Οι νέοι παραδοσιακοί

Χωρίς να έχω πρόθεση, είτε διάθεση, να ανοίξω διάλογο με τον αγαπητό κ. Παναγιώτη Τελεβάντο : " Οι παραδοσιακοί πιστοί δεν παίρνουν από κανένα μάθημα εκκλησιαστικού φρονήματος ή αγάπης προς το Πατριαρχείο. Οι ίδιοι οι Οικουμενιστές ο π. Τσέτσης και οι ομόφρονές του οδηγούν στην αποστασία του σχίσματος τους απλοικούς πιστούς.", γράφω τα κατωτέρω:

Συμπληρώνω το, "οι πιστοί δεν παίρνουν από κανένα μάθημα εκκλησιαστικού φρονήματος ή αγάπης", προσθέτοντας "ούτε ακόμη για την πίστη και τη Θρησκεία μας". Το πανάγιον Πνεύμα είναι αυτό που μας μαθητεύει.

Κατόπιν αυτού, διερωτώμαι : Αν οι ορθόδοξοι οικουμενιστές οδηγούν σε σχίσμα με τους νεωτερισμούς που κάνουν, πως δικαιολογείται να είναι "παραδοσιακός" ο εκσυγχρονισμός του ημερολογιακού χρόνου τον οποίο υποστηρίζουν οι νέοι παραδοσιακοί και όψιμοι αντιοικουμενιστές; Εκσυγχρονισμό, τον οποίο ακολουθούν  ρίχνοντας στην πυρά της αίρεσης και του σχίσματος, τους αντιοικουμενιστές των παλαιών ημερών; Είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνω. Μάλιστα, στιγμή κατά την οποία έχουν δοθεί απαντήσεις δια Συνόδων, τοπικές έστω, στο (άλλοτε) αίτημα αυτό της παπικής εκκλησίας;

Ένα ακόμη είναι και αυτό. Αν για τους νεότερους παραδοσιακούς ο παλαιοημερολογητισμός αποτελεί σπίλωση - γράφοντας "παλαιοημερολογητισμός" εννοώ την απόρριψη του ημερολογιακού νεωτερισμού και όχι όσα ακολούθησαν - πως αυτό συμβιβάζεται με ό,τι ονομάζουμε Παράδοση; Οι ρίζες τους δεν ακουμπούν στις μέρες τις παλιές;

Αν στις τάξεις των πραγματικών παραδοσιακών υπάρχουν ακραία στοιχεία με ζήλο χωρίς επίγνωση, το ίδιο νομίζω ισχύει και για τους νεωτερίζοντες "παραδοσιακούς". Διότι δεν μπορείς να δέχεσαι το άνοιγμα στη διόρθωση του εκκλησσιαστικού χρόνου, για παράδειγμα, και από την άλλη να μη δέχεσαι τους "διαλόγους αγάπης". Οι οποίοι, για να έλθουμε στα λόγια του ουνίτη π. Σαλάχα, έχουν απλούστατα σαν επιστέγασμα την έκδοση όχι "αποφάσεων" αλλά "κοινών μελετών εργασίας" (:"Είναι τοις πάσι γνωστό ότι τα κοινά κείμενα που εκδίδει η Μικτή Επιτροπή δεν είναι «αποφάσεις», είναι απλά από κοινού μελέτες εργασίας"). Υποθέσεις και γεύματα εργασίας γίνονται με τους διαλόγους. Ποιός ο λόγος να αντιδρούν με ομολογίες τύπου "πίστεως" οι παραδοσιακοί των νέων ημερών; Καλά δεν μας τα λέει ο π. Τσέτσης και ο ουνίτης φίλος του;

Το τελευταίο που θα είχα να πω είναι: Βεβαίως, ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος έγραψε "καταπελτώδεις θέσεις" για να θρυμματίσει τη ραχοκοκκαλιά του Παλαιού των ημερών (παλαιοημερολογητισμού). Το ίδιο όμως έγινε και από την άλλη μεριά, με το "Αντίδωρο" του μακαριστού, επίσης, Ιερομονάχου Θεοδώρητου. Ποιός τελικά βγήκε ο κερδισμένος θα το μάθουμε αργότερα. Όταν θα έχουμε γίνει όλοι ουνίτες - εκεί αποσκοπούν οι χρόνιοι διάλογοι της αγαπολογίας - γράφοντας, εν τω μεταξύ, συστηματικές μελέτες και άρθρα κατά του ακραίου οικουμενισμού και κατά του ακραίου(;) θεσμού των Ιερών Κανόνων. Θα είμαστε οικουμενιστές και δεν θα το έχουμε πάρει είδηση.

"Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ"

Από το Ιερό Κοινόβιο του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, κατά πάντα Ορθόδοξο, με τίτλο: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΗ. Σχετική αναφορά κάνει, μεταξύ άλλων ιστολογίων, και το blog των ΑΚΤΙΝΩΝ. Με αφορμή όσων  γράφονται εκεί, γράφω κι εγώ τα δικά μου εδώ, χωρίς να αποτελούν αυτά κριτική του εν λόγω πονήματος. Η δική μου αφετηρία πηγαίνει μερικά- πολλά - χρόνια παραπέρα. Γιατί όλα τα σημερινά, από κάπου έχουν ξεκινήσει. Αυτό το ξεχνάμε πάντα.

«Ουκ απαρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία,
ου ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας,
εν σοί εγεννήθημεν, εν σοί ζωμεν,
και, εν σοί κοιμηθησόμεθα.
Ει δε και καλέσει καιρός
και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα».

Οι μεν λόγοι αναδύουν "οσμήν ευωδίας πνευματικής", τα δε έργα κακοσμία πτώματος τεταρταίου. "Παράδοσίς εστι (: πατροπαράδοτον σέβας) το μη πλέον ζήτει", κι εμείς ζητήσαμε άλλα και πολλά. Ζητήσαμε να εκσυγχρονισθούμε (λ.χ πίσω δεκατρείς μέρες, μετά πάλι μπροστά και τούμπαλιν) γιατί αυτές οι εντολές δόθηκαν από τα ανώτερα κλιμάκια της παγκόσμιας τεκτονικής διακυβέρνησης. Εξακολουθούμε να τις τηρούμε. Και μένουμε πιστοί στον εκσυγχρονισμό αλλά οι κατακεφαλιές μας έρχονται η μια μετά την άλλη.

Πόσο θα αντέξουμε; Κάποτε θα αρπάξουμε μια γερή, θα γίνουμε πτώμα, εγκεφαλικά νεκροί, και θα μας μεταμοσχεύσουν! Έτσι, θα ανατείλει ο ήλιος της νέας ορθοδοξίας !! Για να υμνεί και να δοξάζει τον θεό, επειδή απέκτεινε την Παλαιά, που είχε το θράσος,  να ομολογεί :
" Αύτη η πίστις των Αποστόλων,
 Αύτη η πίστις των Πατέρων,
 Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων,
 Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν".

Όχι, δεν στηρίζει την οικουμένη. Αυτό έγινε κάποτε, στα χρόνια τα παλιά. Τώρα "πάμε για άλλα". Οι πολιτικοί αναζητούν τρόπους να παράγουν πολιτισμό και οι "εν μαλακοίς ιματίοις ημφιεσμένοι" ορέγονται να παράγουν θεολογία. Τι, χωρίς δουλειά θα μείνουν ;

ΈΝΑΣ ΒΛΆΞ

Ήταν ένας βλάκας, που νόμιζε ότι απευθύνεται σε ηλίθιους, και ειρωνευόμενος έλεγε :  

Θα πρέπει να μάθετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη , δεν είναι χριστιανοί και λίγοι είναι ορθόδοξοι. Υποθέτω ότι όλοι εμείς είμαστε οι κακοί και θα πάμε στην κόλαση! Αλλά για σκεφθείτε εσείς οι λίγοι, που θα πάτε στον παράδεισο, ότι ίσως το παιδί σας ή οι γονείς σας, θα πάνε στην κόλαση! Τι είδους θεός είναι αυτός που βασανίζει τους ανθρώπους, ή μάλλον τις ψυχές των φτωχών άμυαλων ανθρώπων?

Του απάντησε λοιπόν ένας από τους  "ηλίθιους" λέγοντ:ας : "Επιχειρήματα παιδαριώδη που συχνά ακούγωνται στα Λύκεια και στα Γυμνάσια. Όποιος θέλει πηγαίνει με τους πολλούς, όποιος θέλει πηγαίνει με τους λίγους. Όποιος θέλει πηγαίνει με το θεό για τους πολλούς και όποιος θέλει πηγαίνει με το Θεό για τους λίγους. Όχι όμως αυτός που θέλει να είναι με τους πολλούς, να βγαίνει και να μας λεει πως θα κρίνει ο Θεός "των ολίγων" τους πολλούς. Εμείς οι λίγοι δεν μπαίνουμε στην κρίση του Θεού και δεν Τον υποκαθιστούμε. Εκείνος ξέρει και έχει "ράμματα για τη γούνα" του καθενός. Αυτοί που προτιμούν το θεό των πολλών - μπορεί να είναι τα παιδιά μας και οι γονείς μας - να πάνε να τον ρωτήσουν ή καλύτερα να τον αντικαταστήσουν, ως εκπρόσωποι, και να λένε αυτά που τους βολεύουν και ό,τι βγαίνει μέσα από το άδειο τους κεφάλι.

Απόρησε ο βλάξ και είπε:  "Δεν βγάζω νόημα, αλλα υποθέτω ότι εσύ ξέρεις τι θέλεις να πεις. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η εκδικητικότητα του θεού σας, που θα βασανίζει τους ανθρώπους σαδιστικά στην κόλαση! Μα τι διάολο μικρόψυχος θεός είναι ετούτος?

Και ο έτερος, που νομίζω δεν ήταν και τόσο ηλίθιος, του απάντησε πάλι : " Είπαμε, εμείς είμαστε με το μικρόψυχο Θεό κι εσύ πήγαινε με τον μεγαλόψυχο, αφού αυτός σου αρέσει - μα τι, διάολο".

Ο πραγματικός βλάκας δεν απάντησε πλέον. Μάλλον, θά έτρεξε να συμβουλευθεί τους δασκάλους του. Αυτούς που του έμαθαν ότι όλα είναι σχετικά, ότι δεν υπάρχει Κόλαση και Παράδεισος, ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό, ότι όλα είναι αγάπη και ότι αν περιμένει λίγο ακόμη, όλα θα ξεκαθαρίσουν.  Θα ανακηρύξουμε "άγιο" ένα παρεξηγημένο (!!!) πρόσωπο της Καινής Διαθήκης. Τον Ιούδα, που πρόδωσε το Χριστό, και αυτός θα είναι ο "άγιος" του οικουμενισμού. Θα γίνει αυτός η σωτηρία μας και θα τον γιορτάζουμε το Πάσχα.

Τα Θρησκευτικά, τα Πολιτικά και οι ψηφοφόροι

Οι εκλογές τελείωσαν, το πανηγύρι της Δημοκρατίες τα μάζεψε και οι Έλληνες ψηφοφόροι (φωτογραφία) ξαναγυρίζουν στην καθιερωμένη τους ρουτίνα περιμένοντας, ίσως, ένα καλύτερο αύριο.  Μαθαίνουμε από το ρεπορτάζ των εφημερίδων και την αναδημοσίευση από το μπλογκ των ΑΚΤΙΝΩΝ, ενδιαφέροντα πράγματα για το αναμενόμενο (καλύτερο) αύριο, όπως για παράδειγμα αυτό:

"Ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτης κ. Γαβριήλ Παπανικολάου ... Καθηγητής στο Κολέγιο Αθηνών όπου διδάσκει Θρησκευτικά ... και με σπουδές στη Γενεύη κλπ. κλπ είναι ο άνθρωπος - κλειδί"  για τις σχέσεις πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας, ηγεσίας, αρχής ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσουμε.

Ο πρωτοσύγκελος θα είχε μάλλον δάσκαλο τον μακαρίτη Δαμασκηνό Ελβετίας. Ο οποίος μας έλεγε και μας δίδασκε, ότι όλες οι θρησκείες είναι ίδιες . Έχουν μόνο διαφορετικούς τρόπους λατρευτικής "έκφρασις", τόνιζε σε τηλεοπτική παρουσίαση κατά το παρελθόν !
Δεν γνωρίζω αν ο μακαρίτης τώρα Δαμασκηνός, στο Σαμπεζύ της Ελβετίας, ήταν απόφοιτος του αμερικανικού Κολεγίου, όπως πιθανόν και ο πρωτοσύγκελος. Πάντως ένα είναι βέβαιο, το αμερικανικό Κολέγιο είναι αυτό που επανδρώνει σήμερα το Κοινοβούλιο. Αλλά και το εκκλησιαστικό Διαβούλιο. Αποτελεί το εκκολαπτήριο όθεν εξέρχονται άπαντες οι εδώ διαμορφωτές της κοινής παγκοσμιοποιητικής γνώμης (think tank) σε συνεργασία, φυσικά, με την "αγία" παπική Έδρα.

Αυτό δεν το γνώριζαν και ούτε πρόκειται να το μάθουν οι Έλληνες ψηφοφόροι, που συνάντησα το απόγευμα στο λεωφορείο και στο δρόμο. Άλλωστε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ενδιαφέρονται. Τα οικονομικά θα βελτιωθούν με τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και το πορτοφόλι τους θα είναι πάντα γεμάτο. Οι καλύτερες ημέρες έρχονται. Είναι το μόνο που έχει σημασία.

Ο ΠΑΠΑΓΆΛΟΣ

Αντιγράφω από το ARXIGRAMMATEAS-PATRI ένα απόσπασμα, συντάκτης του

οποίου είναι ο αρχιμανδρίτης Ελπιδοφόρος Λαμπρυνιάδης, αρχιγραμματεύς του Πατριαρχείου:
(Η ανάρτηση του θέματος είναι από το Blog ΑΚΤΙΝΕΣ)

"Είναι απαράδεκτο αυτό που συνήθως λέγεται, ότι η ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων διασφαλίζεται είτε υπό μιάς κοινής πίστεως και λατρείας είτε υπό του θεσμού της Οικουμενικής Συνόδου. Και οι δυο αυτοί παράγοντες είναι απρόσωποι, ενώ στην ορθόδοξη θεολογία μας η αρχή της ενότητος είναι πάντοτε ένα πρόσωπο".

Αυτά τα γνωρίζουμε. Όλες τούτες τις ανοησίες μας τις τάιζαν, και
ακόμη μας τις ταΐζουν, κάποιοι Ζηζιούλες, Φάροι, Ράμφοι, Γιανναράδες και
"λεγεών το όνομά μου". Αλλά ο κόσμος δεν ξέρει την κριτική που ασκήθηκε σε όλους αυτούς. Εκεί που έγραφαν οι επικριτές, οι άλλοι πέρναγαν από κόσκινο όσους τους έλεγχαν και τους έβγαζαν ακραίους ή επιεικώς, μή γνώσιν έχοντας. Μονόδρομος και μονοπώλιο οι δικές τους καταστροφικές απόψεις.
Απρόσωπη η Σύνοδος και απρόσωπη η κοινή πίστη και η κοινή λατρεία • σεμνύνεται η αρχιγραμματεία • δεν τολμά να ονομάσει απρόσωπη και την Εκκλησία • εκεί φανερώνεται απτά η πίστη και η λατρεία ως πρόσωπο!!!

Οι πατέρες των Συνόδων τι ήταν; Ακέφαλα όντα; Πρόσωπα δεν είχαν; Είχαν, αλλά οι διαστρεβλωτές της νοημοσύνης μας, άλλα έχουν στο μυαλό όταν μιλούν για πρόσωπο • τό φιλιόκβε κρύβεται • ο Πάπας είναι προσεκτικός. την φαντασία τους έχουν για πρόσωπο. Όμως, επειδή αυτό τους εκθέτει, προτιμούν να βάζουν το βλάσφημο πρόσωπο οιουδήποτε ψευδοεπισκόπου. 

Και μας λένε ότι αυτό συμβολίζει την ενότητα!!! 

Διαβάστε τι γράφουν : "Επομένως, επί πανορθοδόξου επιπέδου, η αρχή της ενότητας δεν μπορεί να στηρίζεται επί μιάς ιδέας ή ενός θεσμού, αλλά πρέπει να είναι κάποιο πρόσωπο, αν βέβαια θέλουμε να παραμείνουμε συνεπείς στη θεολογία μας". 

Παρένθεση, βεβαίως τό "πρόσωπο" ονομάζεται filioque καί εκφραστής ο Πάπας!

Παραμένουμε λοιπόν συνεπείς και συνεχίζουμε να απορούμε :
Και η λατρεία και η πίστη; Αυτές δεν έχουν πρόσωπο; Ο κόσμος που πηγαίνει στην Εκκλησία τι είναι; Ακέφαλα όντα κι αυτός; Πρόσωπα είναι βέβαια, αλλά όχι όπως τα εννοεί η φαντασία των παρασυναγωγών. Των "ελπιζομένων υπόστασις" είναι το εκκλησίασμα. Ουδείς τό διδάσκει. Δεν είναι το θνησιγενές αμαρτωλό πρόσωπο των αιρετικών και αιρεσιαρχών, ένθεν κακείθεν του Φαναρίου, που ανακαλύπτουν όψιμα και παραλλαγμένα το αλάθητο δόγμα του παπισμού. Ουνίτες δεν θα μας κάνουν, ούτε και  προτεσταντίζοντες του ένας θεός.

Εμείς, το εκκλησίασμα, μεταλαμβάνουμε από το κοινό ποτήριο το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, που για μας αυτό είναι το θείο Πρόσωπο. Κοινό αίτημα των πιστών «Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ὑμῶν» • εικόνα καί ομοίωση, πρός τό πρότυπο τής του Κυρίου Εικόνας είναι ζητούμενο.

Οι θεσμοί δεν είναι έννοιες ανυπόστατες. Το πρόσωπο ενός επισκόπου καλείται να φανερώσει,να αναδείξει, τον θεσμό που υπηρετεί. Ο οποίος είναι η Ορθοδοξία, το φρόνημα της Ορθοδοξίας, δηλαδή η Αλήθεια. Δεν είναι η ενότητα. Χωρίς φρόνημα αληθές ενότητα δεν υπάρχει και οι επίσκοποι, είναι απλά ψευδεπίσκοποι.