασίστα!», φώναξε ο Υστερικόπουλος.

«Σταμάτα, να εκτοξεύεις ύβρεις», του είπε με έντονο ύφος ο Αγαθούλης.

«Όχι, είναι φασίστας. Δες το κύριο άρθρο του περιοδικού. Αναφέρεται στην λαθρομετανάστευση και την επικρίνει. Σε άλλο άρθρο κατακεραυνώνει τον πολυπολιτισμό. Ενώ φιλοξενεί και άρθρο ιερωμένου! Χρειάζεσαι κι άλλες αποδείξεις, για να κατατάξουμε το περιοδικό και τον εκδότη του στους φασίστες;», είπε αναψοκοκκινισμένος ο Υστερικόπουλος, που μάλλον του είχε ανέβει η πίεση.

«Εγώ θα επιμείνω. Ο Παπαευθυμίου είναι πράκτορας των αστών και ίσως θα έπρεπε να διερευνήσουμε το παρελθόν του», είπε με ύφος πονηρό ο Συνωμοσιάδης.

«Όπως και να έχει, ο σύντροφος Παπαευθυμίου αγνόησε την δική μου πρόσκληση για συνέκδοση του περιοδικού και αυτονομήθηκε. Τούτο είναι πολύ σοβαρό», είπε με την σειρά του ο Σεχταρίδης.

«Ειλικρινά δεν σας καταλαβαίνω», είπε ο Αγαθούλης και συμπλήρωσε, «τα άρθρα του περιοδικού είναι σε γενικές γραμμές προσεγμένα. Βασίζονται στην λογική και στην διαλεκτική. Όσο για τα υπόλοιπα έχω να πω τα εξής: πρώτον, την μετανάστευση την επέκρινε και ο Μαρξ και μάλιστα είπε ότι ο σκοπός της μετανάστευσης είναι η διαιώνιση της μισθωτής σκλαβιάς. Δεύτερον, ο πολυπολιτισμός είναι, νομίζω, ο ίδιος ο αστικός κοσμοπολιτισμός με ελαφρές παραλλαγές, οπότε σωστά τον επικρίνει. Εξ άλλου, ας μην τον συγχέουμε με τον δικό μας αριστερό διεθνισμό. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Τρίτον, η φιλοξενία κάποιου άρθρου ιερωμένου, γιατί απαγορεύεται; Αποκλείεται στην παρούσα φάση να συμφωνούμε με κάποιον ιερέα; Εκτός αυτού, ο Παπαευθυμίου έχει προσκαλέσει άπαντες να αρθρογραφήσουν, και ιδιαίτερα τούς αντιφρονούντες. Τέταρτον, η πρακτορολογία είναι εντελώς αστεία και άνευ ερείσματος. Τέλος, η αυτονόμησή του γιατί να μας ενοχλήσει; Έτσι ήθελε, έτσι έπραξε».

«Δεν πιστεύω αυτό, που ακούω», είπε ο Υστερικόπουλος φωνάζοντας και σηκώθηκε από την θέση του, «ο σύντροφος Αγαθούλης είναι οπαδός του φασίστα Παπαευθυμίου!».

«Είναι πράκτορας!», ανέκραξε ο Συνωμοσιάδης.

«Αυτονομείσαι κι εσύ, σύντροφε;», τον ρώτησε ο Σεχταρίδης.

«Πάντα αυτόνομος ήμουν. Ποτέ δεν ανήκα σε κάποιον», του απάντησε ευθαρσώς ο Αγαθούλης και σηκώθηκε από τον καναπέ.

«Λυπάμαι, θα πρέπει να σε διαγράψω από την οργάνωση. Κανείς δεν αυτονομείται. Τα ίδια έκανε και ο Παπαευθυμίου, όταν του πρότεινα να ηγηθώ του περιοδικού. Τώρα θα πληρώσει», είπε αποφασισμένος ο Σεχταρίδης.

Ο Αγαθούλης χωρίς να πει κάτι άλλο κατευθύνθηκε στην πόρτα. Την άνοιξε, κοίταξε για λίγο πίσω κι έφυγε.

«Γεμίσαμε φασίστες! Αν είναι δυνατόν!», είπε αγανακτισμένος ο Υστερικόπουλος.

«Και πράκτορες», συμπλήρωσε ο Συνωμοσιάδης.

«Ακούστε με προσεκτικά. Να τι θα κάνουμε.

Εγώ θα καταγγείλω τον Παπαευθυμίου ως τυχοδιωκτικό στοιχείο και τα σχετικά. Εσύ, Υστερικόπουλε, να τηλεφωνήσεις στον φίλο σου δημοσιογράφο, τον γνωστό ως «Μικρόβιο», για να ετοιμάσει άρθρο με το οποίο θα αποκαλύπτει την εθνικιστική φύση του περιοδικού. Κι εσύ, Συνωμοσιάδη, διάσπειρε τα συνωμοσιολογικά σου σενάρια στην «αγορά». Προσπάθησε να τον σπιλώσεις όσο γίνεται περισσότερο», έδωσε εντολές ο Σεχταρίδης ως γνήσιος ηγέτης και άναψε την πίπα του.

Οι άλλοι, δίχως άλλη λέξη έφυγαν. Πήγαιναν να εκτελέσουν την διαταγή. Ο καιρός είχε έρθει. Έπρεπε να επικηρυχθούν ο εκδότης και το περιοδικό του.

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ !!!

Η φωτογραφία από το ιστολόγιο ksipnistere


"Ο Γκίντερ Ετινγκερ προειδοποιεί για μία πιθανή καταστροφή στην Ιαπωνία μέσα στις επόμενες ώρες, επισημαίνοντας ότι το πεπρωμένο της χώρας είναι πλέον στα «χέρια του Θεού»",γράφουν οι σημερινές διαδικτυακές και άλλες ειδήσεις.

Θυμήθηκαν τώρα το Θεό! Τόσα χρόνια πού το είχαν το μυαλό τους;

Το ολοκαύτωμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (σημ. μας διδάσκουν ότι ήταν μόνο των Εβραίων και ουδενός άλλου) έκλεισε με τον μαζικό θάνατο 500.000 χιλιάδων Ιαπώνων. Έφαγαν δοκιμαστικά επί της κεφαλής των την πρόοδο της επιστήμης. Πλήν, όμως, της κακής χρήσης. Διότι υπάρχει και η καλή. Είναι αυτή που έφτιαξε τα πυρηνικά εργοστάσια για φτηνή ενέργεια και έκανε τους Ιάπωνες (και άλλους) σύγχρονο οικονομικό και άλλο "αναπτυξιακό θαύμα". Κυρίως οικονομικό.

Πλήρωσαν την κακή πρόοδο της επιστήμης με εκατόμβη θυμάτων και ύστερα έγιναν οι μάρυρες της καλής χρήσης αυτής. Τώρα όμως θυμήθηκαν το Θεό! Αλλά τι να τον κάνουν και τι να τους κάνει; Ένας θεός τέτοιας λογής είναι για να περνά η ώρα, να λέμε ότι κάτι υπάρχει, που άλλοτε κάνει το καλό και άλλοτε το κακό.

Κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους. Τον άγιο Θεό όμως όχι.

Αν πραγματικά τον πιστεύαμε και τον δεχόμαστε, θα έπρεπε οι Ιάπωνες - και οι λοιποί φαύλοι, κυρίως όμως τα θύματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι - να ήταν οι μοναδικοί αδιάψευστοι μάρτυρες και πολέμιοι, του είδους αυτού της επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης. Να έχεις καταθέσει ως τίμημα χιλιάδες αθώων, που θανατώθηκαν εν ριπεί οφθαλμού, και από την άλλη, να χρησιμοποιείς το ίδιο μέσο για να αποτελέσεις το οικονομικό θαύμα της ανάπτυξης και της προόδου, είναι σχήμα οξύμωρο. Τι είδους "σύνθεση" αντιθέτων είναι αυτή;

Ήθελαν την πρόοδο, την πέτυχαν, αλλά τώρα αναζητούν "τα χέρια του Θεού" για το κακό που τους βρήκε. Ούτε όμως χέρια υπάρχουν, ούτε αυτιά να τους ακούσουν.

"Όπως έστρωσαν, ας κοιμηθούν".

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Αντί σχολίου προτίμησα να αλλάξω τον τίτλο του άρθρου, που γράφει σήμερα το Ρεσάλτο.
Διαβάστε:

Ρεσάλτο
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5472

Μίκης: Το πορτρέτο του εκκρεμούς και του καιροσκοπισμού

Γράφει ο ΘΥΜΙΟΣ



Η ιστορία είναι εκείνη που παρέχει το αλάθευτο κριτήριο των ιδεών και της πρακτικής μας. Μια πολιτική προσωπικότητα υπάγεται και αυτή, κατηγορηματικά, στην ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, διότι δεν είναι μια αφαίρεση, ένα φετίχ. Κάθε προσωπικότητα είναι Πολιτική Ιστορία: ιδέες, συμπεριφορές, δράση Λόγου και Πράξης.

Το πολιτικό πορτρέτο του καθενός μας φιλοτεχνείται αλάθευτα από αυτήν την ιστορική δράση.

Οι αριβιστικές ιδεολογικές και πολιτικές πτήσεις, οι θεαματικές παλινωδίες του εκκρεμούς, ο φαύλος κύκλος των καιροσκοπικών προσμίξεων και η μανία της κατασκευής, της προβολής και της εμπορευματοποίησης του «ειδώλου» σου είναι στοιχεία αποσύνθεσης, στοιχεία της καθεστωτικής φιλοσοφίας και σήψης: Είναι το γρανιτένιο βάθρο του Ιστορικού κριτηρίου, το ιστορικό, πολιτικό σου πορτρέτο.

Φυσικά η επαναστατική σκέψη και πράξη δεν είναι ακίνητο «δόγμα», ανατρέπει ιδέες και προγενέστερες πρακτικές, συχνά ανατρέπει τον ίδιο σου τον εαυτό, τις «ναρκισσιστικές» σου αγκυλώσεις και βεβαιότητες.

Δεν γεννιόμαστε σοφοί και συχνά αλλάζουμε τις ιδέες μας και διδασκόμαστε από τα λάθη μας και τους «καιροσκοπισμούς» μας, τις ποικίλες πρακτικές των «σκοπιμοτήτων» μας, οι οποίες αφθονούν μέσα στις ιστορικές μας διαδρομές. ΟΥΔΕΙΣ αλάνθαστος και αναμάρτητος…

Τέτοιες αλλαγές έχουν νόημα και είναι αυθεντικές όταν συνοδεύονται και από τις ανάλογες ΑΥΤΟ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ, όταν αναγνωρίζεις τα λάθη σου.

Όταν σιωπάς και κρύβεις τα λάθη σου, ιδιαίτερα τα μεγάλα ιστορικά σου λάθη, τότε διαπράττεις και συσσωρεύεις νέα λάθη, εμπλουτίζεις τα παλιά με νέες σκοπιμότητες και απάτες: Και αυτό είναι μέγας καιροσκοπισμός.

Χειρότερο και από αυτό είναι το να δικαιολογείς και να δικαιώνεις τα λάθη σου, τις θεαματικές πολιτικές σου πτήσεις, παλινωδίες και καιροσκοπισμούς.

Σε αυτήν τη χειρότερη βαθμίδα της καθεστωτικής αποσύνθεσης υπάγεται ο Μίκης. Όχι μόνο δεν αναγνώρισε τα θλιβερά και μεγάλα ιστορικά πολιτικά του λάθη, τις βροντώδεις πολιτικές του μεταμορφώσεις και τις θεαματικές μετατοπίσεις του, αλλά πάντα προσπαθούσε να τις δικαιολογήσει και να τις εμφανίσει σαν πολιτική «ορθότητα»!!!

Δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει από την Ιστορία, ούτε να την ξεγελάσει. Το πολιτικό πορτρέτο του Μίκη καταγράφεται σαφέστατα και τελεσίδικα από την Ιστορία του.

Θα το απεικονίσουμε πολύ συνοπτικά, γιατί το «δούλεμα» έχει και αυτό τα όριά του.

Θα αρχίσουμε με τη γνωστή σε όλους μεταπολιτευτική ιστορία.

1). «Καραμανλής ή τανκς».

Με το πολιτικό αυτό σόφισμα ο Μίκης τάχθηκε ανοικτά με το καθεστώς της Καραμανλικής δεξιάς!!!

Χειρότερο, όμως, και από αυτό είναι η φιλοσοφία του συνθήματος, μια φιλοσοφία ολοκληρωτικά καθεστωτική.

Είναι η φιλοσοφία που λέει: «Καθίστε φρόνιμα αν θέλετε δημοκρατία»!!!

Δηλαδή η δημοκρατία είναι η υπακοή του λαού στα σοφίσματα του καθεστώτος: Τέτοιος ειρωνικός καθεστωτικός χλευασμός και «δημοκρατική» υποκρισία…

Ο Νικολάι Γκόγκολ απαντούσε σε αυτούς τους δικτατορικούς «δημοκράτες»: «Αγαπάτε μας και αξύριστους, κύριοι, ξυρισμένους μας αγαπάνε κι άλλοι!».

Όταν θέτεις το δίλημμα «δημοκρατία ή τανκς», «Καραμανλής ή τανκς» στην πραγματικότητα το καθεστώς κυβερνάει με τα τανκς, είτε αυτά είναι ορατά, είτε αόρατα, όπως στον δήθεν «ελεύθερο κόσμο» και σήμερα ιδιαίτερα…

Σαλπιγκτής, λοιπόν των αόρατων καθεστωτικών τανκς ο Μίκης. Και σήμερα ακόμα υπεραμύνεται αυτού του άκρως καθεστωτικού του συνθήματος!!!

2). Σχέσεις με CIA

Ο ίδιος έχει ομολογήσει δημόσια σήμερα (εκπομπή της Φλέσσα) ότι είχε σχέσεις με τη CIA προκειμένου να πείσει τον Καραμανλή να κατέβει στην Ελλάδα.

Συνεργασία με τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες που οργάνωσαν το δικτατορικό πραξικόπημα και στήνουν κάθε τρομοκρατική προβοκάτσια για την …αποκατάσταση(!!!) της «δημοκρατίας»!!!!

Ομολογία του Μίκη πάνω στην οποία ΟΥΔΕΙΣ βγάζει άχνα…

Οποιοσδήποτε άλλος Έλληνας αν είχε προβεί σε τέτοια ομολογία θα είχε εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή με το στίγμα (ορθώς) του συνεργάτη της CIA.

Για το Μίκη, του τάφου σιωπή, λες και κάποιες αόρατες δυνάμεις έχουν βάλει φίμωτρο σε όλους!!!!!

Η ίδια σιωπή και σε μια άλλη ομολογία του Μίκη. Ότι έτυχε φιλοξενίας και από τα άδυτα της Κα-Γκε-Μπε, στα οποία ούτε ο Φλωράκης το κατόρθωσε!!!

Στο Μίκη επιτρέπονται όλα!!!

3). 1974

Ο Μίκης, μετά το «Καραμανλής ή τανκς» κατεβαίνει υποψήφιος με την Ενωμένη Αριστερά, στη Β΄ Πειραιά εκεί που έβγαινε και πριν από τη δικτατορία.

4). 1978

Αρχίζει η «θερμή περίοδος» της σχέσης ΚΚΕ- Θεοδωράκη, καθώς κατεβαίνει υποψήφιος του ΚΚΕ στον Δήμο Αθήνας, ενώ το 1981 και το 1985 εκλέγεται βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.

Φυσικά ουδέποτε ο Θεοδωράκης δεν άρθρωσε μια νότα κριτικής για τα εγκλήματα του σταλινισμού, τις προδοσίες του ΚΚΕ κ.λπ.

Ακόμα και σήμερα δηλώνει θαυμαστής του Στάλιν!!!


5). 1990: Από το ΚΚΕ στη ΝΔ!

Το 1990 η σχέση του Μίκη με το ΚΚΕ "σπάει".

Ο Μίκης Θεοδωράκης «πετάει» στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας και διατελεί υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου!!!

6). 16 Φλεβάρη 1999: Η Κυβέρνηση Σημίτη παραδίδει εν ψυχρώ τον Οτσαλάν στους δημίους του.

Η κούρδισα Σεμσί Κιλίτς ή Ντιλάν, καταγγέλει την κυβέρνηση Σημίτη γι αυτή την προδοσία και ο Μίκης βγήκε στην τηλεόραση να την κατακεραυνώσει, στηρίζοντας έμπρακτα την κυβέρνηση Σημίτη.


7). 2004: Νέα «αριστερή» μεταστροφή του Μίκη

Ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί τον κόσμο να ψηφίσει Αριστερά και ο Χ. Φλωράκης σε συνέντευξή του στο «Βήμα», με την σιωπηρή συγκατάθεση του Θεοδωράκη, ερμήνευσε αυτήν τη δήλωση του Μίκη, ως ψήφο στο ΚΚΕ «αφού αυτό είναι το μεγαλύτερο»…

Βλέπουμε, λοιπόν, μέχρι εδώ ότι ο Μίκης σε κομβικές ιστορικές στιγμές «τραβά τα σκοινιά προς τα δεξιά» με φρασεολογία δήθεν προοδευτική, στηρίζοντας ανοικτά κάθε παιχνίδι του κατεστημένου το οποίο τον αξιοποιεί πότε με τη «δεξιά» και πότε με την «αριστερά».

Σήμερα αξιοποιείται «πατριωτικά», ίσως να χρησιμοποιηθεί και για «εθνοσωτήριες» λύσεις για να σωθεί το καθεστώς από την κατάρρευσή του και να αναπαλαιωθούν τα σάπια υλικά του.

Οι «πατριωτικές» ρητορικές ομοβροντίες
Τα τελευταία χρόνια ο Μίκης εμφανίστηκε «επιθετικός πατριώτης», για να τρυγήσει το μέλι των γνήσιων πατριωτικών προβληματισμών οι οποίοι είχαν φουντώσει μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Βεβαίως, εμφανίστηκε πολύ όψιμα και δραματικά επιλεκτικά με συρραφές αφηρημένων σπερμολογιών γύρω από την ιστορική αλλοίωση της εθνικής μας ιστορίας, τους Αμερικανούς δυνάστες, τους κινδύνους για την εθνική μας ακεραιότητα, τη Μνημονική κατοχή μας κ.λπ …

ΟΛΑ με τη ρητορική συνταγή της επιλεκτικής σπερμολογίας και των γενικών, συχνά ασυνάρτητων, αφαιρέσεων…

Αυτό παρέσυρε πάρα πολλούς. Και εμείς στο ΡΕΣΑΛΤΟ χάσαμε την όρασή μας και το ιστορικό κριτήριο.

Οι «πατριωτικές» ρητορείες του Μίκη αναπτύσσονταν παράλληλα με τις ολέθριες πολιτικές πρακτικές του και μάλιστα ήταν τόσο ηχηρές οι «πατριωτικές» ρητορείες που συγκάλυπταν τις συγκεκριμένες στάσεις και πράξεις του Μίκη.

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι των πράξεων:

1). 12 Ιουλίου 2009: Ο Μίκης υπογράφει πρώτος σε «αντιρατσιστικό μανιφέστο» των γνωστών επιδοτούμενων «αντιρατσιστών».

2). 16 Νοεμβρίου 2009: Σκανδαλώδης πρόκληση, ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο Μίκης μαζί με το Λαζόπουλο: Τον σταρ της εθνομηδενιστικής προπαγάνδας…

3). 15 Μαϊου 2010: Το σκάνδαλο των σκανδάλων του «πατριώτη» Μίκη.

Μίκης-Ερντογάν-ΓΑΠ σε τελετουργική εμφάνιση σημειολογικής αποδοχής και νομιμοποίησης της νεοταξικής ελληνοτουρκικής «φιλίας»!!!

4) 1η Ιουνίου 2010: Μετά τις αγκαλιές με τον Ερντογάν έρχονται οι αγκαλιές με τον Τσίπρα, με τον πολιτικό χώρο-εργαστήριο του εθνομηδενισμού.

Σε αυτό το φεστιβάλ του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ ο Μίκης διατυπώνει και την ξεκάθαρη πολιτική θέση: Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και της περιουσίας της Εκκλησίας, δηλαδή αυτά που ζητά η Νέα Τάξη και σήμερα το ευρωπαϊκό Μνημόνιο (κατά τα άλλα ρίχνομε ομοβροντίες κατά του Μνημονίου).

Εδώ ο Μίκης, επίσης, καταγράφει και μια άλλη πονηρή καθεστωτική θέση, την οποία πρώτος είχε λανσάρει ο δοκιμαστής των «νταβάδων», Καρατζαφέρης: Ζητά, ο Μίκης, κυβέρνηση «αρίστων» η οποία θα προχωρήσει σε εκλογές για Συνταχτική Εθνοσυνέλευση!!!

5). 24 Ιουλίου 2010.

Ο Μίκης θέτει ξανά το ζήτημα των «αρίστων» στο «Παρόν» και εγκωμιάζει τον «άριστο» του καθεστώτος, νέο φίλο του, Β. Μαρκεζίνη!!!

31 Ιουλίου 2010: Συναυλία στο Λυκαβηττό με όλον τον καθεστωτικό «υπόκοσμο» και τα κυβερνητικά ανδρείκελα που ρητορικά κατηγορεί.

Συναγελαζόμαστε με τη σήψη και τα κατοχικά ανδρείκελα, πρακτικά τα νομιμοποιούμε και από την άλλη, στα λόγια, εκτοξεύουμε κορώνες εναντίον της κατοχής μας και του Μνημονίου!!!

6). 14 Οκτωβρίου 2010: Ο Μίκης με το Νίκο Παπανδρέου, με θέα τον Ιερό βράχο, σχεδιάζει βιβλίο για τη ζωή του!!!

7). 22 Νοεμβρίου 2010: Ο Μίκης στην εκπομπή στην «υγεία των κορόιδων» μαζί με όλα τα ανδρείκελα και τα παράσιτα χαριεντίζεται και δέχεται τις υμνολογίες τους: Νομιμοποιεί τα ανδρείκελα, ακόμα και τα πιο χυδαία τύπου Πάγκαλου και την ακραία ισοπεδωτική εκπομπή του καθεστωτικού «παράσιτου», του Σπύρου Παπαδόπουλου…

Cool. 28 Οκτωβρίου 2010. Ένα μήνα πριν την ίδρυση της «Σπίθας». Ο Μίκης επικυρώνει τις εντολές του Μνημονίου: «...Αυτές οι αλλαγές που κάνει το ΠΑΣΟΚ ήταν απαραίτητο να γίνουν»!!!

Όλα αυτά, καθώς και την αυτό-κριτική μας, θα τα βρείτε αναλυτικά ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5423


Η «άμεση δημοκρατία» της ΑΜΕΣΗΣ δικτατορίας

Τα οργανωτικά ζητήματα και οι οργανωτικές λειτουργίες είναι καθαρά πολιτικά ζητήματα. Οι οργανωτικές μέθοδοι και λειτουργίες είναι ανάλογες, κάθε φορά, με τις ιδέες που πρόκειται να βάλουν σε πρακτική εφαρμογή.

Η οργανωτική αντίληψη και πρακτική του Μίκη είναι ένας ακραίος καθεστωτικός ολοκληρωτισμός: Ο σταλινισμός στο τετράγωνο.

Η ίδια η αντίληψή του για την «άμεση δημοκρατία» είναι φρενοβλάβεια απάτης ακριβώς γιατί δεν πρόκειται περί άμεσης δημοκρατίας, αλλά περί ΑΜΕΣΗΣ σταλινικής δικτατορίας.

Ας το εξετάσουμε συγκεκριμένα.

Το Δεκέμβριο του 2010 ο Μίκης Ιδρύει το «κίνημα» των «Σπιθών».

Δεν θα μείνουμε στις θέσεις του «μανιφέστου», ούτε στα άλλα ρητορικά λογύδρια του Μίκη: Αυτά αποτελούν το «πατριωτικό λίπος» συγκάλυψης των καθεστωτικών πολιτικών του θέσεων.

Τα «μανιφέστα» του Μίκη, τις αοριστίες και ασυναρτησίες αυτών των κειμένων, καθώς και τις πολιτικές τους θέσεις (καθαρά καθεστωτικές), τα αναλύουμε διεξοδικά στα άρθρα:

α). «Το σκηνοθετημένο σώου του Μίκη»
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5173
β). «Να τελειώνουμε με το μανιφέστο του Μίκη»
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5181

Στο «οργανωτικό» καταγράφεται πιο καθαρά και παραστατικά η μεγάλη απάτη του «κινήματος» Μίκη, καθώς και το πρόσωπο του ολοκληρωτισμού:

α). Η απάτη ξεκινά με την πρώτη παράγραφο «οργανωτικής» διακήρυξης: « Δεν ιδρύω κόμμα, αλλά κίνημα»!!!

Όταν, όμως, καταθέτεις πολιτικό μανιφέστο, κατεβάζεις πλάκες, σαν το Μωϋσή και ζητάς οργάνωση «σπιθών», αυτό σημαίνει ίδρυση πολιτικού κινήματος, δηλαδή πολιτικού σχηματισμού.

Ιδρύεις δηλαδή πολιτικό σχήμα ακραίου και αυθάδους ολοκληρωτισμού, ακριβώς γιατί στην κορυφή, στο Α και στο Ω (το ομολόγησε αργότερα ο Μίκης), θέτεις τον εαυτό σου, το πρόσωπό σου, το «είδωλό» σου, απόλυτο δικτάτορα, έξω από κάθε δημοκρατική λειτουργία και απόφαση…

Από την πρώτη, λοιπόν, στιγμή, ο Μίκης καρατομεί κάθε έννοια δημοκρατίας: Όχι μόνο της «άμεσης δημοκρατίας», αλλά και της «έμμεσης δημοκρατίας» του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Αυτή η φιλοσοφία είναι η εφιαλτική φιλοσοφία του νεοταξικού ολοκληρωτισμού που ξεπερνάει σε δικτατορική αυθάδεια ακόμα και τη σταλινική αχρειότητα.

β). Η δεύτερη καρατόμηση της «άμεσης», αλλά και της «έμμεσης» δημοκρατίας είναι ο διορισμός της κεντρικής καθοδήγησης.

Ο Μίκης, σαν απόλυτος Μεσαιωνικός άρχοντας, διόρισε τους «καθοδηγητές» και τους επικεφαλής της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ!!!

Αυτό, φυσικά αποκαλύπτει και το ποιόν, τον καιροσκοπισμό και την καθεστωτική δολιότητα αυτών που δέχτηκαν το διορισμό τους: Αν είναι δυνατόν να αποδέχεσαι σε ένα αγωνιστικό κίνημα που μιλάει για τα συμφέροντα του λαού και για «άμεση δημοκρατία» ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ!!!!

Φυσικά αποκαλυπτικότατο της «πρακτορικής» δομής αυτού του «κινήματος» των «Σπιθών» είναι και ο διορισθείς Δημητροκάλλης: Ο «κοριός» του μητσοτακικού παρακράτους.

Το ίδιο αποκαλυπτικό είναι και το «φακέλωμα» των «σπιθιτών» και ο απόλυτος έλεγχός τους σε «στρούγκες» των 30 μελών.

Τόσο άμεσος είναι αυτός ο δικτατορικός έλεγχος της βάσης και το φακέλωμά της, αυτής της «άμεσης δημοκρατίας» του Μίκη!!!

γ). Τέλος το πόσο «άμεση Δημοκρατία» είναι αυτή έλαμψε με τον αφορισμό των πράγματι άμεσο-δημοκρατικών αποφάσεων κάποιων «Σπιθών»: «Προβοκάτορες» χαρακτηρίστηκαν και «υπονομευτές» του κινήματος, δηλαδή του Μεσαιωνικού Δούκα…

Τα ίδια γνωστά, παλιά «επιχειρήματα» της σταλινικής Χάρυβδης…

Αυτά είναι υπέρ-αρκετά για να φωτισθεί πλήρως το ιδεολογικό και πολιτικό πορτρέτο του Μίκη και ο ακραία καθεστωτικός ρόλος του «κινήματος» που κατασκεύασε….


Επίλογος
Από Κυπριανός Χ.

Αυτά γράφει με το "νυστέρι" του ο ΘΥΜΙΟΣ, στο Ρεσάλτο. Κι εγώ θα μείνω στην αρχή, γιατί αυτή μας δείχνει, ή καλύτερα έδειχνε, το τέλος : "Ή Καραμανλής ή τάνκς", ήταν το πολιτικό δίλημμα της εποχής εκείνης. Κάποιοι όμως άλλοι είχαν ανακαλύψει πριν από αυτόν ένα παραπλήσιο, σχεδόν όμοιο και πιστά το ακολουθούμε. Το επένδυσαν μάλιστα με το αδιαμφισβήτητο κύρος του ήθους και της διαχρονικής αξίας, γα να κάνουμε τη σωστή (πολιτικά ορθή) επιλογή μας.

Ποιο ήταν αυτό; Ή ο πάπας ή ο Τούρκος; Διαλέξαμε τον πρώτο, χωρίς να καταλάβουμε ότι ήταν Τούρκος χειρότερος από αυτόν που γνωρίζαμε. Περιττό να εξηγήσω τους λόγους.

"Το βρώμικο παιγχνίδι"

Επιστολή-σχόλιο, σέ άρθρο ιστολογίου:

Αγαπητέ κύριε,

Το βρώμικο παιγχνίδι τους (MME) είναι κατά των Εβραίων και υπέρ του Σιωνισμού - εβραϊκής προελεύσεως ή τουλάχιστον μερίδας από αυτούς.

Οι Εβραίοι, που βρέθηκαν ξανά στον τόπο τους, μετά από μακρά διαμονή σε ξένα εδάφη, θα την πληρώσουν πάλι.

Τους έβαλαν εκεί για να σκοτώνονται - μακρά και ανεξίτηλη η έχθρα με τους Φιλισταίους - με τους Παλαιστινίους, να ξαναζωντανεύουν τα διαιώνια μίση, μέχρις ότου ένας εκ των δυο (οι Άραβες) εκλείψει. Μαζί τους όμως θα εκλείψουν και οι παραδοσιακοί Εβραίοι. Οι τελευταίοι, μισούσαν και βδελύσσονταν - περισσότερο ακόμη κι απ΄ τους Φιλισταίους - όλους εκείνους τους δικούς τους, που συμμαχούσαν με τους "θεούς των εθνών" και επέφεραν ριζικές αλλαγές στα δικά τους "θέσμια". Τα απίστευτα εγκλήματά τους είναι ιστορικώς καταγεγραμμένα.

Οι σιωνιστές εμπίπτουν στην κατηγορία που μόλις ανέφερα.

Ο Σιωνισμός (και οι σιωνιστές) είναι αδίστακτος και θα επαναλάβει, σε χειρότερη ένταση και έκταση, ό,τι έκανε στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Αλλά το ολοκαύτωμα, τότε, θα είναι παγκόσμιο και όχι ειδικά επιλεγμένο για ένα έθνος, μια φυλή.

Τώρα, και ανεξάρτητα από τη (σιωνιστική) στάση των ΜΜΕ, για το έγκλημα αυτό ισχύει ο νόμος τους: Ο δικός τους Νόμος, "οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος". Πολλή αίμα έχει ποτίσει τα εδάφη αυτά και τέτοια εγκλήματα βρίσκουν τη δικαιολογία τους.

Τα μίση και τα πάθη πρέπει να συντηρούνται, άλλοτε φανερούμενα και πότε κρυπτόμενα, μέχρις επιτεύξεως του τελικού στόχου. : Ένας είναι ο θεός για όλους, γι΄ αυτούς που σφάζουν και γι΄ αυτούς που σφάζονται.

Αφορμή από :

GREECE Blognews http://kostasxan.blogspot.com/2011/03/blog-post_4143.html

Η θολοκουλτούρα και η απόκρυψη ενός εγκλήματος

Οι δήμιοι της λογικής και οι νταβάδες του ανθρωπισμού



Πολλές φορές, λόγω δημοσιευμάτων, μας έχουν κατηγορήσει -σαν ιστολόγιο- ως αντισημίτες και άλλα θλιβερά. Δεν θα σταθούμε στους ανθρώπους που "ενδιαφέρονται" για τον ανθρωπισμό, αλλά θα προτιμήσουμε να τους υπερκεράσουμε και να αποδείξουμε την απανθρωπιά τους.

Η ένοχη σιωπή των "προοδευτικών", των "πολιτισμένων", των "αντιρατσιστών" και των "αντεξουσιαστών", αποτελεί την μέγιστη απόδειξη του υφέρποντος φασισμού τους. Και εξηγούμαι:

Φιλικό ιστολόγιο μας ενημέρωσε για ένα φρικτό έγκλημα που έγινε, αλλά οι "ευαισθητούληδες" ξέχασαν να ασχοληθούν μαζί του. Δεν είναι άλλωστε κατάλληλος ο χρόνος για να αντιληφθεί η Ελληνική κοινωνία πως ενδέχεται για λόγους ανθρωπιστικούς να υποθάλπει στυγνούς εγκληματίες. Προς Θεού!!! Πρέπει να συνεχίσουμε να πριμοδοτούμε παντοιοτρόπως και ανεξαρτήτως της συμπεριφοράς των ευεργετηθέντων, μέχρι και στυγνούς εγκληματίες, για να επιβεβαιώσουμε το ρηθέν "ο πολιτισμός γεννά τους περισσότερους νεκρούς"...

Αυτή είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που καταλαβαίνω πόσο βαθιά βουτηγμένα μέσα στην βρωμιά είναι τα ελληνικά ΜΜΕ στο παιχνίδι ενάντια στους Εβραίους.

Το πρωϊ στις 12 Μαρτίου ένας Παλαιστίνιος Μουσουλμάνος εισέβαλε σε ένα σπίτι Εβραίων, κάρφωσε ένα μαχαίρι στην καρδιά ενός τρίχρονου παιδιού, έκοψε την καρωτίδα ενός βρέφους που ήταν ενός μήνα, έσφαξε ένα αγοράκι 11 ετών, και έσφαξε και τους γονείς των παιδιών. (Σ.σ. Βλέπε φωτογραφία)

Το έγκλημα αυτό είναι τόσο σκληρό και απίστευτο, ώστε ορισμένοι αποφάσισαν να το κρατήσουν κρυφό.

Αν είχε σκοτώσει Εβραίος Παλαιστίνιο θα είχε χαλάσει ο κόσμος. Αίσχος. Είμαι όχι απλά βαθύτατα θλιμένος, αλλά έχω σιχαθεί.

Όσοι αποσιώπησαν αυτό το πολλαπλό έγκλημα, είναι χειρότεροι από τον δολοφόνο, επειδή ο στυγνός εγκληματίας σκότωσε στο όνομα του Θεού του ή της εκδίκησής του... ενώ αυτοί που τον συγκαλύπτουν, το κάνουν στο όνομα των οικονομικών και ανήθικων συμφερόντων τους...


Απάντηση σε Σχολιστή

"... θα ήταν (σ.σ η Ελλάδα) ένα αξιοπρεπές κράτος. Που, δυστυχώς δεν είναι. Μπορεί όμως να ξαναγίνει, εύχομαι σύντομα"

Μακάρι, αγαπητέ κύριε, να γινόταν. Θα μπορούσε, αλλά βλέπετε, ο μεν Θεός ευδοκεί όμως ο άνθρωπος, ο πλεονέκτης και άπληστος άνθρωπος, δεν συνευδοκεί. Χρησιμοποιεί τη γνώση και τα μέσα, που η φύση του παρέχει, για να υποτάξει την οικουμένη ολάκερη στις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του. Επιθυμίες και επιδιώξεις, σημειωτέον, μιας συμμορίας, μιας σπείρας καλύτερα, που έχει στα χέρια της την οικονομική, αλλά και την καταστροφική δύναμη των όπλων που διαθέτει.

Αυτή η σπείρα του εγκλήματος, του χρήματος και της ανομίας, σήμερα επιβάλλει στους κατά χώραν και κατά τόπους υπαλλήλους της, να προσαρμόζονται - μπορούν να κάνουν διαφορετικά; - διαφθείροντας και παραχαράσσοντας αξίες, ιδανικά και ιδέες, αιώνων. Με δυό λόγια, την πνευματική κληρονομιά της ανθρωπότητας.

Φθάσαμε να ταυτίζουμε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με το ολοκαύτωμα των Εβραίων, παραβλέποντας και αγνοώντας προκλητικά το βασικότερο κίνητρο. Το κίνητρο που έφτιαξε ένα παγκόσμιο Ολοκαύτωμα και όχι μόνο το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Ποιο ήταν αυτό; Η πλεονεξία, η άνομη επιθυμία και η ακόρεστη βουλιμία, να γίνουμε οι κυρίαρχοι της οικουμένης. Ότι βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο, δεν νομίζω ότι πρέπει να το γράψω