Αμαρτίαι έθνη ελαττωνούσι

Μήνυμα προωθημένο :

 Αγαπητοί μας χριστιανοί, περι της δίκης του επαίσχυντου Mega Channel για την προβολή της αντίχριστης και βλασφημότατης ταινίας "Κώδικας da Vinci",  σας πληροφορούμε ότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω χρόνου (καθυστέρησαν οι προγραμματισμένες προηγούμενες δίκες) και θα γίνει περι τον Ιούνιο του 2010. Μέχρι τότε απ' ότι πληροφορούμαστε, άλλο δικαστήριο, ποινικό, θα γίνει για το ίδιο θέμα για το ίδιο επαίσχυντο κανάλι, τον Μάρτιο του 2010.
           
Μετα τις εορτές ας κάνουμε ο καθένας μας τον αγώνα μας, θερμή προσευχή και κάποια νηστεία για να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι. Παράλληλα ας κινητοποιήσουμε τους πάντες να αντιδρούν προς τις βλασφημίες με έντονο, εντονότατο τρόπο. Διότι οι αμαρτίες λιγοστεύουν και εξαλείφουν τα έθνη κατα την Γραφήν! Πόσο μάλλον οι φρικτότερες αμαρτίες, οι βλασφημίες των θείων!
         
Είναι αξιέπαινοι και αξιόμισθοι όσοι με οποιονδήποτε τρόπο προώθησαν είτε με e-mail είτε μέσω των δικών τους ιστοσελίδων και ιστολογίων το σοβαρότατο αυτό θέμα. Ο Κύριος να τους δώσει κατα τον κόπο και τον ζήλο τους!
 Ας τους μιμηθούμε όλοι μας!

Συμπληρωματικό στο "Χριστούγεννα και ο άθλος των Νεοορθδόξων"

Μου ετέθη το ερώτημα "από πού βγάζω το συμπέρασμα ότι οι αναγκαιότητες αίρονται δια των σαρκικών μίξεων" από το άρθρο του Χρ. Γιανναρά. Θεωρήθηκαν μάλιστα "λογικό άλμα" αυτά που έγραψα. Ιδού λοιπόν η απάντηση:

Προς τον κύριο Μ :

"Εγώ είμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή" και αλλού: "(και) γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς".

Ο Χριστός αυτοπροσδιορίζεται ως "η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Δεν αυτοπροσδιορίζεται πουθενά ως σχέση, μας ζητά δε να μείνουμε "εν τω λόγω τω εμώ", και όχι να συνάψουμε σχέση, αν θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια. Άλλο η εμμονή και έτερον η σχέση "εν τω λόγω τω εμώ". Άλλο η εμπειρία της εμμονής και διαφορετκή η εμπειρία της σχέσης. Η εμμονή αυτοπροσδιορίζεται ως εμμονή ενώ η σχέση ετεροπροσδιορίζεται, αν βάλουμε και την εμμονή μέσα, ως εμμονή-σε-σχέση. Επομένως, άλλο να αυτοπροσδιορίζεσαι και άλλο να ετεροπροσδιορίζεσαι.

Ο Γιανναράς και η περί αυτόν αιρετική ομήγυρη δεν έχουν νουν να καταλάβουν. Αναγορεύουν τη σχέση ως οδο, αλήθεια και ζωή. Θέλουν τη σχέση, όχι όμως προς το αληθεύειν. Τη θέλουν προς το ελευθερούσθαι. Πλανεμένοι καθώς είναι, νομίζουν ότι μπορούν αυτοί να γίνουν "η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Αλλά φέρνουν και σπέρνουν καταστροφή. Τη διαστροφή της Ορθοδοξίας, το ανελέητο γκρέμισμα της Εκκλησίας.

Όποιος εμμένει "εν τω λόγω τω εμώ", γίνεται κι αυτός κατά χάριν οδός, αλήθεια και ζωή. Η κατά χάριν θέωση του ανθρώπου δεν απορρέει από σχέση. Έπεται της εμμονής στα ορθά Δόγματα, και ο χαριτωμένος άνθρωπος δεν μιλεί για σχέση. Ούτε ποιεί σχέση αγάπης, χάριν της ελευθερίας.

Αλλά για ποιά ελευθερία κόπτεται η παρασυναγωγή Γιανναρά; Ο στίχος Ιω. η΄ 32 (: και γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς) παραπέμπει στο στίχο η΄ 34: "πώς συ λέγεις ότι ελεύθεροι γενήσεσθε; απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς, αμήν αμήν λέγω υμίν ότι πάς ο ποιών την αμαρτίαν δούλός εστι της αμαρτίας".

Παραλείπω τις άλλες παραπομπές του στίχου Ιω. η΄ 32, όπου διερμηνεύονται το "γνώσεσθε" (σημ. ο δεστραμμένος νους των νεοορθοδόξων ταυτίζει τη γνώση με την ερωτική μίξη), η "αλήθεια" και το "υμάς", για να πώ ότι: Η αλήθεια που ελευθερώνει, είναι εκείνη που δεν ποιεί την αμαρτία, δηλαδή τη σχέση, άρα το προπατορικό αμάρτημα. Η σχολή Γιανναρά το εξαγιάζει. Εδώ όμως όχι απερίφραστα, όπως αλλού. Προτιμά να αναφερθεί σε "σχέση" αφήνοντας αιωρούμενο, αν το κορύφωμα ελευθερίας (αγάπη-ελευθερία) που καθορίζει αυτό που είναι Θεός (σημ. Μπράβο του!) σημαίνει και εμπειρική "αγαπητική"(sic) μίξη. Αυτό πρακτικά λέγεται ερωτική μίξη ή μήπως κάνω λάθος αγαπητέ κύριε Μ... ;

Τα Χριστούγεννα και ο Νεοορθόδοξος άθλος

Γράφει ο "πατριάρχης" της νεοορθοδοξίας (*): "Και «αθανασία» δεν σήμαινε απεριόριστη παράταση του βίου ή κάποιαν άσαρκη συνέχιση της ύπαρξης στον εφιάλτη ενός γραμμικά ατέλειωτου χρόνου. Αθανασία σήμαινε ελευθερία της ύπαρξης από τις αναγκαιότητες που επιβάλλει η προκαθορισμένη «φύση» ή «ουσία» του κάθε υπαρκτού, ελευθερία από τον χρόνο, τον χώρο, τη φθορά, τον θάνατο".

Ο αναγνώστης θα έμεινε προφανώς έκθαμβος. Άφθαστον κάλλος λογοτεχνικό και άμετρο βάθος φιλοσοφικό. Ενδεχομένως και θεολογικό.
Συνεχίζει δε μετά :"Είναι Θεός επειδή είναι αγάπη, κορύφωμα ελευθερίας – η αγάπη - ελευθερία καθορίζει αυτό που είναι ο Θεός, όχι η θεότητά του".

Ο αναγνώστης θα εξακολουθούσε να μένει ακόμη περισσότερο έκπληκτος, επειδή ασφαλώς τα θρησκευτικά γράμματα που έμαθε ήταν λειψά.
Τέλος, μας δίνει ο αρθρογράφος και τη διέξοδο, στο αδιέξοδο που έστησε στον αναγνώστη, με αυτά: "Η Γέννηση του Χριστού, ενανθρώπιση του απροσπέλαστου Θεού, γίνεται για τον Έλληνα, επί αιώνες, γιορτινή έκρηξη χαράς, επειδή η πιστοποίηση του γεγονότος είναι ανοιχτή, προσφέρεται μέσα από το άθλημα της σχέσης".

Έτσι, η αρχική έκπληξη του αναγνώστη θα ήταν αδύνατο να μεταστραφεί, ώστε να γίνει κατάπληξη - μετά την αρχική έκπληξη. Επειδή, είπαμε, τα θρησκευτικά που έμαθε ήταν λιγοστά, παράλογα και εντελώς κακόδοξα. Διότι η "πατριαρχεία" της νεοορθόδοξης σχολής κάνει "το κουμάντο" εδώ και χρόνια.

Ποια είναι τα παράλογα και εντελώς κακόδοξα; Είναι αυτά τα περί "ελευθερίας της ύπαρξης από αναγκαιότητες" και της "αγάπης - κορύφωμα ελευθερίας", που μας οδηγούν στην "ανοιχτή πιστοποίηση του γεγονότος μέσα από το άθλημα της σχέσης". Τούτο το άθλιο άθλημα σχέσης το γνωρίζει ο σημερινός νεοέλληνας. Το ξέρει και το ψηλαφεί μέσα από πληροφορίες - ιδεολογήματα «κατά μετοχήν», στην ελευθερία, Όχι στην αλήθεια. Μετέχει στον τρόπο της εν ελευθερία σχέσης για την πραγματοποίηση του αληθεύειν από τις αναγκαιότητες, που του επιβάλλει η προκαθορισμένη φύση του κάθε υπαρκτού !

Δυστυχώς όμως αυτό το "αληθεύειν από τις αναγκαιότητες" αποτυγχάνει - πως να το κάνουμε, άνθρωποι είμαστε - και αυτό που μένει, είναι ο τρόπος : Η πολλαπλότητα και η επαναληπτικότητα, της εμπειρίας των εν ελευθερία σχέσεων. Δηλαδή ερωτικών μίξεων διότι μόνο τότε αίρονται οι αναγκαιότητες (σημ. δεν αίρονται βέβαια) και ο άνθρωπος μετέχει στην ελευθερία της ύπαρξης. Ως προς την αλήθεια, αυτό είναι άλλο θέμα. Η αγάπη πάντως υπερπλεονάζει. Λεσβίες επισκοπίνες και άλλα πολλά.

(*) Χρ. Γιανναρά: "Το ξεχασμένο άθλημα αληθείας", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/12/2009

Η σύγχυση με τις εγκληματικές μεταμοσχεύσεις

Κατά καιρούς σχολιάζω ζητήματα μου αφορούν στις μεταμοσχεύσεις. Είναι δε ενδεχόμενο μερικοί να σχηματίζουν την εντύπωση ότι είμαι φανατικός πολέμιος της επιστημονικής προόδου ή ακόμη, ότι οι ισχυρισμοί μου προσεγγίζουν βλάσφημες δοξασίες, οι οποίες ντύθηκαν τώρα τελευταία τον χριστιανικό μανδύα. Κάποιο όψιμοι μάρτυρες, τώρα αυτοχαρακτηρίζονται σαν "χριστιανοί μάρτυρες" (sic). Αναφέρομαι στους ιεχωβίτες.

Εχθρός της επιστήμης δεν είμαι, ούτε βέβαια και της προόδου στην επιστημονική γνώση. Αλλά τι εννοούμε λέγοντας πρόοδο; Αυτό είναι για μένα το ζητούμενο. Αν, για παράδειγμα, θεωρήθηκε πρόοδος η παπική ανακάλυψη του λάθους στην αρίθμηση του χρόνου, ερωτάται: Και τι μας πρόσφερε αυτή η γνώση, ώστε να την εντάξουμε σε "νέα γνώση" και μάλιστα προοδευτική; Τι άλλαξε στη ζωή μας η προσθήκη 13 ημερών; Γίναμε καλύτεροι Χριστιανοί;
Τι είδους γνώση είναι επίσης κι αυτή με τις μεταμοσχεύσεις; Ότι κάποιοι άρρωστοι γίνονται καλά με όργανα που αφαιρούνται από εγκληματίες καταδικασμένους σε θάνατο ; (*)

Μπορεί βέβαια να μην είναι όλοι οι δωρητές εγκληματίες, αλλά τόσο αυτοί όσο και οι, για κάποιο λόγο, βαριά τραυματισμένοι, είναι αμφότεροι θανατοποινίτες, αν δεχθούμε το αλάθητο της ιατρικής διάγνωσης. Ο τυχαία τραυματισμένος και ο καταδικασμένος σε θάνατο εγκληματίας, εξισώνονται στην τελική πράξη του οριστικού και αμετάκλητου θανάτου πάνω στο χειρουργικό τραπέζι. Και αυτό είναι η υπεξαίρεση των οργάνων από γιατρούς εγκληματίες με το αθωωτικό βούλευμα της σωτηρίας ενός άλλου ανθρώπου. Είναι αυτό πρόοδος;

Ο εγκεφαλικά "νεκρός", είτε με την έγκριση τη δική του ή άλλων, γίνεται έμπρακτα ηθικός αυτουργός, ώστε να συντελεσθεί ένα έγκλημα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Είναι το ίδιο ακριβώς με την έγκυο γυναίκα, η οποία καταφεύγει στο γιατρό, για να απαλλαγεί από ανεπιθύμητη κύηση. 

Αν υποστηρίζω φανατικά, που δεν το νομίζω, τη γνώμη ότι οι εγκεφαλικά "νεκροί" είναι ασθενείς και όχι πεθαμένοι, ένας είναι ο λόγος. Διότι φανατικά (τέλος πάντων) είμαι ζωντανός. Η ζωή όλων μας, όσων πιστεύουμε στην αγία ημών Πίστη, είναι φανατικά, δηλαδή απόλυτα, ζώσα και δεν την αίρει η σχετικότητα του θανάτου. Αυτό είναι άλλωστε και το μήνυμα της Αναστάσεως: Η σχετικοποίηση του θανάτου και το απόλυτο της Ζωής. Είναι ή δεν είναι, η πίστη μας αυτή; 

Άφησα όμως σε εκκρεμότητα και το ζήτημα που έχει σχέση με τις επιπόλαιες και επιφανειακές ομοιότητες που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα σε αυτά που γράφω και των νεόκοπων μαρτύρων, λέει, χριστιανών. Και αυτοί είναι οι γνωστοί μας ιεχωβίτες.

Οι προπαγανδιστές του νέου ιατρικού θαύματος φρόντισαν να μας μπερδέψουν. Ονόμασαν τις μεταγγίσεις αίματος "αιμοδωρεές" και το έριξαν κι αυτό στο σακούλι της δωρεάς οργάνων. Προφανείς οι λόγοι. Ήθελαν να μας παρομοιάσουν με τους ιεχωβίτες, που αρνούνται τις μεταγγίσεις. Όποιος είναι αντίθετος των μεταμοσχεύσεων, είναι συνάμα αντίθετος και της "αιμοδωρεάς", λένε οι αγράμματοι και οι αστοιχείωτοι. Συμβαίνει δυστυχώς να είναι επιστήμονες! 

Δεν χρειάζεται βέβαια να γράψω τίποτα περισσότερο για να καταλάβουμε ότι οι μεταγγίσεις αίματος είναι ΜΕΤΑΓΓΙΣΕΙΣ αίματος και όχι όπως θέλει ο παραπλανητικός νεολογισμός: Αιμοδωρεές! Κανείς, φυσικά και ο γράφων, δεν είναι αντίθετος με τις μεταγγίσεις. Είναι αντίθετος με το ψεύδος του εγκεφαλικού "θανάτου" και με την ηλιθιότητα, να ταυτίζονται οι μεταγγίσεις με μεταμόσχευση (!!!) αίματος. Στην κατηγορία αυτή, δηλαδή στην ομάδα των μεταγγίσεων, όπως είναι οι μεταγγίσεις πλάσματος ή αιμοπεταλίων, ανήκει και η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ μυελού των οστών και όχι η ψευδώς ονομαζόμενη μεταμόσχευση μυελού οστών.
Αυτά για να εξηγούμαστε και να ενημερωνόμαστε με λόγια απλά και κατανοητά.- 

(*) Οι εφημερίδες έγραψαν ότι το μέλλον των μεταμοσχεύσεων εναπόκειται στην Κίνα, όπου οι θανατοποινίτες εγκληματίες εκτελούνται με σφαιρίδιο στον εγκέφαλο, τους παίρνουν τα όργανα και τα διαθέτουν στην αγορά.Καθόλου απίθανο να επανέλθει η θανατική ποινή και στον υπόλοιπο κόσμο ή να γίνει υποχρεωτική η δωρεά οργάνων σε όλους και ειδικά στους οδηγούς τροχοφόρων.

Δικαίω νόμος ου κείται

Σε ένα ιστολόγιο άρχισε να γίνεται λόγος για το δίκαιον και την δικαιοσύνη. Γράφτηκαν κάποια πράγματα, μπερδεύτηκε το θέμα και ως συνήθως, "πάμε παραπέρα" και "τα συμπεράσματα δικά σας".
Το δικό μου ήταν αυτό:

Αν το λεγόμενο Δίκαιο είναι έννοια συγκεκριμένη και αυτή βρίσκει την ένσαρκη πληρότητά της στο Πρόσωπο του Χριστού, τότε αυτό που εκ του Δικαίου παράγεται, δεν είναι η δικαιοσύνη. Είναι η χριστιανοσύνη, έννοια που έχει διαστρεβλωθεί και εκλαμβάνεται ανάλογα με το δόγμα, αρχής γενομένης από τον εκφραγκισμό των Λατίνων. Συνηθισμένη έκφραση "η δυτική χριστιανοσύνη".

Έκτοτε, ο ορισμός της χριστιανοσύνης (: δικαιοσύνη) έπαψε να είναι απότοκος και εκφορά του Ενός Χριστού, άρα και του ενός Δικαίου. Οπότε, έκπεφρασμένη μορφή του δικαίου είναι πλέον αυτό που αόριστα λέμε "δικαιοσύνη", όπως αόριστο είναι και το δίκαιον. Το τελευταίο εμπεριέχεται και εμπεριέχει, ρητορικά ή καλύτερα καταχρηστικά, την "α,β,γ,δ κλπ." χριστιανοσύνη.

Τα ανωτέρω, σε συσχετισμό με τον τίτλο (: Δικαίω νόμος ου κείται) του σχολίου.

Η νέα "δια βίου μάθηση".

Θαυμάσατε, ποιά θα είναι η "δια βίου μάθηση" των επερχομένων γενεών και μην απορήσετε, αν θα πρέπει οι νέες γενιές, μετά την αποφοίτηση από τη μέση- δια βίου-μάθηση, να υποβάλονται σε συστηματική ψυχοθεραπεία για να καταλάβουν τα στρεβλά γράμματα που διδάχθηκαν.

Είπε η της βίου μάθησης Υπουργός:
"Πρέπει να υπάρχει μια αίσθηση λογική, προσαρμογής στο περιβάλλον που ζει το κάθε σχολείο».

Και ο σχολιαστής έγραψε: Δεν ξέρω αν είπε αυτό (:να υπάρχει μια αίσθηση λογική, προσαρμογής στο κλπ.) ή αυτό: Να υπάρχει μια αίσθηση λογικής προσαρμογής κλπ. κουλουπού. Όπως κι αν είναι, θα έχουμε τώρα και διαφορετκές λογικές αισθήσεις προσαρμογής, ανάλογα με το περιβάλλον. Θα μας χαρακτηρίζει η ποικιλία της πολυπολιτισμικότητας. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με την γεωλογική και εδαφολογική διαφορετικότητα. Λόγου χάριν, άλλη θα είναι η λογική αίσθηση προσαρμογής στο περιβάλλον που ζει το σχολείο της Γκράβας και άλλη η λογική αίσθηση των σχολείων στα Καμίνια. Άλλη η λογική αίσθηση στη Δημητσάνα και άλλη στην Πτολεμαΐδα. Άλλη στη Βόρεια και άλλη στη Νότια Ελλάδα, άλλη στη στεριά και άλλη στα νησιά.

Περίφημα! Γιατί όμως οι διαφορετικές λογικές "αίθησης προσαρμογής στο περιβάλλον που ζει το κάθε σχολείο" (sic), έρχονται στο τέλος και συγκλίνουν στη μια λογική βάσανο: Την αίσθηση προσαρμογής, στις πανελλαδικές εξετάσεις; Γιατί αυτή η (απεχθής) ομοιομορφία των πανελλαδικών, έναντι της ελκυστικής και προσφιλέστατης ποικιλότητας; Κάθε σχολείο θα πρέπει να κάνει τις δικές του "πανελλαδικές" και αυτές θα πρέπει να φτιάξουμε με την πολυπολιτισμικότητα των ελληνοποιούμενων λαθρομεταναστών. Το πρότυπο των φυσικών διαμορφώσεων του πλανήτη αυτό το μάθημα μας δίνει και όχι το ισοπεδωτικό στερεότυπο των πανελλαδικών.

Μπορεί αυτό να μας το εξηγήσει η της δια βίου μάθησης Υπουργός;

Ο θάνατος ενός Μοναχού

Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης

(1955-2009)

"και είδον ουρανόν καινόν και γην καινήν"

Γεννήθηκε στον Πειραιά και όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος του (βλ. blogspot ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ και apandaorthdoxias.blogspot com/2009/12)  ηράσθη το μοναχικό σχήμα από νεαρής ηλικίας. Δεν τον γνώριζα. Τη σχετικά σύντομη αλλά μεγαλειώδη πορεία του στις  τάξεις των Μοναχών την πληροφορήθηκα από τα ιστολόγια που αναφέρω και συνιστώ στον αναγνώστη να τα διαβάσει.

Η αιτία που με παρακινεί να του αφιερώσω τον ατελή δικό μου λόγο, είναι διότι θέλω να κρατήσω τη μνήμη του και το Ορθόδοξο φρόνημά του, ζωντανό παράδειγμα μίμησης: Στην πίστη και στην αγιότητα. Στην εποχή μας σπανίζει η έμπρακτη φανέρωση του φρονήματος αυτού. Το υποκαθιστούν άλλα  και το διαφθείρουν. 

Βίος θλίψεων και οδύνης ήταν η ζωή του. Έχασε τον αδελφό του και σύντομα τον πατέρα του. Έμεινε μόνη η μητέρα του. Κι αυτή άρρωστη. Χρειάστηκε να αφήσει τον τόπο της μοναστικής άσκησης για να υπηρετήσει την μητέρα του. Όταν εκείνη πέθανε, ήρθε μετά και η δική του δοκιμασία. Καρδιακή ανεπάρκεια βαρειάς μορφής.

Νοσηλεύθηκε στο Ωνάσειο και του συστήθηκε η θεραπεία της μεταμόσχευσης. Δεν τη δέχθηκε. Επέμενε ότι  οι εγκεφαλικά "νεκροί" είναι βαρύτατα πάσχοντες και προτίμησε να παραμείνει στη ζωή όσο ο Κύριος το επέτρεπε ακολουθώντας τη συμβατική αγωγή. Όποιος δεν γνωρίζει τι σημαίνει καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου, όποιος δεν έχει ζήσει τα περιστατικά αυτών των ασθενών, δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ τη δοκιμασία του Μοναχού Νικοδήμου. Η επιστήμη του πρόσφερε την εναλλακτική λυσιτελή θεραπεία της μεταμόσχευσης. Εκείνος όμως την απέρριψε.

Ω, ναι! Το γνωρίζω. Οι φιλάνθρωποι και φιλόϋλοι θα διαμαρτυρηθούν. Θα μπορούσε να είχε ζήσει και να υμνεί τον Κύριο για το θαύμα που συνετελέσθη. Θα μπορούσε μετά να ελεεινολογεί  τον εαυτό του, γιατί στάθηκε αυτός η αφορμή να πεθάνει ένας άλλος συνάνθρωπος, και με δάκρυα να εκζητεί αδιαλείπτως το έλεος του Θεού για το έγκλημα που διεπράχθη. Αυτός έζησε, αλλά ένας άλλος πέθανε. Ήταν ήδη νεκρός, θα τον διαβεβαίωναν οι γιατροί. Το ίδιο μπορεί να του έλεγαν και κάποιοι συμμοναστές του ή μερικοί άλλοι, της ιεροσύνης υψλόβαθμοι και της θεολογίας οι εγκρατείς.

Δεν στάθηκαν όμως ικανά αυτά να μεταστρέψουν το Ορθόδοξο φρόνημα που είχε. Η άμβλυνση και η αλλοίωση που προσπαθούν να μας επιβάλουν οι σοφοί τεχνολόγοι της επιστήμης, μάλιστα εν ονόματι της αγάπης, φαίνεται ότι θα συναντά ακόμη ισχυρά εμπόδια στην ευλογημένη χώρα μας. Οι Μοναχοί δεν ζούν για το σήμερα. Ζούν το αιωνίως και αφθάρτως ζήν. Αυτό είναι η πίστη μας, αυτό και το φρόνημά μας. Προ του θανάτου μας έχουμε ήδη πεθάνει και κάθε Κυριακή, κάθε μικρή ή μεγάλη γιορτή, βιώνουμε την Ανάσταση. Κρύβουμε πάντα ένα Μοναχό μέσα στην καρδιά μας.

Ο Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης είχε συναίσθηση και συνείδηση του γεγονότος της Αναστάσεως.

"Μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη. επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν". Η μνήμη του ας είναι αιωνία και η ευχή του να μας συνοδεύει όλους.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2009/12/1955-2009.html?m=0

Με αφορμή την Ημέρα του Μετανάστη

Με αφορμή την "ημέρα του μετανάστη", ο κύριος υπουργός της Προστασίας του Πολίτη ανάρτησε ένα ιστολόγιο εκθέτοντας τους λόγους που τον παρακίνησαν. Και είναι πολλοί οι λόγοι αυτοί, μεταξύ δε άλλων, προκειμένου "να πληροφορηθείτε για τα πεπραγμένα των πρώτων 80 ημερών μας στην κυβέρνηση, να μας κρίνετε και να επικοινωνήσετε μαζί μας" , όπως γράφει χαρακτηριστικά. Πέραν όμως αυτού μας καλεί  " καθημερινά να διαχειριστούμε (τις) ανθρωπιστικές κρίσεις, με εκατοντάδες απελπισμένους συνανθρώπους μας που αναζητούν πέρασμα στην Ευρώπη, θύματα πρακτικών εκμετάλλευσης και εξευτελισμού. Όμως ήρθε η ώρα να τραβήξουμε μια διακριτή γραμμή με το χθες και να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για να σταθούμε απέναντι στο πρόβλημα με ένα νέο πνεύμα ανθρωπισμού, ευθύνης και συνεργασίας εντός και εκτός συνόρων."

 Ο κύριος υπουργός της προστασίας του πολίτη και του πνεύματος του ανθρωπισμού, έχει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε άτομα με "ειδικές ικανότητες", άτομα δηλαδή στερημένα νοημοσύνης και κρίσης, τα οποία είθισται να αναλαμβάνουν ειδικοί εκπαιδευτές και να τα αποδίδουν στο κοινωνικό σύνολο ως χρήσιμα και αξιοποιήσιμα, λόγω των ικανοτήτων που διαθέτουν. 

Φυσικά, τα άτομα αυτά δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν ότι το μεταναστευτικό κύμα, λαθραίο επί το πλείστον που πλήττει την χώρα μας, είναι επιδοτούμενο από τους μεγιστάνες  Άραβες (και άλλους) των πετρελαιοπαραγωγικών χωρών.
- Δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν ότι τα άτομα αυτά, ισλαμικής κατά κανόνα προέλευσης, δεν θα τολμούσαν στη χώρα τους να προβαίνουν σε ληστείες και φόνους ατιμωρητί. Εκεί, στις χώρες τους,  τα χέρια κόβονται και οι κεφαλές αποτέμνονται. Στον παραδεισιακό δικό μας χώρο δεν κινδυνεύουν από ακρωτηριασμούς, λιθοβολισμούς κλπ. Τους προστατεύει το πνεύμα του ανθρωπισμού και κάποτε, θα τα κάψουν όλα "για χαβαλέ". Το κάναμε μια φορά, γιατί να μη το ξανακάνουμε; Μήπως πλήρωσε κανείς  από αυτούς "τη νύφη";
- Δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν, ότι πλησιάζει η ώρα όπου οι γηγενείς - εγχώριοι λαθρομετανάστες πλέον -  θα αποποιηθούν τον εμπαιγμό των λεγόμενων δημοκρατικών διαδικασιών. Όταν κάθε φορά, με την ψήφο, αναδεικνύονται όλο και περισσότερο πονηροί και ανάξιοι κυβερνήτες, τι άλλο τους μένει να κάνουν;
Κλέφτες αδίστακτοι διαχειρίζονται τα κοινά, που καλούν τον ανίσχυρο πολίτη να καταβάλλει το νέο "καπνικό φόρο". Όπως τότε επί Βυζαντίου, όπου οι φοροεισπράκτορες περιφέρονταν στους δρόμους και σε όποιο σπίτι έβλεπαν καπνό, έμπαιναν μέσα και άρπαζαν ότι έβρισκαν, αν ο δυστυχής ένοικος δεν είχε να πληρώσει. Αν άναβε φωτιά για να ζεσταθεί ήταν καταδικασμένος. Έπρεπε ή να πληρώσει ή να πεθάνει από την παγωνιά. Σήμερα, όποιος κυκλοφορεί με ένα σαράβαλο 10ετίας ή 20ετίας, πρέπει να πληρώσει τον αντίστοιχο "καπνικό φόρο" ή φόρο καθαρού περιβάλλοντος, σε μια πόλη που όζει από τα σκουπίδια. Δεν θα αργήσει λοιπόν ο εγχώριος λαθρομετανάστης να αρνηθεί το δικαίωμα της ψήφου. Γι΄ αυτό φροντίζει ο κύριος υπουργός της προστασίας του πολίτη και του πνεύματος του ανθρωπισμού. Θα έχει ετοιμάσει τους νέους ελληνοποιηθέντες αλλοεθνείς δημοκράτες. Αυτός ο λαός θα τον ψηφίζει.
- Δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν, ότι όλοι αυτοί οι επιστήμονες και μη, που καταγγέλλουν τις κοροϊδίες με τα θερμοκήπια, τις τρύπες όζοντος κλπ, είναι οι ενοχλητικές φωνές που πνίγονται για να μην ενοχλούν. Οι φωνές που πρέπει να ακούμε, είναι οι πληρωμένες φωνές, των πληρωμένων εργαστηριακών πειραμάτων και μετρήσεων, από κάποιους διάσημους ερευνητές του scientific star system. Αυτές τις ακούσαμε όταν το αποσυρθέν υπερηχητικό αεροπλάνο Concord έκανε το παρθενικό του ταξίδι και προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Τζων Κένεντι. Πλήθος κόσμου με τεράστια πανώ πληροφορούσε τους Νεοϋρκέζους ότι αυτό το αεροπλάνο κατέστρεφε το όζον των περιχώρων της Νέας Υόρκης και ζητούσαν να προσγειώνεται αλλού. Μετά, αίφνης, αυτές οι φωνές δεν ξανακούστηκαν.
- Δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν, ότι για κάθε κεφάλι λαθρομετανάστη ρέουν πακτωλοί χρήματος στις χώρες όπου αυτοί εγκαθίστανται. Αυτό είναι το "πνεύμα ανθρωπισμού" που καλείται να προστατεύσει ο υπουργός της ... προστασίας μας και με αυτό εκπαιδεύει τα άτομα με τις «ειδικές ικανότητες».
- Τέλος,  δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν τις φωνές από επιστήμονες και μη, που καταγγέλλουν ως  απάτη  και πλαστογραφία  ανθρωπισμού την επιχείρηση του μεταναστευτικού ρεύματος. Οι διακινούμενοι δυστυχείς άνθρωποι, που έναντι αμοιβής διακινδυνεύουν τη ζωή τους, θα μπορούσαν να έμεναν στον τόπο τους, αν τα πετροδολλάρια της φυγής άνοιγαν στις πατρίδες τους εργοστάσια.
Θα μπορούσαν και άλλα πολλά να καταγραφούν, αλλά δεν χρειάζεται. Να πούμε μόνο ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαμε ποτέ ρατσιστές και αφιλόξενοι. Αλλά δεν υπήρξαμε και τόσο βλάκες, ώστε να μην καταλαβαίνουμε την ανικανότητα μερικών, δήθεν ικανών, που βάλθηκαν να μας κάνουν όλους "άτομα με ειδικές ικανότητες".  Την προστασία τους δεν τη θέλουμε.

Οι ιστορικοί και το Σχίσμα

Στο ιστολόγιο ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ αναρτήθηκε ένα αξιολογότατο άρθρο από τον "Αντιφωνητή". Το υπέγραφε ο κ. Νεκτάριος Δαπέργολας, Βυζαντινολόγος και είχε τίτλο: "Έργα και ημέρες των πεπτωκότων του Φαναρίου". Ανώνυμος σχολιαστής με υπογραφή "Αιρετικός" μας παρέπεμπε στον γνωστό ιστορικό Runciman, για να πεί ότι δεν ήταν και τόσον ακριβείς οι πληροφορίες του κ. Δαπέργολα όσον αφορά στο Σχίσμα της Δύσης. Επί 150 χρόνια, γράφει, και πρίν την οριστική του καθιέρωση μετά το 1204, εξακολουθούσαν τα Πατριαρχεία (3 συγκεκριμένα) να έχουν κοινωνία με τους Δυτικούς. Αυτό συνεχίστηκε και μετά το 1204 από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Με άλλα λόγια, ο ανώνυμος σχολιαστής, υποστήριζε ότι το σχίσμα δεν ήταν και τόσο Σχίσμα. Θα ήταν, λέω εγώ, "σχίσμα" με εισαγωγικά, αφού πλέον πάψαμε να ακριβολογούμε και ο λόγος μας, έγινε ακατανόητος. Χωρίς εισαγωγικά δεν ξέρουμε, και δεν μπορούμε, να γράφουμε.

Κατέθεσα το κατωτέρω σχόλιο:

Ο Steven Runciman δεν είναι "εγκάθετος του συγκρητισμού" οπωσδήποτε. Είναι απλούστατα θύμα της ιστορικότητας, δηλαδή των επιφαινόμενων γεγονότων και της ανάγκης ερμηνείας των, που ακολούθησαν την αθέτηση και αλλοίωση των Οικουμενικών Δογματικών Θεσπισμάτων. Σημασία δεν έχει πότε αυτό ξεκίνησε, πότε επισημοποιήθηκε, ποιές, και από ποιούς, συμβιβαστικές ενέργειες έγιναν, πώς έγιναν και άλλα συναφή και πολλά. Σημασία έχει ότι μετά από αυτή την αυθαιρεσία ακολούθησε ο κατακερματισμός της Εκκλησίας για να βρισκόμαστε σήμερα στο κατάντημα των:
(α) Οικουμενιστών με επιφυλάξεις,
(β) Οικουμενιστών με προδιαγραφές ολιστικές (πανθρησκειακές) και,
(γ) Στους παραπαίοντες μεταξύ μινι/μαξι-οικουμενισμού και αντιοικουμενισμού (με παραλλαγές κι αυτός σημειωτέον).
Βεβαίως, υφέρπει  και η παγκόσμια μονοκρατορία, η κυριαρχία των ολίγων, αλλά αυτό το παραβλέπουμε με τις δημοκρατικές διαδικασίες των ελεύθερων εκλογών.

Ιστορικότητα και ιστοριολογία δεν είναι ικανοί "διαμεσολαβητές" να μας διαφωτίσουν, εκ των υστέρων πάντοτε, για απομακρυσμένα γεγονότα. Το μόνο που μας παρέχουν, είναι η αψευδής μαρτυρία της υποστροφής του ανθρώπου στην ενστικτώδη αρχαϊκή του κατάσταση: Να κατακυριεύει, να υποτάσσει και να εξουσιάζει τους ανίσχυρους, λατρεύοντας - παρεμπιπτόντως - ένα Θεό άγνωστο. Ή έστω γνώριμο, που ευαγγελίζεται την ειρήνη, σκορπίζοντας τον όλεθρο.

Αυτές είναι οι συνέπειες του Σχίσματος και του κάθε σχίσματος. Υπάρχουν βέβαια και άλλες. Αίρεται η Χάρις του αγίου Πνεύματος και ο άνθρωπος υποστρέφει στη λατρεία θεού ή θεοτήτων, πχ. του φαραωνικού ιερατείου, αφού αυτή είναι εγγύτερα ημών και μας αφορά. Άλλωστε, από εκεί ξεκίνησε ο θεόπτης Μωυσής και δεν προτίθεμαι να επεκταθώ στο σημείο αυτό.

Ελπίζω, αυτά τα λίγα που έγραψα να μη εκληφθούν ως Αιρετικά. Απευθύνονται σε αιρετικούς, με ή χωρίς εισαγωγικά.

Άνθρωποι και ανακυκλώσεις ανθρώπων

Σε ιστολόγιο αναρτήθηκε η είδηση από εφημερίδα ταμπλόιντ ότι "παντρεύεται ο Ελληνο-Αυστραλός, που πήρε τα όργανα του Dujon Zammit. Ενός νέου που πέθανε μετά από ξυλοδαρμό στη Μύκονο. Ο δεχθείς το όργανο, την καρδιά σημειωτέον, κ. Κων. Γρίμπλιας είπε: "«Ο πολιτικός γάμος έγινε τον περασμένο Ιούνιο, όταν δεν γνώριζα πόσο ακόμα θα ζούσα. Χάρη όμως στο "δώρο ζωής" που μου έκαναν οι γονείς του Ντουζόν όλα πήγαν καλά και πλέον ατενίζω γεμάτος αισιοδοξία και ευτυχία το μέλλον».

Αυτό που δεν γνωρίζετε και θα πρέπει να το μάθετε, οι αναγνώστες και όλοι οι φίλοι των ανακυκλώσιμων ταμπλόιντ εφημερίδων - και όχι μόνο -, είναι η ακόλουθη λεπτομέρεια.

Ο επιζήσας από την ανακύκλωση του αδικοχαμένου Ντουζόν Ζαμίτ, θα επιθυμεί προφανώς να γίνει  πατέρας ενός παιδιού (μπορεί να θέλει να κάνει πολλά) για να του δώσει και το όνομα του αδικοχαμένου. Έτσι, θα "αναστηθεί", ας πούμε, και ο βιαίως αποθανών.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Τα φάρμακα που παίρνει ο μεταμοσχευμένος δρουν βλαπτικά και καταστροφικά στο σπέρμα, άγνωστες δε είναι οι συνέπειες, αν το σπέρμα ήταν γόνιμο, τι απόγονο θα μας έδινε. Μπορεί να είχαμε και τερατογένεση.

Η λύση είναι η τεχνητή, με τον σωλήνα, γονιμοποίηση και ο κ. Γρίμπλιας θα μείνει, ίσως, με την εντύπωση ότι απέκτησε απόγονο. Μισό από τον Ζαμίτ και μισό από τον ίδιο. Αλλά δεν θα είναι ούτε του Ζαμίτ ούτε φυσικά και δικός του.

Για να ελαφρύνουμε δε κάπως και την διάθεση του φιλαναγνώστη, ας θυμηθούμε ένα σχετικό ανέκδοτο: Ένας ογδοντάχρονος φέρνει στο Μαιευτήριο τη νεαροτάτη σύζυγο για να γεννήσει. Η μαία του αναγγέλλει το ευχάριστο γεγονός "ότι απέκτησε" και έκπληκτη τον ρωτά πώς "το κατάφερε"; Της απαντά χαμογελαστός "ο κινητήρας της μηχανής πρέπει να είναι πάντα σε λειτουργία". Τότε λοιπόν και η μαία παρατηρεί: "Ναι, αλλά θα πρέπει να αλλάζουμε και τα λάδια. Το παιδάκι είναι κατάμαυρο".