Θεολογία και κοινωνική μηχανική

«καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν»

Με τέτοια κακοποίηση, κατάχρηση, διαστρέβλωση αυτής της λέξης ( : αγάπη) πώς να μην επέλθη κατάψυξη της προς τον Θεό πίστεως (σημ. το «ψυγήσεται ἡ ἀγάπη» σημαίνει ότι χάνονται όχι μόνο η αγάπη, αλλά η πίστη και η ελπίδα). Η αγάπη έχει γίνει μέσο πορισμού της βιομηχανίας των ψευδεπίγραφων συναισθημάτων (δισκογραφία, κινηματογράφος κ.λ.π.)

«Πλήν ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἇρα εὐρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς ;» (Λουκ. ιη΄, 8).
Θα βρει υποκατάστατα αυτής. Χορηγός ο Πάπας και οι εν διαλόγω αγάπης διαφωνούντες, αλλά υπογράφοντες Εγκυκλίους, Αποφάσεις, Μηνύματα του ΠΣΕ και άλλα.
Οι σημερινοί θεολόγοι θεολογούν με τεχνικούς όρους, δηλαδή όρους τους οποίους έχει εισάγει η τεχνολογία, όπως είναι η σχέση, όρος κατ΄ εξοχήν μαθηματικός και εργαλείο της κοινωνικής μηχανικής (social engineering). Η ψευδοσύνοδος Κρήτης έγινε βάσει των όρων και των κανόνων της κοινωνικής μηχανικής χωρίς ίχνος θεολογίας.

Παρεμπιπτόντως, από φιλολογικής άποψης και σχετικά με την πρόταση "ο θεός αγάπη εστί", αυτή παραπέμπει στο είναι του αγίου Θεού, δηλαδή στην ουσία Αυτού. Η "αγάπη" είναι κατηγορούμενο του υποκειμένου "ο θεός" και στην προκειμένη περίπτωση, υποκείμενο και κατηγορούμενο είναι λέξεις με αφηρημένο (ανυπόστατο) κοινό ουσιαστικό. Πάντως, η Θεολογία ανέτρεψε το φιλολογικά ανυπόστατο των λέξεων αυτών, όχι όμως και κατάργησε : ῎Αρρητον οὖν τὸ θεῖον καὶ ἀκατάληπτον. Ας δούμε λοιπόν τα φιλολογικά (*)

"... Σε κάποιες προτάσεις υπάρχει μια λέξη, η οποία φανερώνει μια ιδιότητα που αποδίδεται στο υποκείμενο. Αυτή η λέξη είναι το κατηγορούμενο. Το κατηγορούμενο βρίσκεται σε πτώση ονομαστική, όπως και το υποκείμενο. Πχ. Ο Γιάννης είναι μαθητής. Ο Γιάννης είναι το υποκείμενο. Η λέξη μαθητής είναι το κατηγορούμενο, αφού φανερώνει την ιδιότητα του Γιάννη.
Το κατηγορούμενο μπορεί να είναι ουσιαστικό (όπως στο προηγούμενο παράδειγμα), επίθετο (πχ. Ο Γιάννης είναι έξυπνος), μετοχή (πχ. Ο Γιάννης είναι κουρασμένος).

Το ρήμα της πρότασης χρησιμεύει στο να συνδέει το υποκείμενο με το κατηγορούμενο, για αυτό λέγεται συνδετικό ρήμα. Συνδετικά ρήματα συνήθως είναι το είμαι (όπως στο παραπάνω παράδειγμα), το γίνομαι (πχ. Ο Γιάννης έγινε γιατρός), το φαίνομαι (πχ. Ο Γιάννης φαίνεται έξυπνος), το θεωρούμαι (πχ. Ο Γιάννης θεωρείται έξυπνος), το εκλέγομαι (πχ. Ο Γιάννης εκλέχτηκε πρόεδρος), το λέγομαι (πχ. Αυτό το ζώο λέγεται χαμαιλέοντας) κ.ά. Το κατηγορούμενο βρίσκεται σε πτώση ονομαστική, όπως και το υποκείμενο. Έτσι το ξεχωρίζουμε εύκολα από το αντικείμενο, που βρίσκεται σε πτώση αιτιατική."

Όσον αφορά, τώρα, στη δυτικόστροφη "αγάπη" δείτε και αυτή τη φωτογραφία στο δεσμό που ακολουθεί https://www.facebook.com/OccupyDemocrats/photos/a.347907068635687.81180.346937065399354/1170659573027095/?type=3

(*) http://users.sch.gr/vaskitsios/katsba/dim/d/glw-d-kathgoroumeno.htm

«Τόν εαυτόν μή αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται». Ποιος είναι ο "πειραστής" ;

Ακούστε πρώτα αυτό, αν έχετε χρόνο, και μετά διαβάστε το σχόλιο κατά της διατεταγμένης υπηρεσίας, την οποία με υπερβάλλοντα ζήλο υπηρετεί ο εκλεκτός της Ακαδημίας Βόλου π. Βαρνάβας Γιάγκου. Η "εσωτερική αλήθεια της καρδιάς" του (22΄ : 02΄΄) δεν του επιτρέπει να πει, αυτά που οφείλει να πει και είναι η Αλήθεια.

http://www.impantokratoros.gr/AD56BFC2.el.aspx 

"Όταν ο Θεός δίνει ένα μεγάλο πειρασμό, μας προετοιμάζει για μεγάλες ευλογίες – π.Βαρνάβας Γιάγκου".

kx
Και ποια η ευλογία ; θα ρωτήσει ο ακροατής των διδαχών του π. Βαρνάβα . Η κατάκτηση μιας θέσης στα ανώτερα κλιμάκια της Ιεραρχίας είναι η απάντηση, κατόπιν εξετάσεων στην Ακαδημία Βόλου ή στην ομόζηλη αυτής Ακαδημία Κρήτης. Αργότερα θα ακολουθήσουν άλλα, για παράδειγμα, οι συμμετοχές σε διορθόδοξα Συνέδρια φέροντα τον τίτλο "πανορθόδοξα" (βλέπε Σαμπεζύ 2015, Κολυμπάρι 2016), διαχριστιανικές Συνελεύσεις ενότητας και παγκοσμίου ενδιαφέροντος ( : Πόρτο Αλέγκρε,) ή ακόμη και σε διαθρησκειακούς Διαλόγους, όταν η ευλογία είναι απείρου - θεϊκού δηλαδή - μεγέθους.

Περί αυτών και των τοιούτων δεν μας είπε λέξη ο π. Βαρνάβας Γιάγκου. Του ευχόμαστε καλόν μεγάλο πειρασμό, αν ακόμη δεν τον έχει πειράξει ο Απολλύων.

Υστερόγραφο
1. «Τόν εαυτόν μή αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται». Η πραγματεία αυτή γράφτηκε την εποχή της δευτέρας εξορίας του αγίου Χρυσοστόμου (404-407) και πιθανώς στην Κουκουσόν της Αρμενίας το έτος 406. Στην πραγματεία αυτή ο άγιος Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι η ευτυχία ή η δυστυχία, η ζημία ή η ωφέλεια στον άνθρωπο δεν εξαρτώνται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος ούτε από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, αλλά είναι καταστάσεις εντελώς υποκειμενικές. Η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτώνται μόνο από εμάς και ανάλογα με το αν τηρούμε ή όχι το θέλημα του Θεού. Συνεπώς δεν μπορούμε να κατηγορούμε την πρόνοια του Θεού αλλά ούτε και τους ανθρώπους ή τις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία κάθε εποχής για το ότι μας συμβαίνει, αλλά μόνο τον εαυτό μας. Εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να τον αδικήσουμε. Εάν εμείς δεν τον αδικούμε κανένας δεν μπορεί να μας αδικήσει. Ας δούμε την θαυμάσια αυτή πραγματεία του μεγάλου αγίου της Εκκλησίας μας σε περιληπτική διασκευή. Περισσότερα http://www.paterikiorthodoxia.com/2013/05/3711.html

2. «7 Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι. 8 ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· 9 καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται.» (2Κρ. ιβ΄) . Ο Απόστολος Παύλος κάνει χρήση του ρήματος «κολαφίζω» (χαστουκίζω) και όχι «πειράζω».

Σχόλιο στο Μήνυμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου

Από το
MESSAGE OF THE HOLY AND GREAT COUNCIL
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 
Πρός τόν Ὀρθόδοξο λαό  καί κάθε ἄνθρωπο καλῆς θελήσεως

Ἀκολουθώντας πιστά τό παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν θεοφόρων Πατέρων μελετήσαμε καί πάλιν τό Εὐαγγέλιο τῆς ἐλευθερίας «ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε» (Γαλ. 5:1).

Σχόλιο κχ
1 Τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε.

Το Υπόμνημα του στίχου "Πρός Γαλάτας ε΄1" (ε.α)

1) 13 ῾Υμεῖς γὰρ ἐπ' ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μὴ τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμὴν τῇ σαρκί, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις. (Γλ. ε΄)
2) 4 διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, οἵτινες παρεισῆλθον κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσωνται·  (Γλ. β¨)
3) 5 ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.  6 ῞Οτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ.  7 ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ' υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ. 8 ᾿Αλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς μὴ φύσει οὖσι θεοῖς· 9 νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ, πῶς ἐπιστρέφετε πάλιν ἐπὶ τὰ ἀσθενῆ καὶ πτωχὰ στοιχεῖα, οἷς πάλιν ἄνωθεν δουλεύειν θέλετε; (...) 31 ῎Αρα, ἀδελφοί, οὐκ ἐσμὲν παιδίσκης τέκνα, ἀλλὰ τῆς ἐλευθέρας. (Γλ. δ΄)
4) 23 τιμῆς ἠγοράσθητε· μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων. (1Κρ. ζ΄)
5) 10 νῦν οὖν τί πειράζετε τὸν Θεόν, ἐπιθεῖναι ζυγὸν ἐπὶ τὸν τράχηλον τῶν μαθητῶν, ὃν οὔτε οἱ πατέρες ἡμῶν οὔτε ἡμεῖς ἰσχύσαμεν βαστάσαι; (Πρ. ιε΄)

Η ελευθερία «ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε» είναι η εκ του νόμου ελευθερία από τα πάθη της σαρκός . Η ελευθερία, την οποίo κομίζει "τό Εὐαγγέλιο τῆς ἐλευθερίας" (sic) του Μηνύματος της Μεγάλης Πανορθοδόξου  των οικουμενιστών, είναι η ελευθερία του ευαγγελίου της εν σαρκί περιτομής .

Ο μακροχρόνιος συγχρωτισμός του οικουμενικού Βαρθολομαίου, συνεργατών και προκατόχων του, με αιρετικούς και αλλόθρησκους μονοθεϊστές (διάλογοι, διασκέψεις, συμπροσευχές κλπ.) αυτό το αποτέλεσμα είχε και έχει.

24 τὸ γὰρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾿ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καθὼς γέγραπται.  25 περιτομὴ μὲν γὰρ ὠφελεῖ, ἐὰν νόμον πράσσῃς· ἐὰν δὲ παραβάτης νόμου ᾖς, ἡ περιτομή σου ἀκροβυστία γέγονεν.  26 ἐὰν οὖν ἡ ἀκροβυστία τὰ δικαιώματα τοῦ νόμου φυλάσσῃ, οὐχὶ ἡ ἀκροβυστία αὐτοῦ εἰς περιτομὴν λογισθήσεται;  27 καὶ κρινεῖ ἡ ἐκ φύσεως ἀκροβυστία, τὸν νόμον τελοῦσα, σὲ τὸν διὰ γράμματος καὶ περιτομῆς παραβάτην νόμου.  28 οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ ᾿Ιουδαῖός ἐστιν, οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή,  29 ἀλλ᾿ ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ ᾿Ιουδαῖος, καὶ περιτομὴ καρδίας ἐν πνεύματι, οὐ γράμματι, οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Θεοῦ.

"Η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορική ονομασία άλλων ετερόδοξων Χριστιανικών Εκκλησιών και ομολογιών"

"31 ἔρχονται πρός σε, ὡς συμπορεύεται λαός, καὶ κάθηνται ἐναντίον σου καὶ ἀκούουσι τὰ ρήματά σου, καὶ αὐτὰ οὐ μὴ ποιήσουσιν, ὅτι ψεῦδος ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, καὶ ὀπίσω τῶν μιασμάτων ἡ καρδία αὐτῶν." (Ιζ. λγ΄)

Οι πιστοί, όσοι εξ αυτών έχουν παραμείνει σκόπιμα ακατήχητοι λόγω ευρείας διάδοσης των αρχών του οικουμενισμού ή άλλης αιτίας, μπορεί να δέχονται "την ιστορική ονομασία άλλων ετερόδοξων (sic) Χριστιανικών Εκκλησιών". Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, ποτέ εν Συνόδω. Επειδή πιστεύει στο Σύμβολο Νικαίας-Κων/πόλεως και όχι επειδή δέχεται "τις ιστορικές (sic) ονομασίες άλλων ετερόδοξων Χριστιανικών Εκκλησιών". Οι εκ των ημετέρων εισηγητές αυτής της φραστικής διατύπωσης/διόρθωσης, υποβιβάζουν την Εκκλησία στην τάξη μιας εκ των πολλών αιρετικών ομολογιών. Και τούτο διότι :

- Εκ του Κατά Μάρκον αγίου Ευαγγελίου (Μκ. ε΄)
1 Καὶ ἦλθον εἰς τὸ πέραν τῆς θαλάσσης εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν. 2 καὶ ἐξελθόντος αὐτοῦ ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἀπήντησεν αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ,
( ... )
7 καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ λέγει· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς. 8 ἔλεγε γὰρ αὐτῷ· ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου. 9 καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων· λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν.

11 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει· 12 καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν. 13 καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ ᾿Ιησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι· καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ.

- Εκ του Κατά Ιωάννην αγίου Ευαγγελίου (Ιν. ιζ΄)
1 Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, 2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. 3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν.
( ... )
6 ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι.

Η λεγεών των αιρέσεων - είναι κυρίαρχη πλέον - επ΄ ουδενί θέλει την φανέρωση του ονόματος της Εκκλησίας και πολλών άλλων ακόμη. Εφόσον δε, η αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο, είναι να επέχει θέση λεγεώνος ή να κρύπτει το όνομα της Εκκλησίας, ούτε ο Θεσμός ούτε το Όνομα αυτού της ανήκει.
ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει
Ο τόπος αυτών που την διακονούν είναι ο τόπος της αγέλης.

"60 θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη." (Πραξ. ζ΄)

44. Γέροντος Αλυπίου : Των Αγίων Πάντων

Χειρόγραφη απομαγνητοφώνηση Γέροντος Αλυπίου ομιλίας Ιερομόναχου Θεοδώρητου. Άγιον Όρος, Καψάλα, 11/06/2016

https://drive.google.com/file/d/0B10nRQ2KXoC_eDhJNVRlNnpqcUtIM3hpQWx2ekcyajJWSkYw/view?usp=sharing

Αποστολικόν Ανάγνωσμα (Εβρ. ια΄33-ιβ΄2)
33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.
1 Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, 2 ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν.

Ευαγγελική Περικοπή (Ματ. ι΄ 32-33. 37-38. ιθ΄ 27-30)
32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.
37 ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.
27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Για να θυμόμαστε ποιος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος

Σχετικά με τις υπογραφές που θα ακολουθήσουν την Πανορθόδοξη Κρήτης, όπου συμμετέχει και ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και κάποιες άλλες υπογραφές. Αυτές τέθηκαν το 2012, όταν συμφωνήθηκε ότι υπάρχει ένα "αβάσιμον δόγμα" - οι λεπτομέρειες στους δεσμούς - μεταξύ του αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου και του αρχιραββίνου του Ισραήλ Yona Metzger.
Τότε γράψαμε τα παρακάτω και ισχύουν, κατά την ταπεινή μας άποψη, για όσους θέλουν να αποποιούνται των ευθυνών τους :

"Ας μη λησμονούν οι αξιότιμοι ιεράρχες Κύπρου και Ισραήλ, ότι οι φερόμενοι στα ανώτερα κλιμάκια του οικείου δόγματος, είναι οι εκφραστές του λαού τον οποίο εκπροσωπούν, δηλαδή το πίστευμα του λαού. Άρα, αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι. Εφόσον δε ο λαός έμενε και μένει πιστός στις διδαχές τους, φέρει κι αυτός, φυσικά όχι στο σύνολό του, ευθύνη. Κατά τούτο λοιπόν, το περί συλλογικής ευθύνης - σε εισαγωγικά - δόγμα πίπτει επί των ώμων αυτών. Αν ευθύνεται ο λαός για όσα συμβαίνουν, οι κεφαλές πταίουν και οι συμβουλές, πνευματικής ή άλλης φύσεως, που δίνουν στο λαό τους."

1) http://kyprianoscy.blogspot.gr/2012/04/blog-post_2906.html
2) http://kyprianoscy.blogspot.gr/2012/04/blog-post_6052.html
3) http://kyprianoscy.blogspot.gr/2012/04/blog-post_22.html

Τά εἰς ἑαυτόν ἐρωτήματα

"Τα εις εαυτόν", Μάρκος Αυρήλιος

Αφορμή από Ε΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις

Διάβασα το κείμενο "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον" (Σαμπεζύ, 15/10/2015, με υπογράφοντα Πρόεδρο τον Περγάμου Ιωάννην Ζηζιούλα κ.ά) και ...

- Το πρώτο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι : Έπρεπε να φτάσουμε στη σύγκληση της Πανορθοδόξου για να μάθουμε τί πρόκειται να συζητηθεί ; Αυτά τα 24 Άρθρα του κειμένου γιατί δεν δόθηκαν προς γνώσιν του πληρώματος ( : Λαού και Κλήρου) της Εκκλησίας, η οποία δεν γνωρίζω, κατά πόσον αυτή μπορεί να ονομάζεται και να επικαλείται - αλλά και τί έχουν κατά νουν οι συντάκτες - αυτό το "αρχαία Εκκλησία". Σημείωση, στο Κείμενο επαναλαμβάνεται τρεις φορές. Διότι όπως έχουμε την αρχαία Θρησκεία, μπορεί να έχουμε και την αρχαία Εκκλησία.

- Ένα δεύτερο ερώτημα είναι ότι στο Κείμενο έχουμε δυο τύπους διαλόγων, που συχνά συγχέονται, και δεν ξέρουμε πότε έχουμε να κάνουμε με "διαχριστιανικούς" και πότε με "διορθόδοξους". Φυσικά, υπάρχει και το ενδεχόμενο των "διαθρησκειακών".

- Και το σπουδαιότερο τρίτο ερώτημα "εἰς ἑαυτόν ", είναι κατά πόσον μπορούν να γίνονται διαχριστιανικοί διάλογοι, όταν μεταξύ των Ορθοδόξων υπάρχουν ανοικτά θέματα, που κανείς δεν τολμά (εκ των Ορθοδόξων) να αγγίξει.

Το Κείμενο αυτό με τα 24 Άρθρα, αν και προτάσσει τον τίτλο "Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική" για την Ορθόδοξη Εκκλησία, αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι κι αυτή μια Κοινότητα Ομολογιακή μεταξύ πλήθους άλλων χριστιανικών, στις οποίες απαγορεύεται αυστηρά ο προσηλυτισμός. Όποιος, λοιπόν, κάνει πράξη το "31 ... ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, 32 καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς", απευθυνόμενος σε όποιον και όσους έχουν κατά Χριστόν και εν Αγίω Πνεύματι μαθησιακή την προαίρεση, αυτός κάνει προσηλυτισμό και πρέπει να καταδικάζετε. Ακριβώς, καθώς παραχρήμα καταδίκασαν σε λιθοβολισμό τον Κύριο οι ακροατές Ιουδαίοι, ήταν μάλιστα και "πεπιστευκότες", όταν άκουσαν αυτά που τους είπε. Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης ας ανατρέξει στο Κατά Ιωάννην θ΄ Κεφάλαιο, στίχοι 31 - 59.

Η Νεορθόδοξη Επιστήμη και Πίστη των δημιουργικών μεταβολών

Το σχόλιο που ακολουθεί είναι από άρθρο του ιστολογίου ΑΚΤΙΝΕΣ (και η φωτογραφία) και παρατίθεται παρακάτω. Αν έχει χρόνο ο ενδιαφερόμενος μπορεί να το διαβάσει

Από το άρθρο του ιστολογίου
Ήδη όμως οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας άγιοι Βασίλειος ο μέγας και Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχαν ξεκαθαρίσει κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα ότι ο Θεός, ως Πνεύμα, δεν δημιούργησε το σύμπαν με σωματικά μέλη. Το «είπε και εγεννήθησαν» ερμήνευσαν ως δημιουργικές (γιατί όχι μετασχηματιστικές-εξελικτικές;) μεταβολές στο εργαστήριο της φύσεως.

Και το σχόλιο
Μήπως μπορεί ο αρθρογράφος να μας πει πώς ερμήνευσαν οι πατέρες (σημ. της Εκκλησίας) το   7 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν (Γένεσις β΄) ; Μήπως είναι κι αυτό μια εκ των πολλών "δημιουργική (και γιατί όχι μετασχηματική - εξελικτική) μεταβολή στο εργαστήρι της φύσεως" (sic) ;

Προς βοήθειαν του αρθρογράφου ή άλλου τινός, να θυμίσω ότι οι πατέρες της Εκκλησίας αναφερόμενοι στο θαύμα του εκ γενετής τυφλού (Ιν. θ¨) επισημαίνουν τον τρόπο της θεραπείας - ανάπλασης των οφθαλμών του (6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ) και υπογραμμίζουν την άμεση σύνδεση - παραπομπή του εδαφίου αυτού με το  Γένεσις  β΄ 7.

Βεβαίως, "ο Θεός, ως Πνεύμα, δεν δημιούργησε το σύμπαν" με τα χέρια Του ή με τα πόδια Του ή με κάτι άλλο (κομπιούτερ) που είχε στη διάθεσή Του. Ας πούμε σαν το μηχάνημα του ασθενούς επιστήμονα κ. Στήβεν Χόκινγκ, που αδυνατεί να μιλήσει. Αυτά είναι ασύλληπτα και ακατανόητα ζητήματα για την πεπερασμένης ικανότητας αντίληψη του ανθρώπου και φρόνιμο είναι, να μην δίνουμε εμείς τις δικές μας δημιουργικές ( : μετασχηματικές και εξελικτικές ) ερμηνείες, προκειμένου να στέψουμε με δάφνες την Επιστήμη, ορισμός της οποίας  είναι "τὸ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν". Μάλιστα δε, όταν το ζητούμενο είναι η σοφία.

Και δυο σχόλια ( ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ )

- Φαίη said
Ιουνίου 24, 2016 στις 6:38 μμ
«προκειμένου να στέψουμε με δάφνες την Επιστήμη»

Απολύτως όχι. Αν εσύ αυτό ανέγνωσες δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Η επιστήμη είναι αντικείμενο των ανθρώπων [με «πεπερασμένη ικανότητα και αντίληψη»] και ως εκ τούτου αδυνατεί να αποφανθεί για οτιδήποτε που αφορά το Θεό.
Εγώ αυτό κρατώ και τα υπόλοιπα θα τα μάθω στον άλλον κόσμο

- Kyprianos Christodoulides said
Ιουνίου 24, 2016 στις 7:11 μμ

Οι συμπερασματικές κρίσεις όταν βασίζονται αναιτιολόγητα σε λίαν αποσπασματικές φράσεις – δεν είναι δικαιολογημένο, Φαίη, το «προκειμένου να στέψουμε με δάφνες την Επιστήμη» – είναι κάτι που προσπαθώ να αποφεύγω συστηματικά και με προσοχή. Το άρθρο «Επιστήμη και Πίστη» ενώ τεκμηριώνει τον αντιδαρβινισμό, στο τέλος του ανοίγει το παράθυρο. Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με, παραβλέποντας την δική μου άποψη περί δαφνοστεφανωμένης επιστήμης.

Το άρθρο

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

            Οι αιώνες 19ος και 20ος υπήρξαν χρονικές περίοδοι έντονης αντιπαράθεσης μεταξύ αθέων και πιστών. Οι πρώτοι αυτοπροβάλλονταν ως προασπιστές της επιστημονικής γνώσης και έφεραν επιστημονικά δήθεν επιχειρήματα κατά της πίστης στην ύπαρξη Θεού, πού επεκράτησε να θεωρείται ότι είναι η μόνη μορφή πίστης. Αυτό είναι τρομερά παραπλανητικό, καθώς οι πάντες κάπου πιστεύουν, ακόμη και οι άθεοι, που πιστεύουν στην αθεΐα τους. Δυστυχώς ήταν τόσο τραγικά τα ολισθήματα των χριστιανών στη Δύση, ώστε το αθεϊστικό κίνημα σάρωσε τα πάντα και επέβαλε τις απόψεις του μέσω της πολιτικής, της διανόησης και του πανεπιστημίου, αστικού και μαρξιστικού.

            Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε μόνο με την αποκαλούμενη επιστημονική αθεΐα. Υπήρξε αυτή κίνηση των πλέον ανεντίμων αθέων, οι οποίοι επιχείρησαν να καταστήσουν την Επιστήμη υποχείριο της ιδεολογίας τους και να την εξαναγκάσουν να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει Θεός! Η πολεμική στη Δύση έχει κάπως κοπάσει, καθώς η ιδεολογική αθεΐα έχει παραχωρήσει τη σκυτάλη στον πρακτικό υλισμό και στον μηδενισμό. Ολοένα και λιγότεροι διακηρύσσουν ότι η αθεΐα έχει επιστημονική θεμελίωση. Βέβαια οι προπαγανδιστές της δοξασίας αυτής δεν θα εκλείψουν, πλην όμως οι περισσότεροι είναι άσχετοι προς την Επιστήμη και πάμφτωχοι σε επιστημονικές γνώσεις. Στην ελαφρότητά τους έχουν ταυτίσει την ιδεολογία τους με την Επιστήμη και πορεύονται πλανώμενοι και πλανώντες, ιδιαίτερα αν κατέχουν θέσεις υψηλές, οι οποίες προσφέρονται πλέον κατά προτεραιότητα σε εχθρούς και μάλιστα πολέμιους της θρησκευτικής πίστης.
            Αφορμή για τη σύνταξη του άρθρου στάθηκε η αχαρακτήριστη στάση του υπουργού ενός υπουργείου, στο οποίο προστίθενται κατά καιρούς προς χαρακτηρισμό του λέξεις όπως τα βαγόνια στη μηχανή. Πάντως Παιδείας οπωσδήποτε δεν είναι πλέον. Ο κ. Φίλης προ καιρού είχε απαγορεύσει την επίσκεψη σε σχολείο της Θεσσαλονίκης, ύστερα από πρόσκληση, του μητροπολίτου Μεσογαίας σεβ. Νικολάου. Ο προσβληθείς μητροπολίτης αντέδρασε έντονα καταγγέλλοντας: «Δεν είναι δυνατόν αυτοί που υποστηρίζουν μία παιδεία χωρίς αριστεία να μην ονειρεύονται και μία παιδεία δίχως ελευθερία και μία κοινωνία δίχως δημοκρατία. Και δεν εννοώ ως ελευθερία το δικαίωμα ενός Μητροπολίτη να μιλάει στα σχολεία, αλλά το δικαίωμα των παιδιών να ζητούνε λόγο και από την Εκκλησία. Τελικά, φαίνεται ότι αυτοί που προπαγάνδισαν τον αντιρατσιστικό νόμο, πνίγονται μέσα στον ρατσισμό του αντιεκκλησιαστικού τους πάθους». Το συμβάν έλαβε δημοσιογραφική έκταση και ο κ. υπουργός προσεκλήθη στην πρωινή εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» (11.5). Εκεί ερωτηθείς αποκρίθηκε: «Δεν μπορεί να μπαίνουν στα σχολεία ιερωμένοι, που θα αμφισβητούν χωρίς αντίλογο τη θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη. Εκεί στηρίζεται το σχολείο. Δεν θα μπαίνει ένας ιερωμένος να λέει άλλα πράγματα»!
            Η εμπάθεια και η προκατάληψη είναι κακοί σύντροφοι του ανθρώπου. Και ο κ. υπουργός έδειξε κατ’ επανάληψη ότι κυριαρχείται απ’ αυτές. Θα σταθώ κατ’ αρχήν στο ουσιώδες, το οποίο δεν διέκριναν ακόμη και εκείνοι που αντέδρασαν στο σοβαρό ολίσθημα του κ. Φίλη. Το σχολείο δεν στηρίζεται στη θεωρία του Δαρβίνου με βάση το Σύνταγμα της χώρας. Στηρίζεται στον λόγο του Ευαγγελίου, όπως δηλώνεται σαφώς στο προοίμιο του Συντάγματος, όπου γίνεται επίκληση του ονόματος της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Δεν αγνοούν το Σύνταγμα οι κατά καιρούς καταστρατηγούντες αυτό πολιτικοί και πολύ περισσότερο οι συνήγοροί τους καθηγητές του συνταγματικού δικαίου. Απλώς το περιφρονούν και το καταπατούν! Βέβαια την κύρια ευθύνη φέρει η Διοικούσα Εκκλησία, η οποία, υποταγμένη στην ξενόδουλη Πολιτεία από την εποχή της βαυαροκρατίας, δεν αντέδρασε ποτέ με σθένος στην ψήφιση αντιευαγγελικών νόμων, μεταξύ των οποίων θεωρώ αθλιότερο αυτό της νομιμοποίησης των εκτρώσεων, τη νομιμοποίηση δηλαδή εγκλήματος, το οποίο συνιστά γενοκτονία! Βέβαια υποταγμένοι είναι και οι σήμερα κυβερνώντες, οι οποίοι από την παλιά τους ιδεολογία, αν είχαν ποτέ, κράτησαν μόνο το αντιεκκλησιαστικό μένος, ώστε να δικαιωθεί ο Μπερντιάγεφ, ο οποίος είχε γράψει μόλις το 1929 ότι σύντομα ο μαρξισμός θα διολισθήσει σε αστικές θέσεις, δεν θα μετριάσει όμως την εχθρική προς τη θρησκεία στάση. Πρέπει να τονιστεί ότι στην εκδήλωση του μένους αυτού στη χώρα μας πρωτοστατούν «ιδεολόγοι» που απώλεσαν και το φύλο «μαρξιστικής συκής»! Δυστυχώς όμως το σύστημα έχει κάθε λόγο να τους προβάλλει στα μάτια του λαού, που απόμεινε πιστός στον Θεό, ως αριστερούς. Ας τολμήσουν αυτοί να φέρουν προς δημοψήφισμα τροποποιημένο Σύνταγμα, ώστε να απαλλαγούν από την αθλιότητα της συνεχούς καταπάτησής του υπάρχοντος. Δυστυχώς όμως και ο θεολογικός κόσμος εμφανίζεται ανήμπορος να θεραπευθεί από τις πολιτικές αγκυλώσεις του παρελθόντος.
            Περί Επιστήμης τώρα ο λόγος, την οποία δεν μπορεί να καυχηθεί ο κ. υπουργός ότι διακόνησε. Η (θετική) Επιστήμη εδράζεται επί τριών καιρίων θεμελίων: Την παρατήρηση, το πείραμα και τον μαθηματικό λογισμό. Η Εκκλησία δεν διεκδικεί επιστημονική επιβεβαίωση του πιστεύω της. Μόνο στη Δύση, όπου παραχαράχτηκε ο ευαγγελικός λόγος, επιχειρήθηκε αυτό κατά τρόπο άστοχο. Η Επιστήμη δεν είναι σε θέση να εκφέρει λόγο επί της δημιουργίας ή σχηματισμού του σύμπαντος, επί της εμφανίσεως της ζωής και της μεταπλάσεως αυτής (εξελίξεως) ώς την εμφάνιση του ανθρώπου για τον απλούστατο λόγο: Δεν είναι δυνατή η θεμελίωση της όποιας εργασίας επί των στοιχείων που προαναφέραμε. Όλες οι προσπάθειες για εργαστηριακή παρασκευή εμβίου όντος απέβησαν άκαρπες και πλέον δεν επιχειρούνται άλλες. Η κλωνοποίηση είναι η καταφυγή εκείνων των επιστημόνων, που θέλουν διαρκώς να παραπλανούν την ανυποψίαστη και αγνοούσα κοινή γνώμη. Συνεπώς η όποια θεωρία διατυπώθηκε επί των θεμάτων αυτών είναι απόρροια του πόθου επιστημόνων να καταθέσουν άποψη. Και οι επιστήμονες αυτοί υπήρξαν άλλοι μεν πιστοί, άλλοι δε άπιστοι. Πιστός στον Θεό, και μάλιστα καθολικός ιερέας, υπήρξε ο Λεμαίτρ, εισηγητής της «μεγάλης έκρηξης». Πιστός στον Θεό, ίσως όχι χριστιανός, υπήρξε και ο Δαρβίνος. Η θεωρία της εξέλιξης δεν είναι η θεωρία του Δαρβίνου, αλλά πλήθος θεωριών αντικροουμένων μεταξύ τους. Μάλιστα υπάρχουν έντιμοι υλιστές, οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι ελάχιστα γνωρίζουμε για το πώς συνέβη η εξέλιξη. Γι’ αυτό οι θεωρίες της θα παραμένουν εσαεί θεωρίες και δεν θα περιβληθούν ποτέ την ισχύ επιστημονικών θέσεων. Το αντιλαμβάνονται αυτό οι ημιμαθείς; Και όμως όλως ανεντίμως καθηγητές και καθηγητές διδάσκουν σε πανεπιστήμια και δευτεροβάθμια σχολεία τη θεωρία ως τμήμα του συνόλου της επιστημονικής γνώσης. Από την άλλη η με πάθος πολεμική από μέρους κάποιων πιστών διεγείρει ειρωνικά σχόλια των αθέων. Ήδη όμως οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας άγιοι Βασίλειος ο μέγας και Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχαν ξεκαθαρίσει κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα ότι ο Θεός, ως Πνεύμα, δεν δημιούργησε το σύμπαν με σωματικά μέλη. Το «είπε και εγεννήθησαν» ερμήνευσαν ως δημιουργικές (γιατί όχι μετασχηματιστικές-εξελικτικές;) μεταβολές στο εργαστήριο της φύσεως. Συνεπώς ο ορθόδοξος πιστός δεν έχει λόγους να αντιμάχεται την όποια θεωρία, αλλά την ανέντιμη παραχάραξη της Επιστήμης προκειμένου να την καταστήσει ο υλιστής επιστήμων θεραπαινίδα της ιδεολογίας του. Η Επιστήμη αδυνατεί να αποφανθεί πως ό,τι βλέπουμε έγινε από τον Θεό ή ερήμην του Θεού. Θα τα καταλάβουμε αυτά «πιστοί» και «άπιστοι»;

                                                                      «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Οι λέξεις φτιάχνουν τις φωτογραφίες

Περίπτωση Κατάρ : Η θεολογική στρέβλωση συνεπάγεται και την εκκλησιαστική

Η αναδημοσίευση από το ιστολόγιο ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ



Επειδή την προπαγάνδα των τελευταίων ημερών σχετικά με την απουσία της Αντιόχειας από την Κρήτη θα ζήλευε ακόμη και ο Γκέμπελς, ας δούμε την άποψη του Μητροπολίτη Ιγνάτιου, μέλους της αντιπροσωπείας του Πατριαρχείου Αντιοχείας για την Κρήτη, για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Αναφέρεται στην εισπήδηση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στα εδάφη δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Αντιοχείας και χαρακτήρισε το ζήτημα του Κατάρ εκκλησιαστικό και όχι γεωπολιτικό όπως το αποκαλούν κάποιοι. Εξιστορεί τον ρου τον γεγονότων, όπως είναι και όχι όπως σκοπίμως τον εμφανίζουν οι κατ΄επάγγελμα διαστρεβλωτές της πραγματικότητας, και τεκμηριώνει πως η απόφαση του Πατριαρχείου δεν ήταν της τελευταίας στιγμής, ούτε υπήρχε ομοφωνία τα τελευταία δύο χρόνια.

Σχόλιο κχ
Προφανής η απάντηση των Πατριαρχείων Ιεροσολύμων και Κων/πόλεως : Την εποχή της 4ης Οικουμενικής Συνόδου δεν υπήρχε Κατάρ με τα σημερινά γεωγραφικά σύνορα.

Αν είναι αυτή η απάντηση, τότε και το σημερινό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και Κων/πολης δεν είναι αυτά που ήταν στην εποχή της 4ης Οικουμενικής Συνόδου, ειδικά μάλιστα το Κων/πόλεως, το οποίο στερείται ποιμνίου, ώστε να δικαιολογείται ο τίτλος του Πατριαρχείου.