Powered By Blogger

Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Θυμικό, επιθυμητικό, λογιστικό

Κατά τους πατέρες της Εκκλησίας διακρίνουμε τρεία μέρη της ψυχής : Το θυμικό, το επιθυμητικό και το λογιστικό. Βάσει αυτής της διάκρισης φιλόθρησκος ομολογητής της πατρώας πίστης επεξηγούσε, λέγοντας και δείχνοντας ένα μικρό βίντεο, ποια είναι η "αίρεση" του εφησυχασμού ή καθησυχασμού. Είπε λοιπόν ότι το θυμικό είναι ο θυμός, η οργή την οποία μας έδωσε ο άγιος Θεός, επιθυμία είναι αυτό που θέλουμε και λογιστικό η ικανότητα των λογισμών.

Δεν θα προχωρήσω αναλύοντας τα της "αίρεσης του εφησυχασμού". Απλώς θέλω να υποδείξω ένα φαινομενικά ασήμαντο λάθος, που όμως έχει σημαντικές παρενέργειες. Είναι λάθος ότι το θυμικό, είναι ο θυμός, η οργή. Ο άγιος Θεός είναι αόργητος, οπότε πώς είναι δυνατόν να μας έπλασε οργίλους εκ φύσεως! Δηλαδή με καταβολές οργής!

Το θυμικό της ψυχής είναι η διάθεση, η προαίρεση της ψυχής μας, η οποία τρέπεται είτε προς την οργή ή μαθαίνει το "Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ". Το επιθυμητικό είναι ό,τι βουλόμαστε, ό,τι θέλουμε επί του θυμού - δια της προαιρέσεως δηλονότι - να πράξουμε. Και με το λογιστικό, την ικανότητα των λογισμών, είτε πράττουμε τα της οργής είτε παραμένουμε αόργητοι.

Επιλεγόμενο μάθημα τα Θρησκευτικά

Όπως μάθαμε το μάθημα των Θρησκευτικών θα είναι επιλεγόμενο στο νέο Λύκειο της δια βίου βλακείας και αμαθείας. Αμαθείς και βλάκες δεν είναι αυτοί που μας κυβερνούν; Γιατί να θέλουν διαφορετικούς από αυτούς. Αν όχι ίδιους, πάντως χειρότερους προτιμούν.

ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

- Θα είναι επιλεγόμενο μάθημα τα Θρησκευτικά στο νέο Λύκειο;
- Μάλιστα, θα είναι επιλεγόμενο
- Ξέρει να επιλέγει ο μαθητής των 15, 16, 17 ή 18 ετών, και μάλιστα, αν πρέπει ή δεν πρέπει να γνωρίζει τα της Θρησκείας;
- Ασφαλώς και ξέρει.
- Τότε, αφού ξέρει, δώστε του ψήφο στα 15, 16, 17 ή 18.

Αλλά δεν υπήρξε απάντηση. Η δια βίου αμάθεια της παγκόσμιας διακυβέρνησης θα το αποφασίσει κι αυτό, να είστε βέβαιοι.



Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012

Παράλληλοι μονόλογοι

Σχολιαστής που υπέγραφε "Μυρμιδόνας" έγραψε ένα σχόλιο στο Θέμα με τίτλο ¨Η άμβλυνση των ορθών δογμάτων και η ανάδειξη της προσωπολατρείας". Την μεταξύ μας συζήτηση ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να την παρακολουθήσει στο οικείο Θέμα (  http://kyprianoscy.blogspot.com/2012/01/blog-post_6028.html ). Επιγραμματικά συνοψίζω ότι τον ξένισε η κατ΄ αυτόν απαξίωση σε δική του παρατήρηση. Συγκεκριμένα έγραφε : 
(Δεν σας συγκινεί ότι) "Εκκλησιες όπως της Ρωσίας και άλλες, το Αγιο Ορος, η Αγ. Αικατερίνη του Σινά κλπ., αν και με το Παλαιό Ημερολογιο, δεν αναγνωριζουνε τους Παλαιοημερολογιτες της Ελλαδος; Γιατι αναγνωρίζουνε την Εκκλησια της Ελλαδος με το Νέο;"

Δεν θέλησα να ανοίξω το ζήτημα των "αναγνωρίσεων". Προτίμησα να απαντήσω χωρίς περιστροφές. γράφοντας, αφού προηγουμένως πολλά είχα διηγηθεί, ότι "ειλικρινά, δεν με συγκινεί καθόλου αν όλη η ορθοδοξία δεν μας αναγνωρίζει. Φρόντισα να απαλλαγώ από τα ψεύτικα συναισθήματα.".

Αυτό τον κατέπληξε. Διότι άφηνα να εννοηθεί, όπως κατάλαβε, ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει μιά "καθαρή" εκκλησία. Του θύμιζα μεταξύ άλλων και  μια φεμινίστρια σκληροπυρηνική, για να καταλήξει με το φινάλε της φεμινίστριας. Η οποία όταν τα έβρισκε δύσκολα έλεγε :
"Δεν με νοιαζει τι λετε εσεις! Εγω θα κανω αυτό που θελω και κανεις δεν εχει το δικαιωμα να μου πει ποιο ειναι το σωστό! Δεν με ενδιαφερει τι γνωμη εχετε για μενα"!

Η απάντηση ήταν :

Αγαπητέ Μυρμιδόνα,

Η αναγωγή και σύγκριση των γραφομένων μου με τη σκληροπυρηνική φεμινίστρια δεν είναι σωστή. Αυτό που σε εξέπληξε (: δεν με συγκινει κλπ.) οφείλεις να το δεις μέσα στα πλαίσια της συζήτησης που κάνουμε, την καινοτομία του 1920-24, και όχι μέσα στα πλαίσια μιας εντελώς αυθαίρετης απόφασης τύπου "φτιάχνω κι εγώ μια εκκλησία". Το πλαίσιο είναι οι Όροι, οι Κανόνες, οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, η ιερή Παράδοση, οι γραφές των πατέρων. Δεν είναι έτσι όπως το μεταφράζεις, ερμηνεύεις, και εννοείς.

Αυτοί που επέβαλαν την καινοτομία γνώριζαν τι θα επακολουθήσει. Η εμπειρία τους, είχε να τους δείξει αυτό που ακολούθησε με τους προτεστάντες, και πριν από αυτούς με τους Μονοφυσίτες και άλλους, οι οποίοι λίγο-πολύ έσβησαν. Ότι η παπική εκκλησία δεν έγινε κομμάτια, αν και αποκομμένη από την Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δεν σημαίνει ότι παρέμεινε και παραμένει αδιάσπαστη. Ούτε ότι έπαψε να είναι αιρετική. Το επίτευγμά της είναι ότι διασπά εσωτερικά τους ανθρώπους. Με τις δομές ανελευθερίας που επέβαλε στους πιστούς (σημ. τι μπορούσαν να κάνουν;), μπόρεσε να κρατήσει το σαθρό της οικοδόμημα στο οποίο βλάστησε και καρποφόρησε η αθεΐα : σκεπτικισμός, αγνωστικισμός, υπαρξισμός και πλείστοι άλλοι -ισμοι. Παρενθετικά, ο σιωνισμός είναι η πρωταρχική πηγή και η εσχάτη κατάληξη των ποικίλων -ισμων. Η Χριστιανοσύνη έγινε χριστιανισμός! Την ίδια εικόνα παρουσιάζει και η καθ΄ υμάς (και ημάς) εκκλησία.

Τέλος πάντων, για να μη κουράζουμε άλλο το θέμα είναι καλύτερα να το αφήσουμε. Γνωρίζεις που βρίσκομαι, γνωρίζω που βρίσκεσαι. Η αμφοτερόπλευρη παράθεση επιχειρημάτων έχει νόημα όταν υπάρχει πρόθεση να ληφθεί μια απόφαση. Εκτιμώνται τα επιχειρήματα και η απόφαση λαμβάνεται. Τα δικά μου βασίζονται εκεί όπου πιο πάνω σου έγραψα, σχετικά με τη σύγκριση εμού και της σκληροπυρηνικής φεμινίστριας. Τα δικά σου εκεί που εσύ γνωρίζεις και εννοείς. Ίσως είναι τα ίδια με τα δικά μου, έχουν όμως ένα δυσδιάκριτο και λεπτό, αδιαφανές κάλυμμα, το κάλυμμα του φιλιόκβε. Δεν αποκλείεται να κάνω λάθος, δεν προτίθεμαι να δώσω εξηγήσεις. Την άποψή μου απλώς καταθέτω.

Έκαστος λοιπόν ας κρατήσει αυτό που έχει "ίνα μηδείς (έτερος) λάβει τον στέφανόν του". Και γενικότερα μιλώντας, υπ΄ αυτάς τας συνθήκας κάθε διάλογος περί ενότητος είναι εντελώς μάταιος και ανούσιος.

Πολιτική με όπλα, δίχως όπλα, και η μασσονία

Η τακτική της μασσονίας είναι να δημιουργεί σύγχυση. Σημασία δεν έχει ποιος αναγράφεται στους καταλόγους της. Σημασία έχει ποιος με τα έργα του και τη συνολική βιοτή του, αποδεικνύεται πολέμιος και εχθρός της, και από την άλλη, ποιος με τα έργα του και τη βιοτή του, αποδεικνύεται ο πλέον χρήσιμος γι΄ αυτή. Ο Χρυσόστομος Σμύρνης ήταν ένας από αυτούς. Ο Αθηναγόρας, ο Δημήτριος και ο Βαρθολομαίος, δεν είναι ανάγκη να δούμε αν βρίσκονται καταχωρημένοι στα βιβλία τους. Μας αρκεί ότι ανακατεύουν τον Τριαδικό Θεό με τους θεούς των εθνών (: όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο ένα θεό).

Ένα άλλο τέχνασμα της μασσονίας είναι ότι στους φιλοσοφικούς εβδομαδιαίους κύκλους των τμημάτων της, απαγορεύει στον ομιλητή, στον οποίο έχει ανατεθεί η ανάπτυξη ενός θέματος φιλοσοφικού περιεχομένου, να επεκτείνει την επακολουθούσα συζήτηση στα πολιτικώς δρώμενα. Διαχωρίζουν την Πολιτική από τη Φιλοσοφία. Ωστόσο, η έδρα της Πολιτικής Φιλοσοφίας εμπλουτίζει τις Πανεπιστημιακές Σχολές.

Την ίδια τακτική ακολουθούν και για τα θρησκευτικά θέματα. Δεν τα συζητούν και μετά παρρησίας δηλώνουν ότι ο τεκτονισμός δεν έχει σχέση με τα γνωστά θρησκευτικά δόγματα. Η διάστροφη λογική τους δεν θεωρεί την ελευθερία της σκέψης σαν το δικό τους απαραβίαστο δόγμα. Τόσο ανόητοι είναι! Λες και υπάρχει άνθρωπος που δεν είναι ελεύθερος να σκέπτεται. Εννοούν βέβαια την ελευθερία στην έκφραση της σκέψης. Αλλά η έκφραση της σκέψης τελεί υπό τη δέσμευση των εκφραστικών μέσων. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να εκφρασθεί παρά μόνο προφορικά, δια του λόγου. Ποια λοιπόν "ελευθερία της σκέψης" διατυμπανίζουν; Αυτή υπάρχει σε κάθε άνθρωπο, δεν έχει ανάγκη διαφήμισης, παρά μόνο για να εξαπατώνται οι αφελείς, να κατακτώνται βήμα-βήμα τα εκφραστικά μέσα, να διαβρώνεται πλήρως η ελευθερία, στο τέλος δε να διαφθείρεται ο άνθρωπος. 


"Τέτοια δημοκρατία είχαμε να δούμε από την εποχή της Χούντας", έγραφε ένας ελεύθερος ρυπαρογράφος τοίχων. Η ανελεύθερη Χούντα όμως δεν του επέτρεπε να μουτζουρώνει τους τοίχους. Αυτή που κατήγγελε του το επέτρεπε. Πώς να καταλάβει τη διαστροφή της "ελευθερίας σκέψεως" :  την ανελευθερία που συγκαλύπτει και αποσιωπά το μασσονικό δόγμα των εκφραστικών ρύπων;

Σχετικά τώρα με το θέμα της ανάρτησης (*) είναι εντελώς άστοχη η σύγκριση μεταξύ της πολιτικής των όπλων του ΄21 και της πολιτικής άνευ όπλων.

Η πολιτική των όπλων δικαιολογείται όταν υπό καθεστώς δουλείας και κατ΄ επίφασιν θρησκευτικής ελευθερίας, δολίως σε υποχρεώνουν να αθετήσεις την πίστη σου, τα ιδανικά σου, για να ζήσεις. Ο αγώνας για ελευθερία είναι για την εν Χριστώ ελευθερία, η οποία δεν αποκτήθηκε δια της προκλητικής μεθόδου τύπου "σφάξε με πασά ν΄ αγιάσω". Αποκτήθηκε με το αίμα ομολογίας εις Χριστόν, όσοι δε την επιβουλεύονται διά των κανονιοφόρων ή άλλων μεθόδων, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε τα όπλα δια το "φυλάσσειν και εργάζεσαθαι" αυτήν.

Αν θέλουμε να παραφράσσουμε τους Πατέρες θα γράφαμε : «κρείσσων επαινετός πόλεμος ελευθερίας - ειρήνης γράφει ο άγιος πατήρ - χωριζούσης Θεού· και δια τούτο τον πραΰν μαχητήν οπλίζει το Πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος Β΄, Απολογητικός της εις Πόντον φυγής ένεκεν 82, PG 35, 488C).

Όταν η δια του αίματος κατακτηθείσα ελευθερία χρησιμοποιείται για να αλωθεί η πίστη, πώς είναι δυνατόν ο πράος χριστιανός να μένει ειρηνικός και απόλεμος; "Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν", λέγει ο Κύριος προς τους Μαθητάς, και αυτή δεν είναι ανελεύθερη ελευθερία.

Όσον αφορά τώρα την πολιτική δίχως όπλα, ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να πλάθει ανθρώπους εν Χριστώ ειρηνεύοντες με την "ελευθερία ή (με την οποία) Χριστός ημάς ηλευθέρωσεν ... μη εις αφορμήν τη σαρκί". Αυτοί θα κληθούν να διαχειριστούν τα της πόλεως (πολιτική). Δεν έχει κανένα άλλο ρόλο η Εκκλησία στην πολιτική. Αφ΄ης στιγμής όμως ενεπλάκη στη διπλωματία και ακολούθησε τα κελεύσματα της ραδιουργίας, αναφέρομαι όταν της ζητήθηκε να προσαρμοσθεί με τις λοιπές "αδελφές" της παρασυναγωγής των Δυτικών, είναι εύλογο να ζητά τώρα την εκπροσώπησή της στο Κοινοβούλιο.

"Ωδίνησεν αδικίαν, συνέλαβε πόνον, και έτεκεν ανομίαν" 


(*) Βλέπε 
http://apotixisi.blogspot.com/2012/02/blog-post_04.html
όπου και η φωτογραφία

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Ο δορυφόρος της προστασίας

Σύμφωνα με τις ειδήσεις οι ΗΠΑ εκτόξευσαν νέο διαστημικό δορυφόρο, ένα γιγάντιο "κοριό".
Ο δορυφόρος (που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ) είναι του National Reconnaissance Office (Εθνική Υπηρεσία Αναγνώρισης - NRO).
 

Είπαν οι σχεδιαστές και εκτοξευτές :
"Αυτή η αποστολή θα συμβάλει ώστε το NRO να αυξήσει τις πηγές της Εθνικής Υπηρεσίας Αναγνώρισης  και να ενδυναμώσει την αμυντική πολιτική των ΗΠΑ".

Και ο αφελής ρώτησε :
- Από ποιούς κινδυνεύουν οι ΗΠΑ;

Του απάντησε ο έξυπνος :
- Δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Δεν ακούς Λιακόπουλο; Από τους εξωγήινους κινδυνεύουμε βλάκα.


Υστερόγραφο
Ανοήτως, διότι μόνο ανόητοι είναι, αν δεν είναι βλάκες, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τη λέξη National (RO κλπ.). Δεν θα ήταν καλύτερο αν έγραφαν τη λέξη Global (παγκόσμιο);


Περισσότερα  http://ksipnistere.blogspot.com/2012/02/blog-post_9028.html όπου και η φωτογραφία

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

Το παγκόσμιο κράτος της Σιών


Οι Αμερικανοί δεν φημίζονται για τις ιστορικές γνώσεις τους. Δεν έχουν άλλωστε να επιδείξουν κάτι ξεχωριστό πέρα από τους καουμπόηδες και τον ξεκληρισμό των γηγενών Ινδιάνων.
Φημίζονται όμως ως αναθεωρητές της Ιστορίας και οι λόγοι είναι προφανείς. Όταν δεν έχεις Ιστορία, αυτή που υπάρχει την καταγγέλλεις ως ψευδή.

- Αν είχαν ιστορικές γνώσεις δεν θα ήταν δύσκολο να μαντέψουν ότι πίσω από τους Μηδικούς πολέμους βρίσκονταν οι σιωνιστές της εποχής εκείνης.
- Αν είχαν ιστορικές γνώσεις θα ήξεραν ότι οι ίδιοι σιωνιστές έσπευσαν αμέσως να αγκαλιάσουν και να ευλογήσουν τον Μέγα Αλέξανδρο όταν εκείνος πάτησε τα εδάφη τους.
- Αν είχαν ιστορικές γνώσεις θα γνώριζαν ότι οι ίδιοι σιωνιστές κάλεσαν τους Ρωμαίους για να απαλλαγούν από τα κατάλοιπα των επιγόνων του Μ. Αλεξάνδρου, τον οποίο είχαν ευλογήσει, και οι ίδιοι, τους ανάγκασαν να εκδώσουν τη θανατική ποινή για έναν ομοπάτριο επαναστάτη - έτσι τον χαρακτήριζαν - ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε βασιλεύς των Ιουδαίων και παρακινούσε σε στάση κατά των αρχών - αυτό υποστήριζαν - τους ευπειθείς και υπάκουους στη ρωμαϊκή εξουσία Ιουδαίους. Αυτοί που τους έσωσαν από τους φθονερούς και μισάνθρωπους Έλληνες, έγιναν στο τέλος οι εξολοθρευτές τους. Τώρα, με τις πλάτες των Αμερικανών, παίρνουν το αίμα τους πίσω και ένας-ένας πληρώνει τα χρέη του. Το διαχρονικό μίσος που τρέφουν θα αιματοκυλίσει πάλι την Ευρώπη. Δεν θα φεισθούν όμως και αυτής της χώρας που στοργικά τους προστατεύει.
- Αν είχαν ιστορικές γνώσεις θα έβλεπαν ποιοι σιωνιστές έξυσαν το χώμα για τους τάφους του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και πώς γέμισαν τα νεκροταφεία του Δευτέρου. Όπου στην επιτύμβια στήλη των εκατομμυρίων νεκρών επιγράφεται μόνο η λέξη Ολοκαύτωμα, για να παραπέμπει στους αδίκως απολεσθέντες  διασκορπισμένους - και διαχρονικά μόνιμα αντιμαχόμενους - το βεβαιώνει η Ιστορία - Εβραίους. Όλοι οι άλλοι ήταν οι λεγόμενες παράπλευρες απώλειες.

Αν λοιπόν αυτά ήθελαν να τα ξέρουν οι Αμερικανοί, θα έβλεπαν πού τους οδηγούν οι απ΄ αιώνος σιωνιστές με αυτό που ετοιμάζουν για τα πετρέλαια της Περσίας. Ο έχθρός τους δεν ήταν το Ιράκ, δεν ήταν το Αφγανιστάν, δεν ήταν η Σερβία, δεν ήταν η Λιβύη, δεν είναι το Ιράν τώρα, δεν είναι κανείς. Δεν είναι και η Ελλάδα, την οποία θέλουν να διαμερισματοποιήσουν.


Εχθρός τους είναι ο σιωνισμός, οι δήθεν φίλοι τους, που τους βάζουν να εξοντώνουν για λογαριασμό τους όλους όσους είναι εμπόδιο στα σχέδιά τους. Ποιο είναι; Το παγκόσμιο κράτος της Σιών με ορατή και προσκυνητή εστία την Ιερουσαλήμ. Αν το καταλάβουν, η ανθρωπότητα θα σωθεί από το επερχόμενο νέο ολοκαύτωμα.

Ασχήμια

Τον Απρίλη του 1987, κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος ενός καινούργιου περιοδικού. Ανάμεσα στους τίτλους του εξωφύλλου: "Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις των Ελλήνων"· "Οι μικρές αδυναμίες του Ανδρέα Παπανδρέου"· "Το περιθώριο στην ΕΣΣΔ"· "Σεξ και διαφήμιση". Στο τέταρτο τεύχος, το περιοδικό έρχεται με δώρο ένα προφυλακτικό, και οι πωλήσεις εκτινάζονται. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, όπως συνηθίζεται να λέμε: ως το 1995, το περιοδικό είχε γεννήσει άλλα δύο, καθώς και δικό του ραδιοφωνικό σταθμό.

Μέρος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των Ελλήνων στην περίοδο αυτή - και βέβαια, η σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση ήταν κύριο κοινωνικό μέλημα, εμπλέκοντας, στον ρόλο του παιδαγωγού, και τον ίδιο τους τον πρωθυπουργό - ήταν το να πειστούν ότι ήταν, ως τότε, βαθιά, απελπιστικά άσχημοι ως λαός: οι άνδρες πλαδαροί, αγύμναστοι, υπερβολικά τριχωτοί, κακοντυμένοι· οι γυναίκες χοντροκώλες, γεμάτες κυτταρίτιδα, με τριχοφυϊα γύρω απ' τα χείλη που χρειαζόταν μπαρμπέρη, κοντές, και εξίσου κακοντυμένες.

Κι έτσι, σε όλη την δεκαετία του 1990, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες βάλθηκαν να γίνουν ομορφότεροι - πιο γυμνασμένοι, ψηλότεροι, κομψότεροι, πιο εκλεπτυσμένοι. Και, εν πολλοίς, έγιναν. Η χώρα γέμισε όμορφους ανθρώπους, και αυτοί, με τη σειρά τους, γέμισαν τα νέα κανάλια και περιοδικά, που ειδικεύονταν στο να πλασάρουν όμορφους ανθρώπους, των οποίων τα κεντρικά μελήματα και μέριμνες ήταν, βασικά, δύο: η ομορφιά τους και το σεξ (ως ψυχαναγκαστικό απωθημένο, φυσικά). Οι δύο αυτοί πυλώνες στήριξαν την έκρηξη του καταναλωτισμού την ίδια περίοδο, και έτσι αποκαλύφθηκε η επιχειρηματική ευφυία της προβολής της εξωτερικής ασχήμιας του νεοέλληνα: από μόνη της, η προτροπή στην "σεξουαλική απελευθέρωση" (με κάποιες δεκαετίες καθυστέρηση), δεν δημιουργεί έσοδα για αυτοκινητοβιομηχανίες, εταιρείες καλλυντικών, κέντρα αδυνατίσματος ή οίκους μόδας. Χρειάζεται συστηματική καλλιέργεια της αίσθησης μειονεξίας, ώστε η κατανάλωση να ιδωθεί ως μέσο αυτοαποζημίωσης για όσα στέρησε η φύση. Και κάπως έτσι μπήκαν τα θεμέλια για την νέα πολιτική οικονομία της χώρας, το πέρασμα απ' τον εμποροαπατεώνα στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Το σπάσιμο της φούσκας στα ιριδίζοντα χρώματα της οποίας η χώρα είδε το μέλλον της έφερε τη σταδιακή εκδήλωση διαφορετικών τρόπων αντίδρασης, από την νεοαποκτημένη, αμερικανικού τύπου αισιοδοξία του "μπόρα είναι, θα περάσει", στην εξίσου αμερικανικού τύπου ανέξοδη εξιδανίκευση του απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με την οποία η ζωή υπό το βάρος της παγκόσμιας κρίσης του κεφαλαίου θα έμοιαζε αρκετά με το Πάσχα στο χωριό για κανένα τριήμερο.

Όταν ξεθώριασαν αυτού του είδους οι ερμηνευτικές κατασκευές του τι συνέβαινε, ήρθε η μαζική αντίδραση εκνευρισμένων καταναλωτών που ήθελαν τα λεφτά τους πίσω γιατί η ταινία, τελικά, αποδείχτηκε φάβα. Αλλά, εν μέσω γκλομπ και δακρυγόνων, ο εκνευρισμός έδωσε εύκολα τη θέση του στον φόβο, και ο φόβος οδήγησε γρήγορα στην κατάθλιψη, την κατήφεια, και τον προσωπικό εγκλεισμό.

Και ξαφνικά, το μόνο που μπορεί να βγάλει προς τα έξω αυτή η μεγάλη, αναμφίβολα, μάζα που ακολούθησε τους λαμπερούς δρόμους που σηματοδότησαν το ΚΛΙΚ, το ΠΑΣΟΚ και το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, είναι ασχήμια. Μιζέρια, απαξίωση, κυνισμός, υστερία, ισοπεδωτική αντίληψη και συμπεριφορά, εμμονή στη θέση του κατηγόρου των πάντων, χολερικότητα δίχως προοπτική, αρνητισμός, μίσος, ζηλοτυπία, έλλειψη στοιχειώδους αίσθησης ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, περιφρόνηση, ακόμα και τώρα, για βασικές αξίες στη ζωή - ένα μείγμα συμπεριφοράς κακομαθημένου παιδιού που πιστεύει ότι θα ανατρέψει το σύμπαν κάνοντας μούτρα, και του ξινού, στριγγλίζοντος μικροαστισμού της εφιαλτικής γειτόνισσας του τρίτου. Είναι σαν όλη αυτή η από τα έξω ομορφιά να πληρώθηκε με το εφιαλτικό τίμημα ενός από τα μέσα τερατομορφισμού, μιας συσσωρευμένης ασχήμιας.

Η πολιτική, το έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι ηθική. Όμως η πολιτική στάση απέναντι στα πράγματα προϋποθέτει, στο πιο θεμελιακό επίπεδο, ένα συγκεκριμένο ήθος. Οι πολιτικές επιλογές αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα αυτού του ήθους, τις βασικές του συντεταγμένες. Και το κυρίαρχο ήθος, αυτό που συνεχίζει να καθυπαγορεύει τις βασικές πολιτικές επιλογές, είναι η στάση του ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται καβάλα στο άλογο της ιστορίας χωρίς να αλλάξει το παραμικρό στον τρόπο σκέψης και δράσης του, χωρίς να αναθεωρήσει στην ουσία τίποτα, και χωρίς να επιχειρήσει καν να δει τον εαυτό του από μια απόσταση, να αντιληφθεί ότι υπάρχουν εκατομμύρια ακριβώς σαν αυτόν, με τις ίδιες απαιτήσεις και την ίδια βασική απάθεια και κυνισμό, με την ίδια βαθύτατη αποξένωση από αυτό που --τι ειρωνεία!-- υποστασιοποιείται παντού, εύκολα, ανέξοδα, ως "λαός."

Απέναντι στην φαινομενικά αστείρευτη ικανότητα μιας κοινωνίας να παράγει ασχήμια, να απελευθερώνει όλα τα συσσωρευμένα τοξικά κατάλοιπα δεκαετιών επιδερμικού εξωραϊσμού - κι όλα τα συμπτώματα απώθησης μιας ιστορίας θεμελιακά βασισμένης στην περιθωριοποίηση, τον διωγμό, και την καταστολή των κατά καιρούς αντιφρονούντων - στέκεται μια μειονότητα που δεν ετεροκαθορίζεται και δεν φοβάται, γιατί δεν είχε ποτέ τίποτε να χάσει. Είναι οι άνθρωποι που παρέμειναν, ως επί το πλείστον, εξωτερικά άσχημοι, κακοντυμένοι και απεριποίητοι όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί που δεν έπιασαν θέση στο τραίνο που δεν πήγαινε πουθενά. Σήμερα, αγωνίζονται για τους εαυτούς τους και για την τάξη τους, έχοντας απέναντι όχι μόνο την τεράστια συσσωρευμένη δύναμη ντόπιων και ξένων αφεντικών, αλλά κι όλον αυτό τον νεο-άσχημο συρφετό που δεν έχει καταφέρει να προσφέρει στον τόπο τίποτε περισσότερο από χυδαία καλοπέραση στους καλούς καιρούς και οργίλες μούντζες στους κακούς. Και που, τρία περίπου χρόνια μέσα στην κρίση, εξακολουθεί να διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλο, να μεμψιμοιρεί για τα πάντα αδιακρίτως, να υψώνει το δάχτυλο του κατηγόρου και να αγορεύει στο δικό του φαντασιακό δικαστήριο, ανεύθυνος, πολιτικά άβουλος και πιθανόν μοιραίος, ναρκισσευόμενος - ακόμα και τώρα - μπροστά στον καθρέφτη αγυρτών που υπόσχονται να τον σώσουν ως άλλο περιούσιο "λαό", ως άχραντο και άμεμπτο θύμα των περιστάσεων και της κακιάς της ώρας, για να επαναλάβει αυτά που έμαθε να πράττει μια ζωή.

Πώς να πεις πως ένας τέτοιος "λαός" όχι μόνο δεν μπορεί να "συντεθεί" σε κάποιου είδους ξαναβαφτισμένη ψευδή ολότητα, αλλά δεν έχει την παραμικρή ιστορική ελπίδα αν δεν αποσυντεθεί στο έπακρο για να ξανασυγκροτηθεί με άλλους όρους και σε άλλη βάση; Πώς να πεις πως όταν κάνουμε λόγο για πολιτική "ανάσταση" μιλούμε επίσης για θάνατο, και τον εννοούμε όσο πιο κυριολεκτικά γίνεται να εννοήσουμε έναν θάνατο που δεν είναι βιολογικός; Δεν μπορείς, κι έτσι σωπαίνεις. Κι έτσι ζεις και αναπνέεις στην ασχήμια που, σαν κάποια τεράστια επιστροφή του κατεσταλμένου, έχει ξαναπλημμυρίσει τη χώρα με ορδές έξαλλων απ' τη στέρηση junkies της αυτοκρατορίας του αισθητού.

Πηγή: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post.html

Επιστολή Ε.Π.Μ προς Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με κοινοποίηση προς όλους τους Επισκόπους και την Ιερά Σύνοδο

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Β. ΗΠΕΙΡΟΥ 47 ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΗΛ.  2108025211
Ἀρ. πρωτ. 39                                                        Μαρούσι 18-01-2012
Μακαριώτατε
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Πατέρες,


Εὐλαβῶς ἀσπάζομαι τήν Δεξιάν Σας.
Μετά τό πέρας τῆς ἡμερίδος στό Πολεμικό Μουσεῖο τῇ 14η Ἰανουαρίου 2012, μέ θέμα «Τά αἴτια τῆς «κρίσεως»στήν Ἑλλάδα καί προτάσεις γιά τήν ὑπέρβασή της» καί ἀφοῦ ἀκούστηκαν μετά προσοχῆς οἱ εἰσηγήσεις τῶν ἐγκρίτων ὁμιλητῶν ἀπό τούς χιλίους περίπου συνέ­δρους, κληρικούς καί λαϊκούς ὅλων τῶν ἡλικιῶν καί ἀφοῦ ἐξήχθησαν καί ἀνεγνώσθησαν τά πορίσματα, προηγηθείσης ἐλευθέρας συζητήσεως, εὐσεβάστως Σᾶς τά καταθέτουμε.   Οἱ ὁμιλίες δημοσιεύονται στό διαδί­κτυο. 

Κατά τή διεξαχθεῖσα συζήτηση καί κατά τά διαλείμματα οἱ σύνε­δροι ἐναγωνίως μᾶς ἔθεταν τό ἀμείλικτο ἐρώτημα πού ἀσφαλῶς θά ἔχει φθάσει καί στά δικά Σας ὦτα: Μά τί κάνει ἡ Ἐκκλησία;  Ἐννοώντας τή διοίκησή Της, τήν Ἱερά Σύνοδο, τούς Μητροπολῖτες, σύσσωμη τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Πατέρες,
Ποτέ, μά ποτέ ὁ λαός μας, τό ἔθνος μας δέν βρέθηκε σέ παρό­μοια ἐπικίνδυνη περίσταση.  Εἶναι ἡ πρώτη φορά στή μακραίωνη ἔνδοξη ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας πού ὅλοι οἱ κυβερνῆτες του βρίσκονται ὄχι μαζί μέ τό λαό πού ἐκπροσωποῦν, ἀλλά ἀπέναντί του.  Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού δέν ἔχουμε ἐκλεγμένο πρωθυπουργό.  Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού συμπολίτευση καί ἀντιπολίτευση συστρα­τεύονται, ὡς μή ὤφειλε, ἐνάντια στά συμφέροντα τοῦ λαοῦ.   
Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού κόπτονται οἱ ὑπουργοί μας, ὄχι γιά τά συμφέ­ροντα τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά γιά τό πῶς θά εἶναι συνεπεῖς στούς δα­νειστές τους, μέ κόστος τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τοῦ ἰδιωτικοῦ καί τοῦ δημόσιου τομέα.  Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού τόσο κυνικά καί ὠμά ἀπειλεῖται καί ὀνειδίζεται καί σφυροκοπεῖται ὁ Ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός καί ὁλόκληρος ὁ κοινωνικός ἱστός.
Ὑπάρχουν ἀδελφοί μας ἄστεγοι καί πεινῶντες, πρώην εὐκα­τάστατοι.  Ψαχουλεύουν τά σκουπίδια γιά νά βροῦν κάτι φαγώσιμο.  Δύο χιλιάδες αὐτοκτονίες ἔχουν διαπιστωθεῖ τό τελευ­ταῖο ἔτος.  Καί ἐξακο­λουθοῦν οἱ κυβερνῆτες μας νά μᾶς ἀπειλοῦν μέ νέες περικοπές ἀποδοχῶν καί μέ πλήρη διάλυση τῆς κρατικῆς μηχανῆς.   
Μόνος στόχος καί ὕπατος νά ἀνταποκριθοῦμε  πρός τίς ὑποχρεώσεις μας στούς δανειστές μας, καί νά ὑπογραφεῖ στανικά – «δημοκρατικά» - ἀπό τά δύο τρίτα τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων ἡ Δανειακή Σύμβαση.  Μέ ἀμείωτους ρυθμούς, ὅποια νοικο­κυριά ἀκόμη στέκονται, ἀπειλοῦνται μέ τήν ἀνεμπόδιστη δράση τῶν ἄγνωστων, πάντοτε ἀσύλληπτων ληστῶν. 
Τό πάντων ὅμως δεινότερον εἶναι, ὅτι ἀπό μέρα σέ μέρα  ἐπί­κεινται οἱ ὑπογραφές ἑκατόν ὀγδόντα βουλευτῶν γιά νά ἐπικυ­ρωθεῖ ἡ ἐπάρατη Δανειακή Σύμβαση.  
Δυστυχῶς ὁ πρώην πρωθυπουργός τῆς χώρας μας μαζί μέ τόν ὑπουργό Οἰκονομικῶν τό Μάϊο τοῦ 2010 ὑπέγραψαν μόνοι τους σ’ ἕνα δικηγορικό γραφεῖο τοῦ Λονδίνου μέ τούς δανειστές τό ξεπούλημα ὁλό­κληρης τῆς Ἑλλάδος μέ ὅρους ἀμετάκλητους.  Γιά νά ἰσχύει ὅμως ἡ Δα­νειακή Σύμβαση πρέπει νά ὑπογραφεῖ ἀπό τά δύο τρίτα τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων.   
Βάσει αὐτῆς τῆς σύμβασης ξεπου­λιέται ἔδαφος, ὑπέδα­φος - ὀρυκτά, ἐναέριος χῶρος, παραθαλάσσιος καί ὑπερθαλάσσιος, πολιτι­στικοί μας θησαυροί (πχ Ἀκρόπολη Ἀθηνῶν κ.τ.λ.) καί ὅλη ἡ ἰδιωτική καί δημόσια περιουσία τῆς Ἑλλάδος.  Ἀπίστευτο καί ὅμως ἀληθινό!  Ὁ Συνταγματολόγος ὁμότιμος καθηγητής τῆς Νομικῆς κ. Γ. Κασιμάτης εἶναι ὁ πρῶτος πού ἔφερε εἰς φῶς τή Δανειακή Σύμβαση.  Ἦταν προσωπικός νομικός σύμβουλος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου.  
 Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ κύριος καθηγητής, πῶς τό παιδί τοῦ Ἀνδρέα ἔφτασε σ’ αὐτό τό ἀκραῖο κατάντημα, ἀφοῦ τόσο ἐξευτελιστική Δανειακή Σύμβαση δέν θά μποροῦσε νά ὑπογραφεῖ ἀπό τούς κυβερνῆτες οὔτε στό πιό ἄσημο κατεστραμμένο τριτοκοσμικό κράτος.  Τά παιδιά μας, τά ἐγγόνια μας, τά δισέγγονά μας θά εἶναι ἐς ἀεί δοῦλοι, ὑπήκοοι, ἁλυσσοδεμένοι στούς δανειστές, δηλαδή στούς ἄρχοντες τῆς Νέας Ἐποχῆς, πάμφτωχοι, πού δέν θά ἔχουν μοῖρα στόν ἥλιο καί στόν ἀέρα τῆς πανέμορφης καί πανένδοξης χώρας μας.
Ἀπό τούς δημοσιογράφους πληροφορούμαστε ὅτι κάτωθεν τῆς Κρήτης Ρωσικά πολεμικά πλοῖα, καθώς καί Ἀμερικανικά καί Ἰσραηλινά μέ τήν παρουσία τους καί μέ ἐπίσημες προτάσεις στήν Κυβέρνηση τῆς χώρας μας ζητοῦν τή συγκατάθεσή μας γιά εὐνοϊκό­τερη συνεκμε­τάλλευση τῶν κοιτασμάτων πετρελαίου καί φυσικοῦ ἀερίου, δηλαδή μέ καλύτερους ὅρους ἀπό τούς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.
Μήπως ἡ παροῦσα συγκυρία εἶναι ἐκ Θεοῦ οἰκονομημένη γιά νά μπορέσουν οἱ κυβερνητικοί μας νά ἔχουν ἄλλοθι γιά νά μήν ὑπογράψουν τήν παντοτεινή καταδίκη μας μέ τήν κύρωση τῆς Δανειακῆς Σύμβασης;
Ἡ Σεπτή Μακαριότητά Σας μετά τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπο­λιτῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκφράζοντας τό σύνολο τοῦ Ἑλληνι­κοῦ λαοῦ θά μπορούσατε νά ζητήσετε ἀπό τούς ἐκπροσώπους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου μας νά μή ἐπικυρώ­σουν τή Δανειακή Σύμβαση. 
Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι
Μή μᾶς κατηγορήσετε γιά ἐγωισμό, γιά ὑπέρβαση κ.τ.λ.  Ἐγωισμό ἔχουμε ἄφθονο.  Ὁ σεβασμός μας καί ἡ ὑπακοή ἐπίσης εἶναι ἐγνωσμένα πρός τά σεπτά πρόσωπά Σας.  Ὅμως βρισκόμαστε στό παρά πέντε, στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ.  Ἐσεῖς μέ τό κῦρος πού διαθέτετε δέν θά ἀρθρώσετε μιά λέξη;  
Ὁ τίμιος Πρόδρομος γνω­ρί­ζοντας τό τί τόν περίμενε εἶπε μιά φράση στόν ἀνώτατο ἄρχοντα: «Οὐκ ἔξεστί σοι», καί στό τέλος τέλος ὁ Ἡρώδης δέν ξεπούλαγε ἑκατομμύρια ὑπηκόων.  Ἤλεγχε τόν Ἠρώδη γιά ἠθικό πα­ράπτωμα πού σκανδάλιζε τούς ὑπηκόους καί τούς ἔδινε κακό παρά­δειγμα.
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας δέν ἐκφράστηκε πολλάκις σκληρά κατά τῆς διεφθαρμένης ἐξουσίας τῆς ἐποχῆς Του καί τῆς χώρας Του; Κατά ποίων ὁ τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ὁ Χριστός μας ἐξαπέ­λυσε τά ὀκτώ οὐαί; Ἐναντίον τῶν τυράννων ἀρχόντων τῆς ἐποχῆς Του.[1]   
Ἦταν ἀγενής καί ἀδιάκριτος ὁ Κύριος ὅταν τούς ἀπε­κάλεσε ἑπτά φορές «ὑποκριτές», καί μαζί «μωρούς καί τυφλούς», «ὁδηγούς τυφλούς», «υἱούς τῶν φο­νευσάντων τούς προφήτας»;  Ἡ Δανειακή Σύμβαση εἶναι ἀπείρως χειρό­τερη καί ἐγκληματικότερη τῶν μεμονωμένων δολοφονιῶν τῶν προφητῶν ἀπό τούς διεφθαρμένους ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων.
Τό γεγονός ἦταν ὅτι:
α.  Ὁ Κύριος πῆρε θέση κατά τοῦ σάπιου κατεστημένου
β.   Τελικά ὁ Κύριος σταυρώθηκε ὑπ’ αὐτῶν
γ.  Στιγματίστηκε διαχρονικά καί παγκόσμια ἡ κατάχρηση τῶν διεφθαρμένων ἐξουσιαστῶν.
δ.  Ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας καί τό μαρτύριό Του δέν πῆγαν χαμένα καί
ε.  Διά τοῦ θανάτου Του καί τῆς Ἀναστάσεώς Του, τήν ὁποία δέν κατάφεραν νά εὐτελίσουν οἱ ἐξουσιαστές, συνανέστησε καί  συνεχριστοποίησε τήν πεσοῦσα φύση τῶν ἀνθρώπων.
Ἐξακολουθοῦμε νά εἴμαστε ἐλεύθεροι ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο στίς ἐπιλογές μας. Μήπως ἐπιλέγουμε τήν ἔνοχη προσωρινή ἀτάραχη ἐν σιωπῇ βολή μας, ἤ διακηρύσσουμε τό λόγο τῆς ἀληθείας ὅπως ὁ πρωτομά­ρτυρας Κύριός μας καί τά ἑκατομμύρια τῶν ἁγίων μαρτύρων πού εὐθαρσῶς καί θεοσθενῶς ἀντέστησαν κατά τῶν τυράννων ἑκάστοτε αὐτοκρατόρων εἰδωλολατρῶν ἤ αἱρετικῶν;
Σᾶς θερμοπαρακαλοῦμε εὐσεβάστως, ἀσπαζόμενοι τάς τιμίας χεῖρας Σας καί τούς πολυμόχθους πόδας Σας, μή μᾶς ἀφήνετε μόνο στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.  Ἕκαστος ἐξ Ὑμῶν τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Ἱεραρχῶν, κατά μείζονα λόγο ἡ Ἱερά Σύνοδος καί κατά μέγιστο ἡ Σεπτή Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διαθέτει ἀναμφιβόλως τίς προϋποθέσεις, τήν ἐπινοητικότητα, τήν κατά κόσμο μόρφωση, τήν ηὐξημένη ποιμαντική εὐθύνη στήν κρισιμότητα τῶν καιρῶν καί τό φωτισμό τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὥστε νά ἀνταποκριθεῖ στό καυτό αἴτημα τοῦ λαοῦ μας καί στήν ἐξ ἀντικειμένου ἐπείγουσα ἀνάγκη τῶν περιστάσεων.  
Ἐμεῖς, ὡς Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, στά μέτρα πού μᾶς ἀναλο­γοῦν, μέ τίς ἅγιες εὐχές Σας διοργανώσαμε τήν ἀναφερθεῖσα ἡμερίδα, ὡς πρώτη ἀντίδραση κατά τοῦ ξεπουλήματος τῆς χώρας μας καί κατά τῆς διά βίου σκλαβιᾶς παιδιῶν, ἐγγονῶν, δισεγγόνων καί ὅλων τῶν γενεῶν.
Δέν διανοούμαστε νά παραδώσουμε ἀμαχητί τά σαρκικά καί πνευματικά μας τέκνα στό στόμα τοῦ λύκου τῆς Νέας Ἐποχῆς.  Ἡ εὐθύνη μας θά εἶναι ἀσύλληπτη ἐνώπιον τοῦ παναγάθου ἀλλά καί ἀδεκάστου Κριτῆ, τοῦ Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος καί ἐν δόξη Ἀναληφθέντος εἰς Οὐρανούς Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.  
Κατά τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας διαμορφωμένης ἐκ τῆς ἐπιγείου βιοτῆς τοῦ Κυρίου μας, οἱ ἥρωες τῆς πατρίδος μας, ἐκτός τῆς θερμουργοῦ προσευχῆς, ἀγωνίστηκαν μέχρις ἐσχάτων, μή παραδί­δοντας καί μή προδίδοντας τούς θησαυρούς τους στούς ἀλλο­τρίους.  Ὑμεῖς καί ἐμεῖς ἄς κάνουμε τό ἐφικτό γιά νά ἐπιτελέσει ἡ παντο­δύναμη Χάρη Του τό ἀνέφικτο, νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν πιό ἐπικίνδυνη καμπή τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἔθνους μας.
Σύμφωνα μέ ἔρευνα, ἐπί Τουρκοκρατίας ἕνας πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἀπηγχονίζετο κατά μέσον ὅρο ἀνά ὀκτάμηνο.  Ἔκαναν κά­ποιους συμβιβασμούς μετά ἀπό πιέσεις τῶν σουλτάνων, ὅταν ὅμως ἡ συνείδησή τους τούς πληροφοροῦσε ὅτι χρειάζεται σθεναρά ὁμολο­γία, τήν ἔδιναν μέ ὁποιοδήποτε κόστος.  Πίστευαν ὅτι ὄχι μόνο ἡ παροῦσα ζωή καταξιώνεται, ἀλλά καί ὅτι ἀνοίγονται  οἱ πῦλες τῆς Βασι­λείας τῶν Οὐρανῶν γιά τούς ἑαυτούς τους,  ἐνῷ καί σέ ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας προσφέρουν ἄριστο θεανθρώπινο παράδειγμα.  
Κατωτέρω παραθέτουμε τρία μικρά ἐνδεικτικά κείμενα ἀπό τά χρυσωρυχεῖα τῆς ἐν Χριστῷ πατερικῆς ἀγάπης πρός τήν πατρίδα:
Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπαινεῖ μέ ἐπιστολή του τόν Σωφρόνιο τόν Μάγιστρο, διότι εἶναι τόσον φιλότιμος, ὥστε «τήν Πατρίδα, στήν ὁποία μεγάλωσε καί ἀνετράφη, τήν τιμᾶ ἐξ ἴσου μέ τούς γονεῖς του» καί χαίρεται, διότι, στίς ἡμέρες πού εἶναι αὐτός ἄρχων «ἡ Πατρίδα μας πλούτισε, διότι ἄνδρας ἄξιος ἔχει ἀναλάβει τήν φροντίδα της».
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός γράφων στό Σωφρόνιο τό Μάγιστρο, λέγει: «Εἶναι γνώρισμα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων εἶναι ἡ Πατρίδα» καί τόν ἐπαινεῖ διότι εἶναι ὁ κοινός προστάτης τῆς πατρίδος.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακηρύττει: «Οὐδέν πατρίδος γλυκύτερον» (Εἰς Ἀνδριάντας, ὁμιλ. Β΄, 1, ΕΠΕ 31,632 - MG 49.35).
Σᾶς παρακαλῶ νά προσέξετε ὅτι τό κείμενο αὐτό δέν εἶναι ἀντιπολιτευτικό.  Εἶναι κραυγή πόνου καί ὀδύνης.  Εἶναι μιά νόμι­μη ἐκ τοῦ λαοῦ διαμαρτυρία πρός τούς τριακόσιους βου­λευτές μας πού τελικά ὑποκύπτουν στίς ἀφόρητες πιέσεις τῆς κομματικῆς πειθαρχίας καταπατοῦντες τό Σύνταγμα τῆς πατρίδος μας καί ὑπονομεύοντας τό μέλλον τῶν ἐρχομένων γενεῶν.
Ἄς γίνει σαφής καί ἀνυποχώρητη καί μέ τήν συμβολή Σας ἡ ἀντί­δρασή μας πρός τίς προθέσεις  τῶν κομμάτων γιά τήν κύρωση τῆς Δανεια­κῆς Σύμβασης.  Δέν εἴμαστε ἕνας, δέν εἴμαστε δύο, δέν εἴμαστε τρεῖς, εἴμαστε χίλιοι δεκατρεῖς.  Θά τολμήσουν νά ξαναζη­τήσουν οἱ τριακόσιοι τήν ψῆφο μας, ἄν τολμήσουν νά ἐνταφιάσουν τήν πατρίδα μας;
Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι, ἄν οὔτε καί τά παραπάνω ἀναφερ­θέντα ὑπολογίσουν οἱ κυβερνῆτες μας καί οἱ δανειστές τους, τό λιγότερο πού μποροῦμε καί πρέπει νά κάνουμε εἶναι νά κηρύξουμε τήν πατρίδα μας σέ κατάσταση ἔκτακτης πνευματικῆς ἀνάγκης.  
Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι θά πρέπει ὡς πνευματικοί πατέρες τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ μας νά κηρύξετε πάνδημη, ὅπου Ἑλληνικῆς γῆς, μετάνοια τοῦ τύπου: «Ἔτι τρεῖς ἡμέρες καί Νινευΐ καταστραφήσεται».  Νά παρακληθοῦν, μέ τίς Ἅγιες εὐχές Σας, ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πιστοί νά νηστέψουν, νά προσευχηθοῦν θερμότερα καί νά ἐγκρατευτοῦν γιά νά ἑλκύσουν τήν ἄνωθεν βοήθεια.  Σέ ἀνάλογη περίσταση ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός εἶχε ζητήσει ἀπό τούς πιστούς τῆς ἐποχῆς του αὐστηρότερες πνευματικές ἐν Χριστῷ ἀσκήσεις, πού ἔφεραν θαυμαστό ἀποτέλεσμα.  Κάποιοι ἐπώνυμοι ἤ μή ἴσως μᾶς περιγελάσουν.  Ὁ πι­στός λαός θά ὑπακού­σει, θά ἀνακουφισθεῖ καί θά ἀνταποκριθεῖ. 

 Από το ιστολόγιο http://aktines.blogspot.com/2012/02/blog-post_2740.html


Η δασκάλα και το ουσιώδες


Ρώτησε η δασκάλα τους μαθητές :

- "Τι είναι το ουσιώδες;"
Σήκωσαν και οι μαθητές τα χέρια, η δασκάλα έδωσε πρώτα το λόγο στον άριστο :
- "Κυρία, είπε, ουσιώδες είναι να υπηρετής αυτό που σε συνεπαίρνει"
Μετά σηκώθηκαν και άλλα χέρια και άκουσε (μπήκαν από το ένα και βγήκαν από το άλλο) η δασκάλα τις γνώμες των άλλων μαθητών.
Τελευταίο χέρι ήταν του τελευταίου της τάξης, με το ζόρι του έβαζε το "δημοκρατικό" πέντε. Αυτός είπε :

"Αν, κυρία, θέλουμε να μιλήσουμε μονολεκτικά και περιεκτικά, το ουσιώδες είναι η χαρά.
Το να υπηρετής αυτό που σε συνεπαίρνει έχει πολλές και διαφορετικές όψεις ανάλογα με τα γούστα του υπηρέτη της ... συνέπαρσης.
Η χαρά δεν σε καλεί να την υπηρετήσεις, ούτε και θα σε συνεπάρει. Εκτός αν είσαι συνεπαρμένος. Είναι το αίσθημα που το ζεις μόνος και ειδικότερα στην μοναξιά. Εκεί βρίσκεται το ουσιώδες, όχι όμως και το είναι του ουσιώδους".

- "Ευχαριστώ για τις απόψεις σας", είπε η δασκάλα, το κουδούνι χτύπησε, το μάθημα είχε τελειώσει. Ήταν η ώρα των διαφημίσεων.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012

Οι διώκτες της Θρησκείας και ο απολογητής

Βαθύς γνώστης των θεολογικών και φιλολογικών θεμάτων, ο κύριος Κ. Σιαμάκης έγραφε τα ακόλουθα :
- "Θρησκεία εἶναι ὅλες οἱ βλακεῖες καὶ παλαβομάρες ποὺ λὲν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν χάσουν ἢ κι ἐξ ἀρχῆς δὲν ἔχουν τὴν πίστι στὸν ἀληθινὸ θεὸ κι ἀπομακρυνθοῦν ἀπο αὐτὸν ἢ δὲν τὸν ἔχουν γνωρίσει ποτέ.Διαφέρει δὲ ἡ πίστι ἀπὸ τὴ θρησκεία ὅσο γίνεται νὰ διαφέρουν δυὸ ἄκρως ἀντίθετα πράγματα καὶ ἐχθρὰ μεταξύ τους. ἀντικειμενικῶς ἡ πίστι εἶναι τὸ ζητούμενο ποὺ ζητάει ὁ θεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐνῷ ἡ θρησκεία εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν ἄρνησι τοῦ θεοῦ, ὅταν ἔχῃ παραφρονήσειὩς ἑλληνικὴ λέξι ἡ θρησκεία εἶναι λέξι ὀργιαστικὴ καὶ ἠχοποίητη ἀπὸ τὴν τελεστικὴ φασαρία τοῦ ὀργίου" (*)

Σπεύδοντας προς βοήθεια του κ. Σιαμάκη, έτερος αναγνώστης (σε ιστολόγιο σημειωτέον τα ανωτέρω) υπενθύμιζε :

- "Το θέμα της θρησκείας το επεξεργάζεται και ο π. Ι. Ρωμανίδης:

Οι Πατριάρχες και οι Προφήτες της Π. Διαθήκης, οι Απόστολοι και οι Προφήτες της Κ. Διαθήκης και οι διάδοχοί τους γνωρίζουν, ότι η θρησκεία είναι νόσος και ο γενικός αρχίατρος της νόσου αυτής είναι ο Κύριος της Δόξης και της Μεγάλης Βουλής Άγγελος. Αυτός θεράπευσε και προ της ενσάρκωσής του και μετά από αυτήν.

Ποια είναι όμως η νόσος; Στον εγκέφαλο υπάρχει το κέντρο της λογικής, στην καρδιά το κέντρο του νου. Η ενέργεια του νου εντός της καρδιάς στροβιλίζεται κυκλικά μέσα στην καρδιά με την προσευχή (καρδιακή προσευχή)."


Υπολαβών Σχολιαστής παρατήρησε :

- "Το παραλήρημα είναι εμφανές. Δεν ξέρω αν είναι οργανωμένο πλήρως (:ψευδαισθήσεις ακουστικές ή οπτικές).
Στην προχωρημένη και ώριμη ηλικία κάνουμε λόγο για παρανοϊκή ψύχωση και όχι σχιζοφρένεια, όπου ο παραληρηματικός πιστός (σημ. αυτός κι αν πιστεύει) ζώνεται με εκρηκτικά και "αποθανέτω η ψυχή μετά των αλλοφύλων".
Δυσκολότερα είναι τα πράγματα όταν έχουμε τις λεγόμενες "οριακές ψυχώσεις". Σε ειδικές περιπτώσεις οι πάσχοντες έχουν πίστη και θρησκεία, σε άλλες πίστη και εκκλησία. Στην τελευταία περίπτωση η εκκλησία λειτουργεί ασυνείδητα σαν το υποκατάστατο της θρησκείας, αφού η λέξη και το νόημα της λέξης έχουν διαγραφεί. Πάντως, κοινός παρονομαστής είναι, σύμφωνα και με τον κ. Σιαμάκη, η πίστη. Γράφει ερμηνευτικά, επεξηγηματικά και περιφραστικά:
"Συμφωνία καὶ συμβόλαιο μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, τῶν Χριστιανῶν, εἶναι ἡ Χριστιανικὴ πίστι", και δηλώνει : "Η μόνη αἰώνια καὶ σωτήρια ἀλήθεια".

Αιώνια και σωτήρια αλήθεια είναι η πίστη των Χριστιανών, αλλά κυρίως είναι "ελπιζομένων υπόστασις και έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων". Τα ου βλεπόμενα τα βλέπει (νοεί) ο κ. Σιαμάκης; Αν τα έβλεπε θα τα έλεγχε, και αν τα έλεγχε δεν θα ήταν πολέμιος της θρησκείας.

Ο άγιος Θεός συνάπτει συμβόλαιο, θέτει διαθήκη, κάνει συμφωνία με τον άνθρωπο, μέσα όμως σε ένα πλαίσιο όλα αυτά. Το πλαίσιο είναι το συναίσθημα και το συναίσθημα είναι η θρησκεία (ο θεός αγάπη εστί). Η οποία είτε παραμένει στην αρχαϊκή, πρωτόγονη και αδιαφοροποίητη, μορφή είτε διαφοροποιείται δια - και εντός - της Εκκλησίας. Αν όμως η Εκκλησία αποκλίνει από τα ορθά Δόγματα - τεράστια απόκλιση είναι η κατάργηση της θρησκείας - τότε η διαφοροποίηση τρέπεται προς το αρχαϊκό πρότυπο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εννοώ βεβαίως τη σύγχυση, το παραλήρημα, τις οριακές ψυχώσεις.

Δεν ζει και άρα δεν μπορεί να μας απαντήσει. Μπορούν όμως να μας απαντήσουν οι μαθητές του π. Ρωμανίδη. Το ερώτημα είναι :

Με την καρδιακή προσευχή ποιος προσεύχεται; Η καρδία ή ο εγκέφαλος; Το κέντρο της λογικής (ο εγκέφαλος) είναι αυτό που επαναλαμβάνει τη μονολόγιστη ευχή (: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) ή το κέντρο του νου (η καρδία);

Αυτά που γράφει ο π. Ρωμανίδης είναι της διανοίας λογισμοί, δηλαδή του εγκεφάλου, και όχι οι λόγοι της καρδίας, διότι άλλα μας λέγει ο απ. Παύλος :

"Καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν", γράφει. Και ακόμη, αφού μας έχει θυμίσει το "εγγύς σου το ρήμά εστιν, εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου", μας εξηγεί :
"εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός αυτόν ήγειρε εκ νεκρών, σωθήση".

Η καρδία πιστεύεται και πιστεύει και τότε "στόματι ομολογείται εις σωτηρίαν", η καρδία εύχεται και προσεύχεται, η καρδία ομολογεί : "επίστευσα διό ελάλησα", η καρδία μιλεί.

Η επιστήμη όμως επ΄ ουδενί δέχεται τα εκπορευόμενα εκ του στόματος να εξέρχονται εκ της καρδίας. Τα θαύματα δεν γίνονται, εκτός αν τα ζεις. Στην καρδία απευθύνεται ο άγιος Θεός και το δικό της λόγο - της φωνής Του απήχημα - περιμένει να ακούσει από εμάς.

Γράφει ακόμη ο αναμεταδότης του π. Ρωμανίδη ότι "η θρησκεία είναι νόσος και ο γενικός αρχίατρος της νόσου αυτής είναι ο Κύριος της Δόξης και της Μεγάλης Βουλής Άγγελος". Ας μας πει λοιπόν τι εκ των δύο ισχύει; Η θρησκεία νοσεί ή ο άνθρωπος; Προφανώς ο άνθρωπος, νομίζω, είναι η απάντηση. Και ακόμη, ας μας απαντήσει : Θρησκεία  άνευ πίστεως υπάρχει; Προφανώς όχι, αν και επί των ημερών μας, αφού ξεκολλήσαμε από τη θρησκεία, τοποθετήσαμε άλλα στη θέση της : Το ποδόσφαιρο, την πολιτική και την Τέχνη γενικότερα - εδώ βάζουμε και την επιστήμη. Έχουμε όμως και την εκκλησία.

Εκκλησία εκτός θρησκείας παρέχει ασαφή πίστη, την αφήνει ακάλυπτη. Εφόσον δε μένει ακάλυπτη (η πίστη), φτιάχνει ο καθένας μια εκκλησία όπως την θέλει, όπως νομίζει. Και όποιος έχει και την οικονομική δύναμη φτιάχνει και το περιεχόμενο : την εκκλησία ή τις παρεμφερείς συνάξεις. Στη θέση της θρησκείας μπαίνει σαν κάλυμμα η εκκλησία, η οποία όμως δεν μένει έρημη από το θρησκευτικό "υλικό" της. Το θρησκευτικό "υλικό", δηλαδή το συναίσθημα, σφραγίζεται καλά στα βάθη του ασυνειδήτου - το αναπληρώνει η Αισθητική - και η λογική αναλαμβάνει να τακτοποιήσει το άτακτο, καθότι αρχαϊκό και πρωτόγονο, συναίσθημα. Έτσι, δικαιολογούνται οι ανθρωποσφαγές εν ονόματι της πίστης, όπου η πίστη και η εκκλησία αυτονομούνται ή/και συνδυάζονται με μια ανεπίγνωστη ή ψευδώς εγνωσμένη θρησκεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ναζί επί χιτλερικής Γερμανίας, όπου οι στοιβαγμένοι και λιμοκτονούντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης πέθαιναν σαν τις μύγες κι αυτοί άκουγαν Βάγκνερ. Θρησκεία, Εκκλησία και Πίστη, δεν αυτονομούνται, δεν διαιρούνται, δεν συγχέονται."

Ένας άλλος αναγνώστης, επειδή θεώρησε προσβλητικά και συκοφαντικά όσα ο απολογητής της Θρησκείας επέφερε κατά του κ. Σιαμάκη, ανέλαβε να βάλει σε τάξη τον αναιδή αντιρρησία. Και είπε :

- "Ο απολογητής αυτοκονιορτοποιήθηκε, επιστημονικώς. Δεν γίνονται έτσι ιατρικές διαγνώσεις. Αυτο-ομολόγησε ότι στην προχωρημένη και ώριμη ηλικία κάνουμε λόγο για παρανοϊκή ψύχωση και όχι σχιζοφρένεια. Αν συμφωνείτε, ας αρχίσουν τηλεδιαγνώσεις, υπάρχουν διαθέσιμοι και ιατροί και ψυχίατροι και αν επιθυμείτε οδοντίατροι και κτηνίατροι. Ας κάνουν κι εκείνοι σε εσάς τις ανάλογες ψυχιατρικές διαγνώσεις, αντιγράφοντας όχι κάτι παραπάνω από όσα εγραψε αντιεπιστημονικώς και αντιχριστιανικώς ο απολογητής, που ίσως ο κ.Οδυσσέας έπρεπε να ελέγξει, με την μη ανάρτηση υβριστικών και συκοφαντικών σχολίων επί προσωπικού"

Υπολαβών και πάλι ο απολογητής είπε :

- "Ο κ. Σιαμάκης χρησιμοποίησε ένα πρωτοφανές και ανοίκειο υβρεολόγιο προς όλους εκείνους οι οποίοι αμύνονται κατά των νεωτερικών ερμηνευτών. Άοκνες προσπάθειες καταβάλλουν οι εγκρατείς της θεολογίας των Δυτικών - όχι απαραίτητα - πανεπιστημίων εδώ και αρκετά χρόνια.

Εγράφη :

- "Θρησκεία εἶναι ὅλες οἱ βλακεῖες καὶ παλαβομάρες ποὺ λὲν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι"
- "εἶναι ἡ κυριώτερη ὁμαδικὴ παράκρουσι φρενῶν καὶ λαϊκὴ ψυχοπάθεια. εἶναι δαιμονισμός"
- "εἶναι δὲ ἡ θρησκεία καὶ τὸ ἐχθρικώτερο πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστι πρᾶγμα, πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καθ̉ ἑαυτήν"

Θεώρησα, αφού ο ίδιος έκανε την αρχή πετώντας στα άχρηστα των αχρήστων όσους έχουν διαφορετική γνώμη, ότι μπορούσα να ανταποδώσω τον ευγενή λόγο του, φροντίζοντας να παραθέσω εδάφιο από Επιστολή του απ. Παύλου στο "παράρτημα" άλλου σχολιαστή που προσετέθη. Διότι ο κ. Σιαμάκης δεν κάνει τίποτα περισσότερο από του να προεκτείνει τον δάσκαλό του π. Ι. Ρωμανίδη. Σημειώσατε ο τελευταίος αποτελεί συνέχεια άλλων.

Τηλεδιαγνώσεις και τηλεϊατρική δεν κάνω. Μελετώ αυτά που διαβάζω και σύμφωνα με τις γνώσεις μου, δεν δυσκολεύτηκα να δω πόση εμπάθεια και νεοτερισμό κρύβει το άρθρο του κ. Σιαμάκη. Τα οποία και σας έχει μεταδώσει. Γράψατε : "ο κ.Οδυσσέας έπρεπε να ελέγξει, με την μη ανάρτηση υβριστικών και συκοφαντικών σχολίων επί προσωπικού".

Θα ήταν προτιμότερο ο αντιρρητικός λόγος σας να ήταν τεκμηριωμένος με επιχειρήματα στον απολογητικό δικό μου. Θα περιμένω λοιπόν να μου υποδείξετε τα λάθη μου και επ΄ αυτών θα συζητήσουμε.

Όσον αφορά δε στη σύγχυση που σας έχει προκαλέσει το βάθος των νοημάτων του π.Ι. Ρωμανίδη, ότι δηλαδή "θρησκεία είναι η ταύτιση του ακτίστου (Θεού) με το κτιστό δηλ. η ταύτιση παραστάσεων του ακτίστου με νοήματα της ανθρώπινης σκέψης", σας πληροφορώ ότι "νοήματα της ανθρώπινης σκέψης" είναι και όλα όσα αναφέρει ο μακαριστός. Ο οποίος, μαζί με όλους όσους προηγήθηκαν αυτού, είναι το θεμέλιο της ειδωλολατρίας που αναδύθηκε και μας ταλαιπωρεί. Δεν θα επεκταθώ διότι πολλά πρέπει να γράψω και θα κουράσω τον αναγνώστη."

(*) http://apotixisi.blogspot.com/2012/01/blog-post_5629.html

Προστέθηκαν επεξηγηματικά περισσότερα από όσα αναρτήθηκαν.