Δηλωμένοι και εικαζόμενοι

Μάθαμε (*) ότι η Δήλωση Αρνητή Δωρεάς Σώματος λήγει στις 12/12/2012. Μετά από την ημερομηνία αυτή ανοίγει διάπλατα ο νόμος της εικαζομένης συναίνεσης του συνταγματολόγου Λοβέρδου. Ο οποίος το μόνο που άριστα γνωρίζει είναι να διαστέλλει το Σύνταγμα, αρχής γενομένης από τον λίαν διεσταλμένο τέως υπουργό Οικονομίας (συνταγματικής) Βενιζέλο.Η Δήλωση Αρνητή Δωρεάς είναι απάτη κι αυτό διότι:

Οι μεταμοσχεύσεις άρχισαν περί τα τέλη του 1980 και μέχρι σήμερα, το σύνολο των δηλωμένων δωρητών είναι ζήτημα αν φτάνει τις 100.000. Τα υπόλοιπα 9.900 εκατομμύρια παρέμεναν αδήλωτα και εικαζόμενα ότι καταφάσκουν στις μεταμοσχεύσεις.

Τώρα ζητούν από τους εικαζόμενους να δηλώσουν ότι δεν θέλουν να εικάζονται δωρητές. Πόσοι λέτε να δηλώσουν; Να υποθέσουμε, και είναι βάσιμη η υπόθεση, το ίδιο με αυτό των δηλωμένων;

Και τότε τι γίνεται, θα με ρωτήσετε. Ο κ. Λοβέρδος, απαντώ, ήξερε τι έκανε. Οι διάδοχοί του θα βάλουν τους στατιστικολόγους με τα γνωστά γκάλοπ και θα μας πουν : "Ιδού, μόνο ένα ασήμαντο ποσοστό δήλωσε την άρνηση στην εικαζομένη"!

Το ασήμαντο ποσοστό των δηλωμένων ποτέ δεν μας το είπαν, ποτέ δεν το μάθαμε. Τώρα όμως θα μάθουμε πόσο λίγοι είναι αυτοί που δεν θέλουν να εικάζονται δωρητές, για να πουλήσουν το κοπάδι οι εκδοροσφαγείς. Θέλουν να μας σώσουν με το τομάρι μας.

(*)  http://kostasxan.blogspot.gr/2012/12/12.html

Συντέλεια

Δεν την έκλεψαν ακόμη, λίγο δύσκολο το βλέπω

 Ετοιμάζονται για πόλεμο, πληρώνουν λαθρομετανάστες και γύφτους να μαζεύουν ό,τι άχρηστο, αλλά και χρήσιμο, σιδερικό. Ακόμη και τις σιδερόπορτες ξηλώνουν (κλέβουν) από τα εξοχικά (*). Στην Αγγλία, το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γινόταν το ίδιο όχι όμως από λάθρο και γύφτους. Τα σπιτικά έδιναν τα μαγειρικά τους σκεύη για τις ανάγκες σε χαλκό και σίδερο λόγω του πολέμου.

Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν. Σκληρότερα μέτρα μας ανάγγειλε ο οικονομικός εγκέφαλος Στουρνάρας, αν το Δικαστήριο επιμείνει στην αντισυνταγματικότητα του νόμου για το χαράτσι στους λογαρισμούς της ΔΕΗ. Επί του παρόντος Στουρνάρας και Βενιζέλος, πρώην υπουργός οικονομίας (σημ. συνταγματολογικής οικονομίας για να συννενοούμαστε), συσκέπτονται με το επιτελείο τους. Ψάχνουν για νομική βάση που θα τους επιτρέπει, βάσει Συντάγματος, η ΔΕΗ να ασκεί φοροεισπρακτικό έργο. Αν δεν τα καταφέρουν, θα προκύψει απόκλιση από τα συμφωνηθέντα "εν τοις μνημονίοις". Το είπε ο Στουρνάρας. Οπότε πρέπει να βρεθεί η λύση, θα κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα δεσμευθούν όλες οι καταθέσεις, ώστε οι δανειστές να πάρουν τα οφειλόμενα χωρίς γκρίνιες, απεργίες κλπ.. Πώς γίνονται αυτά; Μα βέβαια με πόλεμο.

Οι δανειστές λεφτά έχουν (λεφτά υπάρχουν), στρατούς ξέρουν να φτιάχνουν. Το έκαναν στη Λιβύη, το κάνουν τώρα στη Συρία. Εδώ γιατί να μη το κάνουν; Μήπως δεν υπάρχουν οι πρόθυμοι; Αν δεν υπάρχουν τότε τι κάνουν οι λαθραίοι; Κι αν αυτοί δεν είναι αρκετοί, Τουρκία, Κόσοβο, Σκόπια, Βουλγαρία μπορούν να καλύψουν τα κενά.

Όλα καλά σχεδιασμένα, έχουμε και το ημερολόγιο των Μάγια, συντέλεια στις 21/12/2012. Μωρέ τι προφήτες ήταν αυτοί οι Μάγια; Πρόβλεψαν τη συντέλεια του κόσμου, όχι όμως τη δική τους!

(*) http://ksipnistere.blogspot.gr/2012/12/a_3882.html

Τάδε έφη ο Διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος

Σε λίγο θα πουληθεί κι αυτό, αν δεν πουλήθηκε ήδη

Ο κ. Γκαργκάνας, διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, είναι οικονομολόγος και τραπεζίτης, "διατύπωσε δε την εκτίμηση ότι το πρόγραμμα δανειακής στήριξης της Ελλάδας, δηλαδή το Μνημόνιο, “θα πέσει έξω”, στην περίπτωση που επιδεινωθούν οι συνθήκες οι οποίες επικρατούν στην παγκόσμια οικονομία. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς δάνεια, τα οποία ουσιαστικά περιορίζονται στο να τη βοηθούν να αποπληρώνει παλαιότερες υποχρεώσεις της, αλλά πραγματική οικονομική στήριξη από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης".(*)

Αυτά δεν τα ήξερε; Μήτε οι προηγούμενοι θητεύσαντες στη θέση του τα ήξεραν; Δεν γνώριζαν ούτε κι αυτοί ακόμη οι υπουργοί των οικονομικών μας, ότι όλα αυτά τα χρόνια δανειζόμαστε για να αδειάζουμε τα ράφια των εργοστασίων της Γερμανίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, "παράγοντας" μόνο το επικερδές - για τους δανειστές - και αναπτυξιακό(!!!) επάγγελμα του αντιπροσώπου;

Τι έρχεται τώρα να μας πει ότι τα δάνεια "περιορίζονται στο να μας βοηθούν να αποπληρώνουμε παλαιότερες υποχρεώσεις" με τις προσαυξήσεις (αυτό δεν το είπε) των τόκων;

(*)  http://ksipnistere.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2193.html

Προς τους διαχειριστές της εξουσίας διακυβερνητικούς μας σωτήρες

 Σταμάτης Γονίδης
(λαϊκό ασμάτιο)

"Γιατί τρως, γιατί κλαις"

Κλείνεις το στόμα έτσι απλά μ' ένα αντίο.

μ' αφήνεις μόνο μου να τρώω για δύο
κλείνεις τα μάτια να μη δω ότι τρως.

Γιατί τρως;

Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις

Φταις

Που οι μασέλες είν' ακόμα ανοιχτές

Ω! Ω! φταις

Που όσα φάγαμε σε μια στιγμή τα καις

Γιατί κλαις;

Κλείνεις το στόμα και το νιώθω σε χάνω
μ' αφήνεις μόνο μου και τι να κάνω
Κλείνεις τα μάτια να μη δω ότι τρως 

Γιατί τρως...

Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις

Ω! Ω! Φταις

Που οι μασέλες είν' ακόμα ανοιχτές

Ω! Ω! φταις

Που όσα φάγαμε σε μια στιγμή τα καις

(Δις)

Γιατί κλαις;

Ο λογαριασμός της αξιοπουστίας (όχι δεν είναι λάθος)

Η φωτο από το ιστολόγιο "Ας μιλήσουμε επιτέλους"

 "... δεν πρόκειται να θυσιάσω το κεφάλαιο αξιοπιστίας που ανέκτησε η Ελλάδα στην Ευρώπη, συμφωνώντας στις Βρυξέλλες και αθετώντας στην Ελλάδα τις συμφωνίες. Προτιμώ να μην ξαναπατήσω το πόδι μου σε Εurogroup παρά να φανώ ανακόλουθος"
Αυτό μάθαμε από τον κ. Στουρνάρα σε τηλεοπτική συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά. Κεφάλαιον, λοιπόν, περί αξιοπιστίας

Κάποιος άλλος την αξιοπιστία την είπε αξιοπουστία, αλλά εκείνος ήταν επιπλέων φελλός. Αυτός έχει ένα βαριδάκι και βρίσκεται λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι, έχουμε αξιοπιστία, δια στόματος Στουρνάρα, και όχι αξιοπουστία, δια στόματος Παπανδρέου τζούνιορ.

Ώστε δεν θέλει να συμφωνεί στις Βρυξέλλες και να αθετεί στην Ελλάδα τα συμφωνηθέντα. Τι γίνεται όμως με τους προϊσταμένους του, τους "μπαλκονάτους" και τους "τηλε-παραθυράτους"; Διότι αν το γράψουμε ολίγον διαφορετικά, είναι σαν να μας λέει : Δεν θέλω να δεσμεύομαι στις Βρυξέλλες και να αποδεσμεύομαι στην Ελλάδα. Οι πρασινογάλαζοι όμως προϊστάμενοι, όταν προεκλογικά δεσμεύονται, μετεκλογικά αποδεσμεύονται εξαπατώντας τους αφελείς ψηφοφόρους. Που καλούνται να περιμένουν άλλα τέσσερα χρόνια για να τιμωρήσουν τον ψεύτη ψηφίζοντας έναν άλλο ψεύτη.

Στην Ελλάδα η αξιοπιστία είναι όντως αξιοπουστία, ο επιπλέων φελλός δεν είχε κάνει λάθος. Εκτός Ελλάδος δεν είναι. Oι πολιτικοί μας είναι αξιόπιστοι για τους έξω και αξιόπουστοι για τους μέσα : "Λεφτά υπάρχουν", "θα επαναδιαπραγματευθούμε το χρέος", ήταν οι νέες δεσμεύσεις με τον ... κυρίαρχο. Όσο για τις παλαιές, ποιος δεν θυμάται το "ίδιο συνδικάτο, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ", ή το άλλο, "έξω οι βάσεις του θανάτου"; Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός της αξιοπουστίας, οι μέσα λιμοκτονούν και αυτοκτονούν. Περιμένουν πάλι τις εκλογές, ο κ.Τσίπρας είναι έτοιμος.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί φασιστοναζί

Η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι περισσότερο ανατριχιαστική

 Στον δεσμό που σας παραπέμπω με αστερίσκο (*) θα διαβάσετε, αν μπορέσετε, ένα κατεβατό σχετικά με την ψυχοσύνθεση - ψυχασθένεια την ονομάζει ο αρθρογράφος - του ναζιστή. Το άρθρο υπογράφει ο κ. Παναγιώτης Μποτίνος. Μεταξύ άλλων μας λέει :

"Οι περισσότεροι όμως επιστήμονες αποδέχονται σαν κεντρικό πυρήνα του ψυχισμού του ναζιστή την ασυγκράτητη τάση του για έγκλημα. Κεντρικός στόχος της ζωής των ναζιστών είναι η πραγματοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εγκλημάτων σαν μέσον για τον έλεγχο της ζωής των άλλων και όλα αυτά σαν μέσον για αποκόμιση προσωπικής ψυχολογικής ηδονής. Στη ζωή του ο ναζιστής και ο φασίστας έχει σαν βασική επιδίωξη την αποκόμιση ηδονής δια μέσου της αίσθησής του ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο και την απόλυτη κυριαρχία επί της ζωής των άλλων"


 Έμεινα μόνο σ΄ αυτό το κομμάτι και άφησα τα άλλα για άλλους. Διότι είναι αποκαλυπτικό της ναζιστικής ψυχοσύνθεσης. Και σχολιάζω :

Επειδή μας έχουν πρήξει οι σιτιζόμενοι στα πρυτανεία του σιωνισμού, ας κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε μόνο αυτό το μικρό απόσπασμα από το ανιαρό και μακροσκελές σεντόνι του κ. Παναγιώτη Μποτίνου. Ξεκαθαρίζει ποιος είναι ο ναζιστής και ποια η ψυχολογία του.

Λοιπόν, τον ρωτάμε. Τι έχει να μας πει, όταν οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται να σφάζουν επί της χειρουργικής κλίνης τους ημιθανείς εγκεφαλικά "νεκρούς"; Έχουν σαν κεντρικό πυρήνα του ψυχισμού τους την ασυγκράτητη τάση για έγκλημα και έλεγχο της ζωής των άλλων; Έχουν αυτού του είδους (των μεταμοσχεύσεων) οι επιστήμονες σαν βασική επιδίωξη την αποκόμιση ηδονής μέσω της αίσθησής ότι έχουν τον απόλυτο έλεγχο και την απόλυτη κυριαρχία επί της ζωής των άλλων;

Αν μπορεί, και αν θέλει, ας μας δώσει την απάντηση. Αλλά δεν θα το κάνει. Οι φασίστες και οι ναζί δεν καταπιάνονται με αυτά τα θέματα. Όταν τα βρίσκουν δύσκολα τους πιάνει γλωσσοδέτης για να μην καταλαβαίνουμε ποιοι τελικά είναι οι φασιστοναζήδες.

(*)  http://ksipnistere.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9395.html

Ποιμενικά προβλήματα

Κοινό Πάσχα για ορθόδοξους και ρωμαιοκαθολικούς στους Αγίους Τόπους

Η φωτογραφία από την ιστοσελίδα iefimerida.gr

Στον παρακάτω δεσμό (*) διαβάζουμε ... 

"Την απόφαση να εορταστεί από κοινού το Πάσχα του 2013 στους Αγίους Τόπους πήρε το Λατινικό Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ. Η απόφαση του νέου Θεματοφύλακα της Ιεράς Γης Πιερμπατίστα Πιζαμπάλα βασίστηκε στην επιθυμία του για κοινούς εορτασμούς στις μεικτές οικογένειες (ορθόδοξων-ρωμαιοκαθολικών) που είναι πολλές στην περιοχή. 

« Ο Οικουμενισμός στους Αγίους Τόπους δεν είναι ένα θεολογικό πρόβλημα, είναι ένα ποιμενικό πρόβλημα. Επειδή όλες οι οικογένειες είναι μεικτές οικογένειες. Ένα μέρος είναι Ορθόδοξο και το άλλο Καθολικό. Έτσι έχουμε δύο διαφορετικά ημερολόγια: Το Γρηγοριανό ημερολόγιο και το Ιουλιανό ημερολόγιο για τις οικογένειες » ανέφερε και συμπλήρωσε: «Για χριστιανικές οικογένειες, είναι ένα πρόβλημα. Θέλουν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μαζί από κοινού. Έτσι, η Καθολική Εκκλησία αποφάσισε να υιοθετήσει μόνο για το Πάσχα, όχι για τα Χριστούγεννα, το Ιουλιανό ημερολόγιο, ώστε να καταστεί δυνατή και να επιτρέψει χριστιανικές οικογένειες μας να γιορτάζεται το Πάσχα μαζί».
 Έτσι, με τα νέα δεδομένα, το επόμενο Πάσχα για τους ρωμαιοκαθολικούς θα εορταστεί στις 5 Μαΐου, ενώ μια ακόμα πρόθεση του Πατριαρχείου είναι από τα επόμενα χρόνια η Καθολική Εκκλησία στους Αγίους Τόπους να εγκρίνει το Ιουλιανό ημερολόγιο, οριστικά".

Και σχολιάζουμε : 

 Ώστε έχουμε τώρα και ποιμενικά προβλήματα! Η γλώσσα λανθάνουσα την αλήθειαν λέγει. Οι ποιμένες έχουν το πρόβλημα και το μεταδίδουν στο ποίμνιο. Οι ποιμένες βόσκουσι εαυτούς "ποιμενιζόμενοι" σε διασκέψεις, διαλόγους, διαθρησκειακές και λοιπές διαβουλεύσεις (σημ. πάντα η πρόθεση "δια" προηγείται) και το ποίμνιο δεν ξέρει πού βρίσκεται και κατά πού τραβά. Κάθε πρόβατο φτιάχνει και τη στάνη του.

Τώρα ετοιμάζονται οι ποιμένες με τα ποιμενικά προβλήματα να εορτάσουν, λέει, με το Ιουλιανό (sic) ημερολόγιο το Πάσχα του 2013 στις αρχές Μαΐου. Φυσικά, κατά παρέκκλιση της αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εμείς οι Ορθόδοξοι γίναμε πλέον υπερβατικοί, υπερβήκαμε τις Συνόδους και φτιάξαμε τη δική μας σύνοδο της νέας ελληνικής ορθοδοξίας ή νεοορθοδοξίας. Μεταμοντέρνα και μετανεωτερικά πράγματα Δεκατρείς μέρες πίσω, δεκατρείς μπροστά και Πάσχα με το Ιουλιανό το Μάΐο.

 Τα υπόλοιπα είναι για τα σκουπίδια, διότι το γράμμα σκοτώνει, το πνεύμα ζωοποιεί, όπως πιθανόν να μας έλεγαν οι συναφειακοί μεταπατέρες προκειμένου να αποφύγουν εκείνο το "οι πατέρες υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως". Υπάρχει βέβαια και το "συμβοσκηθήσεται λύκος μετ᾿ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω", αυτό όμως είναι μόνο για να το γράφουμε ή καμιά φορά να το υποδυόμαστε παίζοντας το θεατρικό μονόπρακτο "Εγώ και η σχέση με το θεό". Θέατρο του παραλόγου θα το αποκαλούσε κανείς, αλλά αυτό είναι μια άποψη.

(*) Πηγή: Κοινό Πάσχα για ορθόδοξους και ρωμαιοκαθολικούς στους Αγίους Τόπους iefimerida.gr

Περί του Θέματος "ικανοποίηση της θείας Δικαιοσύνης"

Θα κουράσω τον αναγνώστη με αυτό το πληροφοριακό υλικό (1), απαραίτητο για την κατανόηση του σχολίου το οποίο και προτάσσω :

 Το Σχόλιο : 

 Να λοιπόν που ο κύριος ικ (Ι.Καρδάσης) έγραψε κάτι σωστό. Ορθοδοξώτατο μάλιστα. Ο Θεός θάνατον ουκ εποίησε, βεβαιότατον, απλώς συμβούλεψε τους Πρωτοπλάστους να μην φάνε τον καρπό από το δέντρο της γνώσεως. Καθότι προγνωρίζων και προνοών, τους είπε ότι θα αποθάνουν . Η ανωριμότητα των Πρωτοπλάστων και η μη τήρηση της συμβουλής, και όχι εντολής, είχε αποτέλεσμα την έναρξη του πολλαπλασιασμού των με ενδογαμία. Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι τα έκγονα της ενδογαμίας φέρουν πολλά παθογόνα γονίδια με αποτέλεσμα να προκύπτουν ποικίλες, και συνηθέστατα ανίατες, ασθένειες.

Ότι οι προελθόντες απόγονοι έζησαν πολλά χρόνια, εξηγείται εκ του ότι τα παθογόνα γονίδια τότε άρχισαν να εμφανίζονται. Ήταν "φρέσκοι", με άλλα λόγια, οι απόγονοι. Ιδού λοιπόν η απόδειξη ότι "ο Θεός θάνατον ουκ εποίησε". Η άρνηση της συμμόρφωσης στη συμβουλή του Κυρίου και Θεού επέφερε τον θάνατο. Δεν είχαν οι Πρωτόπλαστοι την υπομονή (βασίλισσα των αρετών) να περιμένουν. Πλανηθέντες υπό του Όφεως εμίγησαν, τα τέκνα μεταξύ τους ομοίως και ο θάνατος επήλθε, όπως και η διαστροφή του νου των αιρετικών. Που οδηγεί κι αυτό σε χειρότερο θάνατο.

 Αυτό το "η ικανοποίηση της θείας Δικαιοσύνης" είναι ανθρωποπαθής έκφραση, όπως πολλές παρόμοιες υπάρχουν στις διηγήσεις, αν το επιτρέπει η ρύμη του λόγου, της Αγίας Γραφής. Αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε αυτό το εγγενές περί δικαίου αίσθημα και την συναφή περί αυτού ικανοποίηση με την απόδοσης δικαιοσύνης, δεν σημαίνει ότι τούτο είναι το ίδιο με το κατά Θεόν δίκαιο και την "ικανοποίηση" της Δικαιοσύνη Του : "Ως απέχει ο ουρανός από της γης, ούτως απέχει η οδός μου από των οδών υμών και τα διανοήματα υμών από της διανοίας μου". 

 Είναι, θα έλεγα, τρόπος έκφρασης αυτό το "ικανοποίηση της θείας Δικαιοσύνης" το οποίο δεν αποδίδει - πώς μπορεί άλλωστε - το αληθώς και όντως υπάρχον Δίκαιο του αγίου Θεού. Ας μη το παίρνουμε λοιπόν κατά κυριολεξία και βεβαίως, ας μην κάνουμε θεολογία με βάση την "ικανοποίηση της θείας Δικαιοσύνης"

Και το άρθρο, υπογραμμίσεις και έντονη γραφή δικές μου :

 Η ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (1)

 Aιρετική διδασκαλια της Εκκλησιας μας 

 Δεν θα είμαστε τόσο κατηγορηματικοί στον τίτλο μας, που είναι βαρύς και οδυνηρός για τη Διοίκηση της Εκκλησίας μας, αν δεν βλέπαμε ετεροδιδασκαλίες του Παπισμού να διδάσκονται και μάλιστα ως Κατήχηση σε επίσημα βιβλία της Εκκλησία μας. Βέβαια, για να χαρακτηρίσει κάποιος μια διδασκαλία ως αιρετική, θα πρέπει πρώτα να έχει χαρακτηρίσει τον ΡΚαθολικισμό ως αίρεση και κάτι τέτοιο δεν έχει υπάρξει από την Διοίκηση της Εκκλησίας, άσχετα αν αυτός ο χαρακτηρισμός έχει δοθεί παλαιότερα επίσημα από Πανορθόδοξες Συνόδους. 

 Εδώ και πολύ καιρό ασκείται κριτική (και πολύ σωστά) σε εκπροσώπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Κληρικούς και Καθηγητές Πανεπιστημίου), για τα λεγόμενα οικουμενιστικά ανοίγματα προς τη Δύση και, ως επακόλουθο αυτών, τις συναντήσεις, συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους αιρετικούς Παπικούς. Και ορθώς καυτηριάζονται πολλές τέτοιες ενέργειες, οι οποίες εν πολλοίς αποτελούν –προς το παρόν- αντικανονικές ενέργειες με παραβάσεις Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας μας. Δεν μπορείς πράγματι να συμπροσεύχεσαι με αιρετικούς, όταν π.χ. ο Μ. Βασίλειος εύχεται: «τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου, καθολική και αποστολική Εκκλησία», εκτός βέβαια και εάν δεν τους θεωρείς πεπλανημένους. 

 Εκτός όμως από τα ανωτέρω, ήδη από πάρα πολλά χρόνια ασκείται μια αιρετική διδασκαλία στην Εκκλησία μας, για την οποίαν δεν υπάρχει καμία αντίδραση και μάλιστα σε ένα θέμα καθαρά δογματικής φύσεως, το οποίον διαπραγματεύεται το ερώτημα περί της προσφοράς του Χριστού με την σταύρωση και το θάνατό του, το αποκαλούμενο: «ικανοποίηση της θ. δικαιοσύνης». 

 Ένα από τα κύρια δογματικά θέματα, που χωρίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία από τον Παπισμό είναι και αυτό της ικανοποίησης της θ. δικαιοσύνης.  Συγκεκριμένα, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία πρεσβεύει, ότι ο θάνατος είναι δημιούργημα του Διαβόλου, ο δε Λόγος εσαρκώθη για να καταποντίσει το κράτος του θανάτου («θανάτω θάνατον πατήσας»), πράγμα που έγινε με την σταύρωση και ανάστασή Του, για τον Παπισμό, ο θάνατος είναι δημιούργημα του Θεού, ο δε Λόγος εσαρκώθη και εσταυρώθη προς ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης και για να δώσει το καλό παράδειγμα της αγάπης και της υπακοής, ως προϋπόθεση ένωσης με τον Θεό, αυτός δε ο θάνατος θα καταργηθεί με την β΄ παρουσία.  

Η ανωτέρω Ορθόδοξη θέση τεκμηριώνεται από πάμπολλους Πατέρες της Εκκλησίας (Άγ. Ειρηναίο, Μ. Αθανάσιο, Κύριλλο Αλεξανδρείας, Γρηγόριο Θεολόγο, Ιωάννη Χρυσόστομο, Μάξιμο Ομολογητή, Νικόλαο Καβάσιλα, Γρηγόριο Παλαμά κ.ά.) και αποτελεί την επίσημη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ ο Παπισμός βασιζόμενος σε Δυτικούς πατέρες (Αυγουστίνο, Αβελάρδο, Άνσελμο κυρίως, Θωμά Ακινάτη κ.ά.) εκφράζει την εντελώς αντίθετη δογματική θέση, που εδράζεται στη διαφορετική της άποψη έναντι του προπατορικού αμαρτήματος και της δημιουργίας του Σατανά, τον οποίον θεωρεί ως όργανο και υπηρέτη του Θεού προς τιμωρία του ανθρώπου ένεκα της θείας οργής (με την Ορθόδοξη δογματική θέση να είναι βεβαίως εκ διαμέτρου αντίθετη). (2)

 Η περί ικανοποιήσεως της θ. δικαιοσύνης διδασκαλία πρωτοεμφανίζεται σε έργα του Αρχιεπισκόπου του Canterbury Άνσελμου (1033-1109), ιδρυτή του Σχολαστικισμού στη Δύση και αγίου από τον Παπισμό. Συνέγραψε το έργο: Cur Deus homo? (Γιατί ο Θεός "έγινε" άνθρωπος;), στο οποίον διαπραγματεύεται τη θεωρία της λύτρωσης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, που στηρίζεται στη φεουδαλική διάρθρωση της κοινωνίας, ο πεπερασμένος άνθρωπος διέπραξε ένα έγκλημα (αμάρτημα) κατά του απείρου Θεού. Στη φεουδαλική κοινωνία, ο προσβάλλων αναγκαζόταν να παράσχει ικανοποίηση ή να καταβάλει αποζημίωση στον προσβληθέντα, που ήταν ανάλογη προς τη θέση του τελευταίου. Έτσι, ένα έγκλημα εναντίον ενός βασιλιά απαιτούσε μεγαλύτερη ικανοποίηση από ένα έγκλημα εναντίον ενός βαρώνου κ.ο.κ. 

Σύμφωνα με αυτόν τον τρόπο σκέψης, ο πεπερασμένος άνθρωπος, αφού δεν μπορούσε ποτέ να παράσχει ικανοποίηση στον άπειρο Θεό, θα έπρεπε να περιμένει μόνο τον αιώνιο θάνατο. Το όργανο για την επαναφορά του ανθρώπου σε μια ορθή σχέση με τον Θεό θα έπρεπε να είναι ένας Θεάνθρωπος (Χριστός), με του οποίου την άπειρη αξία ο άνθρωπος εξαγνίστηκε σε μια πράξη συνεργασίας –αναδημιουργίας. Αυτή η θεωρία επικυρώθηκε με τη σύνοδο του Τριδέντου, η οποία καθόρισε ότι η αξιομισθία του ανθρώπου αδυνατεί να προσφέρει τη σωτηρία, εκτός αν συναφθεί με την αξιομισθία του Χριστού. Διέκρινε δε δυο είδη ποινών, την αιώνια και την πρόσκαιρη. Από την πρώτη απαλλάσσεται ο άνθρωπος μόνο δια του σταυρικού θανάτου του Χριστού, ενώ από τη δεύτερη με τα έργα της μετανοίας. Οι λυσίποινες αυτές αφέσεις αμαρτιών βάσει των αξιομισθιών του Χριστού και των Αγίων προφανώς βασίζονται στην εκδοχή περί ικανοποιήσεως της θ. δικαιοσύνης. Εν προκειμένω εξαγοράζονται μόνον οι πρόσκαιρες ποινές και όχι οι αιώνιες, οι οποίες εξαλείφονται μόνο δια του σταυρικού θανάτου. 

 Η Ορθόδοξη θέση επ’ αυτών εκφράζεται κυρίως από τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο Θεολόγο, αλλά και από θεολόγους Καθηγητές. Έτσι: 
 Α/ Ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος αναφέρει: «Δεύτερον δε, τις ο λόγος, Μονογενούς αίμα τέρπειν Πατέρα, ως ουδέ τον Ισαάκ εδέξατο παρά του πατρός προσφερόμενον, αλλ’ αντηλλάξατο την θυσίαν, κριόν αντιδούς του λογικού θύματος; Ή δήλον, ότι λαμβάνει μεν ο Πατήρ, ουκ αιτήσας, ουδέ δεηθείς, αλλά δια την οικονομίαν, και το χρήναι αγιασθήναι τω ανθρωπίνω του Θεού τον άνθρωπον. ιν’ αυτός ημάς εξέληται, του τυράννου βία κρατήσας, και προς εαυτόν επαναγάγη δια του Υιού μεσιτεύσαντος, και εις τιμήν του Πατρός τούτο οικονομήσαντος, ώ τα πάντα παραχωρών φαίνεται. Τα μεν δη Χριστού τοιαύτα, και τα πλείω σιγή σεβέσθω. Ο δε χαλκούς όφις κρεμάται μεν κατά των δακνόντων όφεων, ουχ ως τύπος δε του υπέρ ημών παθόντος, αλλ’ ως αντίτυπος. και σώζει τους εις αυτόν ορώντας, ουχ ότι ζη πιστευόμενος, αλλ’ ότι νενέκρωται, και συννεκροί τας υπ’ αυτόν δυνάμεις, καταλυθείς, ώσπερ ην άξιος. Και τις ο πρέπων αυτών παρ’ ημών επιτάφιος; Που σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος; Τω σταυρώ βέβλησαι, τω ζωοποιώ τεθανάτωσαι. Άπνους, νεκρός, ακίνητος, ανενέργητος, και, ει το σχήμα σώζεις όφεως, εν ύψει στηλιτευόμενος» (Λόγος με΄, Εις το Άγιον Πάσχα, 22, Migne, P.G., 36, 653). 
 B/ Ο καθ. Ι. Καρμίρης αναφέρει: «Ακόμη και ο όρος «ικανοποίησις» ή «Satisfactio» είναι ξένος προς τους Έλληνας Πατέρας» (Ετερόδοξοι επιδράσεις επί της ομολογίας του ΙΖ΄ αιώνος. Ιεροσόλυμα 1949, σελ. 64, σημ. 3). 
 Γ/ Ο καθ. π. Ι. Ρωμανίδης αναφέρει: «Η εν τη Δύσει επικρατούσα περί απολυτρώσεως διδασκαλία είναι εν γενικαίς γραμμαίς η περί ικανοποιήσεως θεωρία του Ανσέλμου, η οποία δεν προϋποθέτει ως αναγκαίαν την συνεχή και αδιάκοπον κοινωνίαν και παρουσίαν του Χριστού εν τοις σώμασι των πεφωτισμένων. όπου δε η προϋπόθεσις αύτη δια βιβλικούς λόγους απαντά, είναι δευτερευούσης σημασίας. Εφ’ όσον δια της σταυρικής θυσίας του Κυρίου ικανοποιείται η θεία δικαιοσύνη, δεν υπάρχει πλέον ουσιαστική ανάγκη της διαρκούς και πραγματικής εν τη Εκκλησία παρουσίας Αυτού προς σωτηρίαν των πιστών» (Το προπατορικόν αμάρτημα. Αθήνα 1992, σελ. 2-3). 
 Δ/ Ο καθ. Ν. Ματσούκας κινείται παρομοίως αναφέροντας, ότι η θεωρία αυτή του Άνσελμου ορμάται εκ προϋποθέσεων και σκέψεων ξένων προς την βιβλική και την ανατολική πατερική διδασκαλία. Η θεωρία αυτή δεν μπορεί να στηριχθεί εις τας παραστάσεις περί «θυσίας» και «λύτρου» υπέρ των ανθρώπων, ως αναπτύσσεται εις την ορθόδοξη ανατολική παράδοση, όπου εξαίρεται η πράξη του Σταυρού ως προσφορά υπέρ του ανθρώπου και όπου δεν γίνεται λόγος περί της συνδιαλλαγής της αγάπης και της δικαιοσύνης στο Θεό. Η ερμηνεία αυτή του απολυτρωτικού έργου μετατόπισε το πρόβλημα από την ανθρώπινη περιοχή στη θεία. Η βιβλική διδασκαλία και η Ορθόδοξη παράδοση δέχονται το απολυτρωτικό έργο ως προελθόν εκ της αγάπης του Θεού, ο οποίος εισέβαλε στην ιστορία και ελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα χέρια του Διαβόλου και από τη δύναμη της φθοράς και την άλωση από το κράτος του θανάτου (Θ.Η.Ε. τ. 6, σελ. 857-858). 

 Πλην όμως υπάρχουν και αντίθετες θέσεις καθηγητών επηρεασμένων από τη σχολαστική θεολογία της Δύσης και κυρίως του Άνσελμου, αλλά και του Ακινάτη. Έτσι: 
 Α/ Ο καθ. Θεοδώρου Α. στο έργο του «Η ουσία της Ορθοδοξίας» καταγράφει πως η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης είναι διδασκαλία ορθόδοξη!: «Επί του σταυρού ο Σωτήρ αναλαβών πάσας του κόσμου τας αμαρτίας και γενόμενος υπέρ ημών κατάρα, υπήνεγκεν ανθ’ ημών όλας τας εκ της αμαρτίας ποινάς και δη τον θάνατον, όσα πάντα έπρεπε να υποστή το αμαρτήσαν των ανθρώπων γένος. Δια του αίματός του ο Χριστός ικανοποίησε πλήρως την θείαν δικαιοσύνην, την απαιτούσαν την τιμωρίαν του παραβάτου». 
Ωστόσο κατά την ορθόδοξη θεολογία (και μάλιστα κατά την ουσία της) ούτε ο θάνατος, ως αρρώστια και φθορά, είναι ποινή ούτε ο σκοπός της σωτηρίας είναι η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης. Βιβλικά και πατερικά κείμενα, που κάνουν λόγο για το θάνατο του Χριστού «ως λύτρον», απλώς αναφέρονται στις γνωστές εικόνες απελευθέρωσης των δούλων και φυσικά έχουν σκοπό να παρουσιάσουν τη σωτηρία ως απελευθέρωση από τον τύραννο Διάβολο και την αμαρτία και εν πάση περιπτώσει πουθενά δεν κάνουν λόγο για ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης. 
 Β/ Ο καθ. Τρεμπέλας Π. είναι και αυτός επηρεασμένος από τον σχολαστικισμό της Δύσης, τον Άνσελμο και τον Ακινάτη και όχι μόνον ενστερνίζεται τις θέσεις τους, αλλά και τις υπερασπίζεται ενθέρμως, όπου εκτός της ικανοποίησης της θ. δικαιοσύνης του Άνσελμου, έχουμε τα περί της κτιστής χάριτος στην Αγία Τριάδα, του Ακινάτη, ότι η Ουσία του Θεού είναι ο Νους, του Αυγουστίνου, ότι ο μόνος άκτιστος είναι ο αγέννητος Πατήρ (άρα ο Υιός που είναι γεννητός τι είναι;), ότι είναι βλασφημία η άρνηση του Actus purus (της καθαρής ενέργειας του Ακινάτη), ότι η θ. Ενέργεια είναι η θ. Ουσία, ότι η υπόσταση ταυτίζεται με την ουσία, ότι η αγιότητα του Χριστού είναι ελάσσονα του Πατέρα κ.ά. (Αλληλογραφία π. Ι. Ρωμανίδη και Π. Τρεμπέλα, εκδόσεις Αρμός, 2009). 

 Παρ’ όλο λοιπόν, που οι δογματικές θέσεις Ορθοδοξίας και Παπισμού είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, καθότι εδράζονται σε διαφορετικές θεωρήσεις του θανάτου, του Σατανά, της πτώσης και της απολύτρωσης του ανθρώπου, παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν και επιζούν οι επιδράσεις από την ΡΚαθολική και Προτεσταντική κατήχηση, κατάλοιπα του σχολαστικισμού και διαφωτισμού, της προσπάθειας δυτικοποίησης της Ορθοδοξίας, της βλαπτικής επίδρασης των ιδεών του Α. Κοραή, ο οποίος αντικατέστησε: α/ την κάθαρση της καρδιάς με την φιλοσοφική ηθική, β/ τον φωτισμό του νου με τον μεταφυσικό φωτισμό της διάνοιας και γ/ την θέωση με το τίποτε και τέλος την εκρίζωση του μοναχισμού στην χώρα μας από την βαυαροκρατία. 

 Έτσι φθάνουμε σήμερα να διαβάζουμε σε βιβλίο Ορθόδοξης κατήχησης: «Και διατί ο θάνατος ούτος; Προς εξιλέωσιν της καθ’ ημών θείας οργής. Επ’ αληθείας, ημείς ήμεθα οι ένοχοι και ημείς έπρεπε να τιμωρηθώμεν, δια να αποκατασταθή η ηθική εν τω κόσμω τάξις, η δια της παραβάσεως ημών διαπραχθείσα. Αλλ’ επειδή, δια να εξιλεωθή ο άπειρος Θεός, απητείτο και Θύμα απείρων διαστάσεων, τοιούτον δε η γη δεν ηδύνατο να προσφέρη, παρ’ όλας τας μηδέποτε διακοπείσας αιματηράς της θυσίας, τας διαλαλούσας την παγκόσμιον ενοχήν, δια τούτο ο Θεάνθρωπος προσέφερεν εαυτόν επί του Σταυρού ως σφάγιον εξιλαστήριον, αντιπροσωπεύσας μεν δια της ανθρωπίνης φύσεώς του τον πταίσαντα, παρασχών δε δια της θείας τοιαύτην αμύθητον αξίαν εις τον θάνατόν του, ώστε να κάμψη τα σπλάχνα του Απείρου Θεού. Κατ’ αυτόν τον τρόπον ο υπέρ ημών Σταυρωθείς ικανοποίησε την θείαν δικαιοσύνην, ειρηνοποίησε τα πάντα εν εαυτώ και εδώρησεν εις ημάς την απολύτρωσιν «δια του αίματος αυτού» (Εφεσ. α΄ 7)».(Ιερά Κατήχησις. π. Κ. Καλλίνικου. Έκδοση ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝIΑΣ, Αθήνα 1997, σελ. 55-56). 
Δηλ. με άλλα λόγια, ο Χριστός πρόσφερε τον εαυτό του στο Σταυρό, για να ξεθυμώσει ο Πατέρας του, λόγω της παρακοής του Αδάμ! Οποία διαστροφή της πατερικής διδασκαλίας! Ο Χριστός να γίνεται όργανο εξευμενισμού του θείου, κάτι που η Ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει γενικώς και χωρίς εξαιρέσεις. Παράδειγμα έχουμε την μη συμπερίληψη των Κανόνων του αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος στον β΄ Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής και τούτο διότι στον α΄ Κανόνα του αγίου Ιωάννου αναφέρεται ο εξευμενισμός του θείου: «Ου μην αλλά και ει συχναίς γονάτων κλίσεσι το θείον εξευμενίζειν αιρείται, ομοίως ποιείν, και μάλιστα ει φιλότιμον προς ελεημοσύνην και της δυνάμεως ουκ αποδέουσαν την προαίρεσιν επιδείκνυται». 

 Δεν εκπλησσόμεθα βέβαια, για την παρείσφρηση τέτοιων ΡΚαθολικών δογμάτων σε Ορθόδοξη κατήχηση, γιατί δεν είναι τα μοναδικά, που έχουν εμφιλοχωρήσει, αλλά συγκλονιζόμεθα, όταν τέτοια κείμενα ακούγονται από αναγνώστες στις τράπεζες Μονών του Αγ. Όρους, που θεωρείται πλέον ο εναπομείνας Φάρος της Ορθοδοξίας, και από την πείσμονα άρνηση της αντικατάστασής των μετά από σχετικές υποδείξεις. 
Πρέπει όμως κάποτε να αρχίσουμε, έστω και αργά να αντικαθιστούμε τέτοια κείμενα με αντίστοιχα Ορθόδοξα, ώστε τουλάχιστον να σταματήσουμε σαν Ορθόδοξοι να κατηχούμεθα με θέσεις, που έχουν χαρακτηρισθεί αιρετικές από το ίδιο το Σώμα της Εκκλησίας μας, δηλ. το Σώμα του Χριστού, το Σώμα των Αγίων. 

Από τα ανωτέρω κατατεθέντα φαίνεται σαφώς, ότι η λεγομένη προσέγγιση μεταξύ Ορθοδόξων και ΡΚαθολικών, η πολυδιαφημιζόμενη «ένωση» είναι και θα παραμείνει ένα όνειρο απατηλό. 
Πως μπορεί να συγχρωτισθούν Ιουδαίοι με Σαμαρείτες; 
Πως μπορεί να συμπλεύσουν ένας Θεός τιμωρός με ένα Θεό της Αγάπης, ένας Θεός δημιουργός του θανάτου με ένα Θεό δημιουργό της ζωής, ένας Θεός, που έχει επιλέξει ποιοι θα σωθούν με ένα Θεό που καλεί τους πάντες σε σωτηρία, ένας Θεός γεννημένος από τη Φύση του (Αυγουστίνος) και όχι αυτογέννητος από το πρόσωπό του (Καππαδόκες), ένας Θεός που έστειλε τον Υιό του να σταυρωθεί για να εξευμενίσει την οργή του με ένα Θεό, που έστειλε τον Υιό του να σταυρωθεί, ώστε με το θάνατό του να πατάξει το θάνατο; 
Πως μπορεί ένας Θεός που δεν είναι αποκλειστικά δημιουργός του αγίου Πνεύματος, αλλά έχει και συνδημιουργό να ταυτίζεται με ένα Θεό, που είναι αποκλειστικά μοναδικός αίτιος της ύπαρξης του Τρίτου Προσώπου; Ένας Θεός, που έχει αντιπρόσωπό του στη γη, που είναι και αλάθητος, με έναν που δεν αντιπροσωπεύεται από έναν θεό των ειδώλων πάνω στη γη; 
 Όλη αυτή η προσπάθεια «ένωσης» Ορθοδόξων και ΡΚαθολικών μοιάζει με την προσπάθεια συνένωσης αστρονόμων και αστρολόγων σ’ ένα ενιαίο οργανισμό. Δηλαδή, είναι σαν να καλούνται οι επιστήμονες αστρονόμοι, που η επιστήμη τους βασίζεται στην εμπειρία και στην παρατήρηση με όργανα (όπως είναι και οι θεόπτες άγιοι) να συνενωθούν με ανεπιστήμονες κομπογιαννίτες, που χρησιμοποιούν τον στοχασμό, τη δεισιδαιμονία και την παρατήρηση με γυμνό μάτι (όπως είναι οι στοχαστές και φιλοσοφούντες «άγιοι» της Δύσης). 

Το ίδιο συμβαίνει και με την προσέγγιση Ορθοδόξων και Ετεροδόξων. Καλούνται δηλ. να ενωθούν εκείνοι, που γνωρίζουν τον τρόπο θεραπείας των ανθρώπων με εκείνους που δεν γνωρίζουν καμία θεραπεία, αλλά το μόνο που γνωρίζουν άριστα είναι το πώς να αστυνομεύουν τους ανθρώπους. Πως μπορεί ένα Νοσοκομείο να συμπλεύσει με ένα Δικαστήριο; Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτά τα δυο καθιδρύματα. Τι κοινό μπορεί να έχει ένας γιατρός με ένα δικαστή; Τέτοιος λοιπόν αβυσσαλέος διαχωρισμός υπάρχει μεταξύ Ανατολής και Δύσης, που δεν είναι απλώς σχήμα λόγου το ρηθέν, ότι οι διαφορές είναι τέτοιες «όσον απέχουσιν Ανατολαί από Δυσμών». Και έτσι Εκκλησία και Ειδωλολατρία θεωρείται αδύνατο να συμπλεύσουν, οπότε «εις μάτην κοπιάζουν οι οικοδομούντες», καθότι το αποτρέπει ο ίδιος ο ευαγγελικός λόγος: «Τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ;» (Κορ. Β΄ 6. 15). 

 Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

(1) Από το ιστολόγιο  http://apotixisi.blogspot.gr/2012/12/normal-0-false-false-false.html
(2) Βλέπε     και         http://kyprianoscy.blogspot.gr/2012/11/blog-post_7917.html

Ο σατανοκίνητος ναζισμός

"Παιδάκι μου αυτά τα ξέρω", μου απάντησε η γιαγιά μου μέσα από ένα χασμουρητό της, όταν άρχισα να της διαβάζω τα σχετικά με τον σατανοκίνητο ναζισμό

Σε πατριωτικό, εθνικό και φιλορθόδοξο, ιστολόγιο αναρτήθηκε εκτεταμένο κείμενο σχετικά με το σατανιστικό ναζισμό κάποιου ονόματι David Myatt. Ο λόγος προφανής, διότι αντιμετωπίζουμε, κατά το ιστολόγιο, τον κίδυνο της ναζιστικής (και σατανοκινούμενης) Χρυσής Αυγής. Μεταξύ άλλων γράφει το ενημερωτικό κείμενο και τα ακόλουθα, που έκρινα χρήσιμο να σχολιάσω.

"Οι επιθέσεις των σατανιστών Ναζί κατά του Χριστιανισμού, που γίνονται ακόμη πιο βίαιες από τον αντισημιτισμό τους, πηγάζουν από τις νιτσεϊκές ιδέες περί Υπερανθρώπου και από τις αντιλήψεις του κοινωνικού δαρβινισμού για τη δύναμη, την κατάκτηση και την επιβίωση του ισχυρότερου, οι οποίες χαρακτηρίζουν τον παλαιό Εθνικοσοσιαλισμό"

Και το σΧόλιο
Δεν ξέρω αν άντεξε κανείς να διαβάσει όλο αυτό το άνοστο, ανίερο, ανιαρό, και υπερβολικά κουραστικό, άρθρο. Για να μάθει τι; ρωτώ. Για τα σατανιστικά, τα ναζιστικά, τα φασιστικά και τα λοιπά κι αυτά; Μήπως δεν τα ξέρουμε;

Η απορία μου είναι αυτή που θα σας γράψω ευθύς, και σημειώσατε, δεν προχώρησα στην ανάγνωση του άρθρου. Η σιωνιστική φιλολογία, συνεπικουρούμενη υπό κάθε μορφής έκφραση, μας έχει διδάξει αρκετά.

Πείτε μου λοιπόν :

Αυτές οι νιτσεϊκές ιδέες περί υπερανθρώπου και οι αντιλήψεις περί κοινωνικού δαρβινισμού για δύναμη, χαρακτηρίζουν μόνο τους αντισημίτες και κανέναν άλλο; Αυτές οι (νιτσεϊκές) ιδέες και οι (δαρβινιστικές) αντιλήψεις μόνο τους παλαιούς (σημ. γιατί όχι και νέους;) εθνικοσοσιαλιστές αποκαλύπτουν; Άλλοι δεν υπάρχουν; Ή, αν υπάρχουν, πείτε μας ποιοι είναι να τους μάθουμε, για να προσέχουμε.
Τι γίνεται τώρα με όλους τους άλλους; Που κι αυτοί διεκδικούν, με βάση τις νιτσεϊκές ιδέες και τις δαρβινικές αντιλήψεις, τη δύναμη, για κατάκτηση και επικράτηση του ισχυρότερου; Και πείτε μου ακόμη, όποιος έχει τη δύναμη για κατάκτηση και επικράτηση, έχει και το θεό μαζί του;

Τι είναι όλοι αυτοί; Παλαιοί (sic) εθνκοσοσιαλιστές και αντισημίτες; Αν είναι έτσι, τότε είμαστε όλοι ναζιστές, ρατσιστές, φασίστες, σατανιστές. Διότι είμαστε με αυτούς που φιλούν τον Δαρβίνο, αλλά δεν μας λένε ότι ευχαρίστως δέχονται και τον Νίτσε. 

Σε παρένθεση, όλα τα Πανεπιστήμια, αρχής γενομένης φυσικά και από τα δημοτικά, διδάσκουν στους φοιτητές τις δαρβινικές αντιλήψεις και τις αυτονόητες (που δεν λέγονται) νιτσεϊκές ιδέες για επικράτηση του ισχυροτέρου. Ποιος γίνεται σήμερα πανεπιστημιακός, αν υποβάλλει διατριβή με θέμα τη σύγχρονη δαρβινική πλάνη, τις θεωρητικολογίες (άρες, μάρες κλπ.) του μπικ μπανκ, ή την απάτη του εγκεφαλικού θανάτου;
Όχι μόνο θα του βροντήξουν την πόρτα κατάμουτρα, αλλά διόλου απίθανο να δει να τον σέρνουν στα δικαστήρια.

Και για να μη σας κουράζω, καλά είναι αυτά που αναδημοσιεύετε, αν όμως κάνατε τον κόπο να ρίξετε και αλλού τους προβολείς θα δίνατε ουσιαστική βοήθεια στους αναγνώστες σας. Αν, για παράδειγμα, τους λέγατε ότι το νόμισμα του σιωνισμού έχει από τη μια όψη τον καπιταλισμό και από την άλλη το σοσιαλισμό, οι αναγνώστες σας θα καταλάβαιναν ότι το κεφάλαιο είναι, ήταν, και πάντα θα είναι, στα χέρια μιας χούφτας ιδιοτελών άπληστων και αδίστακτων ιδιωτών, ανεξάρτητα αν από τη μια έχουμε το club των τραπεζιτών και από την άλλη την κλίκα ενός κοινωνικού (σοσιαλιστικού) politburo.

Λεπτομέρειες του άρθρου στον παρατιθέμενο δεσμό http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/11/toy-david-myatt.html

Να πατήσουμε τη Νέα Παγκόσμια Τάξη

Όποιοι θέλουν να αποσαθρώσουν τη Νέα Παγκόσμια Τάξη, τους απατεώνες δολοφόνους που τάχα μας φροντίζουν, ώστε να γινόμαστε καλά από ανίατες - και δαπανηρότατες - αρρώστιες, οι άτεκνοι να αποκτούν παιδιά του σωλήνα, ή ακόμη να υιοθετούν παιδιά τα άθεσμα ζευγάρια όπως και οι ανύπαντρες μητέρες, από την άλλη, δε, φροντίζουν να εξαθλιώνουν τους λαούς με πολέμους ή με άλλα, τώρα, οικονομικής φύσεως μέτρα, βρίσκονται οπωσδήποτε σε σύγχυση. Ποια επομένως μπορεί να είναι η λύση, ποια η απάντηση σ΄αυτή την όντως σχιζοφρενική κατάσταση; 
Όσο και αν ακούγεται παράξενα η απάντηση είναι : Κάνετε παιδιά, προκαλέστε τους να δείξουν το παγερό δολοφονικό τους πρόσωπο. Ή θα εξακολουθήσουν να μας φορολογούν αλύπητα αυτοί οι δήθεν φιλάνθρωποι, ή θα αναγκαστούν να εφαρμόσουν τις σοβιετικές μεθοδεύσεις; Οι οποίες δεν διαφέρουν από τα μέτρα που λαμβάνει η Κίνα για την αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού : Φόρο για κάθε παιδί που γεννιέται!!! Το χειρότερο, ημερήσιο σιτιρέσιο με δελτίο.

Η αφιλάνθρωπη Δύση είναι καιρός να αφήσει τη μάσκα του ανθρωπισμού και του φιλελευθερισμού που φορεί. Ας μη κοροϊδευόμαστε άλλο. Φονιάδες ήταν οι κοπτώμενοι για το λαό κομμουνιστές, φονιάδες και οι φιλελεύθεροι κεφαλαιοκράτες. Μόνο που οι τελευταίοι ξέρουν, ή ήξεραν, να χρησιμοποιούν τα φαινομενικά αθώα φονικά εργαλεία. Έχουν τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ψήφο, και με αυτά μας οδηγούν τώρα σε παγκόσμια γενοκτονία. Μας αφήνουν να καταλάβουμε ότι χωρίς λεφτά δεν θα ζήσουμε ή, εφόσον επιμένουμε στην εξαθλίωση που μας επιβάλλουν, τότε δεν θα μπορούμε (χωρίς λεφτά) να κάνουμε παιδιά. Λησμονούν ότι εμείς οι ... κατοχικοί γεννηθήκαμε με το δελτίο. Σε τίποτα δεν θα μας πειράξει να πεθάνουμε με το δελτίο.

Μάθαμε όμως να ζούμε στην αφθονία, κι έτσι, αφού συνηθίσαμε στην καταναλωτική χλιδή και εξολοθρεύαμε τα αγέννητα παιδιά, τώρα είναι καιρός αυτά να τα αναστήσουμε, να τα φέρουμε στον κόσμο, να συγχωρεθούμε για το κακό που κάναμε. Αυτά θα ποδοπατήσουν τους εγκληματίες της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, αυτά είναι η σωτηρία μας. Κάνετε παιδιά, ζωντανέψετε παλι την πατρίδα, δείξετε στους ανθρωπιστές της οικονομικής εξαθλίωσης των λαών ποιοι είναι οι πραγματικοί δολοφόνοι και ποιοι αγωνίζονται να καρπίσει ο σπόρος της ζωής. Μας θέλουν να ζούμε με τις αποδείξεις για κάθε τι που αγοράζουμε ή πληρώνουμε. Και το κερί στην εκκλησία που ανάβουμε, κι αυτό πρέπει να είναι με απόδειξη. Αυτές όμως είναι αποδείξεις θανάτου. Οι αποδείξεις ζωής είναι τα παιδιά μας και αυτά θα τους δείξουμε.