Με κατεύθυνση το νέο παγκόσμιο σοβιετικό μοντέλο

 Oι έμμισθοι πράκτορες του σιωνισμού  άρχισαν τώρα να ανακατεύουν κάτι από Τρότσκι με ολίγον Μπακούνιν. Βάλθηκαν να μας δώσουν τη νέα μορφή του ατυχήσαντος - αλλού, όχι εδώ - εφηρμοσμένου αναρχοκομμουνισμού (μαρξισμού). Ταυτίζουν λοιπόν τη δική μας εθνική πατριωτική παράταξη με τα φαντάσματα της διεθνιστικής ναζιστικής/φασιστικής  βίας του παρελθόντος, αποδίδοντας σε λάθος άνθρωπο "πάντα όσα ενετείλατο" ο Μαρξ και ο προφήτης αυτού Λένιν. Ο Στάλιν ήταν η καταστροφή του μαρξισμού και της επαναστατικής αριστεράς, καθώς αγνόησε τους "υποφήτες" Τρότσκι και Μπακούνιν.

Προχωρώντας ακόμη οι πράκτορες καταφεύγουν στα προσφιλή σενάρια του παρακράτους. Η ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης ήταν το στημένο παιγχνίδι για να ενοχοποιήσουν την αριστερά! Το ίδιο βέβαια παιγχνίδι, μας λένε, γίνεται και με το "λαγό" της Χρυσής Αυγής. Βαλτοί είναι κι αυτοί για να προκύψει κοινωνική πόλωση, που θα φέρει τη σύγκρουση, οπότε ο καπιταλιστικός μάγειρας (το παρακράτος της δεξιάς, δηλαδή ο καπιταλισμός) θα αναγκαστεί να λάβει τα μέτρα του. Ένα μίνι πραξικόπημα πολιτικό, χωρίς τη συμμετοχή του στρατού και των τανκ, ή ένας κατα παραγγελία εμφύλιος, είναι προ των θυρών. Ο κίνδυνος από το μισό εκατομμύριο των ψηφοφόρων της πατριωτικής και εθνικής Χρυσής Αυγής μπορεί να επεκταθεί και σε άλλους. Ιδού το εμπόδιο του One World..

Μας δίνει λοιπόν ένας μισθωτός του νέου και αναθεωρημένου αναρχοκομμουνισμού την ανάλυση της "θεωρίας των άκρων"  - δύσκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τους ακροβατικούς συλλογισμούς - για να μας πει το απλούστερο : Ότι  "στο ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού, οι λίγοι αποφασίζουν και επιβάλουν τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πως θα παράγεται και πως θα διαμοιράζεται καθώς και πως θα είναι όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις. Αυτή είναι η απόλυτη βία στις ανθρώπινες σχέσεις" (*)

Μάλιστα, οι σχέσεις και πάντα οι σχέσεις. Ταύτα για το ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού (ιδιωτικό κεφάλαιο). Τι έγινε και τι γινόταν επί μαρξιστικής ολιγαρχίας - ήταν πολυαρχία αλλά δεν το ξέραμε - δηλαδή επί του οικονομικού μοντέλου που είχε βάση το λαϊκό κεφάλαιο, ποιος θα μας το πει; Τα ίδια δεν γινόταν κι εκεί; Ήταν λίγοι ή πολλοί εκείνοι που αποφάσιζαν και επέβαλαν τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πώς θα παράγεται, πώς θα διαμοιράζεται και πώς θα είναι όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις (αμάν, οι σχέσεις);

Ο μαρξισμός ξεφούσκωσε διότι δεν μπόρεσε να φέρει σε πέρας το οικονομικό μοντέλο (λαϊκό κεφάλαιο) που υποσχέθηκε. Ο καπιταλισμός (ιδιωτικό κεφάλαιο) το ίδιο, με τη διαρκή έκδοση χαρτονομίσματος, για να φτάσει στο τέλος ένα πακέτο τσιγάρα να στοιχίζει περισσότερο από χίλιες δραχμές. Πληθωρισμός στο "φουλ" δηλαδή. Τώρα δεν έχουν άλλη επιλογή από την αδίστακτη φοροληστεία και τη σταδιακή μας μετάπτωση - όχι μόνο ημών - σε μια ιδιότυπη σοβιετία με δήθεν ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές. Μας υπόσχονται ότι έτσι θα οδηγηθούμε στην ανάπτυξη! Και οπωσδήποτε, κατόπιν εκλογών. Όχι όμως και με κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή.

Τι άλλαζε με τις εκλογές επί σοβιετικού καθεστώτος, τι αλλάζει με τις εκλογές στον ψευδώς λεγόμενο free world? Ό,τι χρήματα εξοικονομούν για άλλοτε άλλο διάστημα οι πολίτες του free world τα χάνουν, έχοντας τώρα να πληρώσουν επιπλέον φόρο για κάθε νέο άνθρωπο που θα γεννιέται. Το παράδειγμα της κινεζικής λαϊκής Δημοκρατίας γίνεται τώρα πρότυπο ανάπτυξης του free world. Εκεί, φαίνεται, δεν βρήκαν μέχρι στιγμής τόπο να βλαστήσουν ο Τρότσκι και ο Μπακούνιν. Το δικό τους έργο έχει ανατεθεί στους γιατρούς και οι Γυναικολόγοι κάνουν αυτό που πρέπει.

Οι δυνάστες του ιδιωτικού κεφαλαίου, αφού κι αυτοί απέτυχαν, ξαναγεμίζουν τα συρτάρια τους με το πληθωρικό χρήμα για να θεραπεύσουν τα δεινά που προκάλεσαν. Δυνάστες όμως είχαν και οι σοβιετικοί, που δεν έμαθαν να στιβάζονται, για 70 χρόνια, πέντε άτομα σε πενήντα τετραγωνικά με τις τσέπες άδειες. Η αναρχοκομμουνιστική πολυαρχία - ας πούμε και κανένα ανέκδοτο - ήξερε και καθόριζε τις ανάγκες των πολιτών της, παρέχοντας στους μισθωτούς γραφιάδες της διαφημιστικής προπαγάνδας τα αυτά προνόμια που δίδει η νυν επικρατούσα καπιταλιστική ολιγαρχία.

Ο αρθρογράφος αναλυτής της θεωρίας των άκρων αποσιωπά τα ανωτέρω, προσβλέποντας στο νέο μαρξιστικό οικονομικό μοντέλο. Τρότσκι και ολίγον από Μπακούνιν, τροφοδοτούν τώρα τη φωτιά στα τζάκια των σαλονιών για να κάψουν το φασιστικό/ναζιστικό βρυκόλακα. Οι σιωνιστές (προ)θερμαίνονται με  τη μαρξιστική ψήφο, η ανάπτυξη έρχεται.


(*)  http://ksipnistere.blogspot.gr/2013/02/blog-post_7311.html όπου και η φωτογραφία.

Μετέωροι

Η διακήρυξη για τη Μασονία από την Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών

Κυκλφόρησε σε Ορθόδοξο Χριστιανικό φύλλο, αλλά και στο Διαδίκτυο, μια νέα διακήρυξη κατά της Μασονίας. Η πρωτοβουλία ανήκει στον μ. Πειραιώς Σεραφείμ και ο αναγνώστης μπορεί να τη διαβάσει στο αναφερθέν έντυπο (δεν γνωρίζω αν είναι η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος") ή να την ακούσει, όπως ο γράφων, στο ιντερνέτ. Δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά, τα οποία θα ήταν ακόμη περισσότερα, αν η ανάρτηση δεν ήταν μόνο ακροαματική. (Αναφέρομαι στους  ακροατές του Διαδικτύου). Ωστόσο, το κείμενο υπάρχει, οπότε μπορούν να δοθούν γραπτώς τα ερωτήματα ή οι παρατηρήσεις.

Εξ όσων μπόρεσα να συγκρατήσω - επαναλαμβάνω, δεν διάβασα την διακήρυξη, αρκέστηκα στην ακρόαση - θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικές, κατά τη γνώμη μου, σημαντικές αντιφάσεις, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

1) Πώς είναι δυνατόν να γράφουμε ορθά τη σχέση του τεκτονισμού με τον οικουμενισμό δεχόμενοι συμπροσευχές ή συλλειτουργίες με ιεράρχες, που αποδεδειγμένα, λόγω και έργω, συντάσσονται με τον οικουμενισμό; Η ευλογία που οι πιστοί δεχόμαστε, όταν κατά τη Θ. Λειτουργία μνημονεύεται οικουμενιστής επίσκοπος, μας αγιάζει ή μας καταδικάζει, ως συμμετέχοντες στον οικουμενισμό, άρα δε, όπως ορθά πάλι επισημαίνει ο π. Θεόδωρος, και στον τεκτονισμό;

2) Αγνοήθηκε να αναφερθεί μέσα στα 20 εδάφια της νέας διακήρυξης για τη μασονία, ότι οι μασόνοι συμπεριλαμβάνουν στη θρησκεία τους οποιονδήποτε συμπεριφέρεται, ακολουθεί, ή διαδίδει συναφή με τα δικά τους ιδεολογικά (φαλκιδευμένα) προτάγματα, όπως π.χ. φιλανθρωπία, αγάπη, δικαιοσύνη, ελευθερία, αλτρουισμός κλπ. Δεν θεωρούν απαραίτητο να χρισθεί επίσημα κάποιος μασόνος, όταν η εν γένει συμπεριφορά του ταυτίζεται πλήρως με τα μασονικά πρότυπα. Μπορεί αυτό να γίνεται μυστικά, όταν ένας βρίσκεται επικεφαλής ενός λαού ή μιας θρησκείας, τούτο όμως δεν γνωστοποιείται. Η μετά θάνατον συγκαταρίθμηση του στις μασονικές δέλτους, μπορεί να επαληθευθεί ή να διαψευσθεί, αφ΄ ενός εκ της μελέτης του βίου του, αφ΄ ετέρου δε από τα γραπτά που μας έχει αφήσει.

3) Εφόσον υπάρχει ανάγκη ποίμανσης στην αντιμετώπιση του τεκτονισμού, θα ήταν χρήσιμο οι ποιμένες να ομολογήσουν δημόσια ότι η Εκκλησία, όπως διαμορφώθηκε μετά το 1924, τέθηκε υπό τον πλήρη έλεγχο της μασονίας και υπό αυτόν τον έλεγχο τελούσα, συλλαμβάνεται αντιφάσκουσα εαυτής. Βρίσκεται υπό μασονικό καθεστώς, το επικρίνει, το κατηγορεί, αλλά παραμένει δέσμια αυτής της κατοχής έχοντας πλέον δυο στρατόπεδα αντιμαχόμενων πιστών. Άλλοτε εορτάζουν οι μεν, άλλοτε οι δε.

Παρά ταύτα, δηλώνει δια των ποιμένων της ότι επιταγή της συνοδικής παραδόσεως είναι να φεύγουμε από τους διαστροφείς της πίστεως. Οι ποιμένες, όμως, παραμένουν υπό το καθεστώς της μασονίας, όπου και το πρόταγμα της ελευθερίας. Αλλά και η ελευθερία, ας μη το λησμονούν, τελεί κάτω από τις (δι)ορισμένες προδιαγραφές και επιταγές του ελευθερο-τεκτονισμού.

Οπότε, το ερώτημα, τι πρέπει να κάνει το ποίμνιο; Που αντιλαμβάνεται καλώς ότι μετεωρίζεται. Θα έδινα την απάντηση, προτιμώ όμως να το αφήσω. Ελπίζω οι "μετεωριζόμενοι την διάνοιαν" να είναι μόνο οι περιγραφόμενοι από τον συγγραφέα του Β΄ Μακκαβαίων (ε΄ 17) και όχι οι ζώντες πιστοί.

Ο αναρχικός πατέρας

Στην Ιουλία με αγάπη

 «Είναι αναρχικός στην ιδεολογία, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τρομοκρατία. Είναι αναρχικός, όπως όλη η οικογένειά μας. Με τρομοκρατία δεν έχει καμία σχέση. Και χθες που τον είδα μου είπε: Δεν πιστεύω να με έχουν συνδέσει με τους Πυρήνες;».

Αυτά δήλωσε ο πατέρας ενός των συλληφθέντων της διπλής ληστείας στο Βελβεντό Κοζάνης.

Με τρομοκρατία δεν έχει καμιά σχέση, να, όμως, που βρέθηκε μπλεγμένος με ληστεία. Διότι όλοι οι αναρχικοί, συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειας του αγιογράφου (!) Μπαρζούκου, έχουν ασμένως και εντελώς επιπόλαια, δεχθεί το δόγμα της αναρχίας : Τη βίωση της απόλυτης ελευθερίας. Η οποία δεν αποκλείει τις ληστείες τραπεζών, όταν οι λόγοι της "απαλλοτρίωσης", δηλαδή της ληστείας, είναι υπέρ του λαού.

Δεν έθεσαν οι γονείς ποτέ στον εαυτό τους το ερώτημα για ποια ελευθερία αγωνίζονται και ποια αναρχία επιδιώκουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους. Ελευθερία, και μάλιστα απόλυτη, είναι η εν Χριστώ ελευθερία, που μας ελευθέρωσε από τα δεσμά της αμαρτίας. Δηλαδή, της δουλείας στην αμαρτία.

Και ως προς την αναρχία, ούτε καν σκέφθηκαν ποια είναι εκείνη η αρχή την οποία επιδιώκουν. Η άναρχος αρχή είναι η δίχως αρχή και τέλος Αρχή, την οποία προσπαθούν να μιμηθούν άγαρμπα, αδέξια και εν στρεβλώσει δαιμονική, όσοι δέχθηκαν και δέχονται τα φιλοσοφικά προτάγματα των φιλοσόφων πατέρων της αναρχίας. Τυχαίνει κάποτε να είναι και γονείς.

Μας λένε, φευ, και μας διδάσκουν τα τελευταία σαράντα χρόνια, ότι πρέπει να βρισκόμαστε μονίμως σε επαναστατική διέγερση. Ο ένας επαναστάτης να τρώει τον άλλο επαναστάτη, όταν ο τελευταίος έχει γίνει εξουσία, ώστε να έχουμε πάντα, διαρκώς, μια νέα επανάσταση.

Φαύλος ο κύκλος, δηλαδή, συνήθως μέσα σε λουτρό αίματος. Και από πάνω, η βίωση της απόλυτης ελευθερίας. Πότε; Όταν αρχίζουμε σιγά-σιγά να αντιλαμβανόμαστε ότι ο άλλος μας αποκλείει αυτό το βίωμα. Τον καθαρίζουμε, κι έτσι αισθανόμαστε την απόλυτη ελευθερία! Και παρακάτω, όσοι συνειδητοποιούν ότι γι΄ αυτούς η επανάσταση τέλειωσε, αφού την έκαναν, έρχονατι οι επόμενοι και τους ξεπαστρεύουν.

Αυτά τα σκέφθηκε η οικογένεια Μπαρζούκου, που δηλώνει υπερήφανα ότι όλα τα μέλη της είναι αναρχικοί; Μάλλον όχι. Διότι την δίδαξαν - δεν αποκλείεται και οι άμβωνες - ότι ο μεγαλύτερος αναρχικός ήταν ο Χριστός. Ήταν βεβαίως και μαρξιστής.

Μετέωροι

Η διακήρυξη για τη Μασονία από την Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών

Κυκλφόρησε σε Ορθόδοξο Χριστιανικό φύλλο, αλλά και στο Διαδίκτυο, μια νέα διακήρυξη κατά της Μασονίας. Η πρωτοβουλία ανήκει στον μ. Πειραιώς Σεραφείμ και ο αναγνώστης μπορεί να τη διαβάσει στο αναφερθέν έντυπο (δεν γνωρίζω αν είναι η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος") ή να την ακούσει, όπως ο γράφων, στο ιντερνέτ. Δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά, τα οποία θα ήταν ακόμη περισσότερα, αν η ανάρτηση δεν ήταν μόνο ακροαματική. (Αναφέρομαι στους  ακροατές του Διαδικτύου). Ωστόσο, το κείμενο υπάρχει, οπότε μπορούν να δοθούν γραπτώς τα ερωτήματα ή οι παρατηρήσεις.

Εξ όσων μπόρεσα να συγκρατήσω - επαναλαμβάνω, δεν διάβασα την διακήρυξη, αρκέστηκα στην ακρόαση - θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικές, κατά τη γνώμη μου, σημαντικές αντιφάσεις, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

1) Πώς είναι δυνατόν να γράφουμε ορθά τη σχέση του τεκτονισμού με τον οικουμενισμό δεχόμενοι συμπροσευχές ή συλλειτουργίες με ιεράρχες, που αποδεδειγμένα, λόγω και έργω, συντάσσονται με τον οικουμενισμό; Η ευλογία που οι πιστοί δεχόμαστε, όταν κατά τη Θ. Λειτουργία μνημονεύεται οικουμενιστής επίσκοπος, μας αγιάζει ή μας καταδικάζει, ως συμμετέχοντες στον οικουμενισμό, άρα δε, όπως ορθά πάλι επισημαίνει ο π. Θεόδωρος, και στον τεκτονισμό;

2) Αγνοήθηκε να αναφερθεί μέσα στα 20 εδάφια της νέας διακήρυξης για τη μασονία, ότι οι μασόνοι συμπεριλαμβάνουν στη θρησκεία τους οποιονδήποτε συμπεριφέρεται, ακολουθεί, ή διαδίδει συναφή με τα δικά τους ιδεολογικά (φαλκιδευμένα) προτάγματα, όπως π.χ. φιλανθρωπία, αγάπη, δικαιοσύνη, ελευθερία, αλτρουισμός κλπ. Δεν θεωρούν απαραίτητο να χρισθεί επίσημα κάποιος μασόνος, όταν η εν γένει συμπεριφορά του ταυτίζεται πλήρως με τα μασονικά πρότυπα. Μπορεί αυτό να γίνεται μυστικά, όταν ένας βρίσκεται επικεφαλής ενός λαού ή μιας θρησκείας, τούτο όμως δεν γνωστοποιείται. Η μετά θάνατον συγκαταρίθμηση του στις μασονικές δέλτους, μπορεί να επαληθευθεί ή να διαψευσθεί, αφ΄ ενός εκ της μελέτης του βίου του, αφ΄ ετέρου δε από τα γραπτά που μας έχει αφήσει.

3) Εφόσον υπάρχει ανάγκη ποίμανσης στην αντιμετώπιση του τεκτονισμού, θα ήταν χρήσιμο οι ποιμένες να ομολογήσουν δημόσια ότι η Εκκλησία, όπως διαμορφώθηκε μετά το 1924, τέθηκε υπό τον πλήρη έλεγχο της μασονίας και υπό αυτόν τον έλεγχο τελούσα, συλλαμβάνεται αντιφάσκουσα εαυτής. Βρίσκεται υπό μασονικό καθεστώς, το επικρίνει, το κατηγορεί, αλλά παραμένει δέσμια αυτής της κατοχής έχοντας πλέον δυο στρατόπεδα αντιμαχόμενων πιστών. Άλλοτε εορτάζουν οι μεν, άλλοτε οι δε.

Παρά ταύτα, δηλώνει δια των ποιμένων της ότι επιταγή της συνοδικής παραδόσεως είναι να φεύγουμε από τους διαστροφείς της πίστεως. Οι ποιμένες, όμως, παραμένουν υπό το καθεστώς της μασονίας, όπου και το πρόταγμα της ελευθερίας. Αλλά και η ελευθερία, ας μη το λησμονούν, τελεί κάτω από τις (δι)ορισμένες προδιαγραφές και επιταγές του ελευθερο-τεκτονισμού.

Οπότε, το ερώτημα, τι πρέπει να κάνει το ποίμνιο; Που αντιλαμβάνεται καλώς ότι μετεωρίζεται. Θα έδινα την απάντηση, προτιμώ όμως να το αφήσω. Ελπίζω οι "μετεωριζόμενοι την διάνοιαν" να είναι μόνο οι περιγραφόμενοι από τον συγγραφέα του Β΄ Μακκαβαίων (ε΄ 17) και όχι οι ζώντες πιστοί.

Ο ΕΟΜ καλείται να αποδείξει τις αξιακές αρχές ελευθερίας και δημοκρατίας που προασπίζει

Η ολοκληρωτική, φασιστική και ναζιστική, δημοκρατία της Νέας Τάξης που αποκτήσαμε κατόπιν επεξεργασίας στα Δυτικά πανεπιστήμια της ελευθερίας και της ψήφου, έχει εγκαταστήσει σε καίρια σημεία τους νέους "γκαουλάϊτερ". Ένας εξ αυτών είναι και ο κατ΄ ευφημισμό "εθνικός" οργανισμός μεταμοσχεύσεων" (ΕΟΜ). Ο οποίος κατά καιρούς εκδίδει ανακοινώσεις, προκειμένου να βάζει σε τάξη κάποιες ασαφείς, αόριστες, ενίοτε δε και δυσφημιστικές ειδήσεις ή πληροφορίες, που παραπλανούν την Κοινή Γνώμη για τις μεταμοσχεύσεις. Προκαταβολικά σημειώνω, αν κατηγορηθώ ότι αποκαλώ αυθαίρετα νεοφασιστική και νεοναζιστική τη Νέα Τάξη και "γκαουλάΙτερ" τους εδώ εκπροσώπους της, εν οις και οι άνθρωποι του ΕΟΜ, ας φροντίσουν έμπρακτα να με διαψεύσουν, αφού προηγουμένως διαβάσουν αυτά που ακολουθούν. Να είναι βέβαιοι ότι θα άρω αυτούς τους χαρακτηρισμούς και ότι θα τους τοποθετήσω στο βάθρο που τους αξίζει

Πολλές από αυτές τις πληροφορίες συμβαίνει να μην είναι ανώνυμες, όπως βλέπουμε να γίνεται συχνά τώρα με το Διαδίκτυο και την κυριαρχία της ανωνυμίας. Είναι επώνυμες και φυσικά συνεπείς στη δημοκρατικότητα, την οποία έχει σαν δόγμα της η νεοφασιστική και νεοναζιστική δημοκρατία της Νέας Τάξης (κατόπιν επεξεργασίας στα Δυτικά πανεπιστήμια).
Κατηγορεί, άλλοτε έμμεσα και κάποτε άμεσα, όσους είναι αντίθετοι στους σχεδιασμούς που εφαρμόζει και δια ψήφου - εδώ χρειάζεται θαυμαστικό ! - επιβάλλει. Εξ αυτών, μεταξύ πολλών άλλων, είναι και ό,τι αφορά στις λεγόμενες μεταμοσχεύσεις. Έχει εγερθεί, μέσα από αυτό τον ίδιο το χώρο όπου προέκυψαν ή ανακαλύφθηκαν, παγκόσμιος προβληματισμός για το κατά πόσον αυτού του είδους οι θεραπευτικές ιατρικές πράξεις είναι νόμιμες ή έκθεσμες. Παράδοξα όμως, και κατά παράβαση των ελεύθερων και δημοκρατικών αρχών, που διέπει τον επιστημονικό κόσμο, δεν είδαμε ποτέ να αναπτύσσεται αυτή η προβληματική, ώστε να αποτελέσει αφορμή διενέργειας ιατρικών συνεδρίων, συμποσίων και τα τοιαύτα.

Με αυτές τις παρατηρήσεις, θέτουμε το εξής ερώτημα στον κατ΄ ευφημισμό εθνικό οργανισμό μεταμοσχεύσεων, κάνοντας υποχρεωτικά μια μικρή παρένθεση σχετικά με αυτό το "κατ΄ ευφημισμό εθνικός". Οι μεταμοσχεύσεις διενεργούνται σε παγκόσμιο επίπεδο και οι δωρητές των οργάνων κατ΄ ουδένα λόγο οφείλουν να προσδιορίζονται εθνικά. Αν ήταν συνεπείς οι άνθρωποι του ΕΟΜ όφειλαν αυτό να το τονίζουν. Στο ερώτημα τώρα.

Αφού εμείς εδώ εξακολουθούμε ακόμα να κάνουμε χρήση του όρου "εθνικός" και δοθέντος ότι τα δημοκρατικά και ελεύθερα φρονήματα μας χαρακτηρίζουν όλους, μήπως μπορεί να μας απαντήσει ο ΕΟΜ γιατί ποτέ μέχρι τώρα, δεν έχει φροντίσει να γίνει μια επιστημονική συνάντηση σε επίπεδο Συνεδρίου, ώστε να ακουστούν τα επιχειρήματα της μιας πλευράς, αλλά και οι απόψεις της άλλης; Κάτι τέτοιο δεν προτείνουμε να γίνει κεκλεισμένων των θυρών, όπως συνήθως γίνονται οι διαβουλεύσεις του ΕΟΜ. Να γίνει ενώπιον δημοσιογράφων και ακροατηρίου, ώστε οι πληροφορίες που θα δοθούν στην Κοινή Γνώμη να μην είναι όπως οι ανώνυμες - παραπληροφορίες κατά τον ΕΟΜ - του Διαδικτύου. Δημοκρατικά συνεπές δεν είναι να παρέχουμε το δικαίωμα του να λέει έκαστος ό,τι θέλει για ένα ζήτημα παγκοσμίων διαστάσεων και από την άλλη, οι δια της ψήφου εκλεγμένοι, να συστήνουν "εθνικούς οργανισμούς μεταμοσχεύσεων" ψηφίζοντας νόμους, τους οποίους έχουν προηγουμένως υπαγορεύσει στους επικεφαλής διορισμένους αυτών των υποτιθέμενων "εθνικών" οργανισμών.

Αν οι κύριοι του ΕΟΜ θέλουν να φέρουν επάξια τους επιστημονικούς τίτλους που έχουν, αλλά και να αποδειχθούν ευγενείς τιμητές των περί δημοκρατίας και ελευθερίας αρχών και θεσμών, ας πάρουν επιτέλους αυτή την απόφαση δίνοντας ένα τέλος στα μυθεύματα, που έχουν να κάνουν με κίτρινη δημοσιογραφία, παραπλάνηση του κοινού, ανεπαρκή ενημέρωση και ότι άλλο σχετίζεται με τη δυσφήμιση αυτού που λέγεται "δώρο ζωής".

Οι ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν

Αυτοί οι βράχοι, αυτή η θάλασσα, είναι της Κύπρου. Πολλοί πέρασαν, λεηλάτησαν, σκότωσαν, όμως παρέμεινε και παραμένει γη ελληνική με λόγο ελληνικό

"Η μπάλα βρίσκεται στην περιοχή των Ιρανών. Σε ό,τι μας αφορά, έχουμε κάνει και συνεχίζουμε να κάνουμε πραγματικές προσπάθειες για να φθάσουμε σε μια διπλωματική επίλυση των ανησυχιών της διεθνούς κοινότητας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα", δήλωσε ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο σε συνέντευξη στη γαλλική εφημερίδα Φιγκαρό.

Απύθμενο το θράσος, απίστευτη η αλαζονία, δυσθεώρητη η έπαρση του vice president της πλανηταρχίας.

Ποιός του έδωσε το δικαίωμα να μιλεί εξ ονόματος της διεθνούς κοινότητας και πώς νομίζει ότι έχει αυτό το διαγνωστικό τάλαντο να μαντεύει, αλλά και να διερμηνεύει σε παγκόσμια κλίμακα, τις ανησυχίες μας;

Ανησυχίες όντως έχει η διεθνής κοινότης. Αυτές όμως προέρχονται από τα ασύστολα ψεύδη της πλανηταρχίας και τα στυγερά εγκλήματα που διαπράττει. Εγκλήματα που δυστυχώς δεν διώκονται και ευθύνονται για το θάνατο εκατομμυρίων Ιρακινών και πολλών άλλων.

Τα πυρηνικά του Σαντάμ Χουσεΐν, για τα οποία ανησυχούσε πάλι η διεθνής κοινότης, τότε δια στόματος του γερακιού που ελέγετο Κόλιν Πάουελ, δεν βρέθηκαν ποτέ και η διεθνής κοινότης, είδε μετά λύπης να παραμένουν ατιμώρητοι οι ψευδόμενοι εγκληματίες και αλίμονο, πλανητάρχες.

Ατιμώρητοι παραμένουν βέβαια και άλλοι, ήσσονος σημασίας ψεύτες, που παραπλανούν ένα λαό υποσχόμενοι ότι "λεφτά υπάρχουν", για να τους ρίξουν στο τέλος στην εξαθλίωση της ανεργίας, στη ληστεία των εισοδημάτων τους, τέλος δε στην υποδούλωση της γης τους και των ανθρώπων της. Και αυτοί, φευ, παραμένουν ατιμώρητοι, το χειρότερο δε, τους παραχωρούνται πανεπιστημιακές έδρες για να διδάσκουν φοιτητές! Προφανώς, με ποιο έξυπνο τρόπο μπορούν ένα έγκλημα να το μετονομάσουν έργο αγαθό, προς κατάπαυση των διεθνών ανησυχιών.

Αυτά τα βλέπει η διεθνής κοινότης και τα καταγράφει. Όπότε, μη νομίζει ο κύριος vice president της πλανηταρχίας ότι απευθύνεται σε ηλίθιους. Απευθύνεται σε νοήμονες, οι οποίοι αγανακτούν με όλες αυτές τις ψευτιές και ετοιμάζουν την αντίστασή τους.

Ασφαλώς, οι αχθοφόροι της πλανηταρχίας θα ονομάσουν νεοναζί, φασίστες, φονταμενταλιστές, ή ότι άλλο σκεφθούν, όσους λόγω ή έργω πρόκειται να τους αντιμετωπίσουν. Η αλήθεια όμως δεν έχει χρώμα. Είναι φως που λάμπει και σκοπό είχε, έχει και θα έχει, να φέρνει στην επικαιρότητα όσα εγκλήματα έγιναν και γίνονται εν ονόματι, δήθεν, των ανησυχιών της διεθνούς κοινότητας. Ο χρόνος δεν θα τα εξαλείψει και ας μη νομίζουν ότι θα τον έχουν για πάντα σύμμαχο.

"ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι"

Με αφορμή την παρουσία του Μητροπολίτη Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου στην κηδεία του στρατηγού Ν. Ντερτιλή ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση, όπου διαβάσαμε :

"Η αμφισβήτηση και αναμόχλευση της ιστορίας, με σκοπό τη δημιουργία εμφυλιοπολεμικού κλίματος και οπισθοδρόμησης, καθώς και ρεύματος υπέρ της φασιστικής-ναζιστικής ιδεολογίας, βρίσκει απέναντί της όλη την τοπική και ελληνική κοινωνία"
Επ΄ αυτών κρίνουμε απαραίτητο να γράψουμε τα κάτωθι

- Η αμφισβήτηση είναι προνόμιο των αναρχοαυτόνομων κομμουνιστών. Αυτοί τη γέννησαν, αυτοί την εκμεταλλεύτηκαν, αυτή την διέδωσαν.

- Η αναμόχλευση της Ιστορίας είναι κι αυτή προνόμιο των αναρχοαυτόνομων κομμουνιστών. Αυτοί πρώτοι εισηγήθηκαν τη μελέτη (αναμόχλευση) της Ιστορίας με βάση τον ιστορικό υλισμό.

- Η δημιουργία εμφυλιοπολεμικού κλίματος εφευρέθηκε και αυτή από τους κομμουνιστές και οι Ρώσοι άρχισαν να σφάζονται μεταξύ τους.

- Η οπισθοδρόμηση έγινε το απεχθές σύμβολο της κομμουνιστικής ιδεολογίας προς άγραν αφελών. Υπόσχονταν πρόοδο, αλλά πισωγύριζαν στα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου, γνώρισμα του οποίου είναι η αδελφοκτονία. Ο υψωθείς επί αιμάτων Μαρξ, ευμενώς εδέχετο το αίμα των θυσιαζομένων ρεβιζιονιστών ή οποιουδήποτε θεωρουμένου συνεργάτη των καπιταλιστών

- Το ρεύμα της φασιστικής-ναζιστικής ιδεολογίας διαπότιζε μέχρι μυελού οστέων τους μαρξιστές. Ήταν ο διαρκής εφιάλτης που τους έκοβε τον ύπνο. Ήταν όπως το "Ένα μαχαίρι" του ποιητή, όπου λέει :

Ετούτο το μαχαίρι, εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το `χει ζώσει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το `χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει

Άλλοι ξέσπαγαν βρίσκοντας προδότες, έτεροι όμως δεν άκουγαν τον ποιητή ...

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου

... και τόστρεφαν στον εαυτό τους.

Η τοπική και η ευρύτερη ελληνική κοινωνία δεν έχει πια "μικρά στιλέτα στη ζώνη της σφιγμένα". Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ας διαβάσει πάλι τον ποιητή Ν. Καββαδία.

Μαύρο ράσο και Χρυσή Αυγή

Μετά τον ευρωπαίο επισκέπτη, που ήρθε να μας ελέγξει για την κατάσταση που επικρατεί με τους φυλακισμένους ή στεγασμένους λαθραίους, αλλά και για την εμφάνιση στο πολιτικό μας προσκήνιο της Χρυσής Αυγής, οι έμμισθοι γραφιάδες και τηλεπαρουσιαστές ανέλαβαν τα νέα τους καθήκοντα. Επανήλθαν να μας εξευγενίσουν, να μας εκπολιτίσουν μαθαίνοντάς μας γράμματα, ιδέες και άγνωστες λέξεις. Ένας εξ αυτών, ο κ. Γιάννης Καψής, έκανε έναν απολογισμό μετά από την επτάμηνη βεβήλωση, κατ΄ αυτόν, από τη Χρυσή Αυγή του "ναού" της Δημοκρατίας και έγραψε :

"Τους τραμπούκους (σ.σ. της Χρυσής Αυγής) δεν τους νικάς με ξύλο. Εκεί υπερτερούν. Τους νικάς με Γράμματα, Ιδέες και Πολιτισμό. Λέξεις άγνωστες για αυτούς"
για να εισπράξει τα ακόλουθα.

Από το ΄74 και μετά δεν είχαμε τραμπούκους; Βεβαίως είχαμε, αλλά με διαφορετικό στιλ. Άλλάξε, λοιπόν, το στίλ όμως "τραμπουκισμός αλά μάγκας και γκομενιάρης", παρέμεινε ίδιος. Ο Αντρέας ήταν το πρότυπο του νέου είδους, που ανέδειξε σε υπουργούς όλους τους πρώην σύντροφους αφισοκολλητές. Η αυθάδεια και η αφισορύπανση, με τα συνοδά συνθήματα στους τοίχους, έγιναν ο νέος πολιτισμός μας. Ιδέες και γράμματα ένα με τα ντουβάρια, μάθαμε τις άγνωστες λέξεις!

Ο πολιτισμικός μεσαίωνας του φασισμού, με δημοκρατικό μανδύα, ανακαλύπτει τώρα έναν αντίπαλο και του φορτώνει τις δικές του απάτες, επειδή ξηλώθηκαν κάποιοι πάγκοι (με λαθραία ή κλεμμένα) από λαθρομετανάστες.

Ο φασιστοναζισμός δεν βλάστησε ποτέ στη χώρα μας με μόνη βεβαίως εξαίρεση το δημοκρατικό (!!!) ΚΚΕ. Αυτό δεν υπήρξε ποτέ φασιστικό κόμμα και οι πολιτικοί σύντροφοι, από δεξιά, κέντρο και ζερβά, τα πήγαιναν μια χαρά μαζί του. Στημένο το σιωνιστικό παιγχνίδι στο δημοκρατικό θέατρο του κατ΄ επίφαση δημοκρατικού Κοινοβουλίου.

Τώρα λοιπόν που ξεπήδησε η Χρυσή Αυγή, άρχισαν να θυμούνται σβάστιγες και ναζιστικούς χαιρετισμούς, ή  τα μυστικά της Θούλης και των Ρούνων. Λέξη άγνωστη, μα προσφιλής, ήταν γι΄ αυτούς το "σύντροφε" και καθόλου δεν τους ενοχλούσαν οι σημαίες με τα σφυροδρέπανα. Αυτά δεν τους θύμιζαν φασιστοναζισμό. Το ΚΚΕ πληρούσε όλους τους δημοκρατικούς όρους του παιγχνιδιού ανεξάρτητα από τη φρασεολογία και τα σφυροδρέπανα!

Τώρα τους ενοχλούν οι φασιστικοί χαιρετισμοί, ή ακόμη και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Το περισσότερο είναι όμως  τα χρυσαυγίτικα μαύρα μπλουζάκια. Ίσως, γιατί συνειρμικά τους οδηγούν στο ράσο και στο καλογερίστικο ένδυμα. Φοβούνται και έχουν δίκιο. Αυτά θα τους διαλύσουν.

Μεταμοσχεύσεις, η υπέρτατη προσφορά, υπέρτατη βλασφημία

Ο μητροπολίτης Ιγνάτιος Βόλου κλήθηκε, πάλι, από τα μέσα της παραπλάνησης να σχολιάσει τα ρατσιστικά φαινόμενα μέσα στους κόλπους της εκκλησίας (περίπτωση μ. Αμβρόσιου στην κηδεία Ν. Ντερτιλή) και άλλα. Εξ αυτών ήταν και οι μεταμοσχεύσεις (εγγύς γαρ ο καιρός της εφαρμογής του νόμου της εικαζόμενης συναίνεσης), όπου ακούσαμε :

"Γιὰ μᾶς σημασία ἔχει νὰ ὡριμάσουν πράγματα και νὰ πιστέψουμε τί σημαίνει προσφορά ... θέλουμε ὁ ἄνθρωπος νὰ προσφέρεται καὶ  νὰ προσφέρει οἰκειοθελῶς. Καὶ ὄχι οὐσιαστικὰ νὰ πᾶμε σ’ ἕνα ἐξαναγκασμό"

Αυτά είπε, αλλά δεν παρέλειψε να τονίσει ότι ενώ - "και λυπᾶμαι ποὺ τὸ λέγω" - οι γιατροί έχουν αντιστάσεις ως προς τον λεγόμενο εγκεφαλικό "θάνατο", "εμείς οι θεολόγοι εἴμασταν και παραμένουμε, θὰ ἔλεγε κανείς, θετικοί σ’ αὐτὴ τὴν ὑπέρτατη προσφορὰ κι ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας"

Ταιριάζει εδώ να του πούμε το "ευρέθην τοις εμέ μη ζητούσι, εμφανής εγενόμην τοις εμέ μη επερωτώσι". Καμιά φορά οι γιατροί ξέρουν καλύτερα τη θεολογία από τους κατά δήλωσιν και κατά σχήμα θεολόγους!

Ποια όμως είναι αυτή η υπέρτατη προσφορά κι αγάπη προς τον συνάνθρωπο; Είναι η, κατά κακή και βλάσφημη απομίμηση, θυσία του Θεανθρώπου. Οι δωρητές προσφέρουν τα όργανά τους για να δώσουν ζωή "και περισσόν ζωής" σε άλλους ασθενείς.

Ωραία! Θα πρέπει όμως να πει κάποιος, σ΄ αυτόν τον κατά δήλωση και σχήμα θεολόγο, ότι η προσφορά ζωής εκ μέρους της θυσίας του Κυρίου, έγινε κατόπιν προδοσίας με κατάληξη την Σταύρωση. Το ιερατείο Τον έκρινε ένοχο θανάτου και ο όχλος κραύγαζε "το αίμα αυτού εφ΄ ημάς και επί τα τέκνα ημών".

Αν λοιπόν η προσφορά θυσίας και αγάπης προς τον πλησίον δηλώνεται με την εκούσια και συνειδητή προθανάτια δωρεά, ή την εικαζόμενη συναίνεση, τούτο σημαίνει ότι, πρώτον, υπάρχει προδοσία, δεύτερον, υπάρχει ιερατείο που αποφασίζει τη θανατική ποινή, και τρίτον, ότι υπάρχει η προϊσταμένη αρχή : Αυτή που έπλυνε στο τέλος τα χέρια της με νερό, εικάζοντας το γνωστό "αθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε"

Ας μας πει λοιπόν ο μ. Ιγνάτιος Βόλου, η "ουρά" του μακαρίτη Χριστόδουλου, σε ποιους πέφτει ο ρόλος της προδοσίας, ποιο το ιερατείο της θεοκτονίας και τέλος, ποια η προϊσταμένη αρχή, που ξεπλένει τα βρώμικα χέρια της με το νόμο της εικαζόμενης συναίνεσης.

Την μίμηση της θυσίας του Κυρίου την έχουμε με τους δωρητές. Ποιος όμως μιμείται τους προδότες, ποιοι το ιερατείο της υποκρισίας και του ψεύδους, ποιοι και οι σταυρωτές, αυτό θα περιμένουμε - σειρά έχουμε  τώρα εμείς να γράψουμε ότι λυπόμαστε - να το ακούσουμε από τον μ. Ιγνάτιο Βόλου. Σε ποιους αναλογούν οι ρόλοι αυτοί;  Θα μας το πει ή να το γράψουμε εμείς; Διότι, πλέον, είναι ώριμα τα πράγματα.

Ο εκπαιδευτής, τα κυνηγόσκυλα και οι λαγοί.

Μνήμη στρατηγού Ν. Ντερτιλή

 Αυτός ο άνθρωπος πέθανε στις φυλακές ύστερα από 39 χρόνια φυλάκισης, μετά από καταδίκη του σε ισόβια για τη συμμετοχή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1974. Η δημοκρατία νίκησε, η χρεοκοπία θριάμβευσε.  

Με αφορμή το θάνατο του στρατηγού Νικόλαου Ντερτιλή αμολήθηκαν πάλι τα κυνηγόσκυλα για να βγάλουν λαγούς. Βγήκαν και βρήκαν δύο. Ο ένας λαγός ήταν η Χρυσή Αυγή και ο άλλος λαγός η συστημική ηγεσία του ΚΚΕ με τις συνιστώσες του : Σύριζα και μακρύς ο κατάλογος, τι να τα γράφουμε;

Τα κυνηγόσκυλα έχουν πάντα τον εκπαιδευτή τους και αυτός μας είπε, πάλι, ότι οι δυο λαγοί που έβγαλαν τα "κυνηγάρικα" ήταν πανομοιότυποι, κόκκινο με αποχρώσεις του μαύρου ο ένας, μαύρο με αποχρώσεις του κόκκινου ο άλλος. Κάτι σαν να έχουμε στο ίδιο τρένο μέσα οπαδούς του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, να πλακώνονται στο ξύλο, η εξέδρα να γεμίζει, τα αφεντικά γηπέδων, τρένων, ομάδων και λιβαδιών, να βγάζουν λεφτά.

Ο εκπαιδευτής πάντως δεν μας τα είπε καλά. Η ιστοριούλα με τους δίδυμους "λαγούς" και τους οπαδούς, που παίζουν ξύλο μέσα στο ίδιο τρένο, κάπου δεν κολλάει. Διότι το γήπεδο, το τρένο και ο κυνηγότοπος, έχουν πράσινο έδαφος : Πράσινο το τερέν, πράσινο το τρένο, πράσινο και το λιβάδι, όπου τα κυνηγόσκυλα έβγαλαν τους λαγούς.

Αν, τώρα, το γράφαμε αυτό διαφορετικά και στη θέση του πράσινου χρώματος βάζαμε κάτι άλλο, κάτι πιο σύγχρονο, τότε θα ήταν καλό να βάζαμε τη λέξη "σοσιαλιστικό" : το τρένο, το τερέν, το λιβάδι, αλλά και ο εκπαιδευτής των "κυνηγάρικων". Ο οποίος με την ισοπεδωτική του γραφίδα, τύπου "τι χρυσαυγίτες, τι κουκουέδες", δεν μας λέει και τι προτείνει πέρα από τα γνωστά αυτό-οργανωτικά και λοιπά αριστερά επαναστατικά κατά της νεοφασιστικής μας κατάληψης από τους εξουσιαστές δωσίλογους. και τους δήθεν αντιεξουσιαστές "λαγούς".

Πάντως, ας πληροφορήσουμε τον εκπαιδευτή, αφού δεν μας το είπε, ένας από τους δυο λαγούς που έβγαλαν τα κυνηγόσκυλα γλύτωσε. Δεν τον κατασπάραξαν τα σκυλιά του. Έμεινε στο τέλος χωρίς το έπαθλο, τα εκπαιδευμένα έφαγαν το θήραμα, η Χρυσή Αυγή του στέλνει χαιρετίσματα.-