Μικρή παραμυθία

- Γιατί παππού ανάβεις τη νύχτα το καντηλάκι ;
- Για να το βλέπει η Παναγία μας και να έρχεται .
- Μα, έχει τόσο πολλά φώτα τη νύχτα ;
- Μου έχει πει, ότι αυτά δεν τα βλέπει, δεν φαίνονται. Βλέπει μόνο εκεί όπου υπάρχει ένα αναμένο καντηλάκι, ένα μικρό κεράκι .
- Και τί της λές ;
- Να σας έχει καλά, να σας προστατεύει, να μεγαλώσετε, να κάνετε κι εσείς αυτό, ώστε να πηγαίνει σε πολλά σπίτια όπως το δικό μας . Να γεμίσουν όλα με καντηλάκι . Καληνύχτα μικρό μου
- Καληνύχτα παππού * όταν μεγαλώσω αυτό θα κάνω κι εγώ .-

Επίλογος μιας ζωής (αναδημοσίευση)

Μιλούσε στο τηλέφωνο όταν η πόρτα χτύπησε διακριτικά. Μετά το "εμπρός" η νεαρή υπάλληλος απέθεσε στο γραφείο του εναν υπηρεσιακό φάκελο. «Εχετε ενα έγγραφο», του είπε και έκλεισε προσεκτικά την πόρτα.

«Θα τον ανοίξω αργότερα», σκέφτηκε και πήγε στο παράθυρο.

«Χμ, Παρασκευή είναι» είπε βλέποντας την απλωμένη μπουγάδα της γειτόνισας.Το είχε κι αυτό σημειώσει. Επειτα σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και προσπάθησε να διακρίνει το ελάχιστο κομμάτι ουρανού, που του επέτρεπε η επταόροφη πολυκατοικία. Το γραφείο του ήταν στο ισόγειο με θέα τον ακάλυπτο. Ηταν φθινώπορο.

Συμπλήρωνε τριάντα πέντε χρόνια υπηρεσίας - ως προϊστάμενος τμήματος τώρα - τυπικά. Ουσιαστικά ήταν ελεγκτής - διευθυντής προσωπικού, επιβλέποντας τις υπογραφές προσέλευσης και αποχώρησης των υφισταμένων υπαλλήλων. Αλλοτε πάλι παρενέβαινε  κατασταλτικά προκειμένου να εξυπηρετηθούν άμεσα  και να ηρεμήσουν οι μονίμως οργίλοι - διεκδικητικοί των δικαιωμάτων τους, δικαιούχοι του δημοσίου. Που δεν εύρισκαν τη δέουσα ανταπόκριση απο τα εντεταλμένα όργανα. Ασκούσε αυτά τα καθήκοντα μετά απο λαμπρές πανεπιστημιακές και μεταπτυχιακές σπουδές .

Η μέρα , μάλλον το απόγευμα, είχε απογευματινό ωράριο, είχε κυλήσει με τον συνηθισμένο τρόπο. Όμοια με το χθές, με το προχθές, με το εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Τίποτα δεν προδίκαζε οτι η επομένη θα ήταν διαφορετική. Τριάντα χρόνια μέσα σε ενα γραφείο με θέα τον ακάλυπτο και συντροφιά το τερατώδες "βιβλίο προσελεύσεως προσωπικού", δεν αλλάζουν έτσι εύκολα , αιφνιδιαστικά και σύντομα.

Είχε, κάποτε, επιχειρήσει να αξιοποιήσει αυτό τον κυριολεκτικά χαμένο χρόνο. Κουβάλησε μαζί του μερικά βιβλία και διάβαζε. Καταγγέλθηκε όμως απο αγανακτισμένο πολίτη πως αντί να διαβάζει σπίτι του, χρησιμοποιούσε το χρόνο της δουλειάς του για μελέτη. Η υπηρεσία τον επέπληξε και μάλιστα του συνέστησε να αποφεύγει ακόμη και την ανάγνωση εφημερίδων.

Μη έχοντας άλλη διέξοδο έπιασε το μολύβι και το χαρτί . Πέρα απο τα υπηρεσιακά στερεότυπα έφτιαχνε τις δικές του ιστορίες. Που δεν ηταν καθόλου, μα καθόλου φανταστικές. Έγραφε γι΄αυτά που έβλεπε κι εκείνα του έδειχναν ο,τι δεν μπορούσε να δεί πέρα απ΄τον ακάλυπτο, πέρα απ΄το παράθυρο με τη μπουγάδα, πέρα απ΄το άθλιο "βιβλίο" προσέλευσης, πέρα απ΄τον αμυδρό ουρανό που μόλις έβλεπε.

Νύχτωσε. Το προσωπικό υπέγραψε. Μάζεψε τα πράγματά του για να φύγει. Τότε είδε και τον υπηρεσιακό φάκελο, που αφηρημένος ως συνήθως λησμόνησε να διαβάσει. Τον πληροφορούσαν οτι μετα απο τριανταπέντε μόνιμα και συνεχή χρόνια υπηρεσίας απελύετο αυτοδικαίως. «Αυτοδικαία απόλυση» ήταν ο τίτλος του υπηρεσιακού εγγράφου.

Έριξε γύρω του μια ματιά, έσβησε το φως και έκανε το σταυρό του. Μετά έκλεισε την πόρτα με ενα αχνό χαμόγελο με ενα πνιγμένο δάκρυ.

Πιθήκων διάλογος

Μια θαυμάσια μέρα βρέθηκα στο Ζωολογικό Κήπο και ο δρόμος με έφερε μπροστά σ΄αυτά τα δύο χαριτωμένα πλασματάκια. Σήκωσα τη φωτογραφική μηχανή και έκπληκτος, άκουσα τον ακόλουθο διάλογο. Σας τον μεταφέρω και συγχωρήστε τις όποιες ατέλειες της γραφής. Ηταν η πρώτη φορά που ο παλαιϊκός μου φακός κατέγραφε σε φίλμ αυτά που άκουγε. Θα ήταν καλύτερα με μια ψηφιακή αλλά ...

« Tους βλέπεις αυτούς; Την άλλη φορά θα είμαστε εμείς απ΄εξω και αυτοί θα είναι μέσα».
 «Μα, άρχοντά μου, το ίδιο λες πάντα. Δεν βλέπεις πόσα χρόνια έχουν περάσει; Ο Ταρζάν πέθανε, το ίδιο και η Τζέην και εμεις είμαστε ακόμη μαϊμούδες. Πότε, τέλος πάντων, θα γίνουμε άνθρωποι;»
 «Κατάλαβα, κατάλαβα. Με το μυαλό που έχεις μην περιμένεις να κάνεις ανθρωπάκια. Θα κάνεις πάντα μαϊμουδάκια».
 «Με πληγώνεις. Το ξέρεις πόσο προσπαθώ,  βλέπεις όμως τίποτα δεν αλλάζει.»
 «Το λες εσύ. Εμένα άλλα βλέπουν τα μάτια μου. Τρέχουν ολα, τρέχουν κι αυτό μας φέρνει πιο κοντά. Μέτρησες πόσοι πέρασαν σήμερα ;»
 «Πού πιο κοντά αφέντη μου;»
 «Σ΄αυτό που περιμένεις. Η δική μας σειρά δεν ήρθε ακόμη.Οταν αυτοί φαγωθούν μεταξύ τους, τότε θα έρθει ο δικός μας καιρός.»
 «Το φαντάστηκα αυτό, το σκέφτηκα. Αλλά φοβάμαι μήπως με το δικό τους χαλασμό, χαλάσουν κι εμάς.»
 «Περάσαμε τα χειρότερα και νομίζεις οτι αυτό δεν θα το αντέξουμε; Σου λεω οτι θα τα καταφέρουμε πάλι. Και θα τους βάλουμε μέσα.»
 «Λες  ... ; »
 «Δεν το λεω εγω, ο πρόγονός μας το είπε. Αυτόν που οι απ΄εξω τον ονόμασαν σκεπτόμενο.»
 «Είπε τέτοιο πράγμα και δεν το θυμάμαι; Βοήθησε λιγο τη μνήμη μου.»
 «Αν ήταν να πιάσουμε την ιστορία απ΄την αρχή ποτε δεν θα τελειώσουμε. Ακουσε λοιπόν σύντομα τούτα τα λόγια : Σαν έμαθαν αυτοί εκει έξω τι συνέβη με τον πρόγονό μας, θυμάσαι, τότε που ήπιε κι έφαγε και καθώς ξύπνησε στην ακροθαλασσιά βρήκε τον εαυτό του αλλαγμένο και με ένα σύντροφο, άρχισαν να τα ψάχνουν ολα. Τον ουρανό, τη θάλασσα και τη στεριά, ακόμη και τον ύπνο. Σκέφτηκαν να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Καλά τα πήγαν, δεν λεω, ομως καθως βλέπεις, πάντα κάτι στραβώνει. Αυτό που τους βγαίνει σε καλό, έπειτα τους έρχεται ανάποδα. Και συνεχίζουν ακόμη στον ίδιο ρυθμό, μολονότι υποψιάζονται οτι στενεύουν τα περιθώρια. Θέλουν να φτιάξουν "νεα πάστα" ζωντανών και γυρίζουν πίσω στην αρχή. Θα την αρχίσουν χωρίς την προσβολή του φυσικού τέλους. Αυτό όμως θέλει διαφορετική γνώση, θέλει σοφία με σεβασμό και με φόβο, που αυτοί οι άμυαλοι δεν έχουν. Εμείς έχουμε μόνο φόβο, δεν ξέρουμε τι θα πει σεβασμός, είναι για μας άγνωστη λέξη. Αλλά πού θα πάει, θα το μάθουμε απο τα δικά τους παθήματα και τότε εμείς θα βάζουμε αυτούς στα κλουβιά. Τούτο θα θυμόμαστε με τις φωτογραφίες.»

H κουβέντα τους σταμάτησε εδώ. Μετά έφυγα.

Στη φωτογραφική έκθεση

 Οι γονείς σκέφθηκαν να πάρουν μαζί τους και τη μικρή θυγατέρα στη φωτογραφική έκθεση του κυρίου Jock Sturges (*), που διοργάνωσε το Υπουργείο Πολιτισμού. Προηγουμένως έκριναν σκόπιμο να συμβουλευθούν και τον παιδοψυχολόγο τους. Οπωσδήποτε, τους είπε εκείνος, να πάρετε και το παιδί μαζί σας. Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν, συνέχισε, και συμπλήρωσε ότι η περίοδος του πουριτανισμού και άλλων ψευδοηθικισμών έχει πια περάσει.

 Οι γονείς πήγαν, είδαν, είδα κι εγώ το προσωπάκι της μικρής και κρυφα, χωρίς κανείς να με αντιληφθεί, το φωτογράφισα:

Μετά από καιρό συνέβη ένα δυστύχημα και ο πατέρας της μικρής πέθανε.Η μητέρα πήγε και εξιστόρησε στον παιδοψυχολόγο τα καθέκαστα και ρώτησε αν θα έπρεπε να πάρει τη μικρή θυγατέρα στην κηδεία του πατέρα.

-Όχι, ποτέ, ήταν η απάντηση. Θα της δημιουργήσετε ψυχοτραυματικό γεγονός, πράγμα που θα έχει δυσάρεστες συνέπειες στη μετέπειτα ζωή της. Αυτά δεν είναι πράγματα που πρέπει να βλέπει ένα μικρό παιδί.

Και η μητέρα έφυγε. Λησμόνησε να του πεί ότι η περίοδος του πουριτανισμού και άλλων ψευδοηθικισμών έχει περάσει.


(*) His subjects are nude adolescents and their families, primarily taken at communes in Northern California and at the Atlantic-coast naturist resort CHM Montalivet in Montalivet, France. Much of his work features Californian Misty Dawn, whom he shot from when she was a young child until in her twenties. His work has been the subject of controversy in the United States. In 1990, his San Francisco studio was raided by FBI officers and his equipment seized. A grand jury subsequently declined to bring an indictment against him. In 1998 unsuccessful attempts were made to have his books "The Last Day of Summer" and "Radiant Identities" classed as child pornography in the U.S. states of Alabama and Tennessee

Τα ανωτέρω από το λήμμα Jock Sturges της Wikipedia