Φωτογραφίες

Οι φωτογραφίες που αναρτώνται εδώ κατατίθενται σε άλλα ιστολόγια μαζί με κάποια σχόλια που γράφω. Μπορεί να δημοσιεύονται, όπως και τα σχόλια, μπορεί και όχι. Δεν έχει σημασία.

Ο δρόμος του μέλλοντος

Η κόπρος του Αυγείου θα καθαρίσει, όταν ανοίξουν οι κάλπες και βρεθούν μόνο αυτοί που σιτίζονται από το πρυτανείο του κατ΄ευφημισμό ονομαζόμενου "ελληνικό κοινοβούλιο" με τα γνωστά παρακλάδια του : ΜΗΚΥΟ, ΜΜΕ κλπ. συνεργαζόμενα σωματεία (θρησκευτικά ή μη). Πόσοι είναι αυτοί; Άντε, όλοι μαζί θα βγαίνουν, δεν θα βγαίνουν, τριακόσιες χιλιάδες. Και ας έρθουν μετά να μας μιλήσουν για δημοκρατία και για λαό. Ας φτιάξουν κυβέρνηση με 300 χιλιάδες ξεπουλημένους "τσανακογλύφτες". Μικρή χώρα είμαστε, γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θα τους μάθουμε. Θα μάθουμε ποιοι είναι οι φασίστες με ψήφο και ποιοι οι δημοκράτες δίχως ψήφο.

Ο κόσμος που παραδίδουμε εμείς οι απερχόμενοι στα παιδιά μας, είναι αυτός ο κόσμος της απάτης και της ψευτιάς. Είναι ο κόσμος των δωσιλόγων, των λακέδων, των τοκογλύφων και του οργανωμένου, πολιτικού και μη, εγκλήματος. Είναι ο κόσμος, σε εισαγωγικά βέβαια, της ελεύθερης (!) και δημοκρατικής (!!) ψήφου.

Αν θέλουν αυτός ο κόσμος της αγριότητας (: "ζούμε σε ανταγωνιστική κοινωνία", λένε ξεδιάντροπα) να συνεχιστεί, ας εξακολουθήσουν να τα νουθετούν με τις συμβουλές των απαίσιων και διεφθαρμένων "δημοκρατικών διαδικασιών". Το γένος των παρασίτων (λαμόγια και λοιποί εγκληματίες) θα εξακολουθήσει να ανθεί.

Αν όμως θέλουν να δοθεί ένα τέλος στη σήψη αυτή, ένα είναι το χρέος τους και ένα το καθήκον τους : Να τα ορμηνέψουν για τα δικά τους, τα δικά μας, λάθη. Ότι αυτοί, εμείς φταίμε για το σημερινό κατάντημα. Με την ψήφο μας έγιναν όλα αυτά.

Αν θέλουν καλύτερο το "μεθαύριο" των παιδιών που θα κάνουν, ας τους πουν αυτό που εμείς σήμερα αηδιασμένοι τους λέμε : Μακρυά από κάλπες και ψήφους. Χορτάσαμε πια από την ξενόφερτη και διαστρεβλωμένη "δυτικού τύπου" δημοκρατία.

Οι οικουμενικές προσευχές

«Οι προσευχές μας δεν είναι για να διχάζουν τους ανθρώπους αλλά για να τους ενώνουν», είπε ο οικουμενικός Βαρθολομαίος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα "Σαμπάχ" (βλ. εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ : Βαρθολομαίος: «Πηγαίνω στη Σουμελά ως κήρυκας ειρήνης», 14/08/2010). Όλοι θυμόμαστε ότι πήγε και προσευχήθηκε στην εβραϊκή Συναγωγή της Νέας Υόρκης. Και δεν ξεχνάμε ότι συμπροσεύχεται - όχι ακριβώς, αλλά συμπαρευρίσκεται - με Μουσουλμάνους κατά την περίοδο που αυτοί έχουν το Ραμαζάνι τους. Να θυμηθούμε ακόμη ότι αποκάλεσε "άγιον" το Κοράνι. Τέλος, δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω να λεχθεί για τις συμπροσευχές του με παπικούς, προτεστάντες και ότι άλλο υπάρχει, ούτε και να λοξοκυττάξουμε την Ιστορία : Πότε, στα τεττρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, ο Πατριάρχης συμπαραστάθηκε ή συμπροσευχήθηκε με Μουσουλμάνους "υπέρ της των πάντων ενώσεως";

Περιμένει αυτές οι προσευχές να εισακουσθούν, ειδικά μάλιστα τώρα, όπου μετά από 80 τόσα χρόνια θα γίνει Θεία Λειτουργία στο Μοναστήρι του Πόντου της "Παναγίας του Σουμελά". Δεν το βλέπω να γίνεται, χειρότερα θα πάμε, είναι βέβαιο.

Όταν κανείς ενώνει τις προσευχές του με τις προσευχές άλλων, που άλλο θεό λατρεύουν, τότε κάτι δεν πάει καλά. Καθόλου καλά μάλιστα. Διότι ο θεός της Συναγωγής των Εβραίων δοξάζεται από τους προσευχομένους σ΄ αυτόν διότι τους κατέστησε πλέον γένος κυρίαρχο επί των εθνών. Φυσικά με τις πλάτες των ισχυρών προστατών που έχει.

Ο θεός του Ισλάμ δοξάζεται από τους προσευχομένους σ΄ αυτόν, διότι τους κατέστησε γένος πολυάριθμο, εκλεκτών πενήτων, άλλοτε για να ξεψυχά κατά τη διαδρομή του από την Ουρ στη γη Χαναάν (: "πλανώμενος και περιπλανόμενος για μια καλύτερη ευκαιρία ζωής", όπως θα μας έλεγε ένας σύγχρονος θρησκευτικά ουδέτερος ανθρωπιστής), και πότε για να δίνει το ευσεβές παράδειγμα της μέχρι θανάτου αφοσιώσεως στις εντολές του Προφήτη : "αποθανέτω η ψυχή μετά των αλλοφύλων".

Τέλος, ο θεός της κυρίαρχης δυτικής "χριστιανοσύνης", είναι ο διεφθαρμένος και αλλοτριωμένος "γλυκύτατος Ιησούς" της αρχομανούς παπικής απολυταρχίας. Τον διαστρέφει, δε, σήμερα ακόμη περισσότερο η προτεσταντική (θεοκρατική) διπλωματία, δηλαδή η δημοκρατία. Είναι ο θεός που δεν χόρτασε από το αίμα του εκατονταετούς πολέμου. Είναι ο θεός που έπνιξε την ανθρωπότητα με δυο παγκοσμίους πολέμους. Είναι ο θεός που εκτρέφει το μίσος μεταξύ των πιστών του Ισλάμ για να σκοτώνονται μεταξύ τους και παράλληλα, να σκοτώνουν κάθε άλλο, τον οποίο δικαίως θεωρούν υπεύθυνο του κατακερματισμού, αλλά και του εξολοθρεμού τους. Ο θεός της δυτικής "χριστιανοσύνης", αφού σκόρπισε το θάνατο μεταξύ των πιστών του, καλείται τώρα να αφανίσει τους πιστούς στον Προφήτη.

Αυτός είναι ο ένας θεός, στον οποίο προσεύχεται ο οικουμενικός Βαρθολομαίος. Είθε η προσευχή του να μη λογισθεί "εις κρίμα ή εις κατάκριμα" όλων μας. "Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν".

Σάτυρα, δόξα και ξετσιπωσιά

"Εκείνο το «έδοξε τη βουλή και τω δήμω» που ..." κλπ. είναι αυτό που κινεί περισσότερο το ενδιαφέρον μου για το σχόλιο αυτό που γράφω σήμερα, ανήμερα της Παναγίας.

Το ανέφερε κάποιος πικρόχολα, για την κακοποίηση που κάνουν οι σύγχρονοι, σε εισαγωγικά, θεατράνθρωποι ασχημονώντας ξετσίπωτα στην κληρονομιά των προγόνων μας. Ο Αριστοφάνης μας έμαθε τη σάτυρα και αυτοί νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν τα ίδια με το Βατοπέδι, τη Ζήμενς, το ΔΝΤ κλπ.

Για ποια βουλή να μιλήσει κανείς σήμερα και για ποιον δήμο; Και τι να πει κανείς γι΄ αυτό το "έδοξε"; Ποιά "δόξα", τίνος, και τι λογής είναι το περιεχόμενο αυτής της περίφημης, όσο και περίεργης για τις μέρες μας, λέξης;

Έξω απ΄ το παράθυρό μου βλέπω μουτζουρωμένους τοίχους. Παρακάτω κάδους σκουπιδιών να χάσκουν (δοξάζουν) ανοιχτοί μεσ΄ τη βρώμα. Αν διαβάσω εφημερίδα, εκεί η "δόξα" είναι απερίγραπτη και συντονισμένη στη ίδια "συχνότητα δόξας". Τηλεόραση και ραδιόφωνο ανταγωνίζονται για να προσελκύσουν τις περισσότερες διαφημίσεις, αν και εφόσον, οι εκπεμπόμενες "δοξασίες" είναι σύμφωνες και σύμμορφες του περιρρέοντος - σε παγκόσμια κλίμακα - ρεύματος.

Αλλά, ναι, ξέχασα.Υπάρχει και το διαδίκτυο. Αυτό όμως δεν είναι ούτε "βουλή", ούτε "δήμος". Είναι τα μπάζα της πολυφωνίας και της δημοκρατικότητας, για να μην τρέφουμε (μερικοί) τις κακεντρεχείς αυταπάτες μας : Ότι, δήθεν, σήμερα μας κυβερνά ένα παγκόσμιο στυγνό και ανελεύθερο καθεστώς. Έχουμε βουλή, έχουμε δήμο, έχουμε και το πολυφωνικό διαδίκτυο. Οι μουτζουρωμένοι τοίχοι και οι δυσειδείς κάδοι της σκουπιδιάρας το επιβεβαιώνουν, για να αναφερθώ μόνο σ΄ αυτά και όχι σε άλλα "μέσα". Μέσα τα οποία, αν και ορατά, δεν φαίνονται. Πάντως βρωμάνε.

"Νεκροταφείο η χωματερή"

Στην ιστοσελίδα ΤΑ ΝΕΑ on-line της 12/08/2010 υπήρχε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ, από άποψη κοινωνικού προβληματισμού. Κάπως βαθύτερα, το ρεπορτάζ απέβλεπε στο να θίξει το συναίσθημα του αναγνώστη. Αυτό ήταν το κυρίως ζητούμενο. Η εποχή μας δεν φημίζεται ότι ενδιαφέρεται για "αγάπες και λουλούδια".

Ωστόσο, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις αφθονούν, οι τηλεμαραθώνιοι αγάπης δίνουν και παίρνουν, ο δε γνωστός μας ΟΗΕ δεν θα έλεγα ότι παραμένει αδρανής. Όσο, δε, για τα σχέση έχοντα με τα θρησκευτικά, η παπική αγαπολογία - αγάπη δίχως όρους και όρια - θριαμβεύει παγκοσμίως.Δια τούτο και ο κύριος Στέλιος Βραδέλης του ρεπορτάζ, θα μπορούσε να γίνει ένας τέλειος και αδρά αμειβόμενος σεναριογράφος του Χόλλυγουντ με αυτά που γράφει. Είναι λίαν συγκινητικά και απίστευτα διεγερτικά του συναισθήματος. Αλλά το συναίσθημα στο οποίο απευθύνεται δεν είναι το συναίσθημα του ανθρώπου. Είναι το συναίσθημα του ζώου - ανθρώπου, που εύκολα το παραπλανούν επιδέξιες γραφές του τύπου "Νεκροταφείο - χωματερή".

Θα ήταν φρόνιμο να μη κάνει τα στραβά μάτια σε αυτό που γίνεται σήμερα με τα στίφη των επιδοτούμενων Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. Αυτοί όλοι που χάνονται στο δρόμο της λαθραίας μετανάστευσης είναι το άλλο είδος "μαρτύρων" του Ισλάμ. Άλλοι ζώνονται τα εκρηκτικά και αποθνήσκουν "μετά των αλλοφύλων" σαν τον Σαμψών και έτεροι, αφού εισπράξουν τα αργύρια της υποτιθέμενης λαθροφυγής, αφήνουν τα κόκκαλά τους σε θάλασσες, βουνά, λαγκάδια, ποπτάμια ή ναρκοπέδια. Είναι η άλλη όψη, η όψη του πασιφιστικού Ισλάμ και τις ευλογίας που παρέχει για να επικρατήσει παγκόσμια : "Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε".

Αυτό είναι το "νεκροταφείο η χωματερή" και όχι η γλυκανάλατη εξιστόρηση του ρεπορτάζ, όπως μας την προσφέρει - έναντι αμοιβής βέβαια - ο κ. Βραδέλης. Θα του συνιστούσα να αφήσει αυτό το "πόστο", των λίγων οπωσδήποτε αναγνωστών, και να αναζητήσει την τύχη του στο LA της Καλιφόρνιας, ένθα και το διάσημο Χόλλυγουντ.

Σεβόμαστε τους νεκρούς, ακόμη και ως εχθρούς, όταν φανερά και έκδηλα πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης. Όχι όταν χάνονται εξυπηρετώντας - άλλοτε αφελώς, αφού σκόπιμα εγκαταλείπονται στη φτώχια και στη μιζέρια - σχέδια λαθραία και εγκληματικά, όπως αυτά της παγκοσμιοποίησης (σημ. εξαγωγή προβλημάτων made in USA). Οι άρχοντες της ONE WORLD GOVERNMENT (παγκόσμια κυβέρνηση) είναι υπεύθυνοι για το θάνατό τους και ουδείς άλλος.

Ο κύριος Βραδέλης, καθώς και ο δίχως μέλλον (no future) αποψιογράφος, ο οποίος μας υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός προς τους νεκρούς είναι το αναγνωριστικό σημάδι του πολιτισμού ενός λαού, ας μη προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται σήμερα με τα προκλητά συναισθήματα, στιλ βραβευμένου με χρυσό φοίνικα live κινηματογραφικού έργου (παιδιά των φαναριών). Διερωτώμαι, γιατί δεν εφαρμόζεται εδώ η καύση των αζήτητων νεκρών.Ή μήπως "η καύση" δεν είναι σημάδι υψηλού πολιτιστικού επιπέδου; Ποιος θα μου δώσει την απάντηση;

Δευτερολογία από εμένα

Όπως βλέπετε κανείς δεν μου απάντησε. Και τι να μου απαντήσει, άλλωστε; Ότι όλη αυτή η πανάθλια προπαγάνδα - πλύση εγκεφάλου καλύτερα - που μας ασκείται όλα αυτά τα χρόνια για να υποκύψουμε στην μεταθανάτια καύση και θεοσεβώς να την αποδεχθούμε (σημ.προβλέπω σε λίγο να την επιβάλλουν δια νόμου), ισχύει μόνο για τους εγχώριους ιθαγενείς και όχι για τις ορδές των επιδοτούμενων λαθραίων; Αυτούς που σε λίγο θα ελληνοποιήσουμε;

Εκεί έχει φτάσει το μέγεθος της βλακείας τους. Να δείχνουν σεβασμό (εδώ χρειάζονται άφθονα εισαγωγικά) προς τους άγνωστους λαθρομετανάστες, να μην τους καίνε δηλαδή, και για όλους εμάς τους υπόλοιπους να έρχονται κάποιοι διάσημοι άσημοι, να μας φέρνουν τα παραδείγματα της υψιφώνου Κάλλας και του μαέστρου Μητρόπουλου που κάηκαν και σκορπίστηκαν στα πελάγη με τις ευλογίες των παπάδων, για να μας πείσουν ότι μετά θάνατον πρέπει να γινόμαστε στάχτη.

Οι ηλίθιοι, το "παίζουν" οικολόγοι-φίλοι του πράσινου και προστάτες του περιβάλλοντος. Το διοξείδιο που θα απελευθερωθεί από την καύση-ταφή τους, δεν το σκέφτονται. Μόνο το εκπεμπόμενο από τα ζώα τους ενδιαφέρει και θέλουν να μειώσουν τον αριθμό τους. Φυσικά και των ανθρώπων. Με τέτοια μυαλά σαν του φωστήρα (κι εδώ εισαγωγικά) Αλ Γκορ και πλήθος άλλων περιμένουμε να δούμε "άσπρη μέρα"!

ΟΙ ΙΣΧΥΡΟΙ ΝΟΜΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Το σχόλιο που ακολουθεί γράφτηκε στο ιστολόγιο "Ρεσάλτο", το οποίο κατήγγελε ελαστικές δικαστικές αποφάσεις απονομής Χάριτος σε κατάδικους για σημαντικά αδικήματα (διακίνηση ναρκωτικών). Το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας κλπ. απάντησε και μπορεί ο αναγνώστης να διαβάσει, τι ακριβώς ισχυρίζεται το Γραφείο Τύπου, στο ιστολόγιο, ο σύνδεσμος του οποίου δίνεται παρακάτω.

"Όπως βεβαίως κατανοείτε η πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που είναι και ο τελικώς κρίνων, για να είναι αρνητική, όταν μάλιστα προηγείται θετική εισήγηση του δικάσαντος εισαγγελέως και ομόφωνη θετική γνώμη του Συμβουλίου Χαρίτων, πρέπει να είναι επαρκώς αιτιολογημένη και να ερείδεται σε ισχυρούς νομικούς και κοινωνικούς λόγους που την υπαγορεύουν."

Αυτά, μεταξύ άλλων, απαντά το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Δικαιοσύνης και αυτό που εγώ δεν κατανοώ είναι τούτο : Μήπως θα μπορούσε ο συντάκτης του Γραφείου να γίνει σαφέστερος, διευκρινίζοντας τους ισχυρούς "νομικούς και κοινωνικούς λόγους" στους οποίους ερείδεται η θετική γνώμη του Συμβουλίου Χαρίτων; Διότι το "κλειδί" του ζητήματος, όπως τέθηκε από το "Ρεσάλτο",αλλά δεν απαντήθηκε από το Γραφείο, εντοπίζεται σε αυτό το "νομικούς και κοινωνικούς" λόγους.

Τι προέχει εδώ; Το νομικό της υπόθεσης ή το κοινωνικό; Νομίζω ότι οι κοινωνικοί λόγοι προηγούνται και οι νομικοί έπονται, για να προσαρμοστούν κατάλληλα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η οποία σημειωτέον δεν είναι άμοιρη πολιτικών σκοπιμοτήτων ή συμφερόντων και δεν επιθυμώ να επεκταθώ. Ούτε να αναφερθώ σε χαρακτηρηστικά παραδείγματα.

Εκεί όμως που θέλω να καταλήξω είναι σ΄ αυτό : Οι κοινωνικοί λόγοι ήταν πάντα εκείνοι που καθόριζαν τις αποφάσεις, προκειμένου η εκάστοτε καθεστυκία τάξη πραγμάτων (εξουσία) να διατηρήσει τα προνόμιά της. Διαρκώς ενέδιδε και ενδίδει στις απαιτήσεις των ποικίλων περιθωριακών ομάδων (σ.σ. τις δημιουργεί η ίδια) το δε αποτέλεσμα είναι αυτό που ζήσαμε και σε λίγο εντονότερα θα βιώσουμε. Ζήσαμε προ διετίας την Αθήνα που λεηλατήθηκε ακωλύτως, ζήσαμε ακόμη πρόσφατα τον τραγικό θάνατο τεσσάρων ανθρώπων από εμπρηστές μιας Τράπεζας και σε λίγο αυτό που θα βιώνουμε, είναι να γίνεται πράξη το ζητούμενο των συνθηματολογούντων ρυπαρογράφων των Εξαρχείων : "Κανείς στις φυλακές, όλοι έξω".

Ο συντάκτης του Γραφείου Τύπου θα έχει ασφαλώς υπόψη του και αυτή την "κοινωνική" παράμετρο - άλλοι τη λένε και συνιστώσα - για μελλοντικές απαντήσεις του σε παρόμοια ζητήματα. Τότε, όμως, θα έχουμε σταματήσει πια να γράφουμε, θα μουτζουρώνουμε τοίχους αφήνοντας πάνω τους τα μυαλά μας, καθώς δείχνει και η φωτογραφία.

Η "είδηση"

Το ιστολόγιο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ανέγραψε την είδηση, ότι συνεληφθη ένας ραββίνος, συγγραφέας βιβλίου που προτρέπει σε δολοφονία των μη-Εβραίων (ακόμη και μικρών παιδιών). Παραπέμπω τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη στην έγκυρη ενημέρωση του ιστολογίου ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ, όπου θα βρεί πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το περιστατικό αυτό. Σημειώνω, δε, ότι οι πληροφορίες αυτές είναι από την εφημερίδα "Haaretz" του Ισραήλ.

Η άλλη ενδιαφέρουσα είδηση είναι ότι αυτή τη στιγμή η Μέση Ανατολή βράζει. Το Ισραήλ βρίσκεται στην τελευταία, ίσως, φάση του "προαναγγελθέντος θανάτου" του Ιράν, μετά από το γνωστό επεισόδιο αντιπερισπασμού στα σύνορα με το Λίβανο. Τη φορά όμως αυτή ο ρόλος του "απελευθερωτή" από τις "δυνάμεις του κακού" δεν θα είναι η γνωστή μας υπερδύναμη με τη Βρετανή Φιλιππινέζα της και τις υπόλοιπες συμμαχικές δυνάμεις του free world : Του ελεύθερου (!) και οπωσδήποτε δημοκρατικού (!!) κόσμου. Ο ρόλος θα ανατεθεί στο Ισραήλ και το επιθετικό πλάνο, θα έχει γίνει από τη "Φιλιππινέζα" και τα αφεντικά της (ΗΠΑ κλπ. κομπάρσοι). Αυτό άλλωστε πάντα γινόταν και το Ισραήλ κατήγαγε περιφανείς νίκες (με άλλων τις πλάτες).

Τα γράφω αυτά, γιατί μου φαίνεται εντελώς γελοία η σύλληψη του ραββίνου συγγραφέα. Εδώ ετοιμάζεται νέο μακελιό και αυτοί πήγαν και συνέλαβαν τον πνευματικό τους καθοδηγητή, επειδή προτρέπει στον εξολοθρεμό ακόμη και των μικρών παιδιών, όταν αυτοί και αυτά δεν έχουν στις φλέβες τους το ευλογημένο αίμα των τέκνων του Αβραάμ.

Ποιος όμως εξαπατά ποιον; Τι δουλειά έχει ο Αβραάμ με την ετοιμαζόμενη ανθρωποσφαγή, όταν όλα υποκινούνται από την επιθυμία των Δυτικών (σημ. ερευνητέο πόσο Δυτικοί είναι) για απόλυτη κυριαρχία στον ενεργειακό - κατ΄ επέκταση, και κατά κύριο λόγο, οικονομικό - εδαφικό πλούτο του Ιράν; Αυτό έκαναν με το Ιράκ, αυτό έκαναν με το Κόσσοβο, αυτό κάνουν και με το Αφγανιστάν. Το μαλακό υπογάστριο της, επί του παρόντος, συμμάχου Ρωσίας - όπως και αυτό της Κίνας - αρχίζει να διασφαλίζεται παρέχοντας ουσιαστικά στρατηγικά πλεονεκτήματα στους νοτίως ευρισκόμενους. Ο βρόχος κλείνει πάντα από κάτω προς τα πάνω και οι δυο αυτές υπερδυνάμεις, Ρωσία και Κίνα, δεν θα αργήσουν να έχουν την ίδια θλιβερή κατάληξη.

Και η "είδηση" από τη σύλληψη του ραββίνου συγγραφέα τελειώνει ως εξής : "Το 2006, το Ραββινικό Συμβούλιο των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη κάλεσε το στρατό "να αγνοήσει την χριστιανική ηθική και να εξοντώσουν τον εχθρό στο βορρά (Λίβανος) και το νότο (Λωρίδα της Γάζας)".

Δεν θα έλεγα ότι η πολιτική ηγεσία της Ρωσίας και της Κίνας διαπνέεται ή διακατέχεται από "χριστιανική ηθική". Εφόσον καμιά φωνή δεν ακούγεται γι΄ αυτό που ετοιμάζεται να γίνει με το Ιράν, τούτο σημαίνει ότι συμφωνούν με τις υποδείξεις ενός άλλου ραββίνου, του Manis Friedman, ο οποίος υποστηρίζοντας τον συλληφθέντα συνάδελφό του, είπε: "Ο μόνος τρόπος για να διεξάγουμε ένα ηθικό πόλεμο, είναι ο Ιουδαϊκός τρόπος: Καταστρέψτε τις ιερές τους πόλεις. Σκοτώστε άνδρες, γυναίκες και παιδιά (και τα ζώα τους)".

Ο "ιουδαϊκός τρόπος" είναι αυτόχρημα ο πολιτικός τρόπος, γράφω εγώ. Είναι ο τρόπος να σφετερίζεσαι την ηθική για να καταστρέφεις, λέει, "τις ιερές τους πόλεις". Άνευ σημασίας είναι, αν οι πόλεις αυτές είναι ή δεν είναι ιερές. Για τους Σιωνιστές δεν είναι οπωσδήποτε ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα. Άλλωστε, "ιερό" και "ιερότητα" είναι σήμερα λέξεις αμφιλεγόμενες. Όποιος έχει την οικονομική ισχύ δίνει την κατάλληλη ερμηνεία. Οι υπόλοιποι συμφωνούν και σιωπούν.