Εισήγηση με θέμα τις μεταμοσχεύσεις, τον εγκεφαλικό θάνατο και την εικαζόμενη συναίνεση

Όπως είναι ήδη γνωστό η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, η Εκκλησία των επ΄ αληθεία καί δικαιοσύνη πιστών και ευσεβών Χριστιανών, εξέδωσε Ανακοίνωση σχετικά με τις Μεταμοσχεύσεις. Στον γράφοντα ανετέθη η Εισήγηση σε δυο Εσπερίδες που διοργανώθηκαν, μια στον Πειραιά (10/23-9-2013) και η άλλη στην Λάρισα (18-9/1-10- 2013). Ο ομιλητής έκρινε απαραίτητο να αναφερθεί στους δυο βασικούς άξονες που στοιχειοθετούν και καθορίζουν τη ζωή μας. Το πρώτο αφορά  στο νέο οικοδόμημα της πίστης - μετά το 1924 - και το δεύτερο, είναι ό,τι έχει σχέση με την επί μέρους γνώση του επιστητού, δηλαδή αυτού που ονομάζεται επιστήμη. Ειδικότερα, αναφέρθηκε στην "παρεμβολή του Θεού κατά τις προτάσεις των εξελικτικών", επειδή προϋπόθεση για τις μεταμοσχεύσεις (: εγκεφαλικό θάνατο και εικαζόμενη συναίνεση) είναι η φιλοσοφική θεμελίωση - με ένδυμα όχι απαραίτητα θεολογικό, αλλά πάντως επιστημονικό - της δαρβινικής θεωρίας. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό, χρειάζεται και κάτι ακόμη. Τούτο είναι η κατάργηση της θρησκείας με τη βοήθεια μιας νόθου καθ΄ ημάς εκκλησίας.

Η νόθος εκκλησία και τα εξ αυτής μοσχεύματα

"3 Πολύγονον δὲ ἀσεβῶν πλῆθος οὐ χρησιμεύσει,
καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐ δώσει ρίζαν εἰς βάθος, οὐδὲ ἀσφαλῆ βάσιν ἑδράσει·"
(Σοφία Σολομώντος κεφ. 4)

Εισαγωγή

  Τελικά τι συμβαίνει με τις μεταμοσχεύσεις; Είναι ψυχωφελείς και ανθρωποσωτήριες ή μήπως φθείρουν την ψυχή και δια δόλου αποκτείνουν το σώμα; Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, αφού πρώτα δώσουμε το συνοπτικό περίγραμμα του πώς φτάσαμε έως εδώ. Η θεωρία της εξέλιξης (Δαρβίνος) έχει διεισδύσει σε όλους τους κλάδους της επιστήμης, επομένως δεν θα μπορούσε να μείνουν εκτός οι δυο βασικοί άξονες των ερευνητών, δηλαδή η πρακτική και η θεωρητική πλευρά της ζωής και ό,τι αφορά σε αυτή. Στις θετικές επιστήμες κατατάσσεται η Ιατρική, στις θεωρητικές η Θεολογία, έτσι, και οι δυο αυτοί τομείς δεν έμειναν ανεπηρέαστοι. Βεβαίως, δεν έμειναν ανεπηρέαστοι και όλοι εκείνοι οι τομείς, που διαμορφώνουν τη λεγόμενη Κοινή Γνώμη.

  Καθώς αντιλαμβάνεστε έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα θεωρητικό ζήτημα και ένα πρακτικό με τις μεταμοσχεύσεις. Δύσκολο είναι το θεωρητικό, εύκολο είναι το πρακτικό, μάλιστα το τελευταίο είναι το κυρίως ζητούμενο σήμερα. Δεν λέμε όλοι "τελικά το αποτέλεσμα μετράει"; Αυτό ακούμε συχνά να λέγεται, το αποτέλεσμα όμως ημών των Ορθοδόξων δεν το ακούμε. Ποιο είναι; Είναι αυτό το οποίο μεταξύ άλλων ακούμε στην Υμνολογία της Αναστάσεως  : "Δια θανάτου το θνητόν, δια ταφής το φθαρτόν μεταβάλλεις, αφθαρτίζεις γάρ θεοπρεπέστατα, απαθανατίζων το πρόσλημμα".  Στη συνέχεια του λόγου θα δούμε με ποιο τρόπο αντιλαμβάνονται οι εξελικτικοί (εμπειριοκράτες) αυτή τη ζωή και το "θανάτω θάνατον πατήσας".

  Αν εκτιμήσουμε τις μεταμοσχεύσεις από την πρακτική μόνο πλευρά, την πλευρά του θετικού πνεύματος (θετικισμός ή εμπειριοκρατία), τότε θα συμφωνήσουμε όλοι ότι προσφέρουν κάτι πολύ σημαντικό. Βελτιώνουν τη ζωή μερικών ασθενών παρατείνοντας τη ζωή τους. Στο ζήτημα όμως ενεπλάκη και η εκκλησία. Ζητήθηκε η γνώμη της και η συγκατάθεσή της, αν και ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε υπάρξει παρόμοια κλήση της επιστήμης προς αυτήν. Συνεπώς, δεν μπορούμε να βλέπουμε το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων μόνο από την πρακτική πλευρά - της θετικής σκέψης όπως θα έλεγαν μερικοί - δηλ. του αποτελέσματος. Είναι αναγκαίο να ασχοληθούμε και με τη θεωρητική.

  Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα εύκολα, από το πράττειν ή ενεργείν. Το "ενεργείν", σημειωτέον, είναι σύνθετη λέξη : από την πρόθεση "εν" και τη λέξη "έργο". Θυμίζουμε μόνο ότι στο παρελθόν, όταν οι γιατροί έγραφαν μια συνταγή αρρώστου, πρότασσαν το σύμβολο της δίεσης : Ήταν οι δυο τεμνόμενες κάθετες και οριζόντιες γραμμες : #. Τούτο σήμαινε το "συν θεώ".

Οι πρώτες αναθεωρήσεις

  Πώς άρχισαν οι μεταμοσχεύσεις. Άρχισαν όταν βρεθήκαμε οι γιατροί ενώπιον ασθενών σε βαθύ κώμα μετά από τραύμα στον εγκέφαλο - ειδικότερα, στην κατώτερη μοίρα αυτού, στον προμήκη - ή από δράση φαρμακευτικών ουσιών που παρέλυαν το πρωτεύον αναπνευστικό κέντρο. Τους ασθενείς αυτούς τους αντιμετωπίζαμε με τα υπάρχοντα θεραπευτικά μέσα, αλλά τα αποτελέσματα ήταν κατά κανόνα απογοητευτικά. Αργότερα όμως, όταν αναπτύχθηκαν οι Μονάδες Εντατικής και βελτιώθηκαν οι αναπνευστικές συσκευές θετικής πίεσης - παράλληλα είχε αρχίσει η έρευνα του ανοσοποιητικού συστήματος - τα πράγματα άλλαξαν.

 Οι μεταμοσχεύσεις άρχισαν από πτωματικούς δότες, δηλ. όργανα λαμβανόμενα από βιολογικά νεκρούς δότες και δεν είχαν τα αναμενόμενα θετικά αποτελέσματα. Όταν όμως η Ανοσοβιολογία έκανε γνωστό ότι μπορούσε να καταστείλει τις αντιδράσεις απόρριψης από ομόλογα μοσχεύματα προερχόμενα από ζώντες - ήταν η εκούσια παροχή οργάνου ενός οικείου (αδελφού ή γονέως) προς τον πάσχοντα συγγενή του - συνηθέστατα ήταν ο ένας νεφρός - τότε μιλήσαμε για δωρεά σώματος. Οι πτωματικές μεταμοσχεύσεις εγκαταλείφθηκαν. Αλλά επανήλθαν με εντελώς διαφορετικό νόημα : Ο άνθρωπος είναι νεκρός όταν υπάρχει καταστροφή ή βλάβη του εγκεφάλου γενικότερα. Παράλληλα, δέον να σημειωθεί κι αυτό, οι της επιστήμης φιλόσοφοι, έπαψαν να κάνουν λόγο για σοφία (Κώστας Αξελός σε συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση), προτιμούσαν τη λέξη στοχασμός. Εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα, τα θεωρητικά, άλλως λεγόμενα και "δυνάμει".

Στοχασμοί και η νέα "εξαήμερος"

 Κάποτε, όταν δημοσίευσα μερικά άρθρα γράφοντας ότι οι μεταμοσχεύσεις προϋποθέτουν την αφαίρεση οργάνων από ζώντες και έμψυχους ασθενείς, και όχι πτωματικούς δότες, όπως ισχυρίζονταν άλλοι εταίροι εν επιστήμη, συνάδελφος γιατρός παρατήρησε ότι είναι αδιανόητο ένας θετικός επιστήμονας, όπως εγώ, να δηλώνει αυτά τα πράγματα. Απόρησα και τον ρώτησα αν η Ιατρική συγκαταλέγεται στις θετικές επιστήμες. Μου απάντησε : Σαφώς ναι. Με τη σειρά μου, παρατήρησα κι εγώ : Αν είναι όπως λέτε, τότε δείξτε μου την ψυχή, βάλτε την στον δοκιμαστικό σωλήνα και κάνετε πειράματα. Κάτι πήγε να πει περί ενέργειας, αλλά κατάλαβε ότι η κουβέντα θα πήγαινε μακριά, όχι εκεί όπου αυτός ήθελε, και προτίμησε να φύγει. Ένας άλλος πάλι μου είχε πει ότι δεν μπορούμε να μη δεχόμαστε την αποκαλυμμένη αλήθεια της επιστήμης. Του απάντησα ότι αυτού του είδους η αποκαλυμμένη αλήθεια έχει ισχύ μερικών δεκαετιών, ίσως και συντομότερα. Μια νέα αλήθεια έρχεται να βγάλει άχρηστη την προηγούμενη.

  Για να γίνουν δεκτές οι μεταμοσχεύσεις επιστρατεύθηκαν πλήθος θεωρητικών στρεβλώσεων, τις οποίες δυστυχώς έσπευσε να ενστερνιστεί και η εκκλησία (καινοτόμος) της εξελικτικής θεολογίας εδώ στην Ελλάδα. Με ποιο τρόπο, θα το δούμε, αφού αναγκαστικά προχωρήσουμε στα θεωρητικά των μεταμοσχεύσεων.

  1. Τα θεωρητικά των μεταμοσχεύσεων είναι στενά συνυφασμένα με την εξελικτική θεωρία, δηλαδή την εξελικτική φιλοσοφία και θεολογία. Σύνθεση αυτών, κατά τη γνώμη μου, είναι η λεγόμενη θεολογική γνωσιολογία, ή μάλλον απειρολογία. Θα δανειστώ ένα τυχαίο απόσπασμα από έναν τυπικό εκπρόσωπο αυτού του είδους της νέας, και εξελικτικής πλέον, θεολογίας (λέγεται και νεοορθοδοξία). Βιβλίο είναι το "συναξάρι της πίστης" - ορθότερα αλφαβητάρι της πίστης - και συγγραφέας ο Χ. Γιανναράς. Επαναλαμβάνω, τυχαίο το παράδειγμα και η παραπομπή σε όνομα και βιβλίο. Αν ψάξει κανείς θα βρει και πλήθος άλλα. Τι διαβάζουμε λοιπόν;

"Ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, εικόνα του Θεού, επειδή υπάρχει ως δυνατότητα απόκρισης στην ερωτική κλήση του Θεού" και παρακάτω "... η διαφορά του ανθρώπου από τον πίθηκο, δεν βρίσκεται στην ποσοτική διαφοροποίηση της αρτιότητας των ψυχοσωματικών λειτουργιών, αλλά στην ποιοτική διαφοροποίηση", δηλαδή, "στην απάντηση του ανθρώπου για ζωή στην κλήση (σ.σ. ερωτική) που του απευθύνει ο Θεός".
Στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι, "η βιβλική εικόνα (σ.σ. η βιβλική διήγηση γίνεται βιβλική εικόνα) για την πλάση του ανθρώπου από τον Θεό και την εμφύσηση της θείας πνοής (...) δηλώνει όχι οπωσδήποτε τη βιολογική καταβολή αλλά σίγουρα την αρχή της προσωπικής αυτοσυνειδησίας και ταυτότητας και ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης".
Αποτέλεσμα; "Αν αυτή η αρχή συνδυάζεται και με τη βιολογική εμφάνιση του ανθρώπινου είδους ή αν παρεμβάλλεται σε κάποιο κρίκο της αλυσιδωτής εξέλιξης των ειδών, η αλήθεια της βιβλικής και εκκλησιαστικής ανθρωπολογίας δεν αλλάζει" (βλ. σελ. 101-102, "Αλφαβητάρι Πίστης").

Απλουστεύω και συνοψίζω αυτά που μόλις ακούσατε. Η εξελικτική θεωρία - συμπεριλαμβάνονται εδώ η θεωρία της ηδονής του Φρόιντ (1) και άλλα βιοϊατρικογενετικά - μπορεί να συνδυαστεί με την ανθρωπολογία της Βίβλου, ή να παρεμβληθεί στην εκκλησιαστική. Η αλήθεια παραμένει ως έχει. Δεν αλλάζει, δεν διαστρέφεται.

 Αυτή λοιπόν είναι η νέα μας "εξαήμερος", το νέο αλφαβητάρι πίστης των ορθοδόξων. Πίστης συμβατής πλέον με την εξελικτική θεωρία της εμπειριοκρατίας. Η παλαιά του Μεγάλου Βασιλείου δεν μας κάνει πια, μας στερούσε τις μικρές χαρές - την ερωτική ανταπόκριση στην ερωτική κλήση του Θεού. Σύμφωνα όμως με την Εξαήμερο, τα ανωτέρω είναι "κοπανιστός αέρας", κατά το κοινώς λεγόμενο. Δεν είναι ούτε ποιοτική, ούτε ποσοτική, η διαφορά του ανθρώπου από τον πίθηκο. Η διαφορά είναι δομική, "κατασκευαστική" αν θέλετε, και νοήσατε τη λέξη "κατασκευή" όχι με την συνήθη αντίληψη που έχουμε όταν τη χρησιμοποιούμε. Τον μεν άνθρωπο «7 ... ἔπλασεν ὁ Θεὸς ( ... ), χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν. (Γν. β')», τα δε ζώα απλά  «20 ... εἶπεν ὁ Θεός· ( ... ) καὶ ἐγένετο οὕτως. (Γν. α΄)». Η ερωτική κλήση και ανταπόκριση δηλώνει αυτοσχέδια ερμηνεία του "ενεφύσησε", προκειμένου ο συγγραφέας να καταλήξει εκεί που θέλει να μας πάει. Ποιο είναι αυτό ; το διαβάσαμε : "Η αρχή της προσωπικής αυτοσυνειδησίας και ταυτότητας και ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης (σ.σ. ταυτολογία και λέξεις επί λέξεων, για να προκαλείται σύγχυση) δεν αλλάζει την αλήθεια της βιβλικής και εκκλησιαστικής ανθρωπολογίας, αν συνδυάζεται ή αν παρεμβάλλεται σε κάποιο κρίκο της αλυσιδωτής εξέλιξης των ειδών".

 Εύλογα διερωτόμαστε τώρα εμείς : Αν η αρχή (αυτοσυνειδησίας κλπ του νέου διδασκάλου) συνδυάζεται με τη βιολογική εμφάνιση του ανθρώπου, ποιος λόγος υπάρχει για το "ή αν παρεμβάλλεται"; Τι σχέση μπορεί να έχει το συνδυάζω με το παρεμβάλλω, όταν ο άνθρωπος ευθύς εξ αρχής ποιείται, πλάθεται και εμφυσείται; Η έμψυχος ζωή δέν είναι γεγονός; Δεν αποτελούν αυτά συνδυασμό; Δεν αρκεί αυτός ο συνδυασμός;
Συνεχίζουμε. Καλός γνώστης του θρησκευτικού (μάλλον εκκλησιαστικού) και βιολογικού μάρκετινγκ ο συγγραφέας έχει φροντίσει προηγουμένως να μας προϊδεάσει με αυτή την τόσο θελκτική "ερωτική κλήση". Ποιος θα καθίσει να ασχοληθεί με το συνδυάζεται και δεν θα προτιμήσει το παρεμβάλλεται, μάλιστα, όταν το τελευταίο του δίνει τη δυνατότητα να συνδυάζει τη θρησκεία - όρος αντιπαθητικός για τον συγγραφέα - και να την παρεμβάλλει στην επιστήμη ή, αντιστρόφως, να συνδυάζει την επιστήμη παρεμβάλλοντας τη θρησκεία ! Υπέροχο κοκτέηλ !!

   Είναι, νομίζω, εντελώς περιττό να γράψουμε πόσο ανόητος είναι ο συνδυασμός/παρεμβολή της αρχής (αυτοσυνειδησίας κλπ) ως προς την ανθρωπολογία της βιβλικής διήγησης και αλήθεια της εκκλησίας. Ο αναγνώστης δεν είναι τόσο αφελής όπως ο συγγραφέας. Αν ο πίθηκος είχε προδιαγεγραμμένη την μετάβαση από κτήνος σε άνθρωπο, λόγω της εξελικτικής διαδικασίας, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να παρεμβληθεί ο άγιος Θεός. Ούτε καν στο "είπε και εγένετο", το οποίο κατά τον νεόκοπο συγγραφέα επάγεται τη δική μας απόκριση στην "ερωτική κλήση". Με άλλες λέξεις, το τελικό (και θετικό) συμπέρασμα : όλα είναι συμβεβηκότα και εξ ουδενός, προκύπτει αυθόρμητα.
Ας απολαύσουμε λοιπόν τις μικρές χαρές και ας τις κάνουμε μεγάλες εφευρίσκοντας ένα θεό για τα μέτρα μας. Το τελευταίο, διότι κάποιος, ενθυμούμενος ότι παλαιότερα η Εκκλησία δηλητηρίαζε τις μικρές πτυχές του βίου, έγραφε με πικρό παράπονο : "Την ερωτική επαφή, τη γυμναστική, τη χαρά του ωραίου, τα στερούσε η Εκκλησία από τους ανθρώπους", κατέληγε δε : "Η περιφρόνηση των μικρών ανθρωπίνων χαρών είναι μια μεγάλη πληγή στον χώρο της Εκκλησίας που πολλούς έχει βασανίσει". Βεβαίως, συμπληρώνουμε, οι "μικρές χαρές" δεν είναι καθόλου μικρές.

  2. Αν αυτό που μόλις αναφέραμε ήταν η συμβολή της φιλοσοφίας, με άρωμα (απαραιτήτως) θεολογίας, στην εξελικτική θεωρία, υπάρχει και η αμιγώς θεολογική. Η οποία μας πληροφορεί ότι "η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια" (2). Μας το είπε η οξύτατη διάνοια ενός πολλά τιμώμενου ακαδημαϊκού συγχρόνως και ιερωμένου θεολόγου (π. Ι. Ρωμανίδης). Έκανε όμως ένα σημαντικότατο λάθος, λάθος ιατρικό, αλλά και λάθος θεολογικό (*).

(*) Το λάθος αυτό μπορεί να ήταν ακούσιο ή συνειδητό. Δυσκολεύομαι να δεχθώ το "ακούσιο", διότι όπως είπα επρόκειτο για οξύτατη διάνοια. Άρα, πρέπει να γνώριζε τη διαφορά μεταξύ νευροβιολογικής και ψυχοπαθολογικής - αυτός είναι ο κατάλληλος ιατρικός όρος - ασθένειας. Γνώμη μου είναι ότι σκόπιμα προτίμησε τον όρο "νευροβιολογική ασθένεια", καθόσον τα αφορώντα στη νευροβιολογία προσεγγίζουν την εξελικτική θεωρία της εμπειριοκρατικής νέας θεολογίας, όπου ο θεός παρεμβαίνει σε κάποιο κρίκο, κάνει τον πίθηκο άνθρωπο και διορθώνει ένα κατασκευαστικό του λάθος. Η ψυχοπαθολογία όμως δεν λέγει αυτό. Η ψυχοπαθολογία μας πηγαίνει απευθείας στην βιβλική και εκκλησιαστική ανθρωπολογία-θεολογία, φυσικά και αλήθεια, δηλ. στην έκπτωση του κατά φύσιν και διαστροφή του υπέρ φύσιν, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος και την εξ ενός ανθρώπου : του Αδάμ και της Εύας, έλευση του ανθρώπινου γένους.

Παρένθεση. Εδώ τίθεται ένα ακόμη ζήτημα, τό ζήτημα πρό Αδαμιαίων ανθρώπων. Τό παρακάμπτω, ισχυριζόμενος ότι ουδείς τών πατέρων τής Εκκλησίας έθεσε ποτέ τέτοιο θέμα. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στό πρώτο κεφάλαιο τού κατ' αυτόν Ευαγγελίου τό αποκλείει. Άν κάποιοι σύγχρονοι εξελικτικοί θεολόγοι τό υποστηρίζουν, δικό τους πρόβλημα. Η Παλαιά Διαθήκη εγράφη μετά τήν πτώση τών Πρωτοπλάστων, όχι πρό αυτής. 

  2α. Το ιατρικό λάθος έγκειται στο ότι οι νευροβιολογικές παθήσεις κατατάσσονται στα λεγόμενα "οργανικά ψυχοσύνδρομα". Δηλαδή, εκεί όπου η ψυχική αποδιοργάνωση έχει βάση ανατομικές βλάβες του εγκεφάλου (εκφυλιστικά νοσήματα, επίδραση τοξικών ουσιών, επιληψία, όγκοι). Η οφειλόμενη όμως διαταραχή του ψυχισμού των πασχόντων από την ασθένεια της θρησκείας, όπως την θέλει ο π. Ρωμανίδης και περί αυτής γράφουν οι συνεχιστές του έργου κατάργησης της θρησκείας, δεν οφείλεται σε ανατομική (σημ. εννοώ παθολογοανατομική) βλάβη. Οφείλεται σε αιρετικές διδασκαλίες μια των οποίων είναι η προσπάθεια αποθρησκειοποίησης της χριστιανοσύνης προς όφελος της εκκλησιαστικοποίησης.

  2β. Ερχόμενοι τώρα στο θεολογικό. Το ασυγχώρητο λάθος - κυριολεκτικό δράμα - των σύγχρονων ακαδημαϊκών μας θεολόγων και ακαδημαϊκών επισκόπων ομοίως, είναι ότι βρίσκονται ανεπαισθήτως(;) βουτηγμένοι στην αίρεση. Και νομίζουν ότι επικαλούμενοι τους Φιλοκαλικούς ή άλλους πατέρες θα φανούν Ορθόδοξοι. Απευθύνονται στο ορθόδοξο ποίμνιο, που οι ίδιοι έχουν φροντίσει (σημ. ανεπαισθήτως βουτηγμένοι στην αίρεση λόγω επίδρασης της εξελικτικής θεωρίας) να εκδυτικίσουν ή

 δυτικοποιήσουν (*)

(*)  Εκδυτικισμός είναι η ιουδαΐζουσα έκφραση του παπισμού και του προτεσταντισμού κατά την οποία, στην πράξη, ο μαρξισμός αποτελεί την συνεπέστερη - αλλά και ελληνίζουσα - εφαρμογή : 1Κρ. 22 ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, (23 ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν, ...) .

και το κατηχούν λες και απευθύνονται σε παπικούς ή προτεστάντες, ως να μην είναι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι. Το θρησκειοποιημένο - όπως το ονομάζουν - ποίμνιο καιρός να καταλάβει ότι τώρα πρέπει να εκκλησιαστικοποιηθεί με το εκκλησιαστικό γεγονός. Διότι οι προ αυτών ακαδημαϊκοί θεολόγοι και επίσκοποι το αρρώστησαν με τη χρήση του όρου "θρησκεία" και την εξ αυτής θρησκευτικότητα. Το ποίμνιο έκανε τη θρησκεία θρησκευτικότητα και η θρησκευτικότητα έγινε ιδεολογία. Γιατί; Διότι αγνόησε τον όρο "εκκλησία". Έτσι, γέμισαν τα τρελοκομεία, καιρός να διαγράψουμε τη θρησκεία. Δεν ήξεραν οι άφρονες, δηλαδή οι πριν από τους σημερινούς σώφρονες, ότι όλους αυτούς τους αιώνες η Χριστιανοσύνη προσπαθούσε να καταργήσει τη θρησκεία και στη θέση της να βάλει την εκκλησία!

Αναπάντητα ερωτήματα

   Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι τώρα γίναμε καλά, εκκλησιαστικοποιηθήκαμε, αποθρησκειοποιηθήκαμε και αποϊδεολογικοποιηθήκαμε. Υπάρχουν όμως μερικά ερωτήματα, στα οποία πρέπει να μας απαντήσουν οι σημερινοί σώφρονες, και για τα οποία δεν χρειάζεται να προσθέσω την προφανή διαπίστωση ότι ήδη αποϊεροποιηθήκαμε. Να συμπληρώσω ότι, κατά τη γνώμη μου, οι αιρετικοί του παρελθόντος, πχ όπως ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Σεβήρος και άλλοι, θα ωχριούσαν προ του τολμήματος να καταργήσουμε την θρησκεία στο όνομα της εκκλησίας προς όφελος της εν Χριστώ πίστεως. Εδώ επιχειρείται η ολοκληρωτική κατάρρευση της θείας Οικοδομής κι εμείς μένουμε απαθείς.

   Τώρα στα ερωτήματα. Τι μας ασφαλίζει ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα να κάνουμε πάλι ιδεολογία και την εκκλησία; Τι είναι αυτό που μας εκθέτει στην ιδεολογική "νόσο της θρησκείας" και ποιο είναι αυτό που μας προστατεύει από την "ασθένεια της εκκλησίας"; Μήπως είναι το εμπειρικό εκκλησιαστικό γεγονός; (Παρένθεση, η λέξη γεγονός υποκαθιστά πλέον τη λέξη αλήθεια, η δε εμπειρία χάνει εντελώς την πνευματική της αναφορά :  "1Κρ. ιε΄ 49 καὶ καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου". 

Άν είναι έτσι, γιατί και πώς αυτό το "γεγονός" αποκλείει το θρησκευτικό γεγονός; Τι ανοησία πάλι είναι αυτή, από τη μια να κατηγορούμε τη θρησκευτικότητα και από την άλλη να επαινούμε το εκκλησιαστικό γεγονός; Αν δεν μας αρέσει η θρησκευτικότητα, το ίδιο αντιπαθητική πρέπει να μας είναι και η εκκλησιαστικότητα. Λεκτικοί αυτοσχεδιασμοί ανάμεσα σε θρησκευτικότητα και εκκλησιαστικότητα - ή εκκλησιαστικό γεγονός καθώς γράφουν οι αδόκιμοι νόες - δεν στέκουν. Ή αν τους δεχόμαστε, καταλήγουν σε προφανή, αυθαίρετα και εντελώς παράλογα σχήματα , όπως για παράδειγμα ο μετεωρισμός μεταξύ θρησκευτικότητας και εκκλησιαστικού γεγονότος. Το θρησκευτικό γεγονός (θρησκευτική αλήθεια) οφείλουμε να το συνεκτιμήσουμε με το εκκλησιαστικό γεγονός (εκκλησιαστική αλήθεια). Αν πάσχει το ένα από αυτά, είμαστε υποχρεωμένοι να υποδείξουμε ποιο από τα δυο, σε τι, και να κάνουμε ό,τι είναι χρήσιμο και απαραίτητο. Όχι όμως ανοηταίνοντας να καταργούμε τη λέξη, μαζί δε με αυτή και το περιεχόμενο, της θρησκείας. Τακτική που, αν μη τι άλλο, θυμίζει το "πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι".

  Κατά την ταπεινή μας γνώμη, το εκκλησιάζειν, δηλαδή η εκκλησία, είναι η λατρευτική έκφανση του θρησκεύειν, δηλαδή της θρησκείας. Αν καταργήσουμε τη θρησκεία και μείνουμε μόνο στην εκκλησία/λατρευτική έκφραση, τότε τι εκφράζει η λατρεία; Αυτή καθ΄ εαυτή την έκφραση ή μήπως το όντως άρρητο, άφραστο και αόρατο γεγονός; Προφανώς το όντως άρρητο, άφραστο, αόρατο, άπειρο, ακατάληπτο γεγονός, διότι η έκφραση της ... έκφρασης είναι αλογία κατά την προσφιλή έκφραση των εξελικτικών. Αν είναι έτσι, τι εμποδίζει το άπειρο, άφραστο, ακατάληπτο, αόρατο γεγονός και αλήθεια, να είναι αυτό που ονομάζουμε θρησκεία; Αλλά και τι εμποδίζει το λεγόμενο εκκλησιαστικό γεγονός από του να ιδεολογικοποιηθεί, να γίνει είδωλο, καθόσον παύει πλέον να υπάρχει το θρησκευτικό;  Πώς καλύπτεται το κενό;

   Προφανώς, αυτά δεν απασχόλησαν εκείνους που πρότειναν τον εξοβελισμό της θρησκείας και την αντικατάστασή της από την εκκλησία... των γεγονότων. Δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο στον οποίο περιέρχονται : στην ειδωλοποίηση της εκκλησίας, όπου το γεγονός ...

(σ.σ. ερμηνεύεται σαν εμπειρία της λατρείας και όχι αληθείας, καθόσον έχουμε ένα θεό με διαφορετικές λατρευτικές εκφράσεις γεγονότων, δηλ. έχουμε πολλά γεγονότα, ή αλήθειες, όπως διδάσκει ο οικουμενισμός)

... παύει να είναι εμπειρία βιώματος του θρησκεύειν, άρα και της άνευ θρησκείας εκκλησίας. Η εκκλησία είναι μόνο εκκλησία και τίποτα άλλο. Αντίθετα, όμως, η διατήρηση της θρησκείας κατοχυρώνει την εκκλησία ως την όντως αληθή, ορατή, λατρευτική έκφανση του αόρατου και άπειρου και ακατάληπτου Θεού. Η οποία λατρεία, μπορούμε να πούμε, "επί το πρωτότυπο διαβαίνει" : Δηλονότι, προς τον εν Τριάδι άγιο Θεό. Άλλωστε, κι αυτό είναι σημαντικό, η θρησκεία προηγείται. Δεν είναι ποτέ δυνατό να ακολούθησε η εκκλησία με σκοπό να εκμηδενίσει τη θρησκεία.

Η εμπλοκή του συναισθήματος

  Εκείνοι που στρατεύουν κατά της θρησκείας με σύνθημα "ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, είναι εκκλησία" αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο ειδωλοποίησης της εκκλησίας, ή μάλλον αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Ας δούμε πώς συμβαίνει. αυτό.

 1. Γνώμη του ομιλούντος είναι ότι θρησκεία και εκκλησία είναι δυο αδιαίρετοι και αχώριστοι θεολογικοί όροι με ταυτόσημο, κατά θεωρία και πράξη, περιεχόμενο. Είναι αδιανόητο να υποστηρίζεται από γνώστες των θεολογικών γραμμάτων η ρέπουσα στο μονοφυσιτισμό θέση, ότι δεν έχουμε ανάγκη τη θρησκεία, διότι πλέον έχουμε το ιατρείο της εκκλησίας. Δεν αντιλέγει ουδείς ως προς την ιαματική λειτουργία της εκκλησίας. Όχι όμως καταργώντας τη θρησκεία. Όποιος το προσπαθεί, μαζί με τη θρησκεία καταργεί και την εκκλησία ή την οδηγεί σε αιρετικά μονοπάτια. Τούτο, διότι επιφέρει αποσύνθεση και διαστροφή του συναισθήματος, άρα, και του "ο θεός αγάπη εστί" . Ο άνθρωπος πλάστηκε εξ αγάπης και αγάπη άνευ συναισθήματος δεν μπορεί να υπάρξει.

  Η αναπλήρωση του κενού της θρησκείας εκδηλώνεται με αυτό που λέμε απροσφορότητα συναισθήματος, δηλαδή με νοσηρό, αδιάφορο, επίπλαστο και ψευδεπίγραφο, συναίσθημα και είναι αυτό από το οποίο πάσχουν οι σημερινοί εξελικτικοί θεολόγοι. Υποσυνείδητα το αντιλαμβάνονται, γι΄ αυτό προσπαθούν, έχοντας άγνοια της Ιατρικής, να καταργήσουν τη λέξη "θρησκεία". Η κατάστασή τους όμως γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη, διότι ο άνθρωπος είναι απόρροια θρησκευτικής αλήθειας (ή γεγονότος). Τι σημαίνει αυτό; Ότι το θρησκευτικό συναίσθημα είναι εγγενές, είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Ουδείς αμφιβάλλει περί αυτού και ουδείς μπορεί να το καταργήσει. Όταν όμως αλλοτριωθεί - σήμερα όλα κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση - τότε βρίσκει γόνιμο έδαφος αναπαραγωγής η αίρεση (σημ. forget church, follow Jesus, ήταν δημοσίευμα του περιοδικού Newsweek) και εξ αυτής αναπόδραστα η αθεΐα με τις ποικίλες - συμπεριλαμβάνονται και οι θεϊστικές - μορφές της. Οι οποίες οδηγούν, μεταξύ άλλων, σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις ιδιωτείας άλλοτε άλλης βαρύτητας.

  Ενδεικτικά, ας αναφέρουμε τι γράφει στον Πρόλογο η νέα "εξαήμερος", άλλως αλφαβητάρι της πίστης, όπου ο συγγραφέας (Χ. Γιανναράς) μας λέει : " (...) Και η αγάπη δεν είναι ούτε συναισθηματισμός, ούτε μόνο καλές προθέσεις, αλλά το μέγιστο άθλημα της αυθυπέρβασης - δηλαδή της αγιότητας, που λέει η Εκκλησία". Αυτά γράφει η νόθος θεολογική γραφίδα προελθούσα εκ της καινοτόμου εκκλησίας της αυθυπέρβασης, η οποία ταυτίζει το συναίσθημα με τον συναισθηματισμό και γράφει βιβλίο "Ενάντια στη θρησκεία". Άλλο πράγμα βέβαια ο συναισθηματισμός, ή η συναισθηματικότητα, και έτερο το συναίσθημα. Τα λεκτικά μωρολογήματα, σαν αυτό του "αθλήματος αυθυπέρβασης, δηλαδή της αγιότητας" (sic) δείχνουν το μέγεθος συγχύσεως από την οποία πάσχει αυτός που τα γράφει . Ή θα είναι κεκαθαρμένο και υγιές το συναίσθημα ή θα είναι ρυπαρό και πάσχον ( : ρομαντισμός, αισθαντικότητα, συναισθηματικότητα, συναισθηματισμός ).

  Ακραία μορφή του πάσχοντος συναισθήματος είναι να αποκεφαλίζεις τον εχθρό σου και να επιδεικνύης περιχαρής το τρόπαιο κραδαίνοντας την κεφαλή του θύματος και την αιμάσσουσα σπάθη. Ευγενής παραλλαγή είναι ο βομβαρδισμός με "έξυπνες" βόμβες χειρουργικής ακρίβειας - συνοδεύονται με παράπλευρες απώλειες - αλλά και η απαράμιλλη, αλτρουιστική, φιλάνθρωπη και ψυχοσωτήριος, συνειδητή και εκούσια, δωρεά σώματος. Δωρεά όμως, η οποία συνεπάγεται και την οικονομική ανάπτυξη των εχόντων και κατεχόντων τα κλειδιά του πλούτου. Οι λαμβάνοντες το δώρο απολαμβάνουν τη ζωή, αρκούμενοι απλά στην επιβίωση, εφόσον και όσο η Οικονομία τους το επιτρέπει. Σημειώνω ακόμη, ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νοσηρότητας του συναισθήματος είναι η διάχυτη απώλεια του σεβασμού, ορατή ακόμη και στα μικρά παιδιά του Δημοτικού. Έκδηλη είναι στα πρόσωπά τους η αναίδεια, το θράσος, όπως δείχνουν οι βανδαλισμοί των σχολείων τους. Ο σεβασμός προϋποθέτει ύπαρξη κεκαθαρμένου συναισθήματος. Κάτι όμως που δεν επιθυμούν όσοι ετοιμάζουν ανθρώπους - ικανούς χρήστες "έξυπνων" πλήκτρων. Πλήκτρα που εκτοξεύουν "έξυπνες" βόμβες από τα "έξυπνα" όπλα μαζικής καταστροφής.

Συνέπειες

2. Οι ανωτέρω δυο αναφορές, η μία στην παρεμβολή του Θεού κατά τις προτάσεις της εξελικτικής- εμπειριοκρατικής θεολογίας, η άλλη στην κατάργηση της θρησκείας, οδηγούν σε αυτό, το οποίο ευθύς αμέσως θα ακούσετε.

Κρατήστε όμως μια υποσημείωση. Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, μετά την θεολογική εκτροπή "η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της", με επακόλουθο το "ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, τον έκαναν", μας οδηγούν εξελικτικά (!) να σταματήσουμε πλέον να αναφερόμαστε σε θεολογία. Τα πάντα, θα τα καλύψει ο επιστημονικός κλάδος της νεωστί εμφανισθείσας Βιοηθικής. Ρόλος αυτής η επικύρωση και εκ θεού (ή μήπως ανώτερης δύναμης;) επισφράγιση των θεωρητικών επιστημονικών επιτευγμάτων, όπως είναι "η αρχή της ηδονής" του Φρόιντ, η θεωρία της σχετικότητας και όσα μας έφερε - big bang, αναζητούμενο σωμάτιο Higgs - ,οι μεταμοσχεύσεις, η εξωσωματική γονιμοποίηση, η χαρτογράφηση του γονιδιώματος και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει. Οι πατέρες της εκκλησίας μας κούρασαν, καιρός να αποκτήσουμε σχεσιολόγους, ή μάλλον ψυχοθεολόγους, μεταπατέρες. Η θεολογία μας κούρασε κι αυτή, ας αλλάξουμε σελίδα με την βιοηθική. Πώς θα γίνει αυτό, προσέξτε :

  Πνευματική καινοτομία

1. "Η εκκλησιαστική αντιμετώπιση των μεταμοσχεύσεων, όπως και κάθε άλλου προβλήματος, είναι πνευματική. Αν κάτι βλάπτει ή υποβιβάζει τις πνευματικές αξίες, ανεπιφύλακτα το απορρίπτει. Αν πάλι κάπου διακρίνει τη δυνατότητα πνευματικής ζωής συμβατής με την θεολογική παράδοση, διδασκαλία και εμπειρία της, την ιδιοφυή ανακάλυψη την αντιμετωπίζει με την τόλμη της πνευματικής καινοτομίας".

 Αυτό που μόλις ακούσατε είναι ένα μικρό απόσπασμα από την εγκύκλιο της ιεράς συνδου, αριθμ. 2819 της 7/7/2005 προς το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Θέμα της εγκυκλίου "Περί της δωρεάς οργάνων σώματος" (3) . Να σημειώσουμε απλά, χωρίς να επεκταθούμε, ότι κατά πάσαν πιθανότητα οι πνευματικοί αισθητήρες της θεολογικής παράδοσης των συντακτών της εγκυκλίου δεν διέκριναν το αγιογραφικό "πολύγονον δὲ ἀσεβῶν πλῆθος οὐ χρησιμεύσει, καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐ δώσει ρίζαν εἰς βάθος, οὐδὲ ἀσφαλῆ βάσιν ἑδράσει·" (Σοφία Σολομώντος ). Και ακόμη, ότι η ιεροσυνοδική εγκύκλιος 2819 του 2005 είναι η εις το ακέραιο εφαρμογή της πατριαρχικής του 1924. Με τις αδελφές αιρετικές εκκλησίες, και όχι μόνο, οι εγκεφαλικά νεκροί αδελφοί επισφραγίζουν "ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη. Εφ. δ΄ 25 ". Υπάρχει κάτι πολύ σοβαρό εδώ. Ακούστε κι αυτό :

2. "Ας μη λησμονούμε ότι η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας στηρίζεται σε μια μεταμόσχευση Θείου σώματος και σε μια μετάγγιση Θείου Αίματος εις πάντας αρμούς, εις νεφρούς, εις καρδίαν" (από την ιεροσυνοδική Εγκύκλιο 2819).

 3. Καταλάβατε τι σημαίνουν αυτά; Θα σας το πω. Ο νέος Αδάμ, "με την τόλμη της πνευματικής καινοτομίας" (sic) και ανταποκρινόμενος στην "ερωτική κλήση της προσωπικής του αυτοσυνειδησίας και αυτοδιαχείρισης και ταυτότητας και ελευθερίας", οδηγείται πλέον επί της χειρουργικής τραπέζης και όχι επί του Σταυρού. Το παθολογικό εκκλησιαστικό συναίσθημα, μη υπάρχοντος του θρησκευτικού, γεμάτο αλτρουϊσμό, φιλανθρωπία και αλληλεγγύη προς τον πλησίον από τα επίπλαστα και ψευδή μαθήματα ερωτολογίας και αγαπολογίας, του υπαγορεύει όσο είναι πλήρως και επαρκώς εν συνειδήσει να σπεύσει να δηλώσει δωρητής οργάνων. Ιδού το αποτέλεσμα της διαστροφής. Σημειώσατε ότι τα όργανα λαμβάνονται από έμψυχους, πλην όμως συνειδησιακά ανέκφραστους, άρα νεκρούς, όπως διαδίδουν οι νέοι επιστήμονες.

  Πάντως, παρά τα όσα ισχυρίζεται η ιερά σύνοδος της καινοτόμου εκκλησίας, ο νέος Αδάμ δεν οδηγήθηκε κλινικά ή εγκεφαλικά νεκρός επί του Σταυρού. Φυσικά, ούτε και ο παλαιός Αδάμ κατέστη δωρητής οργάνου, προκειμένου ο άγιος Θεός να κάνει μεταμόσχευση στην Εύα, όπως επίσης ισχυρίζονται οι καινοτόμοι. Τα όργανα που προσφέρουν οι δωρητές δεν αναπλάσσονται, όπως έγινε με την πλευρά του Αδάμ. Και ακόμη, η Εύα δεν προϋπήρχε, ούτε πέθανε ο Αδάμ δίνοντας την πλευρά του, καθώς συμβαίνει με τους περισσότερους δωρητές. Ως προς δε το "εσμέν αλλήλων μέλη", το πλήρες εδάφιο της προς Εφεσίους δ΄, στ.25 είναι : "Διὸ ἀποθέμενοι τὸ ψεῦδος λαλεῖτε ἀλήθειαν ἕκαστος μετὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ· ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη". Το δαρβινικό ψεύδος περιορίζεται μόνο στο "εσμέν αλλήλων μέλη". Τέλος υπάρχει και αυτό, ότι ο αναστάς νέος Αδάμ των μεταμοσχεύσεων, ζωοποιεί τον λήπτη, αλλά φονεύει τον δότη. Πώς, άραγε, συμβιβάζεται το της εγκυκλίου, όταν στην υμνολογία της Αναστάσεως ακούμε "δια θανάτου το θνητόν, δια ταφής το θνητόν μεταβάλλεις. αφθαρτίζεις γαρ θεοπρεπέστατα, απαθανατίζων το πρόσλημμα"; Απαθανατίζουν οι μεταμοσχεύσεις το πρόσλημμα;

Η παρεμβολή των μεταμοσχεύσεων

   Στο σημείο αυτό, επειδή αναφέρθηκα στον κλινικό ή εγκεφαλικό θάνατο, ας δώσουμε μερικά κατατοπιστικά στοιχεία για τις μεταμοσχεύσεις.
Ο κλινικά ή εγκεφαλικά νεκρός, πλην όμως ασθενής, είναι ο ευρισκόμενος σε κωματώδη κατάσταση. Έχει εισαχθεί στη Μονάδα Εντατικής με σκοπό την αντιμετώπιση της τραυματικής ή άλλης πάθησης που τον οδήγησε στην κατάσταση αυτή. Δεν αντιδρά και η θεραπευτική του αντιμετώπιση βαίνει παράλληλα με την προσπάθεια διάγνωσης της βαρύτητας που έχει υποστεί. Αν τα διαγνωστικά τεστ δείξουν ότι η βλάβη εντοπίζεται στο εγκεφαλικό στέλεχος (προμήκης μυελός) τότε τίθεται η διάγνωση του θανάτου. Όχι όμως του βιολογικού θανάτου συνεπεία παύσεως της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας. Τίθεται η διάγνωση του εγεφαλικού θανάτου ενώ οι άλλες ζωτικές λειτουργίες υπάρχουν - της αναπνευστικής υστερούσης - δηλώνουσες ότι έμψυχος ζωή υπάρχει στους ασθενείς. Δεν έχουμε ένα πτώμα αλλά έναν άρρωστο άνθρωπο. Με δυο λόγια, μπορούμε να κατατάξουμε τους ασθενείς αυτούς στην κατηγορία του προθανάτιου σταδίου, αν και υπάρχουν περιπτώσεις με αυτό το βαρύτατο τραυματικό - ή άλλης αιτιολογίας - σοκ που ανένηψαν.

  Οι άρρωστοι με τα αντικειμενικά συμπτώματα και ευρήματα της νευρολογικής μη ανταπόκρισης, θα λέγαμε "νευρικής ανεπάρκειας τελικού σταδίου", κρίνεται σκόπιμο και κοινωνικο-οικονομικά επωφελές να τους εκλαμβάνουμε πλέον σαν πτώμα. Τους εισάγουμε στο χειρουργείο, αφαιρούμε υπό νάρκωση τα όργανα, κι έτσι επέρχεται ο οριστικός, αλλά ιατρογενής, θάνατος. Η επιστήμη τους βοηθά να πεθάνουν χρήσιμα, ανώδυνα, άνευ βασάνων, αποδεικνύοντας τη συνεισφορά της στην υπεροχή της πνευματικής ζωής. Οι εικαζόμενοι συνειδητά ή ακούσια δωρητές, αποτελούν παράδειγμα απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της φιλοζωΐας και την υποδούλωση στη φιλαυτία, όπως μας λέει η ιεροσυνοδική εγκύκλιος 2819/ 7-7-2005 των καινοτόμων ιεραρχών.

Δυο παρατήρησεις επ΄ αυτού.
 1. Ο νυν προκαθήμενος της νέας εκκλησίας που αποκτήσαμε μετά το 1924, έδωσε τα περιθώρια σε δυο μητροπολίτες να διοργανώσουν ισάριθμες ημερίδες. Ο ένας εξ αυτών υπογράφει την εγκύκλιο 2819/7-7-2005 (4). Θέμα τους οι μεταμοσχεύσεις και ο εγκεφαλικός θάνατος. Ακούστηκαν αρκετά, από ιατρικής πλευράς τα περισσότερα, της θεολογίας σαφώς υστερούσης, κατέληξαν δε στο συμπέρασμα ότι ο εγκεφαλικός θάνατος, όθεν προκύπτουν οι μεταμοσχεύσεις, είναι επιστημονικά άκυρος και έννοια θεολογικά διαβλητή. Παρά ταύτα, και γνωστού όντως ότι υπάρχουν αντιδράσεις εκ μέρους του κλήρου αλλά και του λαού, η ιεραρχία εξακολουθεί να στηρίζει την άποψη ότι : "Επί του θέματος των μεταμοσχεύσεων η στάση της Εκκλησίας δεν είναι αποτρεπτική, δεν είναι προτρεπτική, είναι όμως επιτρεπτική" και όλα όσα γράφονται, συμπληρώνουμε εμείς, είναι δια το επιτρέπειν, δηλαδή το προτρέπειν. Επί πλέον, επειδή κυριαρχεί η δόξα ότι έκαστος μπορεί ελεύθερα (και αβίαστα) να πράξει κατά το δοκούν - μη λησμονούμε την "αρχή της προσωπικής αυτοσυνειδησίας και αυτοδιαχείρισης και ταυτότητας και ελευθερίας" -, δηλαδή άλλος να δέχεται, άλλος να απορρίπτει και άλλος να κάνει άλλα, θα είχαμε να πούμε τα ακόλουθα - αφορούν στους δυο μητροπολίτες και τις ημερίδες που διοργάνωσαν : Ο μητροπολίτης Γλυφάδος Παύλος και ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, που επέκριναν την εικαζόμενη συναίνεση, τον εγκεφαλικό θάνατο και τις μεταμοσχεύσεις, δεν αποτελούν - αν και θα μπορούσαν - και δεν είναι η εκκλησία της Ελλάδος. Δυο μητροπολίτες δεν είναι η Εκκλησία. Οφείλουν όλοι οι της Συνόδου να αποφανθούν συνοδικά - ει δυνατόν και με τα άλλα Ορθόδοξα Πατριαρχεία - για το παγκοσμίων διαστάσεων θέμα των μεταμοσχεύσεων. Η από κοινού μετά των υπολοίπων Πατριαρχείων Ορθόδοξη ομολογία δεν μπορεί να επαφίεται στο τι λέγει ο άλφα ή ο βήτα μητροπολίτης. Αυτά δεν είναι Ορθόδοξα, είναι αιρετικά και κακόδοξα.

2. Η επόμενη παρατήρηση αφορά στην φαινομενική ρήξη των σχέσεων συναλληλίας μεταξύ πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας. Διαπρεπής ιεράρχης της βιοηθικής και μέλος του εθνικού οργανισμού μεταμοσχεύσεων διαχώρισε τη θέση του, όταν η πολιτική ηγεσία θέσπισε το νόμο περί εικαζόμενης συναίνεσης. Η συναίνεση δεν εικάζεται, αλλά εκφράζεται, είπε και αποχώρησε. Η δική του πρόταση ήταν να γίνουμε όλοι εκούσια και συνειδητά δωρητές μετά από τα μαθήματα φιλανθρωπίας και αγάπης προς τον πλησίον (5). Διότι είμαστε αλλήλων μέλη και μέλη εκ μέρους. Παρέλειψε σκόπιμα να μας πει πότε είμαστε αλλήλων μέλη και μέλη εκ μέρους. Το "γεγονός" (sic) αυτό δεν μας το είπε. Αυτό το έργο θα το αναλάμβανε η εκκλησία. Η οποία όμως οφείλει να μας απαντήσει στα εξής ερωτήματα : Το ανέκφραστο, πχ. όπως στις εκφυλιστικές εγκεφαλοπάθειες, πως είναι δυνατόν να εκφράζεται; Μόνο ό,τι εκφράζεται υπάρχει; Το ανέκφραστο είναι μήπως και ανύπαρκτο; Η συναίνεση φυσικά και εικάζεται, όταν είναι προερχόμενη υπό καθαρού, και όχι ακάθαρτου, συνειδότος. Σε αυτή όμως την περίπτωση δεν κάνουμε λόγο για εικασία. Μιλούμε για θεωρία, την περιγραφή της οποίας μας δίνει ο απ. Παύλος : "ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι".

Η λύση

  Ωστόσο, και παρά την ρήξη, οι ψυχωφελείς μεταμοσχεύσεις εξακολουθούν να διαφημίζονται, αλλά και να συναντούν νέα εμπόδια. Οι θεωρητικοί της ιατρικής επιστήμης ανά τον κόσμο έχουν αρχίσει να επανεξετάζουν τη θέση τους, όψιμα βεβαίως, ως προς τις διαγνώσεις (σημ. πράγμα ανήκουστο) αυτού του νέου είδους θανάτου. Οι ιατρικές διαγνώσεις δεν είναι πάντα ακριβείς. Όπως συμβαίνει με όλα τα ανθρώπινα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος του σφάλματος. Πέρα όμως από αυτό, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο κλινικά ή εγκεφαλικά νεκρός δεν παύει να είναι ένας έμψυχος ασθενής και όχι ένα πτώμα. Ευχόμαστε οι φωνές να πυκνώσουν και οι πάσχοντες από ανεπάρκεια τελικού σταδίου της νευρικής λειτουργίας, να αποβιώνουν χωρίς εκσπλάχνωση εκ μέρους των ιατρών.

Τερματίζοντας τον λόγο θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την εκκλησία των εν αληθεία καί δικαιοσύνη ορθοδόξων χριστιανών (μας υποχρέωσαν να αυτοαποκαλούμεθα γνήσιοι, αφού οι νοθεύσαντες την πίστη κράτησαν για τον εαυτό τους τον αυθεντικό τίτλο). Η διωκόμενη Εκκλησία των Ορθοδόξων τόλμησε ( Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας ... τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον ) να εκδώσει ... 

Ανακοίνωση "Πρός άπαντα τον κλήρον καί τον λαόν της Επικρατείας" εις αναφορά του ζητήματος των μεταμοσχεύσεων. Της αξίζει ο εν Κυρίω έπαινος, όπως και αυτός της Επιστήμης. Σας την διαβάζω

Ἀγαπητὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., κατὰ τὴν Συνεδρίαν τῆς 7/20-6-2013, ἐρευνήσασα ἐνδελεχῶς τὸ ζήτημα τοῦ λεγομένου ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, τῶν μεταμοσχεύσεων καὶ τῆς εἰκαζομένης συναινέσεως, ἀπεφάνθη:
1. Ἡ ἔννοια τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου εἶναι τεχνητή. Νεκρός ἄνθρωπος εἶναι αὐτός τοῦ ὁποίου ἔχει παύσει ὁριστικῶς ἡ καρδιοαναπνευστική λειτουργία. Ὁ χαρακτηριζόμενος ὡς «ἐγκεφαλικῶς νεκρὸς» εἶναι κατ’ οὐσίαν εἷς βαρέως ἀσθενών. Ἡ λῆψις ζωτικῶν ὀργάνων ἐκ τοῦ βαρέως ἀσθενοῦντος ἐπισπεύδει τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ ἀπὸ ἠθικῆς ἀπόψεως θεωρεῖται φόνος.

2. Ὅθεν ἡ ἀφαίρεσις ζωτικῶν ὀργάνων διὰ μεταμοσχεύσεις κρίνεται ἀνεπίτρεπτος. Ἀποδεκτὴ δύναται νὰ γίνῃ μόνον ἡ ἀφαίρεσις καὶ μεταμόσχευσις μὴ ζωτικῶν ὀργάνων, ἡ ἀφαίρεσις τῶν ὁποίων δὲν ἐπιφέρει τὸν θάνατον τοῦ ἀσθενοῦς, ὅπως λ.χ. τοῦ ἑνὸς νεφροῦ.

3. Ἡ λεγομένη «εἰκαζομένη συναίνεσις» (δηλ. ἡ ἐκ προοιμίου θεώρησις ὅλων ὡς δωρητῶν σώματος, ἐκτὸς ἐὰν δηλώσουν τὸ ἀντίθετον) κρίνεται ἐπίσης ἠθικῶς ἀπαράδεκτος. Πλὴν, ἐφ’ ὅσον ἐψηφίσθη τοιοῦτος νόμος καλοῦνται ἅπαντες οἱ πιστοί νὰ συμπληρώσουν σχετικὰς δηλώσεις ἀρνήσεως δωρεᾶς σώματος κατὰ τὸ συνημμένον δεῖγμα, ὅπερ καλοῦνται οἱ Τιμιώτατοι Ἐπίτροποι τῶν Ἱερῶν Ναῶν νὰ ἀναπαράγουν φωτοτυπικῶς πρὸς διανομὴν ἀπό τοῦ παγκαρίου. Σημειωτέον ὅτι δὲν ἔχει τεθεῖ προθεσμία διὰ τὰς δηλώσεις αὐτάς.

Ἐντολῇ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
+ Ὁ Μαραθῶνος Φώτιος

Ευχαριστώ την Ιερά Σύνοδο που μου έκανε την τιμή να είμαι ομιλητής της Εισηγήσεως κατάληξη της οποίας είναι τούτος ο λόγος : Αν δεν ήμουν Ορθόδοξος αυτά και όλα όσα δημοσιεύω κατά καιρούς στον ωκεανό της δικτυακής ενημέρωσης δεν θα τα είχα γράψει. Δεν είναι άλλωστε νέα, δεν είναι τίποτα δικό μου. Ιδού τι μας λέγει ο άγιος Νικόδημος Αγιορείτης : "Και όταν τύχη να πέση τις από τόπου υψηλού και πτωματισθεί τότε γαρ η ψυχή συστέλλεται μεν όλη εις το κέντρον και θάλαμόν της δια να φυλαχθή εκεί και μετά της ουσίας αυτής ενούται και δυνάμεως ώστε δύναταί τις να είπη ότι ο άνθρωπος εκείνος ζει μόνον κατά την καρδίαν κατά δε τα άλλα μέλη του σώματος είναι νεκρός (Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο )". Συναρμολόγηση, τρόπον τινά, αντιγραφών προσπάθησα να κάνω, άλλο τίποτα.

"Θανάτου και της φθοράς ως έσωσεν, εαυτόν εκδεδωκώς τω θανάτω, την τη φθορά και θανάτω μου φύσιν, κατασχεθείσαν, Παρθένε, δυσώπησον, τον Κύριόν σου και Υιόν, της εχθρών κακουργίας με ρύσασθαι" (εκ του Κανόνος της Μικράς Παρακλήσεως προς την Υπεραγία Θεοτόκο ).

κυπριανός κ. χριστοδουλίδης

(1)  http://kyprianoscy2.blogspot.gr/2013/09/extreme-sports.html 

(2)  http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/nevrobiolog1.htm
     
(3)  http://www.ekklisiastikos.gr/2013/06/h.html
    http://www.ekklisiastikos.gr/2013/06/blog-post_19.html
    http://www.eom.gr/images/stories/edipa/eom-egkuklios-2819_2005-ieras-sunodou-ths-ekklhsias-ths-     ellados.pdf ( Δεν λειτουργεί, page NOT Found ). Αντ΄ αυτού ο παρακάτω δεσμός
https://drive.google.com/open?id=0B10nRQ2KXoC_Mi1iTFE1RmVacV9PRzVvdDAydW5KN2RtNjdN

 (4)  http://kyprianoscy2.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2.html

 (5)  http://kyprianoscy2.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8393.html

 (6)  http://kyprianoscy2.blogspot.gr/2013/02/blog-post_23.html

Μεταμοσχεύσεις, συζήτηση στο Ράδιο Παράγκα 14/5/1995

Το 1995 στην εκπομπή Ράδιο Παράγκα του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο. Με ανακάλυψε τότε, το 1995, όταν εκδόθηκε (εκδόσειςΥΠΑΚΟΗ) ένα κατατοπιστικό μικρό βιβλίο για τις Μεταμοσχεύσεις. Έπειτα χαθήκαμε, όπως συμβαίνει συνήθως με τα ανθρώπινα. Κι εγώ ανακάλυψα την μαγνητοφωνημένη εκπομπή τώρα, έτος 2013, στο ιστολόγιο Alopsis, χωρίς την βοήθεια του π. Κωνσταντίνου. Πάντως, τον ευχαριστώ διότι με φιλοξενεί (ακόμη) στην ιστοσελίδα της "΄Aλλης Όψις".

Υστερόγραφο

1) Βλέπε και  http://kyprianoscy.blogspot.gr/2013/03/blog-post_570.html . Ως προς δε τον "μερικό θάνατο", τον οποίο αναφέρει προς το τέλος ο κ. Κουργιαντάκης, νοητέο η προθανάτιος αγωνία, εφόσον η διάγνωση της εγκεφαλικής βλάβης έχει τεθεί εκ του ασφαλούς και δεν υπάρχει δυνατότητα θεραπευτικής αντιμετώπισης. Είναι αυτονόητο, η εξάντληση των ιατρικών θεραπευτικών μέσων δεν μπορεί να περιορίζεται σε 2,3, η 4 εικοσιτετράωρα, δηλαδή τόσα, όσα χρειάζονται οι χειρουργοί και οι άλλοι συνάδελφοι, οι εμπλεκόμενοι στις μεταμοσχεύσεις, για να είναι επιτυχής η επέμβαση. Να σημειωθεί ακόμη, ότι τραυματίες με καταστροφή της εγκεφαλικής ουσίας, πχ, δια πυροβόλου όπλου, δεν νοείται να τοποθετούνται στις μονάδες Εντατικής για να σωθούν. Πώς είναι δυνατόν να αποκατασταθεί η διάλυση του εγκεφαλικού ιστού; Τούτο είναι θεραπευτικώς ανέφικτο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ασθενείς αυτοί εισάγονται στις μονάδες Εντατικής με μοναδικό σκοπό να μην αποβιώσουν αφ΄ εαυτών και ... άχρηστα. Η επιστήμη κάνει τον θάνατο χρήσιμο βάζοντας τους γιατρούς να τελειώνουν σύντομα τον άρρωστο. Όπως έχουμε την ανακύκλωση των σκουπιδιών, έτσι έχουμε και την ανακύκλωση των ανθρώπων.

2) Σχετικά με αυτά που είπα στην τηλεοπτική εκπομπή ΛΙΑΝΑ και την καταγγελία του Συνδέσμου Νεφροπαθών, για τα οποία ζητήθηκε η λήψη μέτρων εναντίον μου από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, βλέπε  http://kyprianoscy.blogspot.gr/2013/03/blog-post_26.html .

Εναλλακτικά βλέπε και  " Μεταμοσχεύσεις, 1993, Talk Show ΛΙΑΝΑ, ΑΝΤ-1", μέρος Α και μέρος Β κατόπιν αντιγραφής και επικόλλησης στη μηχανή αναζήτησης Google.

Η Ανακοίνωση της Ι.Μ. Γλυφάδας για τις μεταμοσχεύσεις

Η Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας δια του προϊσταμένου αυτής μ. Παύλου εξέδωσε την ακόλουθη Ανακοίνωση για τις μεταμοσχεύσεις. Σημειώνουμε ότι η Ανακοίνωση αφορά στην Εγκύκλιο 2819/7-7-2005 της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, επί αρχιερατείας Χριστοδούλου, την οποία έχει υπογράψει ο σεβασμιότατος :

«Μὲ ἀφορμὴ πρόσφατα δημοσιεύματα περὶ Ἐγκυκλίου τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴ δωρεὰ ὀργάνων, θὰ θέλαμε νὰ ἐνημερώσουμε τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ κάθε ἐνδιαφερόμενο πολίτη γιὰ τὰ ἑξῆς:
1. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 “Περὶ τῆς δωρεᾶς ὀργάνων σώματος” ἀποτελεῖ ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ (Διαρκοῦς Ἱ. Συνόδου) καὶ ὄχι ἔγκυρη ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλ λάδος. Γιὰ νὰ εἶναι κάποια ἀπόφαση ἔγκυρη, ἰσχυρὰ καὶ ἐφαρμοστέα, θὰ πρέπει νὰ ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς Ἱεραρχίας, τουτέστιν ἅπαντες τοὺς 82 Μητροπολίτες. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ τὴν Ἐγκύκλιο 2819, ἡ ὁποία φέρει ὑπογραφὲς μόνο τῶν τότε μελῶν τῆς ΔΙΣ.
2. Οἱ ἐγκύκλιοι τῆς ΔΙΣ ὑπογράφονται ἀπὸ τὴν ΔΙΣ ὡς σῶμα, δηλαδὴ ὑπογράφονται ὑποχρεωτικὰ ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς ΔΙΣ, συμφωνοῦντα ἢ διαφωνοῦντα.
3. Κατόπιν προτροπῆς τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυροῦ Χριστοδούλου, ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς ἔγιναν αὐτόματα δότες, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποβάλουν σχετικὲς δηλώσεις ἢ χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ δηλώσουν ὅτι συμφωνοῦν μὲ τὴ δωρεὰ ὀργάνων, ὑπὸ προϋποθέσεις, δηλαδὴ ἐφόσον δὲν βλάπτεται ἡ ζωὴ τοῦ δότου ἢ ἐφόσον πρόκειται γιὰ τὴ δωρεὰ ἑνὸς ἐκ τῶν διπλῶν ὀργάνων ἀπὸ ὑγιῆ δότη.
4. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 πολὺ ὀρθῶς ἐπισημαίνει: «Ἂν κάτι βλάπτει τὴν ψυχὴ ἢ ὑποβιβάζει τὶς πνευματικὲς ἀξίες, ἀνεπιφύλακτα τὸ ἀπορρίπτει». Ἡ ἀφαίρεση ὀργάνων ἀπὸ ἀσθενῆ, ποὺ ἔχει χαρακτηριστεῖ “ἐγκεφαλικὰ νεκρός”, ὁπωσδήποτε ὑποβιβάζει τὶς πνευματικὲς ἀξίες καὶ βλάπτει τὴν ψυχή.
5. Ἡ Ἐγκύκλιος 2819 πολὺ ὀρθῶς τονίζει: «Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν λήπτη, θέλει ὅμως νὰ προστατεύσει τὸν δότη. Ἐπ᾽ οὐδενὶ λόγῳ καὶ μὲ κανένα τρόπο δὲν θυσιάζει τὸ δότη στὴν ἀνάγκη ἐπιβιώσεως τοῦ λήπτη». Καὶ ἀφοῦ ὁ δότης «σὲ λίγο θὰ πεθάνει», δηλαδὴ εἶναι ζωντανός, ἡ ὕπαρξή του ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία, σύμφωνα μὲ τὴν ἀνωτέρω ἐγκύκλιο, «οὔτε σὲ πολιτικὴ σκοπιμότητα ὑποχωρεῖ, οὔτε μὲ τὴν ἐκκοσμίκευση συντάσσεται». Ἔτσι, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀποστολή της, ἡ Ἐκκλησία ἔχει χρέος νὰ προστατεύσει τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι τὸ καλὸ εἶναι καλό, μόνο ὅταν γίνεται μὲ καλὸ τρόπο.
6. Ἡ ἄγνοια περὶ τῆς μὴ ταύτισης τοῦ λεγόμενου «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου» μὲ τὸν ὁριστικό, βιολογικὸ θάνατο φαίνεται ὅτι ὁδήγησε σὲ ἐσφαλμένες ὑποθέσεις καὶ δηλώσεις.

7. Ὁ Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας κ. Παῦλος, παρότι δὲν εἶχε παλαιότερα πλήρη γνώση γιὰ τὴ διαφορὰ μεταξὺ «ἐγκεφαλικοῦ» καὶ βιολογικοῦ θανάτου, μετὰ ἀπὸ ἐνδελεχῆ ἐνημέρωση καὶ ἐμβριθῆ μελέτη, προέβη τὸ 2009 στὴν ἔκδοση σχετικοῦ ἐνημερωτικοῦ τόμου καὶ τὸ 2012 στὴ διοργάνωση ἡμερίδας, ὅπου σοβαροὶ ἐπιστήμονες, ἰατροὶ καὶ θεολόγοι, κατέδειξαν ὅτι ὁ «ἐγκεφαλικὸς θάνατος» δὲν εἶναι θάνατος. Οἱ εἰσηγήσεις τῆς ἡμερίδας, τὰ περισσότερα κείμενα τοῦ τόμου, ἀλλὰ καὶ ἄλλα νεώτερα ἄρθρα περὶ βιοηθικῆς καὶ μεταμοσχεύσεων εἶναι ἀνηρτημένα στὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἡ ἐνημέρωση, καὶ μάλιστα γιὰ τόσο σοβαρὰ θέματα, εἶναι χρέος ὅλων μας». 

 Τα υπ΄ αυτής σεμνώς αποσιωπούμενα  είναι τα εξής

Πρώτη γενική παρατήρηση : Γιατί η μητρόπολη Γλυφάδας και ο προϊστάμενος αυτής περίμενε από το 2005 να έλθη το 2013 για να μας τα πει αυτά; Τι έκανε όλα αυτά τα χρόνια;

Και τώρα εις τα επιμέρους

1) Επί του εδαφίου 2 και το "Οἱ ἐγκύκλιοι τῆς ΔΙΣ ὑπογράφονται ἀπὸ τὴν ΔΙΣ ὡς σῶμα, δηλαδὴ ὑπογράφονται ὑποχρεωτικὰ ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς ΔΙΣ, συμφωνοῦντα ἢ διαφωνοῦντα."

Δηλαδή, οι υπογραφές, μια των οποίων ανήκει στον μητροπολίτη Γλυφάδας Παύλο, δεν είναι δεσμευτικές! Τότε τι είναι; Απλές ... πράξεις επί χάρτου και μάλιστα από αξιωματούχους της ιεραρχίας; Τι σημαίνει "οι εγκύκλιοι υπογράφονται από την ΔΙΣ ως σώμα" και τι είδους "σώμα" είναι αυτό; Είναι μήπως εγκεφαλικά νεκρό, έμψυχο αλλά ανέκφραστο, όπου άλλοι υπογράφουν για άλλους εικάζοντας ότι συμφωνούν λόγω ανυπαρξίας εκφράσεως; Ποιος θα μας απαντήσει;

Θα απαντήσουμε εμείς, διότι ουδείς θα τολμήσει να μας πει το αυτονόητο : Τα μέλη που υπέγραψαν είχαν κεφαλή τους τον αποβιώσαντα αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και όχι τον Κύριο.

Πάλι, όμως, μήπως πρέπει να καλέσουμε τον "διεσταλμένο" συνταγματολόγο κ. Βενιζέλο (ή τον κ. Λοβέρδο), με τις διασταλτικές ερμηνείες του Συντάγματος, που κατά καιρούς δίνει, ώστε να μας εξηγήσει τι θα πει αυτό το "οι Εγκύκλιοι υπογράφονται υποχρεωτικά, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν, τα μέλη"; Τι κοροϊδία είναι πάλι κι αυτή;

2) Επί των εδαφίων 4 και 5 :
Ουδεμία νύξη για τα καινοφανή θεολογικά επιχειρήματα της Εγκυκλίου. Αυτά γιατί τα αγνόησε ο μητροπολίτης Γλυφάδας; Τα αναφέρω ποια είναι :

α) Ότι ο Αδάμ είναι ο πρώτος δωρητής οργάνου (: Ο Αδάμ έδωσε την σάρκα του "υπέρ της του κόσμου ζωής" Ιν. στ΄51)
β) Ότι "εσμέν αλλήλων μέλη" (Εφ. δ¨25)
γ) Ότι είμαστε "μέλη εκ μέρους" (1Κρ. ιβ΄. 24)
δ) Ότι "οφείλομεν υπέρ των αδελφών τας ψυχάς τιθέναι" (1Ιν. γ΄16)
ε) "Μακάριον εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν" (Πρ. κ΄35)

Πάντα τα ανωτέρω έχουν σχολιασθεί υπό του γράφοντος προκειμένου να δειχθεί πόσο άσχετη, στρεβλή, διάστροφος και εντελώς αντορθόδοξη είναι η επίκληση των ανωτέρω αγιογραφικών χωρίων. Μέχρι στιγμής ουδείς υπέδειξε στον γράφοντα διαπραττόμενο, θρησκευτικά ή θεολογικά, ατόπημα.

Και ο επίλογος

Άφησα τελευταίο το αποκορύφωμα της πλήρους διαστροφής την οποία επιφέρει η Εγκύκλιος 2819/7-7-2005 και το οποίο αποσιωπά - συνήθης πλέον τακτική - η Ανακοίνωση της Ι.Μ. Γλυφάδας. Τούτο είναι :

"Ας μη λησμονούμε ότι η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας στηρίζεται σε μια Μεταμόσχευση Θείου Σώματος και σε μια Μετάγγιση Θείου Αίματος εις πάντας αρμούς, εις νεφρούς, εις καρδίαν".

Φαίνεται, ο Προφητάναξ Δαβίδ εννοούσε τις μεταμοσχεύσεις, όταν έγραφε το "καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγαίνισον εν τοις εγκάτοις μου". Και φαίνεται ακόμη, ότι αυτό εννοούσε ο απ. Παύλος όταν έγραφε : 1Κρ. ιε΄ 49 καὶ καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου.

Επουράνιος η εικόνα των μεταμοσχεύσεων κατόπιν δόλου (είναι ο λεγόμενος εγκεφαλικός θάνατος) και φόνου (είναι η επί της χειρουργικής τραπέζης θανάτωση ημιθανούς ασθενή), επιστέγασμα ψυχοφθόρων αλλά και σωματοκτόνων διδαχών, κατά το ψυχορράγημα νοσούντος αδελφού!!!

Πάντως, στην Σοφία Σολομώντος διαβάζουμε : "πολύγονον δὲ ἀσεβῶν πλῆθος οὐ χρησιμεύσει, καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐ δώσει ρίζαν εἰς βάθος, οὐδὲ ἀσφαλῆ βάσιν ἑδράσει·". Αυτό δεν υπέπεσε στην αντίληψη των συντακτών, ή του συντάκτη, της Ανακοίνωσης. Και τι είπωμεν, ότι οι μεταλαμβάνοντες τον όλον Χριστόν μεταλαμβάνουν και όχι άλλος το μάτι (κερατοειδής χιτών), άλλος τον πνεύμονα, έτερος νεφρό, ήπαρ, καρδιά;  Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.

 Και ταύτα μεν, ως προς τον ειρηνοποιό ραβίνο κ. Μορντεχάϊ Φριζή, ο θεός του οποίου δίνει εντολή να φονεύονται, εξολοθρεύονται ή δολοφονούνται, πάντες οι αντισημίτες. Επειδή είναι όλοι τους φανατικοί ( http://kyprianoscy.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html ).

Βεβαίως, την αρχή άλλοι την έχουν κάνει και ο ραβίνος ακολουθεί το παράδειγμα και τις διδασκαλίες που του έδωσαν και του έμαθαν. Ο πρώτος αντισημίτης τον οποίο εξολόθρευσαν (σημ. έκφραση του ραβίνου κ. Φριζή) ήταν ο συμπατριώτης τους, ο εκ της Γαλιλαίας προερχόμενος Ιησούς Χριστός.

Περί αυτού, όπως μας πληροφορεί το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο ζ΄, το φαρισαϊκό ιερατείο -άρχοντες του λαού - έδωσε την ακόλουθη απάντηση στην ερώτηση που υπέβαλε ο Νικόδημος. Προφανώς ήταν μέλος των αρχόντων. Η ερώτηση : " 51 Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ' αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ". Και ποια η απάντηση; "52 ... ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται".

Τόσο ηλίθιοι ήταν οι άρχοντες της υποκρισίας και της αμάθειας. Αν καλώς το είχαν ερευνήσει, δεν θα απέκρυπταν αυτό που οι ίδιοι δίδασκαν. Και ποιο ήταν αυτό; Διαβάστε : "᾿Εμφανής ἐγενήθην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσιν, εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν. εἶπα· ἰδού εἰμι τῷ ἔθνει, οἳ οὐκ ἐκάλεσάν μου τὸ ὄνομα.  " ( Ησ. ξε΄ 1 ). Αργότερα, οι Ρωμαίοι τους περιποιήθηκαν όπως τους άξιζε.

Ο φιλειρηνιστής δολοφόνος

Δηλώνει περιχαρής, ο φιλειρηνιστής ραβίνος Μορντεχάϊ Φριζή, επειδή οι Εβραίοι εξολόθρευσαν (δολοφόνησαν) τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Ήταν αντισημίτης, δηλαδή φανατικός, μας λέει. Ο ίδιος δεν είναι, κάνει όμως ό,τι του λέει ο θεός (της ειρήνης) που πιστεύει. Και αυτός ο θεός του λέει : Σκότωσε τους φασίστες. Παρένθεση, όλοι οι αντισημίτες είναι φασίστες.

Η εντολή εκτελείται και ο θεός, του ραβίνου κ. Φριζή, δοξάζεται. Δοξάζεται και η ειρήνη, και η δημοκρατία, και η ελευθερία, από τους φανατικούς με τις ολέθριες ιδέες που ενσπείρουν. Δοξάστε τον.

Όποιος σκοτώνει ή δολοφονεί έναν αντισημίτη είναι κατά τεκμήριο αθώος. Μας γλυτώνει από φονιάδες, σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, σύμφωνα με τις διδαχές του ραβίνου κ. Φριζή. Δοξάστε τον.

Αλλά τα ίδια έχουμε και με τους αντιεξουσιαστές, αναρχοαυτόνομους κλπ. "Θάνατος στους φασίστες" γράφουν τα συνθήματα των αντιfa. Τώρα, δεν ξέρουμε αν και σ΄ αυτούς ο ίδιος θεός τους λέει να γράφουν αυτά τα πράγματα. Οι αντιfa όμως δεν έχουν, μάλλον, θεό. Θεός τους είναι όποιος τους δίνει λεφτά και μπογιές για να γράφουν στους τοίχους, ή μάλλον να κολλάνε τα μυαλά τους στα ντουβάρια. Δοξάστε τους.

Μήπως γνωρίζει ο ραβίνος κ. Φριζή τον, ή τους, χρηματοδότη (χρηματοδότες);

Η αρχή της ηδονής : Extreme sports και ενορμήσεις θανάτου (επαναδημοσίευση)

Εισαγωγικό:

Ο σύνδεσμος στο τέλος του άρθρου (*) παραπέμπει σε εργασία της κας. Βίκυ Γιωτσίδη, κλινικής Ψυχολόγου (MSc) όπου και προτάσσεται το εξής :

"Απαγορεύεται ρητά η αντιγραφή ή αναπαραγωγή μέρους ή ολόκληρου του κειμένου χωρίς την προηγούμενη έγγραφη εξουσιοδότηση από την συγγραφέα.Οι παραβάτες θα υποπίπτουν στις διατάξεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας". 

 Επικοινώνησα δυο φορές με την κα.Γιωτσίδη, αλλά στα ημέηλ μηνύματα δεν υπήρξε απάντηση. Αν,εν τω μεταξύ, καταστεί εφικτή η επικοινωνία μαζί της και μου ζητήσει να αποσύρω την ανάρτηση, θα το κάνω. Σημειώστε ακόμη ότι σε περιληπτική μορφή το άρθρο αυτό κατατέθηκε σαν σχόλιο σε άλλο μπλογκ. Αλλά δεν αναρτήθηκε λόγω μη υπάρχουσας γραπτής εξουσιοδότησης εκ μέρους της κας Γιωτσίδη. 

Ο παρατηρητικός μπλόγκερ θέλοντας να μη βρεθεί κατηγορούμενος για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας αγνόησε το σχόλιο που του έστειλα.Αλλά ο ίδιος, αγνοώντας πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα, ανάρτησε στο ιστολόγιο που επιμελείται μια βραβευμένη φωτογραφία και ούτε καν καταδέχθηκε να αναφέρει έστω το όνομα του φωτογράφου.

Στην εποχή μας είναι πολύ διαδεδομένα τα λεγόμενα ακραία σπορ (extreme sports). Άνθρωποι πηδούν από μεγάλο ύψος και μετά, αφού νοιώσουν την αδρεναλίνη στο "φουλ", ανοίγουν το αλεξίπτωτο. Άλλοι βουτάνε στα βαθιά νερά με μιαν ανάσα, με μποφόρ κλπ. και μετά αρχίζουν να ανεβαίνουν. Πολλοί είναι ακόμη εκείνοι που προτιμούν τις υψηλές ταχύτητες.

Τέλος πάντων,υπάρχουν πολλοί τρόποι για να κάνουν τον άνθρωπο να φτάσει στα όρια και να αισθανθεί "το σημείο" μετά από το οποίο παύει, φυσικά, κάθε αίσθηση και ο τολμητίας φεύγει χωρίς να μας πει "πως αισθάνθηκε". 

 Αυτό το περίεργο φαινόμενο, να διακινδυνεύει ο άνθρωπος τη σωματική του ακεραιότητα, αλλά ακόμη κι αυτή την ίδια του τη ζωή, δεν είναι ανεξήγητο. Ειδικά μάλιστα στην εποχή που ζούμε, όπου κυριαρχεί το σύνθημα ότι πρέπει το σώμα μας (ίσως -και- όσο αυτό έχει ψυχή) να απολαμβάνει κάθε ηδονή στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ένταση. Όπως αυτή του "λίγο πριν απ΄ το θάνατο".

Στο παρελθόν υπήρχαν αυτά τα φαινόμενα. Πίστευαν, για παράδειγμα, ότι ο απαγχονισμός είναι "θάνατος γλυκός" - λόγω των παρατηρούμενων ευρημάτων επί των απαγχονισμένων - και πολλοί επιχειρούσαν να γευθούν αυτή την ηδονή οδηγούμενοι πολύ συχνά στο θάνατο. 

Αλλά και σήμερα, όπου η πρόοδος μας έχει κατακτήσει, είχαμε ένα παρόμοιο κρούσμα. Πληροφορηθήκαμε ένα τέτοιο θάνατο από τα μέσα της ενημέρωσης. Ο ατυχήσας ηδονοθήρας (ήταν ο ηθοποιός David Carradine) δεν υπολόγισε καλά "το όριο" μεταξύ οργασμού και πνιγμού, με αποτέλεσμα να βρεθεί κρεμασμένος. Δυστυχώς, η τέχνη, η φιλοσοφία και ο κινηματογράφος, έχασαν έναν μεγάλο μύστη της ακραίας ηδονής δια της μεθόδου της αυτοϊκανοποίησης.

Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το εντάξουμε στα extreme sports. Υπάρχει όμως ένα κοινό σημείο ανάμεσα στους ρέκτες "των ορίων" και της ερωτικής "επιθανάτιας" αυτοϊκανοποίησης και αυτό είναι η αίσθηση της υπέρτατης ηδονής. Όλα ξεκινούν από κάπου. Η αρχή είναι εδώ ο μεγάλος Φρόιντ, που μας έμαθε ότι όλα πηγάζουνε από την "αρχή της ηδονής". Ο άνθρωπος είναι προϊόν ηδονής, αυτή τον κατευθύνει και άρα τα μυστικά της ζωής αρχίζουν να μας αποκαλύπτονται.

 Διαβάστε λοιπόν τα παρακάτω, είναι αυτά που μας γράφει η κα. Βίκυ Γιωτσίδη, για να μην θεωρηθούν αυτά που λέω δικές μου επινοήσεις:

"Ο Φρόιντ, πάντως, διατηρεί μέχρι το τέλος του έργου του την έννοια των ενορμήσεων θανάτου αφενός μεν γιατί αποτελούν προϊόν μιας θεωρητικής επιταγής (σ.σ. η θεωρητική επιταγή, πάντα κατά τον Φρόιντ, είναι ότι τα άψυχα προηγούνται των εμψύχων) αφετέρου δε γιατί μόνο μέσω αυτών μπορεί να εξηγήσει ορισμένα φαινόμενα που εμφανίζονται στην κλινική πρακτική και στην ψυχοπαθολογία. Αναφέρεται, συγκεκριμένα, στις εκδηλώσεις του μαζοχισμού, στον καταναγκασμό της επανάληψης παλαιότερων δυσάρεστων βιωμάτων και στην αρνητική θεραπευτική αντίδραση κατά την οποία ο ασθενής αντιστέκεται στη θεραπευτική αλλαγή και προσκολλάται σε δυσλειτουργικές συμπεριφορές και σε οδυνηρές καταστάσεις. Στη βάση αυτών των φαινομένων, όπως υποστηρίζει ο Φρόιντ (1937):

 «δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε την πεποίθηση ότι η ψυχική λειτουργία κυριαρχείται αποκλειστικά από την τάση προς ευχαρίστηση. Αυτά τα φαινόμενα υποδεικνύουν, κατά κάποιο τρόπο, ότι δεν μπορεί να παραγνωρισθεί η παρουσία μέσα στην ψυχική ζωή μιας δύναμης που ονομάζουμε, σύμφωνα με τους σκοπούς της, επιθετική ενόρμηση ή ενόρμηση καταστροφής, και η οποία θεωρούμε ότι προέρχεται από την πρωταρχική ενόρμηση θανάτου της έμψυχης ύλης»" (σ.σ έντονη γραφή από τον γράφοντα).

Αυτά γράφει ο Φρόιντ και με αυτά, τις ενορμήσεις θανάτου, εφορμούν για την κατάκτηση των ορίων οι λάτρεις των ακραίων σπορ. Επιθυμούν να βιώσουν σε υπερθετικό βαθμό την ηδονή με κίνδυνο αυτής της ίδιας τους της ζωής, για να καταλήξουν, όπως συχνά συμβαίνει, στο θάνατο. Ή μάλλον καλύτερα στον αφανισμό της ψυχής, αφού αυτό διδάσκει ο μέγας Φρόιντ : «τα άψυχα υπήρξαν πριν από τα έμψυχα». Το ίδιο φυσικά μας λέει με άλλα λόγια ο σύγχρονος βραβευμένος φιλόσοφος Κλωντ Λέβι Στρως: "Ο κόσμος ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο και θα τελειώσει χωρίς αυτόν". Ο Μέγας Βασίλειος πάντως δεν συμφωνεί. Διότι λέει ότι ο κόσμος φτιάχτηκε για τον άνθρωπο, και η Καινή Διαθήκη μας πληροφορεί ότι θα τελειώσει με αυτόν. Και το ερώτημα: "Πώς απέκτησαν τα άψυχα την πρωταρχική ενόρμηση θανάτου της έμψυχης ύλης, αφού προϋπήρχαν, είναι κάτι που δεν μας το είπε ο Φρόιντ. Ίσως, το γνωρίζουν οι αποβιώσαντες αλλά δεν μπορούν να μας δώσουν την απάντηση.

(*) http://www.positiveemotions.gr/index.phpoption=com_content&task=view&id=32&Itemid=59

ΥΓ. Δυστυχώς ο σύνδεσμος δεν ανοίγει, ίσως, διότι δεν επιτρέπεται η είσοδος

Ο άγραφος "πίνακας"

Γράφτηκε και σχολιάστηκε αυτό που συχνά ακούμε από ανθρώπους, κατά κανόνα, ακατήχητους ή έστω αγνωστικιστές.


"Πως βαπτίζεις ένα βρέφος, που δεν έχει προς το παρόν επίγνωση της πίστεως και το παραδίδεις στην πνευματική πατρότητα και καθοδήγηση Γονέων, που δεν ξέρουν σε ποιο Θεό πιστεύουν, στον Δήμαρχο ή στον Χριστό;"

ΚΧ
Επειδή τίθεται θέμα κατήχησης τα κατωτέρω.

Με το πρώτο Βάπτισμα, σημειωτέον σε βρεφική ηλικία, ο νεοφώτιστος δέχεται και το Χρίσμα.
Το βρέφος, θα λέγαμε, είναι στη κατάσταση του "άγραφου πίνακα", στη συνέχεια προσλαμβάνει, καταγράφει όλα όσα συμβαίνουν, και αργότερα μαθαίνει. Αλλά τι μαθαίνει; Άγνωστο.

Ωστόσο έχει αγιασθεί με την Χάρι του αγίου Πνεύματος κατά το ιερό Μυστήριο της βαπτίσεως και εναπόκειται, αν θέλει, να την αξιοποιήσει, όταν πλέον θα έχει κάπως ωριμάσει.

Κι εδώ, έρχεται ο άγιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος, να μας μιλήσει για το δεύτερο Βάπτισμα : Το βάπτισμα των δακρύων της Μετανοίας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ώριμος πλέον άνδρας ή γυναίκα θα πρέπει, μάλλον, να διαγράψει όλα - ή περίπου όλα - όσα έχει καταγράψει στον άγραφο "πίνακα", από τότε που άρχισε να μαθαίνει μαζεύοντας πολλές και ποικίλες πληροφορίες. Και γνώσεις.

Δια πνεύματος και ύδατος πρέπει να γεννηθεί πάλι (: ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ). Και ποιο το ύδωρ; Τα δάκρυα της μετανοίας. Και ποιο το πνεύμα; Η ευχή, η αδιάλειπτη προσευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό", κατά τον άγιο Συμεών.

Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ

Αυτή είναι η "δυναμική" του αγίου Βαπτίσματος και Χρίσματος στη βρεφική ηλικία. Παρενθετικά, οπωσδήποτε, η κα. Ρεπούση, και άλλοι, θα διαφωνούσε, επειδή πρέπει να είμαστε αμερόληπτοι ως προς τη διδασκαλία των Θρησκευτικών.

Αμεροληψία

"Το μάθημα των Θρησκευτικών θα πρέπει να γίνεται με πλήρη αμεροληψία, χωρίς να πριμοδοτείται καμία θρησκεία απέναντι στις άλλες"
Μ. Ρεπούση

ΚΧ
Και επειδή πρέπει να είμαστε σε όλα αμερόληπτοι, δεν αποκλείεται η κα. Ρεπούση να μας πει : Η αμεροληψία μας υποχρεώνει να καταργήσουμε και τη λέξη πατέρας (9 καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς). Πιθανολογώ να μας το "σφυρίξει" κι αυτό κάποια νέα Ολομέλεια του Συμβουλίου της Ευρώπης με ειδικούς φωστήρες της Νομικής επί οικογενειακών ζητημάτων, ή άλλων σοφών, που ασχολούνται με την παθογένεια του φανατισμού.

Και ακόμη, να καταργήσουμε τη λέξη καθηγητής (10 μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί)!

Αλλά η "ρεπούσειος" αμεροληψία θα πρέπει, αν θέλει να είναι συνεπής, να μας πει ότι πρέπει να καταργήσουμε και όλους εκείνους που θέλουν να βρίσκονται στη θέση, έστω, της μείζονος αντιπολίτευσης (11 ὁ δὲ μείζων ὑμῶν ἔσται ὑμῶν διάκονος). Ποιον και ποιους διακονεί η κα. Ρεπούση; Τους 1700 ψηφοφόρους της; Αυτοί είναι όλη η Ελλάδα;

Τι, λοιπόν, έχει να μας πει  σχετικά με το "καθηγητής" ή τα πρόσωπα της "μείζονος", όπως λέγεται, αντιπολίτευσης; Θα καταργηθούν αυτά ή όχι;

Η αμεροληψία μας έκανε - ευτυχώς όχι ακόμη εδώ - να καταργήσουμε τη λέξη πατέρας, ή και μητέρα, αφού έχουμε τις υποβοηθούμενες εγκυμοσύνες. Αλλά όσο για το "καθηγητής" και τους πολιτικά "μείζονες" διεστραμμένους βλάκες, η αμεροληψία μένει κλειστή στο άδειο συρτάρι του εθνομηδενισμού τους. Πληρώνονται, άλλωστε, για τη δουλειά αυτή,  

Ανταλλαγές μοναχών, η επικοινωνιακότητα της νέας εκκλησιαστικής τάξης πραγμάτων

- "Ο οικουμενισμός έχει διάφορες, να το πω έτσι, μορφές" (13:33΄) : Την καλή της οικουμενικότητας και την κακή, την οικουμενιστική,  (παρένθεση σ.σ. του οικουμενισμού)", δηλαδή αυτή που δίνουν οι ζηλωτές . 

Με άλλα λόγια ο πάτερ "οπωροφύλαξ" μας λέει ότι και η αίρεση, η οποιαδήποτε αίρεση, έχει την καλή της μορφή, έχει όμως και την κακή ανάλογα με το πώς την ερμηνεύει κανείς". Μπράβο του!

- "Το άγιον Όρος είναι ανοικτό και οικουμενικό στους πάντες (15:02΄). Ένα κλασσικό παράδειγμα, που είναι και η αντίληψη του Βυζαντίου (16:01΄), είναι και ο εκχριστιανισμός των Ρώσων. Όταν πήγε μια αντιπροσωπεία τους στο Βυζάντιο, στην Κων/πολη, τους βάλανε μέσα στην αγία Σοφία την ώρα της Λατρείας. Αυτοί είδαν το μεγαλείο και τη λαμπρότητα με την οποία τελείτε η Ακολουθία και αποφάσισαν να γίνουν Χριστιανοί. Η επικοινωνία λοιπόν των ορθοδόξων μετά των άλλων έχει αυτό το σκοπό".

Προφανώς, ήταν επικοινωνιακοί οι λόγοι της αντιπροσωπείας των Ρώσων και γι΄ αυτό τους έβαλαν μέσα στην Αγιασοφιά οι Βυζαντινοί. Δεν μας είπε όμως αν τους έδωσαν στο τέλος και Αντίδωρο. Αυτό θα μας το πουν οι νεότεροι ιστορικοί ερευνητές. Εν πάση περιπτώσει, ατυχές το παράδειγμα. Οι Ρώσοι (σημ. ο εκχριστιανισμός των Ρως έγινε το 988), παγανιστές ως επί το πλείστον και μη έχοντας ιδέα από θρησκεία, είχαν δυο επιλογές : ή τον Πατριάρχη ή τον πάπα. Προτίμησαν τον Πατριάρχη επειδή οι ναοί του Βυζαντίου ήταν ομορφότεροι από τους ναούς των Φραγκογερμανών. Αυτά λέει το Πρώτο Χρονικό, γράφτηκε στις αρχές του 12 αιώνα, και άλλα λέει το αραβικό χρονικό, συνταχθέν από λογίους Άραβες κατά την εποχή του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.

Αυτά σχετικά με την Ιστορία και τους επικοινωνιακούς λόγους, που επικαλείται ο πάτερ "οπωροφύλαξ". Εμείς, το επικοινωνιακό που έχουμε να συμπληρώσουμε είναι τούτο : Όπως έχουμε τις ανταλλαγές φοιτητών, κατά τον ίδιο τρόπο ο οικουμενικός Βαρθολομαίος μετά της Ιεράς Επιστασίας του αγ. Όρους να εφαρμόσει και τις ανταλλαγές μοναχών. Να έρχονται, ας πούμε, οι μοναχοί σαολίν, κουνγκ-φου και λοιπά, στο άγιον Όρος κι εμείς να στέλνουμε τους δικούς μας στο Θιβέτ ή αλλού. Για να τους δείξουμε και να τους διδάξουμε την οικουμενικότητα της ορθοδοξίας και την υπεροχή της δικής μας επικοινωνιακότητας. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω πόσο αποτελεσματικοί μπορεί να είμαστε, καθόσον, ως γνωστόν, οι άλλοι σπάνε τούβλα με το κεφάλι ενώ οι δικοί μας όχι.

Υστερόγραφο,
στο "ο οικουμενισμός έχει διάφορες, να το πω έτσι, μορφές, την καλή της οικουμενικότητας και την κακή, δηλαδή την οικουμενιστική".

Αυτά διδάχθηκε από το ιεροδιδασκαλείο του Φαναρίου, το οποίο αντί να βγάζει Μοναχούς-μάρτυρες της αλήθειας, βγάζει μοναχούς "οπωροφύλακες". Και βέβαια η αίρεση, η οποιαδήποτε αίρεση, έχει το μοναδικό πλεονέκτημα της πολυμορφίας (πολλές μορφές). Το είδαμε με τον παπισμό, ο οποίος γέννησε τον προτεσταντισμό, το βλέπουμε όμως τώρα κι εδώ. Πολύμορφη κατάντησε η Ορθοδοξία μετά από την παπικής προέλευσης καινοτομία του 1924 : Δυο φορές Χριστούγεννα (τέσσερις με τις αποδόσεις), δυο φορές η Μεταμόρφωση (τέσσερις με τις αποδόσεις), δυο φορές η Κοίμηση της Θεοτόκου (τέσσερις με τις αποδόσεις), δυο φορές η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (τέσσερις με τις αποδόσεις) εντός του έτους!

Τα σάπια φρούτα των "οπωροφυλάκων" ταΐζουν το πλήρωμα της Εκκλησίας, το οποίο πλέον αναζητά γενετικώς αμετάλλακτα, αλλά φευ μεταλλαγμένα, προϊόντα. Του τα παρέχει  το αδιόρθωτο ιεροδιδασκαλείο της υποκριτικής τέχνης στην αρχαϊκή και πρωτόγονη μορφή, την αμόλυντη και ανθιστάμενη στη σήψη, με την υπόσχεση της μετά θάνατον αποκατάστασης πάντων. 

Περί "αποδόσεως Εορτής"

Ο Ιερομόναχος π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "Αναγκαίες διευκρινίσεις σε ενστάσεις παλαιοημερολογιτών". Το άρθρο αυτό, επικριτικό από κάθε άποψη κατά των παλαιοημερολογιτών, έγινε αφορμή να γραφούν σε ιστολόγιο (*) μερικά σχόλια. Συμμετείχα στο σχολιασμό αυτό γράφοντας τα ακόλουθα

"Η περίπτωση της αποτείχισης του π. Ευθυμίου είναι ιδιάζουσα κατά τούτο : Μολονότι εκτός, ευρίσκεται εντός της Εκκλησίας, της Εκκλησίας η οποία συνεχίζει να ζει και να υπάρχει βάσει της Παράδοσης, των Οικουμενικών Συνόδων, και των συναφών ιερών Κανόνων.

Η Εκκλησία αυτή είναι (σημ. ή μήπως δεν είναι;) η εκκλησία της αποτείχισης, δεν έχει σύνοδο, αλλά έχει (ή την συγκροτεί μια) αδελφότητα, όπως μας λέει ο π. Ευθύμιος. Την Αδελφότητα αυτή, τούτο συνάγεται από τα γραφόμενα, δεν την απασχολεί, δεν την ενοχλεί, δεν την ενδιαφέρει, αν ο αποτειχισμένος αδελφός ακολουθεί το νέο εορτολόγιο - και όχι ημερολόγιο, όπως διαρκώς επαναλαμβάνει ο π. Ευθύμιος - ή το παλαιό.

Στην αδελφότητα, ή εκκλησία, της αποτείχισης, γράφουμε τώρα εμείς, μπορούν άνετα να συνυπάρχουν και να εορτάζουν ξεχωριστά - πλην του αγίου Πάσχα - οι αποτειχισμένοι αδελφοί, οπότε οι μεν θα εορτάζουν τα Φώτα, οι δε την θεία Γέννηση. Το ίδιο θα συμβαίνει προφανώς και για τις άλλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. Ενδεχομένως, για να μην παρουσιάζονται προστριβές μεταξύ των αδελφών της (ή των) αδελφότητας, να επιτρέπονται οι συμμετοχές των ακολουθούντων το νέο εορτολόγιο, όταν πχ. έχουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου με το παλαιό, και το αντίστοιχο να συμβαίνει με τους εμμένοντας στο παλαιό. Όταν όμως πρόκειται για την εορτή των Χριστουγέννων, εκεί θα συμβαίνει το παράδοξο να τιμάται δις του έτους η ενανθρώπηση του αγίου Θεού. Δηλαδή, μέσα στο χρόνο να έχουμε δυο γεννήσεις (: η 25η Δεκ. του νέου αντιστοιχεί με την 12η του παλαιού και η 25η του παλαιού με την 6η Ιαν. του νέου). Τι θα κάνουν τότε οι αδελφοί της (ή των) Αδελφότητας;

Μήπως, λοιπόν, μπορεί να μας απαντήσει ο π. Ευθύμιος στο δικό μας ερώτημα, το οποίο και είναι : Αυτή η αδελφότητα, ή εκκλησία, ποια Παράδοση, ποιες Οικ. Συνόδους, και ποιους ιερούς Κανόνες ακολουθεί; Είναι μια ή δυο (εκκλησίες ή αδελφότητες); Αρκεί μόνο ο συνεορτασμός του αγίου Πάσχα και για όλα τα άλλα δύναται να ισχύει το "ά έκαστος κατά διάνοιαν έχει";

Το ημερολογιακό ζήτημα δεν είναι ημερολογιακό, είναι ζήτημα που αφορά στις Εορτές της Χριστιανοσύνης, ή εορτολογικό, όπως είθισται - κατά τη γνώμη μου κακώς - να ονομάζεται και οι Εορτές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ορθόδοξη Πίστη μας.

Στη συνέχεια, και απαντώντας επί των γραφομένων μου,  Ανώνυμος έγραψε  :

 "Ο κ. Χριστοδουλίδης, ο οποίος ασφαλώς έχει λειτουργική συνείδηση, δεν έχει καταλάβει ότι ουσιαστικά γιορτάζει δυο φορές την Γέννηση του Κυρίου; Τι κάνουμε με την "απόδοση" της εορτής; Δεν επαναλαμβάνουμε ακριβώς τα ίδια λόγια της κυριωνύμου;"  Κ. Νίκος

Η απάντηση ήταν :
"Θα παρακαλούσα τον κύριο Κ. Νίκος, ή οποιονδήποτε άλλο, αν γνωρίζει κάτι διαφορετικό από αυτά που θα γράψω να μας το καταστήσει γνωστό, ώστε ο αναγνώστης να μην παραπλανηθεί από αυτά, τα οποία η δική μου ολιγομάθεια μου επέτρεψε να διηγηθώ.

Όχι κύριε Κ. Νίκο, ουσιαστικά δεν εορτάζουμε δυο φορές με την Απόδοση. Η εξήγηση ακολουθεί ευθύς αμέσως.

α) «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμα μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ». Μικρά Παράκλησις (Λκ. α΄39-49, 56)

β) «14 ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με». Ψ. ν΄

γ) «Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον, τελοῦντες ἑορτὴν οἱ θεόφρονες, τῆς Θεομήτορος, δεῦτε τὰς χεῖρας κροτήσωμεν, τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα, Θεὸν δοξάζοντες». (Ωδή στ΄ Ακαθίστου Ύμνου)

Την θείαν ταύτην και κάθε πάντιμον εορτήν αποδίδουν τιμώντες οι θεόφρονες, διότι την "απόδοσιν του σωτηρίου σου" αιτείται ο προφητάναξ Δαυΐδ, δεν ζητά την "δόσιν του σωτηρίου". Ζητεί την απόδοση.

Και η απάντηση της υπεραγίας Θεοτόκου προς την Ελισσάβετ είναι: "Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου". Η ψυχή μεγαλύνει και το πνεύμα αγάλλεται. Γιατί; Διότι "επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού" ο άγιος Θεός και Σωτήρ. Το σωτήριον εδόθη.

Οι θεόφρονες εορτάζουν την κύρια εορτή μεγαλύνοντες την θεότητα του αγίου Θεού και την αποδίδουν, πνεύματι αγάλλοντες εν ταπεινώσει, δια την κατ΄άνθρωπον υπερφυή ενανθρώπηση - "εν μήτρα της Παρθένου κατώκησας τω κόσμω, ήν προστάτην ανέδειξας"- του τριαδικού Θεού.

Κατά την θεότητα δοξάζουμε, τιμούμε και προσκυνούμε εν αγίω Πνεύματι τον Θεό στην κύρια Εορτή.
Κατά την ανθρωπότητα δοξάζουμε, τιμούμε και προσκυνούμε εν αγίω Πνεύματι τον Κύριο με την Απόδοση .
Μία η υπόστασις του Κυρίου, έχουσα ατρέπτως και ασυγχύτως την θεία (θεότητα) και την ανθρώπινη (ανθρωπότητα) φύση.
Η "Απόδοση εορτής" σκοπό έχει την ανάδειξη του Μυστηρίου της υποστατικής ενώσεως των δυο φύσεων στο Πρόσωπο του Κυρίου. Άλλωστε, "δεν επαναλαμβάνουμε ακριβώς τα ίδια λόγια της κυριωνύμου;".

Επαναλαμβάνω πάλι, αν ο κύριος Κ. Νίκος, ή άλλος, γνωρίζει κάτι διαφορετικό σχετικά με την απόδοση Εορτής, να το καταθέσει. Για να βοηθήσει τον γράφοντα από ενδεχόμενη πλάνη, αλλά και τους αναγνώστες."

(*) Βλέπε  http://apotixisi.blogspot.gr/2013/08/blog-post_3915.html