Πολιτισμική πολυπραγμοσύνη
1.
2.
Αλλοίωση, "εν ανομίαις συνελήφθην"
"Ευμορφία", για όλους
Επαναγωγή, "εις το καθ΄ομοίωσιν επανάγαγε ..."
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χ. Γιανναράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χ. Γιανναράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2023
Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017
Η αλήθεια ως ορθότητα, η αλήθεια ως μετοχή καί «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»
Τό ιστολόγιο επιγράφεται «Πέρα από τό άτομο» καί φιλοξενεί τήν είδηση, τήν οποία θά διαβάσετε στήν επισυναπτόμενη φωτογραφία :
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι ο κ. Γιανναράς «Την 6η Νοεμβρίου 2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 19.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών».
Παρακάτω δέ, ότι η «ομιλία του τιμώμενου Ομότιμου Καθηγητή Χρήστου Σπ. Γιανναρά θά έχει ως τίτλο: "Η αλήθεια ως ορθότητα και η αλήθεια ως μετοχή"».
Υποθέτω, ο αναγνώστης δέν θά έχει υπόψη τό « 5 Λέγει αὐτῷ Θωμᾶς· Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι; 6 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ. », (Ιν. ιδ΄), όπου σαφώς καί απερίφραστα, ο Κύριος δίνει τόν ορισμό τής αλήθειας ( : ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή ) αποκλείοντας τό απροσδιόριστο τής ορθότητας.
Ως πρός τήν "μετοχή", έχουμε τό «52 ᾿Εμάχοντο οὖν πρὸς ἀλλήλους οἱ ᾿Ιουδαῖοι λέγοντες· πῶς δύναται οὗτος ἡμῖν δοῦναι τὴν σάρκα φαγεῖν; 53 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. 54 ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.». Κι εδώ, σαφώς καί απερίφραστα, η "μετοχή" είναι «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Περισσότερα, όσα δηλαδή απαιτούνται γιά τήν κατανόηση τού εδαφίου αυτού, παρέχονται στο Ιν. ς΄.
Μετά από αυτά τά ολίγα, καταλαβαίνει κανείς ότι ο υποψήφιος καί μελλοντικός "επίτιμος διδάκτωρ Κοινωνικής Θεολογίας" θά πεί στό εκλεκτό ακροατήριο τά γνωστά δικά του περί σχέσεως, έρωτος, προσώπου, εμπειρίας, τρόπου ζωής κλπ., αποκλείοντας παντελώς τήν ορθότητα. Η οποία, επεξηγηματικά, λόγω τής κατάληξης -οτητα, δέν σημαίνει βλακότητα. Σημαίνει Χριστός, σημαίνει αλήθεια καί αυτή, μέ τή σειρά της, σημαίνει μετοχή - ένωση, στό ιερό Μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας - Κοινωνίας.
Δέν γνωρίζω τί προτίθεται νά πεί. Τό πιθανότερο, άν μή βέβαιο, θά επαναλάβει τόν εαυτό του γιά νά επαληθεύσει, μιά ακόμη φορά, τό τού Απ. Παύλου : «3 ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν ... ». (2Τμ. δ΄). Είναι τό παγκόσμιο αίτημα τής εποχής.
Παρακάτω δέ, ότι η «ομιλία του τιμώμενου Ομότιμου Καθηγητή Χρήστου Σπ. Γιανναρά θά έχει ως τίτλο: "Η αλήθεια ως ορθότητα και η αλήθεια ως μετοχή"».
Υποθέτω, ο αναγνώστης δέν θά έχει υπόψη τό « 5 Λέγει αὐτῷ Θωμᾶς· Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι; 6 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ. », (Ιν. ιδ΄), όπου σαφώς καί απερίφραστα, ο Κύριος δίνει τόν ορισμό τής αλήθειας ( : ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή ) αποκλείοντας τό απροσδιόριστο τής ορθότητας.
Ως πρός τήν "μετοχή", έχουμε τό «52 ᾿Εμάχοντο οὖν πρὸς ἀλλήλους οἱ ᾿Ιουδαῖοι λέγοντες· πῶς δύναται οὗτος ἡμῖν δοῦναι τὴν σάρκα φαγεῖν; 53 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. 54 ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.». Κι εδώ, σαφώς καί απερίφραστα, η "μετοχή" είναι «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Περισσότερα, όσα δηλαδή απαιτούνται γιά τήν κατανόηση τού εδαφίου αυτού, παρέχονται στο Ιν. ς΄.
Μετά από αυτά τά ολίγα, καταλαβαίνει κανείς ότι ο υποψήφιος καί μελλοντικός "επίτιμος διδάκτωρ Κοινωνικής Θεολογίας" θά πεί στό εκλεκτό ακροατήριο τά γνωστά δικά του περί σχέσεως, έρωτος, προσώπου, εμπειρίας, τρόπου ζωής κλπ., αποκλείοντας παντελώς τήν ορθότητα. Η οποία, επεξηγηματικά, λόγω τής κατάληξης -οτητα, δέν σημαίνει βλακότητα. Σημαίνει Χριστός, σημαίνει αλήθεια καί αυτή, μέ τή σειρά της, σημαίνει μετοχή - ένωση, στό ιερό Μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας - Κοινωνίας.
Δέν γνωρίζω τί προτίθεται νά πεί. Τό πιθανότερο, άν μή βέβαιο, θά επαναλάβει τόν εαυτό του γιά νά επαληθεύσει, μιά ακόμη φορά, τό τού Απ. Παύλου : «3 ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν ... ». (2Τμ. δ΄). Είναι τό παγκόσμιο αίτημα τής εποχής.
Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017
«όταν πρωτοανεβαίνει μια κυβέρνηση προσπαθώ να διακρίνω τα θετικά στοιχεία που διαθέτει»
«Εγώ γράφω σαν δάσκαλος και γι΄ αυτό , όταν πρωτοαναεβαίνει μια κυβέρνηση προσπαθώ να διακρίνω τα θετικά στοιχεία που διαθέτει και να τα ενισχύσουμε όσο μπορούμε όλοι μας . Αυτό έκανα ήδη από τον Κων/νο Μητσοτάκη ...» κλπ . (Χ . Γιανναράς ) . Αυτά και πολλά άλλα ακόμη μας λέει ο ολέθριος επιφυλλιδογράφος της «Καθημερινής», της εφημερίδας που αποτελεί τη ναυαρχίδα της παγκόσμιας νέας αταξίας και του οικουμενισμού .
Σαν πρώτο σχόλιο σε αυτά , οφείλω να επισημάνω τον δυσδιάκριτο καταστροφικό του ρόλο, που ασκεί συστηματικά εδώ και πενήντα - σχεδόν εξήντα - χρόνια . Αυτό θα φανεί παρακάτω .
Λοιπόν, ο δάσκαλος μας λέει ότι προσπαθεί να διακρίνει τα θετικά στοιχεία της όποιας κυβέρνησης (σημ. από τον Κ. Μητσοτάκη και εντεύθεν) και με τα γραπτά ή τον προφορικό του λόγο να τα ενισχύσει . Λαμπρά . Αν τα πράγματα έχουν έτσι ακριβώς, όπως τα θέλει ο δάσκαλος, και σημειώνω ότι αυτό είναι το σιωνιστικό δόγμα που κυριαρχεί σήμερα, αλλά και από μακρού, τότε ας αρχίσουμε να διακρίνουμε, παράδειγμα, τα θετικά στοιχεία του παπισμού και να τα ενισχύσουμε όσο μπορούμε• παρένθεση, για να έχουμε μια κοινή πορεία στην προσπάθεια να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο .
Και είναι γεγονός ότι με τον παπισμό διαθέτουμε αρκετά θετικά στοιχεία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι συμφωνούμε στα 11 από τα 12 άρθρα του Συμβόλου Πίστεως. Αφήνουμε λοιπόν στην άκρη το ένα και προσπαθούμε να ενισχύσουμε τα υπόλοιπα. Τι γίνεται στη συνέχεια ; Αυτό που γίνεται σήμερα : βάλαμε πλώρη για το ουδετερόθρησκο κράτος, για τον επαναπροσδιορισμό των έμφυλων (σημ. μάλλον ουδετερόφυλων) ταυτοτήτων, για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου - ο μπαμπάς Μιχάλης ή μαμά Νίκος - για την αχρήματη κοινωνία, για την παγκόσμια διακυβέρνηση και για την παγκόσμια οικονομία της μιας Τράπεζας . Παράλληλα, μας πνίγουν και οι ευγενώς ονομαζόμενοι πρόσφυγες - πλην όμως λαθραίοι μετανάστες.
Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα προκειμένου να δείξω πόσο καταστροφική είναι αυτή η θέση του επιφυλλιδογράφου και συνάμα δάσκαλου. Επιφυλάσσομαι. Επειδή όμως συνηθίζει να επενδύει θεολογικά τα γραπτά του, άλλωστε έχει εκδόσει βιβλίο που το ενέταξε στα «δοκίμια πολιτικής θεολογίας», θα αρκεστώ να συμπληρώσω με τούτο :
24 Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει μου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁμοιώσω αὐτὸν ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· 25 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέπεσον τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν. 26 καὶ πᾶς ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους τούτους καὶ μὴ ποιῶν αὐτοὺς ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ μωρῷ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν ἄμμον· 27 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέκοψαν τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ ἔπεσε, καὶ ἦν ἡ πτῶσις αὐτῆς μεγάλη. (Μτ. ζ')
Αυτά που κατά καιρούς γράφει ο ολέθριος συγγραφέας - συνάμα και επιφυλλιδογράφος, κτίζουν σπίτι στην άμμο. Ακούει αλλά δεν ποιεί. Διότι αυτό το ένα από τα δώδεκα που αφήνει στην άκρη, είναι δομικό στοιχείο του θεμελίου λίθου, δηλαδή της πέτρας και όχι της πέτρας πάνω στην άμμο. Τούτο ισχύει και για τα πολιτικά, που ως φαίνεται μόνο αυτά τον ενδιαφέρουν. Τον ξάφνιασαν τα δάκρυα του κ. Τσίπρα κατά τον εναρκτήριο λόγο του στη Βουλή, διόλου όμως δεν τον αιφνιδίασε ότι, ο δακρύσας πρωθυπουργός, δηλώνει άθεος και ορκίζεται στο Σύνταγμα, θέτοντας υπεράνω όλων «επί τω λόγω της δικής μου συνείδησης και τιμής». Ο Θεός δεν αξίζει τόσο, όσο η προσωπική μας τιμή και συνείδηση
Σαν πρώτο σχόλιο σε αυτά , οφείλω να επισημάνω τον δυσδιάκριτο καταστροφικό του ρόλο, που ασκεί συστηματικά εδώ και πενήντα - σχεδόν εξήντα - χρόνια . Αυτό θα φανεί παρακάτω .
Λοιπόν, ο δάσκαλος μας λέει ότι προσπαθεί να διακρίνει τα θετικά στοιχεία της όποιας κυβέρνησης (σημ. από τον Κ. Μητσοτάκη και εντεύθεν) και με τα γραπτά ή τον προφορικό του λόγο να τα ενισχύσει . Λαμπρά . Αν τα πράγματα έχουν έτσι ακριβώς, όπως τα θέλει ο δάσκαλος, και σημειώνω ότι αυτό είναι το σιωνιστικό δόγμα που κυριαρχεί σήμερα, αλλά και από μακρού, τότε ας αρχίσουμε να διακρίνουμε, παράδειγμα, τα θετικά στοιχεία του παπισμού και να τα ενισχύσουμε όσο μπορούμε• παρένθεση, για να έχουμε μια κοινή πορεία στην προσπάθεια να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο .
Και είναι γεγονός ότι με τον παπισμό διαθέτουμε αρκετά θετικά στοιχεία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι συμφωνούμε στα 11 από τα 12 άρθρα του Συμβόλου Πίστεως. Αφήνουμε λοιπόν στην άκρη το ένα και προσπαθούμε να ενισχύσουμε τα υπόλοιπα. Τι γίνεται στη συνέχεια ; Αυτό που γίνεται σήμερα : βάλαμε πλώρη για το ουδετερόθρησκο κράτος, για τον επαναπροσδιορισμό των έμφυλων (σημ. μάλλον ουδετερόφυλων) ταυτοτήτων, για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου - ο μπαμπάς Μιχάλης ή μαμά Νίκος - για την αχρήματη κοινωνία, για την παγκόσμια διακυβέρνηση και για την παγκόσμια οικονομία της μιας Τράπεζας . Παράλληλα, μας πνίγουν και οι ευγενώς ονομαζόμενοι πρόσφυγες - πλην όμως λαθραίοι μετανάστες.
Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα προκειμένου να δείξω πόσο καταστροφική είναι αυτή η θέση του επιφυλλιδογράφου και συνάμα δάσκαλου. Επιφυλάσσομαι. Επειδή όμως συνηθίζει να επενδύει θεολογικά τα γραπτά του, άλλωστε έχει εκδόσει βιβλίο που το ενέταξε στα «δοκίμια πολιτικής θεολογίας», θα αρκεστώ να συμπληρώσω με τούτο :
24 Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει μου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁμοιώσω αὐτὸν ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· 25 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέπεσον τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν. 26 καὶ πᾶς ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους τούτους καὶ μὴ ποιῶν αὐτοὺς ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ μωρῷ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν ἄμμον· 27 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέκοψαν τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ ἔπεσε, καὶ ἦν ἡ πτῶσις αὐτῆς μεγάλη. (Μτ. ζ')
Αυτά που κατά καιρούς γράφει ο ολέθριος συγγραφέας - συνάμα και επιφυλλιδογράφος, κτίζουν σπίτι στην άμμο. Ακούει αλλά δεν ποιεί. Διότι αυτό το ένα από τα δώδεκα που αφήνει στην άκρη, είναι δομικό στοιχείο του θεμελίου λίθου, δηλαδή της πέτρας και όχι της πέτρας πάνω στην άμμο. Τούτο ισχύει και για τα πολιτικά, που ως φαίνεται μόνο αυτά τον ενδιαφέρουν. Τον ξάφνιασαν τα δάκρυα του κ. Τσίπρα κατά τον εναρκτήριο λόγο του στη Βουλή, διόλου όμως δεν τον αιφνιδίασε ότι, ο δακρύσας πρωθυπουργός, δηλώνει άθεος και ορκίζεται στο Σύνταγμα, θέτοντας υπεράνω όλων «επί τω λόγω της δικής μου συνείδησης και τιμής». Ο Θεός δεν αξίζει τόσο, όσο η προσωπική μας τιμή και συνείδηση
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)