Powered By Blogger

Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"

"Ευμορφία", για όλους

Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δυτικός Οικουμενισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δυτικός Οικουμενισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

Τό νέον σφράγισμα τών Ιερών Ναών

Από ιστοσελίδα φέησμπουκ

- Fdimitrios Athanassiou Aπαραίτητες επισημάνσεις  

Επειδή μερικοί ίσως προσπαθήσουν να εφαρμόσουν κάποιες πρωτότυπες εκκλησιαστικές πρακτικές στην περιοδο του lockdown σημειώνουμε τα παρακάτω:

Α. Ο οίκος του Θεού ΔΕΝ είναι "οίκος εκλεκτών " Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις ούτε στις ακολουθίες, ούτε στην Θεία Κοινωνία. Τι θα απολογηθούν οι κληρικοί για τα πρόβατα που τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός;; ...τα άφησα απέξω γιατί έτσι διέταξε ο Καίσαρας;

Β. Το να έρχονται μετά την Λειτουργία ένας-ένας για να μεταλάβουν, αυτό απαγορεύεται γιατί δεν παρευρίσκονταν στην Λειτουργία. 

Γ. Το να πηγαίνει ο παπάς στα σπίτια ώστε να τους κοινωνήσει έναν έναν... αυτό πάλι απαγορεύεται για δύο λόγους : πρώτον γιατί είναι υγιείς και κυρίως, δεύτερον, γιατί είναι Δειλοί και κρύβονται ενώ η μετάληψη προϋποθέτει Ομολογία

- Αδαμαντία Αλατάρη : Και η δική σας θέση ποια είναι ; Να μείνουνε χωρίς Χριστό για όσους μήνες αντέξουμε ή δεν αντέξουμε ;

- Κυπριανός Χριστοδουλίδης : Τό ανωτέρω σύντομο σχόλιο, στά νέα δεδομένα εκκλησιασμού τών πιστών, αφορά στήν Εκκλησία καί στό σώμα τής Εκκλησίας, δηλαδή στούς πιστούς. Η νέα αυτή εκκλησιαστική πρακτική που προτείνεται, γιά λόγους μετριασμού τού αντιεκκλησιαστικού καί Χριστομάχου σφραγίσματος τών ιερών Ναών, μάς λέει ότι τό σώμα τής Εκκλησίας, δηλαδή οι πιστοί, δέν είναι απαραίτητο νά είναι ακέραιο καί πλήρες. Μπορεί νά είναι "σώμα" χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς μάτια, χωρίς αυτιά ή ακόμη-ακόμη καί χωρίς κεφάλι ! Η επισκοποκεντρική εκκλησία, πάντως, είναι ... πολυκέφαλη.

Εφόσον, λοιπόν, αυτό γίνεται δεκτό, τότε είναι αδιάφορο άν υπάρχουν πιστοί (σώμα) κατά τήν τέλεση τής Θείας Ευχαριστίας, αρκεί νά είναι παρόντες μόνο οι ιερείς καί οι ψάλτες. Οπότε, είναι, νομίζω, προτιμότερο νά μένεις εκτός αυτής τής ψευδούς εκκλησίας, παρά νά βληθείς εις τήν γέεναν μετά τού Άννα καί τού Καϊάφα : «Συμφέρον γὰρ ἐστιν ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτοὺς ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέεναν τοῦ πυρός ... ἵνα ἡ Ἐκκλησία ἀσκανδαλίστως συναγομένη διαφυλαχθήσεται».

(Μέγας Αθανάσιος, Patrologia Graeca 27, 1369 C, από τό βιβλίον "Τό Αντίδοτον", Θεοδωρήτου Ιερομονάχου, Αγιορείτου)

Αιφνίδιος, λοιπόν, καί απρόσκλητος, προβάλλει ο λογισμός : Μήπως ο άγιος Θεός επιτρέπει τό σφράγισμα τών Ιερών Ναών, επειδή αποστρέφεται τήν εκκλησία τού σιωνιστικού ενωτικού Οικουμενισμού ;  «4 οὐκ ἐκάθισα μετὰ συνεδρίου ματαιότητος καὶ μετὰ παρανομούντων οὐ μὴ εἰσέλθω· 5 ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω.» (Ψ. ΚΕ)

Τετάρτη 4 Απριλίου 2018

Μετά τόν Ιούδα σειρά έχει η μάνα του

- Σχόλιο Κυπριανός Χ.
Είναι ολέθριο λάθος νά εξισώνονται οι δυό αυτοί θάνατοι μέσω τών δύο - βιολογικά ίσων - μητέρων.
Στό υπό κρίσιν ζήτημα ο "κοινός παρονομαστής" δέν είναι η βιολογία. Είναι η θεολογία, κατά τήν οποία ο μέν ένας θάνατος σηματοδοτεί τό απόλυτο τής Ζωής καί τήν σχετικότητα τού θανάτου, ο δέ άλλος θάνατος σηματοδοτεί τό απόλυτο τού θανάτου έναντι τής Ζωής, αφού αυτή εκτιμάται ως κατάσταση σχετική.
Τό ίδιο ισχύει καί στήν περίπτωση τών δύο βιολογικά ίσων, αλλά θεολογικά άνισων μητέρων. Άν αυτό δέν τό καταλαβαίνετε, τότε θέσατε στόν εαυτό σας τό ερώτημα : Πώς συνέλαβε η Θεοτόκος τόν Ιησού καί πώς η άλλη μάνα, η μάνα τού Ιούδα ;


Δημήτρης Κούκης Παιδοψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής
Όταν η Παναγία συναντά τη μάνα του Ιούδα...
Η λαϊκή παράδοση διασώζει ένα συγκινητικό κείμενο… Αφορά τη συγκλονιστική στιγμή, που η Παναγία συναντά την μάνα του Ιούδα. Η μάνα Παναγία πενθεί για τον Θεάνθρωπο γιο της κι η μάνα του Ιούδα πενθεί για τον προδότη γιο της. Ο πόνος είναι ο ίδιος, είναι ο μεγάλος πόνος της μάνας που έχει χάσει το παιδί της, θρηνεί και σπαράζει για το σπλάχνο της.
Δύο Μάνες. Η μία του Ιησού και η άλλη του Ιούδα. Δύο Μάνες που πόνεσαν. Η μία για τον Θάνατο και η άλλη για την Προδοσία. Τι μπορεί να ειπώθηκε ανάμεσά τους;
Σε μια περίοδο και σε μια χώρα που αδελφός σκοτώνει αδελφό, είναι δύσκολο για κάποιον να ξεχωρίσει ποια είναι η μάνα του Χριστού και ποια η μάνα του Ιούδα, ποιος εκπροσωπεί το Καλό και ποιος είναι προδότης.
Η συγχώρεση, ως αποτέλεσμα της αγαπητικής στάσης ζωής, λυτρώνει από τον πόνο, απελευθερώνει τη σκέψη και ανυψώνει την ύπαρξη.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο.
«Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο, την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο, τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.
Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος, θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.
Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη, και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που ‘γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα;
Κ’αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα. Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει. Αχ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει;
Ποιος σαν Αυτή άλλος πονεί και μοιρολόγια λέγει, μη του παιδιού της το χαμό και άλλη μανούλα κλαίει;
Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή, που μονάχη στην άκρη απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ
Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει. Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο Και κλαίει, μα το κλάμα της δεν συγκινεί κανέναν, νιώθει όμως τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα, που την ακούει τραβά και πάει να την γνωρίσει λόγια αγάπης να της πεί, να την παρηγορήσει.
Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνοια γεμάτο μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω.
Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου, είμαι κ’εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιός σου;
Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:
Αδελφή μου, Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο το παιδί μου. Μόνο μια μάνα μόνο αυτή, σε όλο τον κόσμο ξέρει ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά στα σπλάχνα της μαχαίρι, Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, παιδί μου σαν ζητιάνα, Αχ κάλλιο να μην έσωνα Θεέ να γίνω μάνα
Η Παναγιά κατάλαβε, τον γιό της τον γνωρίζει μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει.
Τον δικό της τον καημό ξεχνά την ώρα εκείνη και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει
Σκύβει και την ασπάζεται, χαιδεύει τα μαλλιά της, και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της
Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει, της δίνει θάρρος, δύναμη και απάνω την σηκώνει.
Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις, εκεί και οι δυό τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε, το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε. Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες, οι δυό μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.
Ο Ιησούς που στον Γολγοθά κρεμάται έδωσε τέτοια εντολή:
Αλλήλους ν’ Αγαπάτε!»

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=364798874019934&id=183509072148916

Οὐκ ἐγώ ὑμᾶς τούς δώδεκα ἐξελεξάμην ; καί ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν.

Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην ; καὶ ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν.

  - p. Primo Mazzolari
«Όταν δέχθηκε τον ασπασμό της προδοσίας, στη Γεσθημανή, ο Κύριος του απάντησε μ’ εκείνα τα λόγια που δεν πρέπει να τα ξεχνούμε: «Φίλε, μ’ έναν ασπασμό προδίδεις τον Υιό του Ανθρώπου;».

(Σ.σ. Τό άρθρο τού p. Primo Mazzolari στόν επισυναπτόμενο σύνδεσμο. Βλέπε τέλος)



- Σχόλιο Κυπριανός Χ.
Φαίνεται, τούτες τίς μέρες κάποιοι θέλουν μαζί μέ τή Σταύρωση νά θυμούνται καί τόν απαγχονισμό - μέ τά ίδια του τά χέρια - τού Ιούδα, γράφοντας συγκινητικά (υποτίθεται θεολογικά) άρθρα.
Δέν θά ασχοληθώ μέ τό γλυκανάλατο άρθρο τού p. Primo Mazzolari. Θά περιοριστώ μόνο στήν κακοποίηση, τήν οποία κάνει γράφοντας ψευδώς ότι ο Κύριος αποκάλεσε φίλο τόν Ιούδα, όταν αυτός «φιλήματι» Τόν κατέδειξε στούς διώκτες .
Μόνο δύο Ευαγγελιστές καταγράφουν τό περιστατικό ως πρός τό τί ακριβώς είπε ο Κύριος στόν Ιούδα, όταν δέχθηκε τόν ασπασμό : Ο Ματθαίος καί ο Λουκάς
1) «Ὃν ἂν φιλήσω αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτόν. 49 καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε· Χαῖρε, ῥαββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 50 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἑταῖρε, ἐφ' ὃ πάρει; » (Μτ. κς΄)
2) «Ἰούδας, εἷς τῶν δώδεκα, προῆγεν αὐτούς, καὶ ἤγγισε τῷ Ἰησοῦ φιλῆσαι αὐτόν· τοῦτο γὰρ σημεῖον δεδώκει αὐτοῖς· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστιν. 48 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; » (Λκ. κβ΄).
Όπως βλέπετε ο μέν Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει τήν λέξη « Ἑταῖρε, ἐφ' ὃ πάρει;», όπου μεταφραστικά θά λέγαμε "φίλε, πώς από δώ ;" μέ ό,τι αυτό σημαίνει, ο δέ Ευαγγελιστής Λουκάς γίνεται περισσότερο διευκρινιστικός τού Ματθαίου ως πρός τό «ἑταῖρε», αλλά καί ως πρός τό «ἐφ' ὃ πάρει ;» : «φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως ;»
Υπάρχει όμως ακόμη κάτι σημαντικότερο σχετικά μέ τόν «ἑταῖρο» Ιούδα, καί όχι "φίλο". Είναι αυτό : «68 ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις· 69 καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. 70 ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην ; καὶ ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν. 71 ἔλεγε δὲ τὸν Ἰούδαν Σίμωνος Ἰσκαριώτην· οὗτος γὰρ ἔμελλεν αὐτόν παραδιδόναι, εἷς ὢν ἐκ τῶν δώδεκα.»
Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην ; καὶ ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν. Οπότε, καλά θά κάνει ο p. Primo Mazzolari νά αφήσει στήν άκρη τά γλυκανάλατα επιδερμικά, που γράφει, καί νά περιοριστεί στόν ρόλο, ο οποίος τού έχει ανατεθεί καί τόν δέχεται ευχαρίστως . Τόν ρόλο τού «ἑταίρου» καί όχι τού εν πλαστογραφία "φίλου". Άς μάς αφήσει ήσυχους.