Αγαπητή κα. ή δις. Χατζηθεοδώρου
Διάβασα (*) τό άρθρο σας («Η καταιγίδα έρχεται στήν Εκκλησία τής Ελλάδος») καί θά είχα νά παρατηρήσω τά εξής :
1) Γράψατε ότι, «ας τα λάβουν όλα αυτά υπ’ όψη τους όσοι μητροπολίτες είναι αντίθετοι του οικουμενισμού και της πανθρησκείας, αλλά αφήνουν τα πράγματα να εξελίσσονται με τη δικαιολογία: “Ας μη φανώ πρόωρα ότι προκαλώ σχίσμα στην Εκκλησία. Αν δω μία πράξη πέραν της “κόκκινης γραμμής”, τότε θα αντιδράσω”.», καί τό ερώτημα που σάς θέτω είναι «ποιός κάνει τό σχίσμα» ; Οι οικουμενιστές, πού θέλουν νά κάνουν μιά Ορθοδοξία καί μιά Εκκλησία (τήν καθ΄ ημάς) αγνώριστη, ή εκείνοι που διαχωρίζουν τή θέση τους καί αποτειχίζονται από αυτή τήν ψευδοεκκλησία ; Σώζουν, δηλαδή, τήν όντως αληθινή Εκκλησία.
2) Τό δεύτερο ερώτημα, συνέχεια τού πρώτου, είναι τό ποιά Εκκλησία θέλουμε ; Τήν Εκκλησία τών αποτειχιζομένων ή τήν αγνώριστη (ψευδο)εκκλησία τών εκσυγχρονιστών καινοτόμων, που οραματίζονται τήν υποταγή όλων στά κελεύσματα του μικρού πάπα - επισκόπου και δι΄ αυτού (ή αυτών) στόν "ένα θεό γιά όλους" ;
3) Καί τέλος τό τρίτο ερώτημα, τό οποίο είναι μάλλον απορία εις εαυτόν, ίσως δέ καί ενός εκάστου από εμάς.
Μήπως αυτό δέν έγινε πρό 100 περίπου ετών, όταν αποφασίστηκε μιά φαινομενικά καί τυπικά μικρή βελτίωση τού εορτολογικού μας χρόνου, ουσιαστικά όμως ήταν προοίμιο αυτών ( : η καταγίδα) πού ήδη βιώνουμε καί εύστοχα επισημάνατε;
Τό γράφω αυτό διότι, από ενάρξεως τής "άνευ σημασίας" καί χάριν επιστημονικής ακριβείας, μέ τήν τροποποίηση που επήλθε, όσοι μέν έμειναν προσηλωμένοι στά θέσμια τής Εκκλησίας ( : Σύνοδοι καί Παράδοση) χαρακτηρίστηκαν σχισματικοί, όσοι δέ συντάχθηκαν μέ τά νέα δεδομένα, κράτησαν γιά εαυτούς τόν τίτλο τού ιδιοκτήτου τής ζώσης Αληθείας.
Χάριν αυτής, κυκλοφορούν σήμερα φυλλάδια τού τύπου «Φωνή τού Κυρίου» καί συνεχίζουν νά αποπροσανατολίζουν τό λαό τού Θεού, επισημαίνοντας τόν κίνδυνο : «εκτός τής εκκλησίας επισκόπου δέν υπάρχει σωτηρία». Όσοι φεύγουν (αποτειχίζονται) σχίζουν τήν (νέα) εκκλησία. Πείτε μου, λοιπόν, ποιός σχίζει τήν εκκλησία καί ειδικότερα, ποιά Εκκλησία;
Υστερόγραφο
Θά σάς παρακαλούσα νά μή μου καταλογίσετε διάθεση, πρόθεση ή τάση, προσυλητισμού σέ ιστορίες τελειωμένες, όπως συστηματικά μάς έλεγαν καί μάθαιναν στά σχολειά. Μεγάλωσα μέ τίς συμβουλές τής γιαγιάς μου, πού μάς έλεγε - σέ μένα καί στά αδέλφια μου - θεός σχωρέστην : «Τά στερνά τιμούν τά πρώτα». Πάντα, εμένα τουλάχιστον, μέ απασχολούσαν τά "πρώτα" τών σημερινών μας δεινών.
(*)
http://destoolon.gr/2017/07/09/
