Ποιοι είναι οι "μάγκες", που ζουν με δανεικά ;

 Τα ακολουθούντα από την ιστοσελίδα FACEBOOK της κας. Άννας Βασιλειάδου - Αιλιανού, η οποία μας παραπέμπει στο σύνδεσμο που ακολουθεί http://www.kathimerini.gr/807005/opinion/epikairothta/politikh/synwmosia-oxi-mallon-to-allo ( 12/03/2015 )

- Kyprianos Christodoulides : Γλοιώδης, όπως πάντα, η συστημική ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

- Αννα Βασιλειάδου-Αιλιανού : αααα, δεν μας τα λες καλά

- Kyprianos Christodoulides : Αν θέλετε μπορώ να σας το εξηγήσω, παρότι δεν είμαι από τους ένθερμους υποστηρικτές της "made in" ΣΥΡΙΖΑ αξιοπρέπειας.

- Efthimios Mitropoulos : όπως πάντα........μπλιάχ (χωρίς να το διαβάσω βέβαια, μπλιάααχ και για μένα). Ααααχ ο Στέφανος δεν θα το έκανε ποτέεε αυτό ....!!!!!

- Αννα Βασιλειάδου-Αιλιανού : Είσαστε απόλυτοι και προκατειλλημένοι! Δεν ακούτε άλλες γνώμες, νομίζοντας οτι εσείς έχετε το αλάνθαστο και το αλάθητο!!! - Χαχά!..., το ξέραμε απόεξαπόανέκαθεν αυτό!... Τίποτα άλλο για να μας εφνιδιάσετε έχετε?... Kyprianos Christodoulides, Efthimios Mitropoulos.

- Kyprianos Christodoulides : "Και, στο κάτω κάτω", γράφει ο κ. Στέφανος Κασιμάτης, "εμείς του Υπαρκτού Ελληνισμού αντιλαμβανόμαστε την αξιοπρέπεια ως κάτι συναφές με τη μαγκιά· και είναι μεγάλη μαγκιά - ίσως μάλιστα η κορυφαία - να ζεις με τα λεφτά των άλλων, δεν λέω...".

Δέν λέω, λέμε κι εμείς, αλλά είναι βαρυτάτη τύφλωση - εκούσια, μάλλον, κατά τα πρότυπα του Οιδίποδα - να μην βλέπεις ότι το παγκόσμιο Δυτικό οικονομικό σύστημα θέλει να είσαι μόνιμα χρεωμένος. Υπερχρεωμένος μάλιστα, για να είναι ευκολότερα τα πράγματα για τον κόσμο της Δύσης, τον κόσμο των εταίρων.

Δεν είμαστε εμείς, που υποστηρίζουμε το οικονομικό αξίωμα : "Ο καλύτερος πελάτης των Τραπεζών είναι αυτός που δανείζεται" και δεν είμαστε, επίσης, αυτοί που σε αναγκάζουν να δανείζεσαι, για να έχεις καλύτερη άμυνα για τη χώρα σου, καθώς κάνουν οι δανειστές μας, που φροντίζουν να ενισχύουν τις αρπακτικές βλέψεις των γειτόνων μας.

Αυτή τη "μαγκιά" των φίλων του και του εκδοτικού συγκροτήματος που τον εκτρέφει, για να γράφει τη γνώμη του σε εφημερίδα γνώμης, και όχι άποψης, όπως οι σχολιαστές που γράφουν στον ωκεανό του διαδικτύου, γιατί δεν τη βλέπει ο κ. Κασιμάτης ; Και ακόμη, γιατί η κα. Άννα Βασιλειάδου - Αιλιανού σπεύδει να μας "εφνιδιάσει" (sic) χαρακτηρίζοντάς μας ως "απόεξαπόανέκαθεν απόλυτους, αλάθητους και αλάνθαστους" (sic) ; Οι απόψεις του διαδικτύου είναι πάντα απόψεις, ενώ η γνώμη, σε εφημερίδα γνώμης, φιλοδοξεί, και κάποτε το επιτυγχάνει, να διαμορφώνει τη λεγόμενη Κοινή Γνώμη. Ποιος λοιπόν είναι ο αλάθητος και ο αλάνθαστος ; Οι αποψιογράφοι του διαδικτύου ή ο αρθρογράφος Κασιμάτης ;

- Apostolis Kaimas : Βλεπεις τυχαινει πολλοι απο εμας δεν αγαπησαμε την τροικα,οπως ο Κασιματης, δεν χρειαζεαι να το τονιζει σε καθε ευκαιρια...δεν μπορει να καταλαβει οτι το σχεδιο ΄΄ξενοδοχειο΄΄εμπεριεχει και γκομενες, για καλυτερη διαπραγματευση...θα πρεπε να το ειχε πιασει το νοημα..τοση δμοσιογραφια του κ.......εχει υπηρετησει τα τελευταια χρονια...

Το Spiegel μας συνιστά ψυχίατρο

Σε κείμενο γνώμης του περιοδικού Spiegel, με τίτλο «φέρτε τον ψυχίατρο για τους Έλληνες», ο κ. Γιαν Φλάισχαουερ λέει ότι, επειδή ο Γιάνης Βαρουφάκης θεωρείται ειδικός στη Θεωρία των Παιγνίων, αρκετοί σπεύδουν να ερμηνεύσουν την στάση του στη διαπραγμάτευση με βάση τα μαθηματικά. Αντιθέτως, ο συντάκτης προτείνει ως πρίσμα την ψυχιατρική: «Ο άστατος τρόπος με τον οποίο εμφανίζονται οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει κατανοητός με τη θεωρία των παιγνίων, αλλά μόνο ψυχοπαθολογικά».

Αυτά και άλλα μας πληροφορεί ο κ. Κων/νος Τερζής (*), που αναδημοσιεύει ασχολίαστα το "κείμενο γνώμης" του Σπήγκελ. Το υπογράφει, όπως σημειώσαμε, ο Γερμανός αρθρογράφος κ. Γιαν Φλάισχαουερ. Τα σχόλια τα αφήνει για τους αναγνώστες ο κ. Τερζής - δεν ξέρω τί θα κάνει ο Γερμανός Φλάισχαουερ - και ας γράψουμε εμείς τα κατωτέρω. Που ασφαλώς δεν θα τύχουν της αντίστοιχης αναγνωσιμότητας του γερμανικού "κειμένου γνώμης" (sic).

Ώστε λοιπόν χρειαζόμαστε εμείς ψυχίατρο και όχι οι Γερμανοί ! Σ΄ αυτό μπορεί να έχει δίκιο ο αρθρογράφος του Σπήγκελ, αφού οι πρόγονοί του φρόντισαν με δυο παγκόσμιους πολέμους - ο τελευταίος το 1940 - να απαλλαγούν από τους παρανοϊκούς ηγέτες τους και να θάψουν εκατομμύρια ψυχοπαθείς συμπατριώτες τους. Έθαψαν όμως και άλλους, που προσπάθησαν να αποφύγουν τη μαζική γερμανική ψύχωση. Αυτοί, κατά τη γνώμη μου, δεν θα χαρακτηρίζονταν ψυχοπαθείς, εκτός αν διαφωνεί ο κ. Φλάισχαουερ. 
Πάντως, τα ιατρικά βιβλία λένε - επ΄ αυτού διαφωνεί ο κ. Φλάισχαουερ - "οι ψυχωσικές διαταραχές δεν είναι πάντα αρρώστια" γράφει -  ότι οι ψυχώσεις συνιστούν σοβαρή αρρώστια, εντάσσονται μάλιστα στις βαρύτατες διαταραχές του συναισθήματος με καταστροφικά αποτελέσματα για τον πάσχοντα. Δυστυχώς, όμως, και  για όλους εκείνους που ενστερνίζονται τις αρχές και τις αξίες ενός παρανοϊκού - καλύτερα σχιζοφρενούς - ηγέτη. Κάτι που συνέβη με τους Γερμανούς πρόσφατα.

Ο πόλεμος λοιπόν, φαίνεται, απάλλαξε τη Γερμανία από ψυχοπαθείς και τώρα δεν κινδυνεύει. Ωστόσο, σύμφωνα με τον μαρξιστή ψυχίατρο Ντέιβιντ Κούπερ, τον οποίο επικαλείται για λογαριασμό μας ο Γερμανός αρθρογράφος του Σπήγκελ, "η σχιζοφρένεια είναι παράγωγο των κοινωνικών συνθηκών". Προσθέτουμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Και ακόμη, αν αυτό μπορεί να ξεπεραστεί με επανάσταση είναι άλλο θέμα, δοθέντος ότι κάθε επανάσταση, αν δεν υπάρχουν οι "σπόνσορες" των επαναστατών - οι λεγόμενες ισχυρές πλάτες - οδηγείται σε αποτυχία. Είμαστε αρκετά ώριμοι, νομίζω, και άνετα μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα αυτό. Η Ιστορία διδάσκει.

Και αυτά ως προς την ιατρική διάγνωση της ψυχασθένειας ημών των Ελλήνων και τους ψυχιάτρους, που μας συνιστά για θεραπευτικούς σκοπούς το γερμανικό Spiegel.

Ως προς το άλλο ζήτημα των αριθμών, βάσει των οποίων γίνονται οι διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος, θα ήταν προτιμότερο να συζητήσει το θέμα αυτό με τους κ.κ. Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ. Τι γνώμη έχουν οι κύριοι αυτοί ; Ο γράφων δεν διαφωνεί καθόλου επ΄ αυτού. Παιχνίδια με τους αριθμούς γίνονται. Οι αριθμοί διαμορφώνουν την παγκόσμια οικονομία, παρεμπιπτόντως δε και την πολιτική. Δυστυχώς, όμως, οι διαπραγματεύσεις γίνονται και δια του λόγου, όχι δια των αριθμών, τη λογική των οποίων  (αριθμών) έχει ο κ. Σόιμπλε, ο κ. Ντάισελμπλουμ, πολλοί άλλοι μηδέ εξαιρουμένου και του κ. Φλάισχαουερ.
 
Οι Έλληνες διακρινόμαστε επειδή πάντα προτάσσουμε τη λογική του Λόγου έναντι της λογικής των αριθμών. Αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι αποκαλούμενοι εταίροι μας, πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμαστε - οδηγούνται και μας οδηγούν - σε ακραία, όπως είναι πάντα, φαινόμενα ψυχώσεων με τα γνωστα από το παρελθόν αποτελέσματα. Αυτά λέει η δική μας "μέσα φωνή", στην οποία αναφέρθηκε ο αρθρογράφος του Σπήγκελ, αυτή μάθαμε να αφουγκραζόμαστε εδώ και αιώνες και με αυτή κάνουμε τις όποιες διαπραγματεύσεις. Φυσικά, όχι όλοι.

(*)   http://kostasxan.blogspot.gr/2015/03/spiegel.html

Αντικειμενική - αλλά πόσο ; - ανάλυση του αμερικανικού think tank Stratfor περί Δημοψηφίσματος

Πρώτα το σχόλιο : 

Αν γίνει Δημοψήφισμα, θα ρεύσουν εκατομμύρια ευρώ και δολάρια για το "ναί στο ευρώ" ή στο δολάριο, για να έχουμε (έχουν) κάποιο αξιόμαχο νούμερο. Αξιόμαχο ώστε να δικαιολογήσει μια δική μας "πλατεία Μαϊντάν", οπωσδήποτε, της μειοψηφίας. Ας θυμηθούμε, για τις μεθοδεύσεις, την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Η παρούσα δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση είναι προτιμότερο να το αποφύγει.

Και τώρα η ανάλυση του Stratfor :

Καθόλου απίθανο δεν θεωρεί το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος ή εκλογών στην Ελλάδα, πολύ σύντομα, γράφει σε ανάλυσή του το αμερικανικό think tank Stratfor.

Σε ανάλυσή του για τις εξελίξεις μετά και από το χθεσινό Eurogroup, υπενθυμίζει τις δηλώσεις των υπουργών Εθνικής Άμυνας και Οικονομικών. Οι κκ. Καμμένος και Βαρουφάκης μίλησαν για δημοψήφισμα σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για το χρέος στην Ελλάδα.

"Και μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά, γράφει, που πέφτει στο τραπέζι τέτοια πρόταση, ήταν και ο Γιώργος Παπανδρέου, που πρώτος την έκανε, αλλά από το 2011, έχουν αλλάξει πολλά", σημειώνει το Stratfor. Η συγκρουσιακή πορεία Ελλάδας και ΕΕ μοιάζει αναπόφευκτη και οι Έλληνες ψηφοφόροι βρίσκονται στην μέση.

“Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι πολύ δημοφιλής, και πολλοί ψηφοφόροι στηρίζουν την σκληρή τακτική διαπραγμάτευσης της Αθήνας. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης ότι οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν η χώρα τους να παραμείνει στην ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εκπληρώσει και τις δύο εντολές χωρίς να κάνει συμβιβασμούς”, γράφουν οι συντάκτες της ανάλυσης και θυμίζουν και τα όσα υποστηρίζει η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Προβλήματα έχουν όμως και οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί . Που βλέπουν τους ευρωσκεπτικιστές να ανεβαίνουν, με συνθήματα και προτάσεις, που δεν προβλέπουν καμία βοήθεια στον ευρωπαϊκό νότο.

Η Γερμανία θεωρεί ότι αν κάνει παραχωρήσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα αυξήσει τη δημοτικότητα κομμάτων με παρόμοια ιδεολογία σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία - χώρες που έχουν λάβει πακέτα διάσωσης κατά τα τελευταία χρόνια - θα διενεργήσουν εκλογές από τα τέλη του 2015 ως τις αρχές του 2016. Το Βερολίνο φοβάται ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορέσει να επαναδιαπραγματευθεί με επιτυχία το χρέος στην Ελλάδα, άλλες κυβερνήσεις θα απαιτήσουν παρόμοιες παραχωρήσεις στο μέλλον. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί οι σημερινές συντηρητικές κυβερνήσεις στη Μαδρίτη, τη Λισαβόνα και το Δουβλίνο έχουν λάβει μια σκληρή στάση έναντι των αιτημάτων της Ελλάδας για την ελάφρυνση του χρέους. Οι κυβερνήσεις αυτές  έχουν υπερασπιστεί τα μέτρα λιτότητας στο παρελθόν και δεν μπορούν τώρα να υποστηρίξουν παραχωρήσεις για την Ελλάδα.

Λόγω αυτών των αντικρουόμενων συμφερόντων, οι επόμενοι μήνες θα είναι γεμάτοι με πολιτική τριβή στην ευρωζώνη. Η τρέχουσα συμφωνία μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών της, είναι τόσο εύθραυστη που θα μπορούσε να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων μηνών. Στρατηγική της Αθήνας είναι να εκπληρώσει επιλεκτικά κάποιες υποσχέσεις προς τους δανειστές της, περνώντας κάποιες μεταρρυθμίσεις, ώστε να διασφαλίσει την τελευταία δόση του πακέτου διάσωσης της με περίπου 7 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Ελλάδα, κατά πάσα πιθανότητα, θα καταφέρει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα διάσωσης στα τέλη Ιουνίου, αλλά αμέσως μετά, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις. Η Αθήνα πιθανότατα δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψει στις χρηματοπιστωτικές αγορές, επειδή το κόστος δανεισμού θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα, έτσι ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πιέσει την Ελλάδα να ζητήσει ένα τρίτο πακέτο διάσωσης. Αυτό θα ήταν, ωστόσο, πολιτικά απαράδεκτο για ΣΥΡΙΖΑ.

Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση θα πιέσει για την ελάφρυνση του χρέους, πιθανότατα με τη μορφή μεγαλύτερης διάρκειας αποπληρωμής , με χαμηλότερα επιτόκια και πληρωμές που θα συνδέονται με την οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Ορισμένες κυβερνήσεις της ευρωζώνης μπορεί να δεχθούν τις προτάσεις αυτές, αλλά οποιαδήποτε συμφωνία θα έρθει με περιορισμούς. Οι όροι αυτοί θα τεθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, που θα πρέπει να αποφασίσει αν θα εγκαταλείψει ορισμένες από τις προεκλογικές του υποσχέσεις της και θα δεχθεί τις εντολές της ΕΕ ή θα τις απορρίψει,με κίνδυνο να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη.

Αυτό είναι το σημείο όπου η ελληνική κυβέρνηση αισθάνεται ότι δεν διαθέτει την εκλογική εντολή για μια τέτοια κρίσιμη απόφαση . Κι έτσι, ένα δημοψήφισμα ή εκλογές θα είναι μάλλον  αναπόφευκτες.

Κλείνοντας το Stratfor γράφει ότι “η ειρωνεία είναι ότι θα πρόκειται για μια ψηφοφορία για το μέλλον της Ελλάδας, η οποία δεν θα μπορούσε να θέσει ένα τέλος στην κρίση της χώρας, γιατί κάθε εναλλακτική λύση δημιουργεί και νέα προβλήματα”.

Η εντελέχεια της οικονομίας

Βλέπε ιστολόγιο http://kostasxan.blogspot.gr/2015/03/blog-post_163.html , άρθρο με τίτλος "Για ποια Ευρώπη μιλάμε ;"

Εγράφη :
"Έχουμε, με λίγα λόγια μία πλήρως ελεγχόμενη τεχνητή (σ.σ. οικονομική) κρίση που έχει ως στόχο άμεσα να περιορίσει το βιοτικό μας επίπεδο και δευτερευόντως τον περιορισμό, ως την πλήρη εξαφάνιση, των Εθνών – Κρατών, στο βωμό της επιβίωσης, του οράματος μίας γερμανοποιημένης Ευρώπης. Σε αυτό το όραμα η Ελλάδα θα έχει τον ρόλο του παρία."
κυπριανός χ
Ο στόχος του γερμανογαλλικού άξονα, που μας επεφύλασσε το ρόλο του παρία, αφού μας γέμισε με "αέρα παρά", ήταν και είναι ένας. Δεν είναι σημερινός, πάει μακριά το πράγμα. Θέλει την κυριαρχία - έστω πρωταγωνιστικό ρόλο - στον ευρωπαϊκό χώρο, βαθύτερα δε την ενεργειακή του απεξάρτηση από τους Αγγλοαμερικανούς και τους Ρώσους. Η Γαλλογερμανοί είναι ενεργειακά δέσμιοι των Αγγλοαμερικανών, των οποίων η απληστία εποφθαλμιά ολόκληρη την υφήλιο. Η πρώην βρετανική αυτοκρατορία δεν έχει πολλά χρόνια που εξέπνευσε, τώρα δε, με την υπερδύναμη των ΗΠΑ, βρίσκει την ευκαιρία - είναι παράσιτο τώρα - να μοιραστεί από κοινού την Νέα Παγκόσμια Τάξη. Ως προς δε τους Γαλλογερμανούς, ευνόητο είναι να μην τους αρκεί ο ρόλος του εξαρτημένου "θεματοφύλακα" της άλλοτε διαλάμψασας Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Η οικονομική κρίση είναι βεβαίως τεχνητή. Και σχεδιασμένη. Ο επί του παρόντος ατελής, από κυριαρχικής άποψης, Αγγλοαμερικανικός σχεδιασμός γνωρίζει την ενεργειακή πενία των δυο παικτών της Ευρώπης και επιτίθεται, αφ΄ ενός με την Ουκρανία, αφ΄ ετέρου δε, με την οικονομική κρίση της Ελλάδος. Φωτιά άναψε στα σύνορα της Γερμανίας προς αποτροπή της συνεργασίας με τη Ρωσία, ταραχή δέρνει το Αιγαίο με τα ανακαλυφθέντα ενεργειακά κοιτάσματα και το "μη βιώσιμο χρέος" της Ελλάδος. Κάτι πήγαν να φτιάξουν στη Συρία, αλλά στράβωσε η δουλειά. Μπήκαν στη μέση πολλοί παίκτες, τα σύνορα δεν πέφτουν εύκολα, πόσο μάλλον όταν τα "βόλια" είναι χάρτινα.

Οι επενδύσεις χάρτου, στις μηχανές του θανάτου, είναι αδιανόητο να μένουν άχρηστες. Η εντλέχεια της οικονομίας ( : μετάβαση από την περιοχή της δυνατότητας στην περιοχή της πραγματικότητας) είναι κανόνας μη αναστρέψιμος, είναι το τέλος.

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: "Ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος, τό Εὐαγγέλιον καὶ οἱ Πατέρες της Εκκλησίας

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: "Ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος, τό Εὐαγγέλιον καὶ οἱ Πατέρες της Εκκλησίας  :

Ο  Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας

Επειδή το θέμα έχει πάρει διαστάσεις τα ακόλουθα (*)

16 Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ λέγοντες ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ ναῷ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ χρυσῷ τοῦ ναοῦ, ὀφείλει. 17 μωροὶ καὶ τυφλοί! τίς γὰρ μείζων ἐστίν, ὁ χρυσός ἢ ὁ ναὸς ὁ ἁγιάζων τὸν χρυσόν; 18 καί· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ δώρῳ τῷ ἐπάνω αὐτοῦ, ὀφείλει. 19 μωροὶ καὶ τυφλοί! τί γὰρ μεῖζον, τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἁγιάζον τὸ δῶρον; 20 ὁ οὖν ὀμόσας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐπάνω αὐτοῦ· 21 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικήσαντι αὐτόν· 22 καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ.

Ο Κύριος λέγει στην επί του Όρους Ομιλία το μη ομόσαι όλως, διότι το ιερατείο, υποκριτικό κατά πάντα, ζητούσε όρκο σε ένα Θεό τον οποίο ενέπαιζε και ουσιαστικά δεν πίστευε. Ήταν ένας θεός της υποκρισίας των Φαρισαίων και των γραμματέων, συνεπώς, οι ομνύοντες στον θεό αυτό έδιναν όρκο στο υποκατάστατο του αγίου θεού, τον αντίδικο διάβολο. Φαίνεται αυτό καθαρά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, εδάφιο του οποίου παρέθεσα στην αρχή του σχολίου.

Σε ένα κόσμο όπου επικρατεί η κατά Χριστόν δικαιοσύνη, ασφαλώς και δεν χρειάζεται όρκος. Και αν υπήρχε, είναι βέβαιο ότι τα δικαστήρια θα υπολειτουργούσαν. Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, ο όρκος καθίσταται απαραίτητος για ένα και μόνο λόγο : Για την μαρτυρία της εν Χριστώ αλήθειας, μάλιστα δε, ακόμη περισσότερο, για να πολιτεύονται εν Χριστώ οι κατά καιρούς διαχειριζόμενοι τα κοινά εκλεγμένοι πολιτικοί άρχοντες, όπως συμβαίνει σήμερα και από συστάσεως του ελληνικού Κράτους.

Φυσικά, η εν Χριστώ δικαιοσύνη είναι στόχος ανέφικτος. Όσο συνεπής κι αν είναι ο άνθρωπος, δεν παύει να ισχύει το "ουδείς άξιος". Δεν αμαρτάνουμε μόνο κατά τα έργα, αμαρτάνουμε "λόγω και διανοία" :

Πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ’ αὐτοῦ πραχθὲν ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεός, συγχώρησον· ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρτίας ὑπάρχεις, ἡ δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια.

Ωστόσο, επειδή εμείς εδώ πιστεύουμε και ομολογούμε "Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού" η μαρτυρία αυτής της ομολογίας είναι, κατά τη γνώμη μου, επιβεβλημένη, μάλιστα δε, για εκείνους που έχουμε εκλέξει να διαχειριστούν τα κοινά μας πράγματα κατόπιν της ψήφου μας. Αν αυτοί αρνούνται τον όρκο, τίποτα δεν τους υποχρεώνει να φανούν συνεπείς σε όσα διακελεύει το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο προτάσσει "εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίας και Αδιαιρέτου Τριάδος".
Η άρνηση του προτάγματος συνεπάγεται και την άρνηση των Άρθρων, η δε επί ματαίω επίκληση, καθώς κάνουν εκ συστήματος οι πολιτικοί μας, διπλά δεινά μας φέρνει.

(*) Βλέπε σχετικά http://kyprianoscy.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html

Ο όρκος των εκλεγμένων πολιτικών αρχόντων και το αγιογραφικό « ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὁμοιώθη αὐτοῖς»

Ο κύριος Παναγιώτης Σημάτης είναι θεολόγος. Τελευταία, καταπιάστηκε με το ζήτημα του όρκου, τον οποίο αρνήθηκαν να δώσουν οι νυν εκλεγμένοι πολιτικοί μας άρχοντες (1). Στο κείμενο που δημοσίευσε επικροτεί τη στάση-άρνηση ορκοδωσίας στο Ευαγγέλιο, των εκλεγμένων πολιτικών μας.  Aφορμή ήταν γι΄ αυτόν ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση, ο οποίος τάχθηκε - υπό όρους - υπέρ της ορκοδωσίας, ένας δε άλλος, ομοιόβαθμος του π.  Θεοδώρου, ασχολήθηκε και αυτός με το ζήτημα του όρκου των πολιτικών (2). Πρόκειται για τον π. Γεώργιο Μεταλληνό. Επιφυλακτικότερος αυτός εκθέτει ιστορικά, από συστάσεως του ελληνικού Κράτους, τη θέση νομομαθών και εκκλησιαστικών ανδρών, επιλέγοντας για τον εαυτό του την επαμφοτερίζουσα ουδέτερη στάση του "ναί και όχι". Γράφει :  " Σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ κειμένου δὲν εἶναι μιά, θετική ἢ ἀρνητικὴ, τοποθέτηση ἔναντι τοῦ ὅρκου, καὶ μάλιστα τοῦ βουλευτικοῦ, ἀλλὰ ἡ σύντομη ἐπισκόπηση τῆς διαχρονικῆς στάση τοῦ πολιτικοῦ μας κόσμου ἀπέναντί του.", για να καταλήξει επαναλαμβάνοντας τον "διακεκριμένο Νομικό καὶ πρ. Ἀντιπρόεδρο τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας κ. Ἀναστάσιο Ν. Μαρίνο" (sic) :

«Ὅσοι δὲν θέλουν νὰ δώσουν θρησκευτικὸ ὅρκο ἔχουν πάντοτε τὸ συνταγματικῶς κατοχυρωμένο δικαίωμα νὰ δώσουν ὅρκο μὴ θρησκευτικό, ἐπικαλούμενοι τὴν τιμὴ καὶ τὴ συνείδησή τους, ὅπως ρητὰ ἐδέχθη καὶ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθμὸν 2601/ 1998 ἀπόφασή του».  

Ο κ. Παναγιώτης Σημάτης γράφει πολλά, πάρα πολλά, έτσι ώστε το κύριο θέμα, που είναι η άρνηση των νέων πολιτικών μας αρχόντων να ορκιστούν στο Σύνταγμα, περιπλέκεται. Επειδή υπεισέρχονται θεολογικά ζητήματα βάθους, ένα των οποίων, κατά τη γνώμη μου, είναι και τούτο. Αν η εντολή "μη ομόσαι όλως" είναι απόλυτη, τότε τι θα λέγαμε διαβάζοντας το :

"8 ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε. 9 καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς· εἷς γάρ ἐστιν ὁ πατήρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 10 μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός. 11 ὁ δὲ μείζων ὑμῶν ἔσται ὑμῶν διάκονος. 12 ὅστις δὲ ὑψώσει ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, καὶ ὅστις ταπεινώσει ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.". 

Μήπως θα πρέπει, ερωτώ, να απαγορεύσουμε τη λέξη "πατέρας", "καθηγητής", "δάσκαλος" ; Ο Κύριος δεν μας δίνει αυτή τη συμβουλευτική ή απαγορευτική εντολή ; Παρένθεση, πάλι κατά τον γράφοντα, οι εντολές δυνατόν να εκλαμβάνονται πότε μεν ως απαγορευτικές, άλλοτε δε ως συμβουλευτικές.

Ο όρκος τον οποίο καλούνται να δώσουν οι πολιτικοί άρχοντες προτάσσει το όνομα της Αγίας Τριάδος και επάγονται τα Άρθρα. Εκείνος ο οποίος αρνείται τον όρκο στο υπερκείμενο πρόταγμα χάριν δήθεν της ευαγγελικής εντολής "μή ὁμόσαι ὅλως", οφείλει να αποδεικνύει ότι δεν αρκείται μόνο σε αυτή την εντολή. Που δεν είναι άλλωστε η μόνη. Υπάρχουν και πολλά ακόμη. Δυστυχώς, όμως, τα έργα και οι ημέρες των κατά καιρούς διατελεσάντων πολιτικών αρχόντων, δείχνουν ότι ελάχιστα ή μηδαμινά ενδιαφέροντα έχουν ως προς τα θρησκευτικά ζητήματα, γενικότερα, και ειδικότερα στα διαλαμβανόμενα της Καινής Διαθήκης.

Πέραν αυτού, ο αρνούμενος να ορκισθεί στα ακολουθούντα άρθρα του Συντάγματος, ουδεμία υποχρέωση έχει να τα εφαρμόσει, δοθέντος ότι η αρχή, ή αρχές, του Δικαίου που διέπει αυτά, είναι αρχή δικαίου κατ΄άνθρωπον - επίκληση της προσωπικής τιμής και συνείδησης - και ουδόλως κατά θεόν, ή έστω κάποιας υπερκείμενης των ανθρώπων δικαιϊκής αρχής. Τούτο σημαίνει ότι το Σύνταγμα (τα Άρθρα) μπορεί άλλοτε να διαστέλλεται και άλλοτε να συστέλλεται, με όλα τα γνωστά επακόλουθα των τελευταίων μνημονιακών μας χρόνων. Να σημειώσω, φίλος δικηγόρος υποστήριζε ότι το Δίκαιο είναι σχετικό, σήμερα ισχύει αυτό, αύριο άλλο και ουδέποτε κάτι  αμετάβλητο.

Η επιβολή του όρκου, για την άσκηση των πολιτικών καθηκόντων μιας χώρας, σημαίνει ότι οι κληθέντες κατόπιν ψήφου να ασκήσουν το έργο αυτό, δέχονται ως υπάρχουσα μια ανώτερη αρχή Δικαίου, η οποία σαφώς διαφέρει και αντιδιαστέλλεται από τις ιδιοτελείς αρχές (ή αρχή) των κατά βάση οικονομικών σκοπιμοτήτων του δικαίου της Διπλωματίας.

Και τέλος, η επίκληση της προσωπικής τιμής και συνείδησης, επέχουσας θέσιν όρκου, θέτει στο περιθώριο ο,τιδήποτε άλλο πέραν του ανθρώπου και της τιμής του. Τιμής ανθρώπου, μην ξεχνάμε, που προήλθε κατόπιν βιολογικής εξέλιξης των ειδών. Στην προκειμένη περίπτωση των θηλκαστικών, εν οις ο πίθηκος. Αξίζει λοιπόν να θυμήσουμε, αφού λόγος περί τιμής και ανθρώπου, το αγιογραφικό « ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὁμοιώθη αὐτοῖς». Για ποια τιμή να μιλήσουμε λοιπόν ;

(1)   http://apotixisi.blogspot.gr/2015/03/blog-post_8.html
(2)   http://orthodox-voice.blogspot.gr/2015/03/blog-post_20.html

''Μαθητών έκθεση μαθητείας'', μια συζήτηση στην ιστοσελίδα του facebook

Δημοσίευση by Kyprianos Christodoulides.

Χρέος όλων η αλήθεια

Όλοι γνωρίζουν ότι βαδίζουμε σε αναθεώρηση των Διεθνών συνθηκών και συμβάσεων επί τη προόψει της νέας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (μονοκρατορίας). Άρα, όλα παίζονται κι έτσι, παίζουμε κι εμείς (σημ. μας παίζουν) εκλιπαρόντας τη διαγραφή του χρέους. Χρέος που μας έβαλαν οι εκλεκτοί της ψήφου, αφού εκτελούσαν διαταγές. Ποιές ήταν ; Εσείς θα παίρνετε συνεχώς δάνεια και αφήστε τα υπόλοιπα σε μας.

Αυτό έκαναν οι μεταεμφυλιακοί, κυρίως δε, οι μεταδικτατορικοί - της λεγόμενης μεταπολίτευσης - κυβερνήτες και γι΄ αυτό πρέπει να δικαστούν. Επειδή ήταν συνεργοί και γνώστες του σχεδιασμού της παγκόσμιας Δυτικής αυτοκρατορίας. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ποιοι είναι. Το αμερικανικό μοντέλο κατέχει τα σκήπτρα, όπως και οι θεωρητικοί αυτού : ένας θεός για όλους, πατρίδα μας η γη, επιφανών ανδρών πάσα γη τάφος ! Είμαστε όλοι επιφανείς και δεν το ξέρουμε !! Σε καλό μας.
Αυτοί πρέπει να δικαστούν, οι επιφανείς πολιτικοί μας, που θέλησαν να μας κάνουν πολίτες του πλανήτη γη, με πατρίδα τη γή της παγκόσμιας μονοκρατορίας, του δικού τους χρήματος, της δικής τους εξουσίας. Τέλος τα ψέματα, τους μάθαμε, θα τους πολεμήσουμε με το μόνο όπλο, που είχαμε και έχουμε : Τον ελληνικό λόγο, το ελληνικό πνεύμα, την ορθόδοξη αλήθεια.

«Οἱ φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ, ἔλεον αὐτοῖς ἐγκατελίπετε»

- "23 Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν. " (Ιερεμίας 23).

Πρώτα να αγαπήσουμε αυτόν που μας ἐγγίζει. Μετά θα έρθη η σειρά για τους πόρρωθεν (πλησίον).

- 14 καὶ ἐν τοῖς προφήταις ῾Ιερουσαλὴμ ἑώρακα φρικτά, μοιχωμένους καὶ πορευομένους ἐν ψεύδεσι καὶ ἀντιλαμβανομένους χειρῶν πονηρῶν τοῦ μὴ ἀποστραφῆναι ἕκαστον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς· ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν ὥσπερ Γόμορρα. (Ιερεμίας 23).

Ταιριάζει καλύτερα, για να είμαστε σύγχρονοι, αν γράφαμε : " καὶ ἐν τοῖς πατριάρχαις Φαναρίω ἑώρακα φρικτά ... ", τα λοιπά ως έχει. Τους αγαπάμε κι αυτούς, και παρακαλάμε τον Κύριο να τους ελεήσει, μνημονεύοντας το :

- "12 καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι." (Ψ. 150)

- «Οἱ φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ, ἔλεον αὐτοῖς ἐγκατελίπετε». (Καταβασία, Όρθρος Μ. Σαββάτου)

 Ο Χριστός δεν αλλάζει μόνο τον κόσμο, αλλάζει και τα διεστραμμένα νοήματα των λέξεων ( : οικουμενιστική αγαπολογία).
Σημ. Η φωτογραφία από την ιστοσελίδα (facebook) Υφαντής παπα-Ηλίας Υφαντής

Σχόλιο σε ιστοσελίδα

 Λεπτομέρειες, βλέπε  http://kostasxan.blogspot.gr/2015/03/blog-post_90.html

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα

Ουσιαστικά η σημερινή δημοκρατία είναι μόνο μία (όπως, μαμά υπάρχει μόνο μία). Είναι η δημοκρατία της παγκοσμιοποίησης, των διεθνιστών, δηλαδή, των πιστών ακολούθων του σιωνισμού.

Όταν οι εκλογές αναδεικνύουν εκείνους, που είναι όλοι τους τύπου yes men, τότε τα πάντα βαίνουν καλώς. Όταν όμως τα πράγματα δείχνουν ότι κάτι πάει στραβά, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Τα παραρτήματα του σιωνισμού επιδοτούν τις μειοψηφίες ( : αναρχοαυτόνομοι, αντιεξουσιαστές κ.λπ.) οπότε έχουμε τα φαινόμενα των ονομαζόμενων ασύμμετρων απειλών : λεηλασίες, εμπρησμοί, και πλείστοι άλλοι βανδαλισμοί. Εξέχουσα θέση κατέχουν οι ρυπαρογραφίες των τοίχων, παράδειγμα μουτζούρες, και κάθε τι που οδηγεί σε έκδηλη κοινωνική αγανάκτηση : κλοπές και βιαιότητες εναντίον μικροαστών.

Συνεπαγόμενο, τα συμπτώματα του κοινωνικού αυτοματισμού, όπου οι νόμοι αδρανούν και οι πολίτες αναλαμβάνουν αυτοί να κάνουν, ό,τι οι νόμοι δέν κάνουν. Φυσικά, τότε προβάλλει ο κίνδυνος της φασιστικής εκτροπής, οπότε η δημοκρατία κραυγάζει : Δεν έχω αδιέξοδα ! Οι κάλπες, αργά-γρήγορα, ανοίγουν πάλι και οι ανυπάκουοι στα κελεύσματα - οδηγίες των σιωνιστών, επανέρχονται εις την τάξιν. Όλοι οφείλουν να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις, η δημοκρατία είναι αήττητη, έχει δυνατές πλάτες. Το χρήμα δεν έχει αδιέξοδα, όπως και η δημοκρατία.