«ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» ... ἐν κοινωνίᾳ νομίμου ποικιλίας

«11 ... Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ... 21 ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 22 κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμὲν». (Ιν. ιζ΄)

κχ
Και αυτά μεν, όσον αφορά στο Κατά Ιωάννην, Κεφάλαιο ιζ΄. Ως προς εκείνα δε των υπερεχουσών παπικών και ορθόδοξων κεφαλών έχουμε τα κατωτέρω :

«Διά της λέξεως Ενότης, η οποία είναι συμφωνοτέρα προς τους παρόντας καιρούς, νοείται η από κοινού συνεργασία εις τους διαφόρους τομείς της κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής δράσεως, διά της συμβολής της Χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως. Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν, η Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν».
Ανήκουν στον οικουμενικό Αθηναγόρα και ειπώθηκαν το 1960 στην εφημερίδα "Ελευθερία". Το κατά Θεόν ἓν της Ενώσεως το αντικατέστησε η ενότητα, προφανώς, διότι ο Εΰαγγελιστής Ιωάννης λησμόνησε να γράψει " ίνα ενότητι ώσιν ἓν" ! Μάλλον, δεν τον φώτισε όσο έπρεπε το φιλιόκβε και υπέπεσε σε παρόμοιο λάθος, όπως ήταν εκείνο της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος.

Και πάμε στο σήμερα, έτος 2014, όπου και έχουμε την Κοινή Δήλωση πάπα Φραγκίσκου και οικουμενικού Βαρθολομαίου, μετά τη συνάντηση που είχαν (σημ. προηγήθηκε ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μέσω facebook) και προσευχήθηκαν στα Ιεροσόλυμα. Διαβάζουμε :

«2. Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα, πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ, ἐκείνην τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ (...) Ἐνῷ γνωρίζομεν πλήρως ὅτι δέν ἔχομεν φθάσει εἰς τόν σκοπόν τῆς πλήρους κοινωνίας, ἐπιβεβαιοῦμεν σήμερον τήν δέσμευσίν μας νά συνεχίσωμεν βαδίζοντες ἀπό κοινοῦ πρός τήν ἑνότητα, διά τήν ὁποίαν προσηυχήθη ὁ Κύριος πρός τόν Πατέρα «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21).»

Τι μάθαμε ; Ότι μόνο το άγιον Πνεύμα (σημ. ποιο από τα δύο δεν μας είπε) δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ (σέ) ἐκείνην (την ενότητα),  τῆς κοινωνίας (την κοινωνία) ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ. Όπως σημειώσαμε εντός παρένθεσης, δεν μάθαμε ποιο άγιο Πνεύμα θα μας οδηγήσει στην ενότητα της κοινωνίας "εν νομίμω ποικιλία". Είναι το άγιον πνεύμα του φιλιόκβε ή το καθ΄ ημάς άγιον Πνεύμα ; Αυτό δεν το γνωρίζουμε. Υποθέτουμε, θα είναι το της ενότητος και της κοινωνικότητος μίγμα, το οποίο επεξεργάζονται οι διαχριστιανικοί - τώρα έγιναν και διαθρησκειακοί - διάλογοι. Στόχος και σκοπός η "ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ κοινωνία", που δεν θα αργήσει να γίνει κι αυτή "διακοινωνία", αφού έχουμε τα διαχριστιανικά, τα διαθρησκειακά, τα διαπολιτισμικά και τα διακυβερνητικά. Α, ναι, ξεχάσαμε τα διαδραστικά ! Sorry.

Ποια θα είναι, τώρα, η "ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ κοινωνία", δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να μας το πει. Χειροτονίες γυναικών, επισκοπίνες, εκκλησίες ειδικών (...) προτιμήσεων κλπ. είναι εδώ. Γάμοι και υιοθεσίες ομοφυλοφίλων, παρένθετες μητέρες, ωάρια, σπερματοζωάρια, βλαστοκύτταρα και μεταμοσχεύσεις, άλλα σε κατάψυξη, άλλα όχι, είναι όλα παρόντα. Όρια δεν υπάρχουν, η αγάπη "πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, ουδέποτε εκπίπτει" ! Ζήτω η ενότητα και σημειώσατε λάθος, αν νομίζατε μέχρι τώρα ότι ο Κύριος προσευχήθηκε ειπών «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμὲν». Δεν είπε αυτό, είπε : ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἐνότητι ἕν ἐσμὲν, και θεέ μου συγχώρα με.

Υστερόγραφο
Ο δόλιος οικουμενικός Αθηναγόρας είχε πει ότι "ενότης δεν σημαίνει ένωσις" και αποκοίμισε τους πάντες. Που δεν πρόσεξαν το άλλο, ότι «η Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν». Τη δογματική ρύθμιση την έκανε η ενότητα - συμπληρώνω, της βλακότητας. Αγνοώ, αν οι καθηγητές Δογματικής της τότε εποχής (1960) είχαν ασχοληθεί με αυτά. Βρίσκονται καταχωρημένα στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της 1-12-1960 και ελπίζω οι σημερινοί να μη αφήσουν απαρατήρητα αυτά που μάθαμε με την Κοινή Δήλωση του 2014.

Αθηναγόρας : «Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν» και όλα αναποδογύρισαν

Χριστός Ανελήφθη

Σχόλιο κχ
Ιδού η διαστροφή, την οποία ηθελημένα παρέβλεψαν οι ορώντες, και διακριτικοί, και νήφοντες γέροντες, μη γέροντες, και λοιποί διδάσκαλοι των λογικών προβάτων. Η ενότητα, πολύ σωστά, δεν προϋποθέτει την ένωση, αλλά τα λήγοντα σε -οτητα μας αποβλάκωσαν (βλακότητα) «προς τους παρόντας καιρούς». Όλα κινούνται γύρω-γύρω από την ενότητα, ο σκοπός όμως της πλήρους κοινωνίας (διάβαζε ένωση) δεν έχει φθάσει ακόμη, καθώς σε αυτού του είδους τις κυκλικές κινήσεις, αναπτύσσονται φυγόκεντρες τάσεις ή δυνάμεις. Δεν ξέρουμε τι θα μπορέσουν να φτιάξουν οι θεωρητικοί της πυρηνικής θεολογίας, έχουμε και από αυτούς, κάτι θα κάνουν. Θα μας δώσουν τα φώτα τους. Ας δούμε όμως τι μας είχε πει ο οικουμενικός Αθηναγόρας το 1960 [3] .

Αθηναγόρας : «Διά της λέξεως Ενότης, η οποία είναι συμφωνοτέρα προς τους παρόντας καιρούς, νοείται η από κοινού συνεργασία εις τους διαφόρους τομείς της κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής δράσεως, διά της συμβολής της Χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως. Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν, η Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν». 

Ρωτάμε : Τότε, προς τί το «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21) της Κοινής Δήλωσις πάπα Φραγκίσκου και οικουμενικού Βαρθολομαίου εν έτει 2014 (*) ;
Και σχολιάζουμε : Το ἕν και η ἑνότητα είναι το ίδιο; Ή μήπως το ἕν σημαίνει κοινωνία ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ, όπως διαβάζουμε στην Κοινή Δήλωση ; Αν είναι έτσι, τότε ποια η "νόμιμος ποικιλία", ποια η "νόμιμος κοινωνία", ποιο το νόμιμο, ποια η ποικιλία και ποια, τέλος πάντων, η κοινωνία ενότητας (sic), που ευαγγελίζονται ο πάπας Φραγκίσκος και ο οικουμενικός Βαρθολομαίος, όταν το «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» κακοποιείται, διαστρέφεται και πλαστογραφείται - θυμίζει φιλιόκβε : "και εκ του Υιού" - ως "ίνα πάντες ενότητι έν ώσιν" ;

Τι λέγει όμως ο στίχος 21 του Ιν. ιζ΄ ; «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας».

Με ποιο δικαίωμα το καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί μετεωρίζεται δια του ασαφούς όρου της ενότητας ; Το σύ ἐν ἐμοὶ και το κἀγὼ ἐν σοί, κάθε άλλο από ενότητα δηλώνουν, εκτός από το Εν της Μιας θεότητας, το Εν της Τριάδος. Ως προς τις λοιπές ποικιλότητες (!) των ανά τον κόσμο θεοτήτων - εμείς έχουμε την τριαδικότητα - αυτές είναι παράγωγα, τι άλλο, της βλακότητας. Από την οποία ευτυχώς δεν πάσχουμε, καθώς ομολογούμε Εις Θεός, Μία η Θεότης, Εν το της Τριάδος Δόγμα «ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας». Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε ότι το ένα είναι ένα, και ότι η ενότητα είναι όπως έκαστος τη φαντάζεται με κατά κανόνα ιδιοτελείς (: πλήρης σύγχυση) σκοπούς;

(*)  Βλ. "Κοινή Δήλωση Πάπα Φραγκίσκου και Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου",
Από την ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Ἀριθμ. 6, 25-26), όπου έχουμε :

 «2. Ἡ ἀδελφική ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἕν νέον καί ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τήν πορείαν πρός τήν ἑνότητα, πρός τήν ὁποίαν μόνον τό Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νά μᾶς ὁδηγήσῃ, ἐκείνην τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ (...) Ἐνῷ γνωρίζομεν πλήρως ὅτι δέν ἔχομεν φθάσει εἰς τόν σκοπόν τῆς πλήρους κοινωνίας, ἐπιβεβαιοῦμεν σήμερον τήν δέσμευσίν μας νά συνεχίσωμεν βαδίζοντες ἀπό κοινοῦ πρός τήν ἑνότητα, διά τήν ὁποίαν προσηυχήθη ὁ Κύριος πρός τόν Πατέρα «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21).»

 26 Μάιος

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ (**)

Κατηγορία/ες: Αρθρα,Εκκλ. Ειδησεις

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Χριστός Ανέστη!
 
Την Κυριακή του Τυφλού, συναντώνται στα Ιεροσόλυμα ο δήθεν ορθόδοξος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος με τον αιρετικό Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο, με αφορμή την συμπλήρωση πενήντα ετών από την συνάντηση των προκατόχων τους, Αθηναγόρα και Παύλου.
Το τι έγινε σε εκείνη την συνάντηση το 1964 το γνωρίζουμε από τις πηγές της εποχής [1].
Το τι θα δουν τα μάτια μας στην φετινή συνάντηση, πάνω κάτω ξέρουμε. Την ορατή εκκλησία των Οικουμενιστών εν δράσει. Μπορεί να μην υπάρχει ακόμη – και φανερά – το Κοινό Ποτήριο (το οποίο έθεσαν ορισμένοι ως το όριο, του οποίου η υπέρβαση θα ενεργοποιούσε τα ορθόδοξα αντανακλαστικά τους, ώστε να πράξουν πλέον το αυτονόητο, δηλαδή να αποτειχισθούν από τους αιρετικούς), αλλά αυτό δεν έχει τόσο σημασία, από τη στιγμή που ήδη οι εξ ορθοδόξων Οικουμενιστές αναγνωρίζουν τον παπισμό και τις άλλες αιρετικές συναγωγές του κόσμου τούτου, ως Εκκλησίες (με Θεία Χάρη, εγκυρότητα μυστηρίων και κανονικότητα) και από την στιγμή που θεωρούν ότι όλοι μαζί συναποτελούν την Εκκλησία του Χριστού!
 
Ο οικουμενιστής Μητροπολίτης Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανός Αθανασιάδης είχε δηλώσει [2]: «Η Ένωσις δεν θα προέλθη εκ των κάτω, όπως επιδιώκει η Ουνία, αλλ'  εκ των άνω. Όχι δια του όχλου, αλλά δια του ανωτάτου κλήρου. Δια να φθάσωμεν εις αυτήν (την Ένωσιν) απαιτείται γαλήνη πνευμάτων αντί του εξερεθισμού τον οποίον προκαλεί η Ουνία».
 
Ουνία είναι επομένως και ο Οικουμενισμός, με διαφορετικά πλέον μέσα, αλλά προς τον ίδιο σκοπό εργαζόμενος: Την δημιουργία της, υπό έναν Πάπα, Παγκόσμιας Εκκλησίας.
 
Την Ενότητα, που ευαγγελίζεται ο Οικουμενισμός, την περιέγραψε, σε συνέντευξή του [3], ο μέγας θιασώτης της αιρέσεως αυτής Αθηναγόρας: «Διά της λέξεως Ενότης, η οποία είναι συμφωνοτέρα προς τους παρόντας καιρούς, νοείται η από κοινού συνεργασία εις τους διαφόρους τομείς της κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής δράσεως, διά της συμβολής της Χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως. Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν, η οποία Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν. Αι Χριστιανικαί Εκκλησία δύνανται προσεγγίζουσαι προς αλλήλας να συνεργασθούν κατά τρόπον αρεστόν και Ευαγγελικόν επί ζητημάτων αναγομένων εις τομείς της ζωής. Εκάστη εκκλησία έχει τους δογματικούς της θησαυρούς. Χωρίς να εγκαταλείψη ουδένα των θησαυρών αυτών, δύναται η Εκκλησία να έλθη εις προσέγγισιν, επικοινωνίαν και συνεργασίαν μετά πάσης άλλης Χριστιανικής Εκκλησίας».
Και συνεχίζει παρακάτω: «Αναγνωρίζει η Εκκλησία μας τον Πάπαν ως "πρώτον μεταξύ ίσων"».
 
Ας μην περιμένουμε λοιπόν απαραίτητα κάποιο Κοινό Ποτήριο ή κάποια άλλου είδους Ένωση, πιο φανερή δηλαδή, αφού η «Ενότητα των Εκκλησιών» είναι ήδη γεγονός τετελεσμένο. Αυτό αποδεικνύει και η ανίερος συνάντηση στα Ιεροσόλυμα. Ας κρατήσει η κάθε πλευρά τους ιδιαίτερους «δογματικούς της θησαυρούς» – με λίγα λόγια, ας πιστεύει κανείς ότι θέλει -, μόνο να είμαστε όλοι ενωμένοι. Γι΄ αυτό και ο Βαρθολομαίος είχε το θράσος να δηλώσει ότι «δεν προδίδομεν την Ορθοδοξίαν, ως κατηγορούμεθα, ούτε υποστηρίζομεν οικουμενιστικάς αντιλήψεις» [4].
 
Όποιος όμως δεν βλέπει την προδοσία αυτή που επιτελείται είναι τυφλός, όχι σαν τον τυφλό του Ευαγγελίου, του οποίου οι σαρκικοί οφθαλμοί μόνο δεν έβλεπαν, αλλά πραγματικά τυφλός, με σκοτισμένους τους οφθαλμούς της ψυχής του. Είναι ένας τυφλός που ακολουθεί τους τυφλούς, από την αίρεση, λυκοποιμένες, οι οποίοι τον οδηγούν μακριά από την αλήθεια του Χριστού μας, μακριά από το φως της Ορθοδοξίας, στο σκότος το εξώτερον, στην απώλεια.
 
Κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι τα παραπάνω δεν έχουν σημασία, γιατί είναι απόψεις των «σχισματικών παλαιοημερολογιτών». Αυτοί μοιάζουν με τους Φαρισαίους εκείνους, οι οποίοι αντί να συνειδητοποιήσουν το θαύμα της θεραπείας του Τυφλού, και έτσι να θεραπευθεί και η δική τους τυφλότητα, έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Κύριο ότι «οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ»[5].
Αλλά και όσοι βλέπουν τι γίνεται και όχι μόνο δεν αντιδρούν, όχι μόνο δεν φεύγουν μακριά από την κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές, αλλά σιωπούν επιδεικτικά, μοιάζουν με τους γονείς του Τυφλού που φοβήθηκαν να ομολογήσουν την Αλήθεια, για να μην γίνουν αποσυνάγωγοι.
Σε αυτούς τους τυφλούς απευθύνεται κυρίως το άρθρο αυτό. Ευχόμαστε να βρουν επιτέλους το κουράγιο, να γίνουν Ομολογητές, ώστε να αξιωθούν της Δεσποτικής φωνής του Κυρίου μας, (απευθυνόμενος σε έναν άλλον τυφλό, τον της Ιεριχού): «ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε»[6]…
 
Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος

[1]Βλέπε ενδεικτικά την ανταπόκριση στην αθηναϊκή εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» (7-1-1964)
[2]Την δήλωση καταγράφει ο δημοσιογράφος Βασίλης Βεκιαρέλλης στο άρθρο του «Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ως πανορθόδοξον πνευματικόν κέντρον» [στο συλλογικό "Το ελληνικόν έτος: Ημερολόγιον Ενώσεως Συντακτών" (1929 - 1930), σελ. 120].
[3]«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» (1-12-1960)
[4]http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3758&catid=1
[5] Ιω. θ΄, 16
[6]Λουκ. ιη΄, 42

(**)  http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2014/05/blog-post_24.html

Ποιοι είναι οι πραγματικοί εξτρεμιστές;

Διαβάσαμε :
« ... ότι ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου Ρόναλντ Λόντερ, λόγω της ευρύτερης ανόδου του νεοναζισμού στην Ευρώπη, δήλωσε ότι «οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να αντιμετωπίσουν άμεσα το πρόβλημα και να διαμορφώσουν μια στρατηγική για την πάταξη του εξτρεμισμού». Είχαμε όμως και αυτό, μετά τα αποτελέσματα των ευροεκλογών, που αναφέρεται σε εκτενές άρθρο-ανταπόκριση του Εβραϊκού Τηλεγραφικού Πρακτορείου (Jewish Telegraphic Agency) και αναδημοσιεύεται σε αρκετά αμερικανοεβραϊκά ΜΜΕ  : «Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που μας φέρνει πραγματικά σε δύσκολη θέση», δήλωσε ο Δαυίδ Σαλτιέλ, πρόεδρος της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, και προσέθεσε: «Πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται να βρει τρόπους για να εξηγήσει στους ψηφοφόρους ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα ναζιστικό κόμμα δολοφόνων» (*)

kx
Ρωτάμε λοιπόν :
- Είναι ή δεν είναι εξτρεμισμός το να επιβάλεις τη νέα παγκόσμια σιωνιστική κυριαρχία δια των όπλων, αλλά και με έξυπνους οικονομικούς χειρισμούς; Όπως δάνεια, στη συνέχεια οικονομική εξάρτηση και στο τέλος απώλεια πάσης εθνικής κυριαρχίας ;

- Είναι ή δεν είναι εξτρεμισμός, όταν όλοι οι οικονομικοί εγκέφαλοι (τραπεζίτες) μετά των συνεργατών τους επιλέγονται από μια συγκεκριμένη κατηγορία - όχι μόνο φυλετικά, αλλά και ιδεολογικά - ανθρώπων ;

- Είναι ή δεν είναι εξτρεμισμός, όταν αυτή η φιλτάτη δημοκρατία τούς μόνους που δέχεται στους κόλπους της είναι όσοι υπογράφουν το συμβόλαιο πλήρους υποταγής στη νέα παγκόσμια τάξη - την ονομάζουν διακυβέρνηση - πραγμάτων ;

- Είναι ή δεν είναι εξτρεμισμός, όταν όποιος δεν συμμορφώνεται με τις ρητές, κυρίως όμως  ανομολόγητες, οδηγίες της νέας σιωνιστικής αυτοκρατορίας αμερικανοβρετανικής προέλευσης, βρίσκεται αντιμέτωπος με αρπακτικούς γείτονες, έτοιμους να τον κατασπαράξουν, Ή το χειρότερο, με εμφύλιο σπαραγμό από αναρχοαυτόνομους, αντιεξουσιαστές, αντιρατσιστές, αντιφασίστες και πάντως δημοκράτες ;
Αυτοί οι μισθοφόροι, διότι ουσιαστικά περί μισθοφόρων πρόκειται αν λάβουμε υπόψη και τη δεινή οικονομική κατάσταση εκεί όπου αποφασίζεται να δράσουν, από ποιους χρηματοδοτούνται ; Ποιοι πληρώνουν τους αντιεξουσιαστές, τους αναρχοαυτόνομους, τους αντιρατσιστές, τους αντιφασίστες, του αντιναζί και για λογαριασμό τίνος δουλεύουν όλοι αυτοί ;

Ποτέ δεν είδαμε στις αφίσες τους και στις μουτζούρες τους, να γράφουν κάτι για εθνική ανεξαρτησία, για εθνική κυριαρχία, ή έστω, "ενάντια" (sic) στην παγκόσμια ισοπέδωση της νέας πλανηταρχίας. Το θέλουν, δεν το θέλουν, οι κύριοι του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, οι σπόνσορες των επαναστατών εμφορούνται από τα ιδανικά του "πατρίδα μας η γη", χωρίς να απουσιάζουν ενίοτε και στοιχεία προγονολατρικών αρχέτυπων, συμβατών όμως του "ένας θεός για όλους". Που δεν είναι άλλος από τη συμπαντική σκόνη, ή ενέργεια, των ανά τον κόσμο σιωνιστών, ανεξαρτήτως, όπως είναι επόμενο, γενεαλογικών καταβολών.

(*)  http://indobserver.blogspot.gr/2014/05/blog-post_8222.html

Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν

Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν, καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος, καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ' ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ' ὑμῶν.

Τὴν καταβᾶσαν φύσιν τοῦ Ἀδὰμ εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς ὁ Θεός, καινοποιήσας σεαυτῷ, ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἀνήγαγες σήμερον· ὡς ἀγαπήσας γάρ, συνεκάθισας, ὡς συμπαθήσας δέ, ἥνωσας σαυτῷ, ὡς ἑνώσας συνέπαθες, ὡς ἀπαθὴς παθῶν δέ, συνεδόξασας, ἀλλ' οἱ Ἀσώματοι τίς ἐστιν οὗτος, ἔλεγον, ὁ ὡραῖος ἀνήρ; ἀλλ' οὐκ ἄνθρωπος μόνον, Θεὸς δὲ καὶ ἄνθρωπος, τὸ συναμφότερον τὸ φαινόμενον. Ὅθεν ἔξαλλοι Ἄγγελοι, ἐν στολαῖς περιϊπτάμενοι, τοὺς Μαθητάς, Ἄνδρες ἐβόων· Γαλιλαῖοι, ὃς ἀφ' ὑμῶν πεπόρευται, οὗτος Ἰησοῦς ἄνθρωπος Θεός, θεάνθρωπος πάλιν ἐλεύσεται, κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν, πιστοῖς δὲ δωρούμενος ἁμαρτιῶν συγχώρησιν, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Εἰς τὸν Σ τ ί χ ο ν

Στιχηρὰ Ἰδιόμελα Ἦχος β' 
Ἐτέχθης ὡς αὐτὸς ἠθέλησας, ἐφάνης, ὡς αὐτὸς ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐκ νεκρῶν ἀνέστης, πατήσας τὸν θάνατον, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, ὁ τὰ σύμπαντα πληρῶν, καὶ ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καὶ δοξάζειν σου τὴν Θεότητα.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'

Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.

Ἐκ νεότητός μου πολλὰ πολεμεῖ με πάθη· ἀλλ' αὐτὸς ἀντιλαβοῦ, καὶ σῶσον Σωτήρ μου.

Οἱ μισοῦντες Σιών, αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γάρ, πυρὶ ἔσεσθε ἀπεξηραμμένοι.

Δόξα...

Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται λαμπρύνεται, τῇ τριαδικῇ Μονάδι ἱεροκρυφίως.

Καὶ νῦν...

Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα, ἅπασαν τὴν κτίσιν πρὸς ζωογονίαν.

ᾨδὴ γ' Ὁ εἱρμὸς

«Δυνάμει τοῦ Σταυροῦ σου Χριστέ, στερέωσόν μου τὴν διάνοιαν, εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν σου, τὴν σωτήριον Ἀνάληψιν».

Ἀνῆλθες Ζωοδότα Χριστέ, πρὸς τὸν Πατέρα καὶ ἀνύψωσας, ἡμῶν τὸ γένος φιλάνθρωπε, τῇ ἀφάτῳ εὐσπλαγχνίᾳ σου.

Αἱ τάξεις τῶν Ἀγγέλων Σωτήρ, βροτείαν φύσιν θεασάμεναι, συνανιοῦσάν σοι, ἀπαύστως, ἐκπληττόμεναι ἀνύμνουν σε.

Ἐξίσταντο Ἀγγέλων χοροί, Χριστὲ ὁρῶντες μετὰ σώματος, ἀναληφθέντα, καὶ ἀνύμνουν, τὴν ἁγίαν σου Ἀνάληψιν.

Τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων Χριστέ, φθορᾷ πεσοῦσαν ἐξανέστησας, καὶ τῇ ἀνόδῳ σου ὕψωσας, καὶ σαυτῷ ἡμᾶς ἐδόξασας.

Θεοτοκίον

Ἱκέτευε ἀπαύστως Ἁγνή, τὸν προελθόντα ἐκ λαγόνων σου, ῥυσθῆναι πλάνης Διαβόλου, τοὺς ὑμνοῦντάς σε Μητέρα Θεοῦ.

Κοντάκιον Αὐτόμελον

Ἦχος πλ. β' 

Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν, καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος, καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ' ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ' ὑμῶν.

Ὁ Οἶκος

Τὰ τῆς γῆς ἐπὶ τῆς γῆς καταλιπόντες, τὰ τῆς τέφρας τῷ χοῒ παραχωροῦντες, δεῦτε ἀνανήψωμεν, καὶ εἰς ὕψος ἐπάρωμεν, ὄμματα καὶ νοήματα, πετάσωμεν τὰς ὄψεις ὁμοῦ καὶ τὰς αἰσθήσεις, ἐπὶ τὰς οὐρανίους πύλας οἱ θνητοί, νομίσωμεν εἶναι τοῦ Ἐλαιῶνος εἰς ὄρος, καὶ ἀτενίζειν τῷ λυτρουμένῳ ἐπὶ νεφέλης ἐποχουμένῳ· ἐκεῖθεν γὰρ ὁ Κύριος εἰς οὐρανοὺς ἀνέδραμεν, ἐκεῖ καὶ ὁ φιλόδωρος τὰς δωρεὰς διένειμε τοῖς Ἀποστόλοις αὐτοῦ, καλέσας ὡς Πατήρ, καὶ στηρίξας αὐτούς, ὁδηγήσας ὡς Υἱούς, καὶ λέξας πρὸς αὐτούς, οὐ χωρίζομαι ὑμῶν. Ἐγώ εἰμι μεθ' ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ' ὑμῶν. 

Ο οίκος του Φαναρίου και οι οικιστές του Σεπτού Κέντρου

  
44 τότε λέγει· εἰς τὸν οἶκόν μου ἐπιστρέψω ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σχολάζοντα καὶ σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον.  45 τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ, καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. οὕτως ἔσται καὶ τῇ γενεᾷ τῇ πονηρᾷ ταύτῃ.   (Μτ. ιβ΄)

Διαβάσαμε :

Ἑπομένως ἡ «εὐφυής διπλωματία» τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, πού ἀπευθύνεται στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, στήν μεγάλη ὑπερατλαντική χώρα τῶν Η.Π.Α., στόν Ἀρχηγό τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ, στό Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν (διάβαζε αἱρέσεων) ταπεινῶς νομίζομεν ὅτι θά ἔπρεπε νά ἐπανεκτιμηθεῖ, διότι ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος ἀποδεικνύεται ἀλυσιτελής καί ἀτελέσφορος. Ἐάν ἀντί αὐτῆς τῆς ἐξόχως ἀποτυχημένης προσεγγίσεως τῶν ζητημάτων, ἐπιδιώκετο ἡ ἀξιοποίησις τοῦ Ρωσικοῦ παράγοντος παρά τόν ὅποιο ἀσφαλῶς ἀπαράδεκτο ἐθνοφυλετισμόν Του καί ἡ ἐνεργοποίησις παγκοσμίως τοῦ Ὀρθοδόξου πνευματικοῦ δυναμισμοῦ καί ἡ συστράτευσις χωρίς ἐνδοκοσμικές μεθοδεύσεις καί ἰδεολογικές ἀγκυλώσεις ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων δυνάμεων, φρονοῦμεν εὐλόγως ὅτι τό Πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον θά ἐπετύγχανε τῶν προσδοκιῶν Του καί θά ἐξεπλήρωνε οὐσιωδῶς τόν ὑπό τοῦ Θεοῦ ταχθέντα προορισμόν Του ὡς ἄλλωστε στήν πρώτη χιλιετία  συνέβη διά τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. (*)

κχ
"παρά τόν ὅποιο ἀσφαλῶς ἀπαράδεκτο ἐθνοφυλετισμόν" του ρωσικού παράγοντα, το σεπτόν κατ΄ όνομα πατριαρχείο του Βοσπόρου προτιμά τον ιδεαλισμό του "οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν", μένοντας όμως προσηλωμένο στις αρχές του Διαφωτισμού : Liberté, Égalité, Fraternité. Να σημειώσουμε, οι αρχιτέκτονες του Διαφωτισμού δεν υποβλήθηκαν στον κόπο να μας πουν βάσει ποιας αλήθειας, περί ελευθερίας, περί ισότητας και περί αδελφοσύνης, μπορούν αυτές οι αρχές να γίνουν κτήμα της ανθρωπότητας.

Εκτός αυτού, υπάρχει και η σχετική πατριαρχική συνοδική Απόφασις (1870) της καταδίκης του εθνοφυλετισμού, αν και παρόμοιες άλλες αποφάσεις Συνόδων - τοπικές όπως και η του 1870 - γενόμενες κατά το παρελθόν για άλλο θέμα, ουδέποτε αναζητήθηκαν ή αναζητούνται. Αγνοούνται πλήρως.

Ο εθνοφυλετισμός (σημ. παρά τις όποιες υπερβολές του ρωσικού παράγοντα) κρίνεται απόλυτα κινδυνώδης, είναι μείζονος σημασίας από τις όποιες δόλιες, μυστικές και δυσώδεις, μεθοδεύσεις της σιωνιστικής παντοκρατορίας. Το δόγμα του ευρωπαϊκού (Δυτικού) διαφωτισμού, σαφώς πλέον και Δόγμα του Σιωνισμού, έχει διαβρώσει πλήρως τον σχολάζοντα καὶ σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον οίκον του Φαναρίου μετά των οικιστών του "Σεπτοῦ Κέντρου" (sic).

(*)  http://aktines.blogspot.gr/2014/05/o_28.html

Οι αιρέσεις γίνονται τώρα "λεκτικές δογματικές διαφορές"

Εγράφη ...

"Παρά τις διασαφήσεις λοιπόν αυτές οι Παπικοί εξακολουθούσαν πεισματικά να επιμένουν αμετακίνητοι στην πλάνη τους και να επαναλαμβάνουν την κακοδοξία αυτή σ’ όλες τις μεταγενέστερες παπικές Συνόδους μέχρι σήμερα.   Κατόπιν αυτών λυπούμεθα για την άστοχη, κατά την γνώμη μας, θεώρηση του εν λόγω θέματος, από τον κ. καθηγητή, η οποία πιστεύουμε ότι οφείλεται στην παραθεώρηση όλων των ανωτέρω ιστορικών στοιχείων" (*)

... και σχολιάζουμε :

Και, πρέπει ακόμη περισσότερο να λυπόμαστε, για το παπικό δόγμα της ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου. Η εμμονή στην αίρεση και στην πλάνη έχει συνέπειες.

Μήπως το δόγμα της ασπόρου συλλήψεως - υπό των θεοπατόρων αυτής Ιωακείμ και Άννης - της υπεραγίας Θεοτόκου, το οποίο εντελώς απορρίπτουμε οι Ορθόδοξοι, είναι κι αυτό "πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως"; Ευσταθεί ο ισχυρισμός του κ. καθηγητή «Αυτή η αντίθεση των ελληνορθοδόξων δεν είναι απολύτως δικαιολογημένη» (sic); Διότι, λέμε τώρα εμείς, αν ήταν άσπορος η σύλληψη - υπό των θεοπατόρων αυτής Ιωακείμ και Άννης - της Θεοτόκου, τότε ποιος ο λόγος της ενσάρκου (εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου) θείας Ενανθρωπήσεως;

Κακώς, ο κύριος Π. Μπούμης, επιχειρεί να αμβλύνει τη φραγκολατινική κακοποίηση και στρέβλωση του Δόγματος, υποδηλώνοντας έμμεσα ότι έχουμε μόνο λεκτικές δογματικές διαφορές με τη σαφέστατα αιρετική Δύση. Η οποία, σημειωτέον, ανενδοίαστα και απροκάλυπτα άγεται και φέρεται από τους Σιωνιστές. Έτσι, όπως πάμε, θα φτάσουμε στο τέλος να λέμε κι εμείς "θείον δώρον" οι - όχι πια αιρέσεις, αλλά - δογματικές (: λεκτικές πλέον) διαφορές !!!

(*)  http://aktines.blogspot.gr/2014/05/filioque.html

Η σημερινή οικουμενικότητα μετά την προσευχιτική συνάντηση πατριάρχη Βαρθολομαίου και πάπα Φραγκίσκου στα Ιεροσόλυμα

Εγράφη στις 25/05/2014 δίκην σχολίου, το εξής :

" ... Προσωπικά θεωρώ πιθανότερη την δεύτερη εκδοχή (σ.σ. για την ένωση των εκκλησιών) με μία προϋπόθεση. Θα έχει προηγηθεί φανερά ή μυστικά, μάλλον μυστικά, συμφωνία Πάπα - Ρωσικής Εκκλησίας, όπου η Ρώμη θα αποδεχθεί, τουλάχιστον, ένα σημαντικό μέρος των Διοικητικών αξιώσεων της Μόσχας, όσον αφορά την «Παγκόσμια Εκκλησία» που προετοιμάζουν και τον τρόπο Διοίκησής της."

κχ
Διερωτώμαι, πέρα από τα αναφερθέντα σενάρια, τι θα γινόταν αν το Πατριαρχείο Μόσχας, ακολουθώντας τους ιερούς Κανόνες και όλα τα υπό των εκκλησιαστικών πατέρων θεσπίσματα, αποφάσιζε να λύσει την μακροχρόνια σιωπή του και να καταγγείλει "επί αιρέσει" το (τυπικά φερόμενο ως) πατριαρχείο Κων/πολης. Το "οικουμενικό" είναι άλλο θέμα, θα το δούμε πιο κάτω.

"ἀλλ᾿ οὐ διὰ τὸν τόπον τὸ ἔθνος, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔθνος τὸν τόπον ὁ Κύριος ἐξελέξατο" (2Μκ. ε΄ 19). Αξίζει να το θυμόμαστε, ώστε να μην επικαλούνται κάποιοι την Ιστορία και τους ιστορικούς θεσμούς. Δεν αγιάζει ο τόπος τον άνθρωπο. Αντίθετα, ο άνθρωπος αγιάζει τον τόπο, εφόσον βέβαια υπάρχουν οι κατά Χάριν αξιωθέντες να φέρουν το βαρύ φορτίο της εν Χριστώ αληθείας : Μαρτυρίας και ομολογίας, "δυνάμει και ενεργεία". Δηλαδή, κατά θεωρίαν βίου και πράξη ζωής.

Μη υπαρχόντων αυτών ο άγιος τόπος παύει να υπάρχει και γίνεται "άγιος τόπος" εντός εισαγωγικών. Γίνεται, δηλαδή, ένας τόπος όπου διακυβεύονται πλήθος - οικονομικών κυρίως - συμφερόντων και το αίμα ρέει άφθονο. Συνοδά, οι δολοπλοκίες, οι μυστικές  συμφωνίες και γενικά κάθε τι το οποίο απεργάζεται το βασίλειο - και οι άνθρωποι - του σκότους. Οι τελευταίοι είναι πλέον οικουμενικοί ! Τα εισαγωγικά δεν χρειάζονται, καθόσον κυριαρχεί παγκόσμια, δηλαδή έγινε οικουμενικό, η απάτη της διπλωματίας μετά της βακτηρίας του άμβωνα. Θα λέγαμε λοιπόν, ο άγιος τόπος γίνεται άγριος τόπος - τόπος αγρίων ανθρώπων.

Κλείνουμε, έτσι, και το άλλο θέμα, και πάμε στο ερώτημα. Τι θα γινόταν αν το Πατριαρχείο Μόσχας αποφάσιζε να καταγγείλει "επί αιρέσει" το Φανάρι; Η απάντηση είναι, νομίζω, προφανής. Ο οικουμενικός Βαρθολομαίος θα κατηγορούσε τη Μόσχα για φανατισμό ! Οι Ρώσοι Ορθόδοξοι θα είχαν την ίδια κατάληξη με τους Εσφιγμενίτες και πολλούς άλλους, "θύματα του αρχεκάκου όφεως" ή "ζηλωτές χωρίς επίγνωση". Αυτή είναι η σημερινή οικουμενικότητα, κατ΄ άλλους οικουμενισμός.

Η "ποντικοπαγίδα" και η εξ Αμερικής εφημερίδα των New York Times

Διαβάσαμε ένα εμετικό δημοσίευμα, από αυτά που χρόνια τώρα βλέπουμε εδώ, ή ακούμε εδώ, προκειμένου να γίνουμε "Αμερική των Βαλκανίων", στην εφημερίδα των New York Times (NYT) σχετικά με τη "στροφή" πολλών μικρών πολιτικών κομμάτων της Ευρώπης προς τη Ρωσία του Βλαντιμιρ Πούτιν. Διαβάζουμε λοιπόν και σχολιάζουμε :

Οι New York Times δίνουν μια άλλη διάσταση του φαινομένου της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, λίγες ημέρες πριν από τη διεξαγωγή των Ευρωεκλογών. Αναφέρεται χαρακτηριστικά πως «οι δεξιοί λαϊκιστές της Ευρώπης έχουν κυριευθεί από έναν αντίθετο προς το ρεύμα πυρετό ενθουσιασμού για τη Ρωσία και τον πρόεδρό της Βλαντίμιρ Πούτιν και, μεταξύ άλλων, υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη χρειάζεται να σπάσει την υποτέλειά της στις ΗΠΑ και να στραφεί στη Ρωσία ως δύναμη ειρήνης και ως προστάτη ενάντια στην ηθική παρακμή».

Ασφαλώς και πρέπει να σπάσει αυτή η υποτέλεια και να στραφούμε προς τα εκεί, όπου αναδύεται μια άλλου είδους - από την αμερικανικών προδιαγραφών - δύναμη ειρήνης και κατά της ηθικής παρακμής. Ποια είναι αυτή η παρακμή, αρκεί να δει κανείς όλα όσα, δημοκρατικά και ελεύθερα, έγιναν τα τελευταία είκοσι, και όχι μόνο, χρόνια. Τα πυρηνικά του Σαντάμ ακόμη δεν βρέθηκαν, δυο εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν - σφάζονται ακόμη μεταξύ τους - και ουδείς κρίθηκε ένοχος για την παγκοσμίων διαστάσεων απάτη αυτή.

Και παρακάτω : Για να εξηγήσουν οι NYT «τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης , με ”αιχμή του δόρατος” το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, θα μπορούσαν να διαμορφώσουν ένα φιλορωσικό μπλοκ στο Ευρωκοινοβούλιο ή τουλάχιστον να ενισχύσουν τις μέχρι πρόσφατα περιθωριακές φιλορωσικές φωνές».

Προφανώς, αυτό τους ανησυχεί. Διότι υπάρχουν πολλοί, που δεν είναι τόσο ηλίθιοι όσο νομίζουν οι πέραν του Ατλαντικού σοφές κεφαλές. Όποιος δεν συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις υπάρχουν τα οικονομικά αντίποινα - το ζούμε, αγωγός Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη - ή, σε έσχατη ανάγκη, κι αυτός ακόμη ο πόλεμος. Ο οποίος δεν έγινε με τα Ίμια, τίποτα όμως δεν τον αποκλείει με την ΑΟΖ.
Ότι, δε, η φιλορωσική τάση εμφανίζεται μόνο στους ακραίους της πολιτικής χωρίς ευρύτερες διαστάσεις, εξηγεί ο αρθρογράφος, οφείλεται στο ότι «τα φιλορωσικά αισθήματα περιορίζονται κατά μέγιστο λόγο στα άκρα του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος, ενώ η συμπάθεια για τη Ρωσία και η καχυποψία έναντι της Ουάσιγκτον είναι εν μέρει επιλογές τακτικής». Με άλλα λόγια, τα φιλορωσικά αισθήματα αναδύουν οσμή ολοκληρωτική, μας αφήνει να εννοήσουμε. Αυθεντκά ελεύθεροι και δημοκράτες είναι μόνο οι Αμερικανοί και ο κύκλος των συνοδοιπόρων τους. Όλοι οι άλλοι είναι φασιστοναζήδες !

Προς τούτο, έχουμε και την υπενθύμιση από τον αρθρογράφο ότι αυτά  «αντανακλούν ένα γενικότερο κλονισμό της λαϊκής εμπιστοσύνης στα πιστεύω και τους θεσμούς που κυριάρχησαν στην Ευρώπη από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης της Ευρώπης με τις ΗΠΑ».
Τί θα μας έλεγε όμως, αν του υπενθυμίζαμε ότι "οι θεσμοί που κυριάρχησαν στην Ευρώπη μετά το τέλος του Πολέμου" είχαν περιορισμένη διάρκεια ισχύος. Όπότε, μας προέκυψε η Νέα, αμερικανικής έμπνευσης, Τάξη Πραγμάτων, το πρόσωπο της οποίας είναι πλέον απόλυτα ευκρινές : Δολοπλοκίες, φονικά, κλειστές Λέσχες και πολλά όμοια με στόχο την αμερικανική παντοκρατορία λόγω ... τρομοκρατών  και τρομοκρατίας !!

Φαίνεται, μας περνούν για βλάκες, ότι δεν καταλαβαίνουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες και γνήσιοι συνεχιστές των ναζί με τις κάλπικες εκλογές (σημ. πάντα προκαθορισμένοι οι εκλεκτοί) και την ελευθερία της ασυδοσίας. Και το άκρον άωτον, πάντα κατά τον αρθρογράφο των ΝΥΤ, είναι ποιο άλλο ;   «Η Ρωσία έχει ενισχύσει αυτή τη γοητεία που ασκεί στην Ευρώπη, κυρίως, μέσω της χρηματοδότησης από επιχειρήσεις προς τα ΜΜΕ, ερευνητικά κέντρα και άλλους ευρωπαϊκούς οργανισμούς που προωθούν το πώς η Μόσχα αντιλαμβάνεται τον κόσμο».
Η ελευθερία της ασυδοσίας και οι μεθοδευμένες "λαϊκές ετυμηγορίες" βγαίνουν έξω από αυτό το παιγχνίδι. Οι πασίγνωστες ΜΚΟ, μάθαμε, χρηματοδοτούνται από τη Ρωσία του Πούτιν ! Τα ερευνητικά κέντρα τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ - αλλού έχουν άλλο όνομα - επίσης !! Όσο δε για τα ΜΜΕ, εδώ πλέον δια γυμνού οφθαλμού βλέπει κανείς το μακρύ χέρι των Ρώσων !!!
Μάλλον, το "μέντιουμ" των ΝΥΤ νομίζει ότι απευθύνεται σε εξωγήινους. Διαφορετικά, δεν εξηγούνται αυτά που γράφει.

Και καταλήγουμε σ΄ αυτό που διάλεξε σαν επιμύθιο να μας πει η εξ Αμερικής έγκριτη εφημερίδα επιλέγοντας τον κ. Doru Frantescu, διευθυντή πολιτικής της ερευνητικής ομάδας «Vote Watch Europe», έδρα οι Βρυξέλλες, ο οποίος συνοψίζει με το αισιόδοξο :  «Σε γενικές γραμμές, η συμπάθεια των Ευρωπαίων ακροδεξιών για τον κ. Πούτιν είναι μάλλον ευκαιριακή και όχι ιδεολογική, μία σύγκλιση συμφερόντων με στόχο την αποδυνάμωση της ΕΕ».
Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η υπερατλαντική υπερδύναμη ενδιαφέρεται για την ενδυνάμωση και όχι την αποδυνάμωση της Ευρώπης. Την ευχαριστούμε, αλλά θα απαντήσουμε ότι έχουμε μάτια και βλέπουμε. Οι ποντικοπαγίδες είναι για τα ποντίκια κι εμείς δεν είμαστε ποντικοί. Καλώς τα κατάφεραν μέχρι σήμερα ( : ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ, Φύρομ, Κύπρος, γκρίζες ζώνες Αιγαίου κλπ.), όμως τα ψέμματα έχουν "κοντά ποδάρια" και οι εκλεκτοί τους είναι φτιαγμένοι από άχυρο. Με το φύσημα του ανέμου θα σκορπίσουν. Οι εθνικές κρατικές υποστάσεις δεν θα γίνουν ποτέ ηνωμένες πολιτείες αφελών και ηλίθιων.

Η αφορμή από  http://ksipnistere.blogspot.gr/2014/05/new-york-times.html

Πάμε εκεί που μας πάει η τσέπη μας

Διαβάσαμε ... (1)

Εάν αληθεύει η παρακάτω καταγγελία τότε έχουμε μπει στο τούνελ του σκοταδιστικού ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ και ΑΜΟΡΑΛΙΣΤΙΚΟΥ κανιβαλισμού…Εάν αληθεύει αυτή η μαφιόζικη αυθάδεια τότε δεν εισβάλουν απλώς στην πολιτική οι....ποδοσφαιρικές «παράγκες», αλλά ΑΝΟΙΚΤΑ πλέον γίνεται η πολιτική «παράγκα» των ποικίλων «μαφιόζων» και «νονών»…

Μια τέτοια «πολιτική» που λειτουργεί σαν «παράγκα» …μαφιόζων και …νονών είναι ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ: Οι «μαφιόζοι» και οι «νονοί» είναι ικανοί για ΟΛΑ…Από την εξαγορά ψήφων μέχρι και να αλλάξουν τις κάλπες ή να βάλουν να ψηφίσουν και οι νεκροί: ΑΝΟΙΚΤΕΣ εκλογικές νοθείες…Και με τις ευλογίες των δεσπατάδων!!!

Την καταγγελία είδα στο http://olympia.gr/

Μοίραζαν σακούλες τροφίμων με ψηφοδέλτια σε εκκλησία;; Σοβαρότατη καταγγελία.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

“Σταματήστε αυτό το αίσχος!”

Αυτή τη στιγμή ( ώρα 12:30 Παρασκευής 16ης Μαΐου) πολίτες των Καμινίων καταγγέλλουν ότι στην εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου μοιράζονται τρόφιμα σε σακούλες που περιέχουν και ψηφοδέλτια του…συνδυασμού Μώραλη. Η διανομή γίνεται στο υπόγειο της εκκλησίας, παρουσία και ευθύνη του ιερέα. Απαιτούμε, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, να σταματήσει τώρα αυτό το αίσχος. Οι πολίτες του Πειραιά, ακόμη και οι πιο φτωχοί είναι υπερήφανοι και δεν εξαγοράζονται.

Η βαρβαρότητα αυτή δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το ήθος της πόλης.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΡΙΤΣΑΣ
http://resaltomag.blogspot.gr/

... και σχολιάζουμε :

Θυμάμαι, όταν ήμουν φοιτητής - δεκαετία του 1960 - ερχόταν στο σπίτι κάθε Σάββατο και μας βοηθούσε στην καθαριότητα μια κυρία. Ήταν η εποχή που η Αθήνα έβραζε από τις "κινητοποιήσεις" μετά την πτώση του "γέρου της Δημοκρατίας". Δίναμε στην κυρία Ευγενία Λούπου 50 ή 100 δρχ.

Τελείωνε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, καθώς έπρεπε να πάει στη διαδήλωση κατά του Παλατιού, να φωνάξει κι αυτή το "πάρ΄ τη μάνα σου κι εμπρός, δεν σε θέλει ο λαός", όπως μας έλεγε. Η κυρία Ευγενία ήταν πολύτεκνη και αγωνιζόταν. Είχε πάρει μαζί με τον άντρα της και τα δυο παιδιά της, τέσερα "κατοστάρικα" και όφειλε να αποδείξει την "αγωνιστικότητα" με τη συμμετοχή της. Ήταν συντρόφισσα και μέλος κάποιας χειραγωγούμενης από την ηγεσία του ΚΚΕ λαϊκής οργάνωσης Ηλιούπολης. Απεβίωσε το 1967 από βρογχικό άσθμα σε ιδ. Κλινική, όπου και την είχα επισκεφθεί. Σημειώνω, δεν είχε συλληφθεί από τη Χούντα.

Τι Γιάννης, τι Γιαννάκης; Τι Μαρξ, τι Άνταμ Σμίθ ; Όταν η τσέπη είναι άδεια, ούτε δρόμοι, ούτε πεζοδρόμια, ούτε αγωνιστικότητα, ούτε επαναστάσεις, ούτε οργανώσεις. Μοναδική επανάσταση, κυριολεκτικά αναίμακτη και όχι αφηρημένα, θα ήταν να αδειάσουμε τις κάλπες, να γυρίσουμε τις πλάτες μας στο δόλιο παιγχνίδι των εκλογών. Αλλά δεν μας αφήνουν οι εκπορνεύοντες τη γραφίδα τους και τον προφορικό λόγο τους.

(1)  http://ksipnistere.blogspot.gr/2014/05/blog-post_5106.html

Το "επεισόδιον Δίελλα", μια εντελώς άγνωστη πτυχή στα πολιτικά και θρησκευτικά δρώμενα της Ελλάδος

Τα ακολουθούντα από την ιστοσελίδα   http://churchsynaxarion.blogspot.gr/2011/07/1950.html . Πόσοι άραγε τα γνωρίζουν ;
κχ

Σχετικό μέ τόν Ἅγιο Πατέρα Ματθαῖο ( (σημ. σ. Ὁ Ἅγιος Πατήρ Ματθαῖος γεννήθηκε στήν Πανέθυμο Κισσάμου Κρήτης τήν 1η Μαρτίου 1861. Ἦταν γιός τοῦ Ἱερέως Χαραλάμπους Καρπαθάκη καί τῆς Πρεσβυτέρας Κυριακῆς )  καί τόν Βασιλέα Γεώργιο Β’ εἶναι καί τό ἀκόλουθο περιστατικό, γνωστό σάν «Ἐπεισόδιο Δίελλα». Τό περιστατικό δημοσιοποιήθηκε ἀπό τόν Δημοσιογράφο Παναγιώτη Σιφναῖο, τότε Διευθυντή τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ραδιοφωνίας. Σ’ αὐτό ἐμπλέκονται ὁ Βασιλεύς Γεώργιος Β’, ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος καί οἱ πρώην Πρωθυπουργοί Ἐμμ. Τσουδερός καί Σπ. Μαρκεζίνης.
 
Τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1946 καί ἐνῶ ὁ Γεώργιος ἦταν στό Λονδίνο, μία νεαρή γυναῖκα περίπου 30 ἐτῶν, ὀνόματι Ἕλλη Δίελλα, ἐπισκέφθηκε τόν Παναγιώτη Σιφναῖο καί τοῦ δήλωσε, ὅτι ἦταν ἀπεσταλμένη μιᾶς προορατικῆς Γερόντισσας, ὀνόματι Δέσποινας. Ἡ γ. Δέσποινα ( γιά τήν ὁποία δέν ὑπάρχουν ἐπί τοῦ παρόντος ἄλλα στοιχεῖα ), ἐπέμενε πώς εἶχε ἕνα μήνυμα γιά τόν ἐξόριστο Βασιλέα. Ὁ Π. Σιφναῖος πράγματι τήν ἐπισκέφθηκε καί ἀπό τό σπίτι της εἶδε νά βγαίνει ὁ γνωστός βιομήχανος Μποδοσάκης - Ἀθανασιάδης. Τό μήνυμα τῆς Γερόντισσας πρός τόν Γεώργιο ( τό ὁποῖο ὁ Σιφναῖος διαβίβασε στό Λονδίνο μέσῳ τοῦ Ραούλ Ρωσέτη ), ἦταν τό ἀκόλουθο: «Ἡ Παναγία θέλει νά διαβιβάσεις ἐσύ τό μήνυμα πού θά σοῦ πῶ στόν Βασιλέα. Ὁ Βασιλεύς θά ἐπανέλθει στήν Ἑλλάδα, πρίν ἀποβιβαστεῖ ὅμως στήν Ἀθῆνα, πρέπει ἀπαραίτητα νά περάσει ἀπό τήν Τῆνο καί νά προσκυνήσει τήν Μεγαλόχαρη. Ἄν παραλείψει νά τό κάνει, θά πεθάνει ἕξη μῆνες μετά τήν ἐπιστροφή του»!!!
Ὁ Π. Σιφναῖος ἀφοῦ μετέφερε τό μήνυμα, ἐπισκέφθηκε γιά δεύτερη φορά τήν γ. Δέσποινα στό σπίτι της καί ἐκείνη τοῦ ἔδειξε μία εἰκόνα, δῶρο τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ Ἐμμ. Τσουδεροῦ. 

Διερευνόντας ὁ Σιφναῖος τήν ὑπόθεση διαπίστωσε, ὅτι σύμφωνα μέ μαρτυρία τοῦ Τσουδεροῦ στόν Σπ. Μαρκεζίνη, ὅταν κατά τήν δικτατορία τοῦ Μεταξᾶ καί ἐνῶ ἦταν σέ κατ’ οἶκον περιορισμό στό σπίτι του στήν Ἐκάλη, τόν ἐπισκέφθηκε ἡ γ. Δέσποινα καί τοῦ προφήτευσε, ὅτι «θά γίνει Πρωθυπουργός στό ἐξωτερικό»! Ὁ Πρωθυπουργός τῆς ἀπάντησε, ὅτι προφανῶς ἐννοοῦσε ὅτι θά γίνει Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, ἀλλά ἐκείνη ἐπέμενε, ὅτι θά γίνει Πρωθυπουργός στό ἐξωτερικό. Ὁ Τσουδερός ἔγινε Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος ( μετά ἀπό πρόταση τοῦ Βασιλέως Γεωργίου Β’ ), τήν 21η Ἀπριλίου 1941, σέ διαδοχή τοῦ Ἀλεξάνδρου Κορυζή, ὁ ὁποῖος εἶχε αὐτοκτονήσει τρεῖς ἡμέρες νωρίτερα. Τήν 23η Ἀπριλίου μετέφερε τήν Κυβέρνησή του στήν Κρήτη καί ἀπό ἐκεῖ (ἕνα μῆνα ἀργότερα) στήν Αἴγυπτο. Στήν πρωθυπουργία ἔμεινε μέχρι τό 1944. Μετά τήν ἀπελευθέρωση ἐπιστρέφοντας στήν Ἐλλάδα, σέ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης πρός τήν γ. Δέσποινα γιά τήν ἐκπλήρωση τῆς προφητείας της, τῆς ἔστειλε δῶρο μία εἰκόνα!
 
Ἐκτός ἀπό τόν Π. Σιφναῖο ἡ γ. Δέσποινα συναντήθηκε γιά τό ἴδιο θέμα καί μέ τόν πρώην Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρύσανθο (τόν ἀπό Τραπεζοῦντος) καί τοῦ ζήτησε ἐπίσης νά μεταφέρει τό μήνυμα στόν ἐξόριστο Βασιλέα. Ὁ Χρύσανθος, ἤδη ἐκθρονισμένος ἀπό τήν περί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό Παπανδρέου ἀρχιερατική ὁμάδα, προτίμησε νά μήν ἀναμιχθεῖ, ἀλλά συνέστησε στόν Σπ. Μαρκεζίνη νά φροντίσει νά μεταβεῖ ἡ ἴδια ἡ Δίελλα στό Λονδίνο καί νά ἐνημερώσει προσωπικά τόν Γεώργιο. Ἡ Δίελλα πράγματι πῆγε στήν Ἀγγλία μέ στρατιωτική ἀεροσκάφος, ἀλλά σύμφωνα μέ τόν Ρ. Ρωσέτη, ὁ Γεώργιος «δέν ἔδωσε σημασία»!
 
Στή συνέχεια τῆς ἱστορίας ἡ ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων ἀπέδειξε, ὅτι ἡ προφητεία τῆς γ. Δέσποινας ἦταν ἀπό Θεοῦ. Ὁ Γεώργιος Β’ ἐπέστρεψε στήν Ἑλλάδα τήν 27η Σεπτεμβρίου 1946, χωρίς νά περάσει ἀπό τήν Τῆνο γιά νά προσκυνήσει τήν Παναγία. Ἀπεβίωσε τήν 1η Ἀπριλίου 1947, τέσσερεις ἡμέρες μετά τήν συμπλήρωση ἕξη μηνῶν ἀπό τήν ἐπιστροφή του, ἐντελῶς αἰφνίδια, ἀπό καρδιακή ἀνακοπή!
Τό περιστατικό αὐτό καταχωρεῖται ἐδῶ, διότι σύμφωνα μέ ἐπιβεβαιωμένη μαρτυρία, ἡ γ. Δέσποινα ἦταν πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Πατρός Ματθαίου καί μετέφερε στόν ἐξόριστο Βασιλέα Γεώργιο Β’ τήν δική του προφητεία γιά τό προσωπικό του μέλλον ὡς Βασιλέως τῆς Ἑλλάδος.