«Πνευματομάχοι καινοτόμοι και ακαινοτόμητοι»

Το σχόλιο αυτό κατατέθηκε στην ιστοσελίδα Ομολογία. Είναι το ακόλουθο :

Ο Ρώσος άγιος Ιγνάτιος Μπριατσιανίνοφ γράφει ότι οι πρώτες αιρέσεις εστρέφοντο κατά του προσώπου του Κυρίου Ιησού Χριστού. (Σ.σ. Θα τις ονομάζαμε Χριστολογικές). Οι επόμενες στρέφονται κατά του προσώπου του Αγίου Πνεύματος. (Σ.σ. Θα τις λέγαμε Πνευματολογικές). Και γράφω εγώ τώρα, ότι η Εικονομαχία ήταν ακριβώς αίρεση κατά του αγίου Πνεύματος. Το Δόγμα της Αγίας Τριάδος, εννοώ το Σύμβολο Πίστεως, δεν το αθετούσαν οι εικονομάχοι, αθετούσαν όμως την θεότητα του αγίου Πνεύματος, ήταν Πνευματομάχοι αρνούμενοι τον εξεικονισμό του αγίου Θεού. Δέχονταν ότι ο Θεός έγραψε πάνω στις πλάκες τού Μωυσή τον Δεκάλογο, δεν δέχονταν όμως τον εξεικονισμό του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού° το χέρι του Θεού μπορεί να γράφει, να χαράζει, όχι όμως και να ζωγραφίζει το πρόσωπό του πάνω στο ξύλο.
Παρένθεση, μια φορά και μόνο, στο Κατά Ιωάννην άγιο Ευαγγέλιο, αναφέρεται ότι ο Κύριος έγραψε : «6 σὺ οὖν τί λέγεις; τοῦτο δὲ εἶπον ἐκπειράζοντες αὐτόν, ἵνα σχῶσι κατηγορίαν κατ' αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν.» Η παρένθεση κλείνει.

Αλλά οι άγιες Εικόνες - ας αφήσουμε το σήμερα - από ποιους γινόταν τότε ; Ποιοι ήταν οι αγιογράφοι ; Δεν ήταν άνθρωποι (Μοναχοί) που είχαν δοθεί καθ΄ ολοκληρία στην πίστη και το άγιον Πνεύμα τους φώτιζε, στο έργο που είχαν αναλάβει ;

Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα με την ημερομαχία ή χρονομαχία. Οι χρονομάχοι ένθεν κακείθεν, που απερίφραστα μιλούν για αίρεση και για άκυρα Μυστήρια, εφόσον έχουμε να αντιμετωπίσουμε αίρεση που στρέφεται κατά του αγίου Πνεύματος (σημείωση, όχι τόσο απερίφραστα εμφανή όπως είναι το φιλιόκβε), οφείλουν να ζητούν επίμονα και επειγόντως - έχουν περάσει εκατό χρόνια από εγκαταστάσεως της Καινοτομίας - την σύγκλιση Πανορθόδοξης Συνόδου, αποκλειομένων των οικουμενιστών. Και ως προς τους  εμπαθείς του Πατρίου Εορτολογίου, είναι συνετό να αφήσουν στην άκρη τις προκαταλήψεις που έχουν έναντι των αδελφών τους. Διότι όπως οι εικονομάχοι, αποβαίνουν τελικά Πνευματομάχοι.

Υστερόγραφο
Εύλογα, εφόσον μιλώ για ημερομαχία, θα μου πουν ότι από την άλλη έχουμε την ημερολατρεία. Θα επαναλάβω ότι ο χρόνος δεν αγιάζει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος αγιάζει το χρόνο. Όσοι λοιπόν σέβονται και τιμούν τους πατέρες της Εκκλησίας, ας λάβουν υπόψη ότι οι θεοφόροι άγιοι είναι αυτοί, που αγίασαν τον ειδωλολατρικό χρόνο εντός του οποίου έζησαν, ομολόγησαν και έδωσαν διττώς την μαρτυρία τους. Συνεπώς, δεν λατρεύουμε το χρόνο, αλλά εκείνους που αγίασαν το χρόνο. Τηρούμε ακριβώς και δεόντως τιμούμε το χρόνο αυτό. Όσο για τους άλλους, που ανακάλυψαν έλλειμα στην αρίθμηση και απώλεια ημερών, την μεν απώλεια τους την χαρίζουμε, την δε αρίθμιση την αφήνουμε στην κρίση τους. Ας μας απαντήσουν πώς είναι δυνατόν το 1+1 να ισούται με 3.

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις»

Ομολογία  https://apotixisi.blogspot.gr/2016/08/blog-post_46.html

Οι «ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξοι»

Το Θέμα αυτό είναι αφιερωμένο στον π. Νικόλαο Δημαρά. Διάβασα ένα άρθρο του σε ιστοσελίδα και θέλησα να προσθέσω λίγα ακόμη. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στο δεσμό που παραπέμπει ο αστερίσκος (*)

Διαβάζω ...
Ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς εἶναι "ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξος", κατά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ἀφοῦ δέν ἀκολουθεῖ ὅ,τι πάντοτε, παντοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη!

... και σχολιάζω
Παρά ταύτα, οι εσκοτισμένοι κατά τον νουν "παλαιονέοι" όρθόδοξοι εκτοξεύουν μαινόμενοι τις γνωστές περί ημερολατρείας κατηγορίες κατά των Παλαιοημερολογιτών, επικαλούμενοι την Α΄ Οικουμενική μόνο ως προς το ασύμπτωτο του εορτασμού του Πάσχα. Κάναμε την αλλαγή, λέγουν, και εφησυχάζουν με την διόρθωση. Αποσιωπουν τα υπόλοιπα της Α΄ Οικουμενικής. Δηλαδή, ότι το Πάσχα πρέπει να εορτάζεται από 21 Μαρτίου μέχρι 23 Απριλίου.

Ότι κάνουν Πάσχα τον Μάϊο δεν τους ενοχλεί, ότι κατάργησαν τη νηστεία των Αγίων Αποστόλων, ούτε κι αυτό τους πειράζει, ότι κάνουν δυο φορές Δεκαπενταύγουστο, μια εκτός και άλλη μια εντός αγίου Όρους, κατά παράβαση των αποστολικών Διαταγών ( : μη δις του ενιαυτού μνείαν του ιδίου παθήματος ποιείσθαι) είναι ασήμαντη λεπτομέρεια.

Παραληρούν και αφρίζουν κατά των Ορθοδόξων, υποτίθεται, υπερασπιζόμενοι την πίστη μας, και προτιμούν την κατόπιν σιωνιστικής, μασονικής, νεοταξικής κλπ. εντολής καινοτομία, παρά το Ιουλιανό ημερολόγιο του ειδωλολάτρη Ιουλίου Καίσαρα. Ένοχος ο Ιούλιος Καίσαρ, αθώοι οι Μασόνοι - Σιωνιστές και νεοταξίτες, που είναι τρις χειρότεροι εκείνου. Ο Ιούλιος Καίσαρ δεν γνώριζε τίποτα περί Χριστού. Τούτοι εδώ όμως (μασόνοι κλπ.) γνωρίζουν. Και επειδή γνωρίζουν, παραχαράσσουν Χριστό και θεία αγιοπνευματικά Δόγματα.

Τη επινεύσει του Αγίου Πνεύματος δεν διατυπώθηκαν αυτά; Ο Παράκλητος μήπως δεν οδήγησε εις πάσαν την αλήθεια του Αποστόλους και τους θεοφόρους πατέρες ; Και, ναί, είμαστε σύμφωνοι. Με ειδωλολατρικό ημερολόγιο έγιναν όλα αυτά. Αλλά ο χρόνος δεν αγιάζει τον άνθρωπο, ο άνθρωπος αγιάζει το χρόνο και αυτό τον χρόνο, τον πρώην ειδωλολατρικό, τον αγίασαν οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας. Αυτό τον χρόνο επιμένουν να σέβονται και να ακολουθούν οι Ορθόδοξοι, όχι το χρόνο που έφτιαξε ένας αιρετικός Πάπας, τον οποίο ασμένως δέχεται και υποστηρίζει η σπείρα του οικουμενιστικού ( : νεοταξικού, σιωνιστικού, μασονικού ) πολιτικού και θρησκευτικού ιερατείου. Μαζί με αυτούς, αλίμονο, και οι εσκοτισμένοι κατά τον νουν νεοαποτειχιζόμενοι της Ορθοδοξίας καινοτόμοι, προσφυώς δε, «ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξοι».

(*)  http://orthodox-voice.blogspot.gr/2016/08/blog-post_559.html

Επίλογος μιας ζωής (αναδημοσίευση)

Μιλούσε στο τηλέφωνο όταν η πόρτα χτύπησε διακριτικά. Μετά το "εμπρός" η νεαρή υπάλληλος απέθεσε στο γραφείο του εναν υπηρεσιακό φάκελο. «Εχετε ενα έγγραφο», του είπε και έκλεισε προσεκτικά την πόρτα.

«Θα τον ανοίξω αργότερα», σκέφτηκε και πήγε στο παράθυρο.

«Χμ, Παρασκευή είναι» είπε βλέποντας την απλωμένη μπουγάδα της γειτόνισας.Το είχε κι αυτό σημειώσει. Επειτα σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και προσπάθησε να διακρίνει το ελάχιστο κομμάτι ουρανού, που του επέτρεπε η επταόροφη πολυκατοικία. Το γραφείο του ήταν στο ισόγειο με θέα τον ακάλυπτο. Ηταν φθινώπορο.

Συμπλήρωνε τριάντα πέντε χρόνια υπηρεσίας - ως προϊστάμενος τμήματος τώρα - τυπικά. Ουσιαστικά ήταν ελεγκτής - διευθυντής προσωπικού, επιβλέποντας τις υπογραφές προσέλευσης και αποχώρησης των υφισταμένων υπαλλήλων. Αλλοτε πάλι παρενέβαινε  κατασταλτικά προκειμένου να εξυπηρετηθούν άμεσα  και να ηρεμήσουν οι μονίμως οργίλοι - διεκδικητικοί των δικαιωμάτων τους, δικαιούχοι του δημοσίου. Που δεν εύρισκαν τη δέουσα ανταπόκριση απο τα εντεταλμένα όργανα. Ασκούσε αυτά τα καθήκοντα μετά απο λαμπρές πανεπιστημιακές και μεταπτυχιακές σπουδές .

Η μέρα , μάλλον το απόγευμα, είχε απογευματινό ωράριο, είχε κυλήσει με τον συνηθισμένο τρόπο. Όμοια με το χθές, με το προχθές, με το εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Τίποτα δεν προδίκαζε οτι η επομένη θα ήταν διαφορετική. Τριάντα χρόνια μέσα σε ενα γραφείο με θέα τον ακάλυπτο και συντροφιά το τερατώδες "βιβλίο προσελεύσεως προσωπικού", δεν αλλάζουν έτσι εύκολα , αιφνιδιαστικά και σύντομα.

Είχε, κάποτε, επιχειρήσει να αξιοποιήσει αυτό τον κυριολεκτικά χαμένο χρόνο. Κουβάλησε μαζί του μερικά βιβλία και διάβαζε. Καταγγέλθηκε όμως απο αγανακτισμένο πολίτη πως αντί να διαβάζει σπίτι του, χρησιμοποιούσε το χρόνο της δουλειάς του για μελέτη. Η υπηρεσία τον επέπληξε και μάλιστα του συνέστησε να αποφεύγει ακόμη και την ανάγνωση εφημερίδων.

Μη έχοντας άλλη διέξοδο έπιασε το μολύβι και το χαρτί . Πέρα απο τα υπηρεσιακά στερεότυπα έφτιαχνε τις δικές του ιστορίες. Που δεν ηταν καθόλου, μα καθόλου φανταστικές. Έγραφε γι΄αυτά που έβλεπε κι εκείνα του έδειχναν ο,τι δεν μπορούσε να δεί πέρα απ΄τον ακάλυπτο, πέρα απ΄το παράθυρο με τη μπουγάδα, πέρα απ΄το άθλιο "βιβλίο" προσέλευσης, πέρα απ΄τον αμυδρό ουρανό που μόλις έβλεπε.

Νύχτωσε. Το προσωπικό υπέγραψε. Μάζεψε τα πράγματά του για να φύγει. Τότε είδε και τον υπηρεσιακό φάκελο, που αφηρημένος ως συνήθως λησμόνησε να διαβάσει. Τον πληροφορούσαν οτι μετα απο τριανταπέντε μόνιμα και συνεχή χρόνια υπηρεσίας απελύετο αυτοδικαίως. «Αυτοδικαία απόλυση» ήταν ο τίτλος του υπηρεσιακού εγγράφου.

Έριξε γύρω του μια ματιά, έσβησε το φως και έκανε το σταυρό του. Μετά έκλεισε την πόρτα με ενα αχνό χαμόγελο με ενα πνιγμένο δάκρυ.

Πιθήκων διάλογος

Μια θαυμάσια μέρα βρέθηκα στο Ζωολογικό Κήπο και ο δρόμος με έφερε μπροστά σ΄αυτά τα δύο χαριτωμένα πλασματάκια. Σήκωσα τη φωτογραφική μηχανή και έκπληκτος, άκουσα τον ακόλουθο διάλογο. Σας τον μεταφέρω και συγχωρήστε τις όποιες ατέλειες της γραφής. Ηταν η πρώτη φορά που ο παλαιϊκός μου φακός κατέγραφε σε φίλμ αυτά που άκουγε. Θα ήταν καλύτερα με μια ψηφιακή αλλά ...

« Tους βλέπεις αυτούς; Την άλλη φορά θα είμαστε εμείς απ΄εξω και αυτοί θα είναι μέσα».
 «Μα, άρχοντά μου, το ίδιο λες πάντα. Δεν βλέπεις πόσα χρόνια έχουν περάσει; Ο Ταρζάν πέθανε, το ίδιο και η Τζέην και εμεις είμαστε ακόμη μαϊμούδες. Πότε, τέλος πάντων, θα γίνουμε άνθρωποι;»
 «Κατάλαβα, κατάλαβα. Με το μυαλό που έχεις μην περιμένεις να κάνεις ανθρωπάκια. Θα κάνεις πάντα μαϊμουδάκια».
 «Με πληγώνεις. Το ξέρεις πόσο προσπαθώ,  βλέπεις όμως τίποτα δεν αλλάζει.»
 «Το λες εσύ. Εμένα άλλα βλέπουν τα μάτια μου. Τρέχουν ολα, τρέχουν κι αυτό μας φέρνει πιο κοντά. Μέτρησες πόσοι πέρασαν σήμερα ;»
 «Πού πιο κοντά αφέντη μου;»
 «Σ΄αυτό που περιμένεις. Η δική μας σειρά δεν ήρθε ακόμη.Οταν αυτοί φαγωθούν μεταξύ τους, τότε θα έρθει ο δικός μας καιρός.»
 «Το φαντάστηκα αυτό, το σκέφτηκα. Αλλά φοβάμαι μήπως με το δικό τους χαλασμό, χαλάσουν κι εμάς.»
 «Περάσαμε τα χειρότερα και νομίζεις οτι αυτό δεν θα το αντέξουμε; Σου λεω οτι θα τα καταφέρουμε πάλι. Και θα τους βάλουμε μέσα.»
 «Λες  ... ; »
 «Δεν το λεω εγω, ο πρόγονός μας το είπε. Αυτόν που οι απ΄εξω τον ονόμασαν σκεπτόμενο.»
 «Είπε τέτοιο πράγμα και δεν το θυμάμαι; Βοήθησε λιγο τη μνήμη μου.»
 «Αν ήταν να πιάσουμε την ιστορία απ΄την αρχή ποτε δεν θα τελειώσουμε. Ακουσε λοιπόν σύντομα τούτα τα λόγια : Σαν έμαθαν αυτοί εκει έξω τι συνέβη με τον πρόγονό μας, θυμάσαι, τότε που ήπιε κι έφαγε και καθώς ξύπνησε στην ακροθαλασσιά βρήκε τον εαυτό του αλλαγμένο και με ένα σύντροφο, άρχισαν να τα ψάχνουν ολα. Τον ουρανό, τη θάλασσα και τη στεριά, ακόμη και τον ύπνο. Σκέφτηκαν να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Καλά τα πήγαν, δεν λεω, ομως καθως βλέπεις, πάντα κάτι στραβώνει. Αυτό που τους βγαίνει σε καλό, έπειτα τους έρχεται ανάποδα. Και συνεχίζουν ακόμη στον ίδιο ρυθμό, μολονότι υποψιάζονται οτι στενεύουν τα περιθώρια. Θέλουν να φτιάξουν "νεα πάστα" ζωντανών και γυρίζουν πίσω στην αρχή. Θα την αρχίσουν χωρίς την προσβολή του φυσικού τέλους. Αυτό όμως θέλει διαφορετική γνώση, θέλει σοφία με σεβασμό και με φόβο, που αυτοί οι άμυαλοι δεν έχουν. Εμείς έχουμε μόνο φόβο, δεν ξέρουμε τι θα πει σεβασμός, είναι για μας άγνωστη λέξη. Αλλά πού θα πάει, θα το μάθουμε απο τα δικά τους παθήματα και τότε εμείς θα βάζουμε αυτούς στα κλουβιά. Τούτο θα θυμόμαστε με τις φωτογραφίες.»

H κουβέντα τους σταμάτησε εδώ. Μετά έφυγα.

Ανταπόδοση ενός χαιρετισμού

Κοινοποίηση ενός συνδέσμου

https://youtu.be/VdjgX_1YAw4



- Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· 2 ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ τῶν θεῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· 3 ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ τῶν κυρίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· ( ... ) 23 ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ, 24 καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· (Ψ. ρλε΄)

 - Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ (Ψ. ρδ΄)

 - ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, (Ψ. ρμβ΄)

 - 5 Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, 6 ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, 7 ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, 8 καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. 9 διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, 10 ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, 11 καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός. (Φλ. β΄)

49. Γέροντος Αλυπίου : Ιδιόχειρη γραφή ομιλίας "εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου" υπό +Ιερομονάχου Θεοδώρητου

https://drive.google.com/open?id=0B10nRQ2KXoC_SjViaU0yWmFwMVJyaDJSdzBGVEladVZPSGJR

Νύμφην τοῦ Ὑψίστου, καὶ Μητέρα σαφῶς, Ἰησοῦ τοῦ Θείου Λόγου γινώσκομεν, κἄν ἐν τάφῳ σὲ ὁρῶμεν ὡς φθαρτήν.

Ξένον τόκον εἶδον, ἀληθῶς οἱ πιστοί, καὶ τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν νῦν μετέθεσαν, ξενωθέντες τῆς ζωῆς τῆς κοσμικῆς.

Ψάλλοντες τὸν τόκον, σοῦ τὸν θεῖον Ἁγνή, ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ γεραίρομεν, Σὲ τὸν ἔμψυχον ναὸν τόν τοῦ Θεοῦ.

Ὤ θαυμάτων ξένων, ὢ πραγμάτων καινῶν, ἡ πνοή μου τὸν δοτῆρα κυήσασα, ἄπνους κεῖται καὶ κηδεύεται νεκρά.

Ἤρω Μαριάμ, κατὰ φύσεως βροτείας νίκην, τὸν Χριστὸν ἀσπόρως κυήσασα, ἀλλὰ θνῄσκεις νόμῳ φύσεως βροτῶν.

Θαῦμα ἀληθῶς, πῶς ἡ ἄναδρος θηλάζει βρέφος, πῶς καὶ νεκροφόρος καθίστασαι, ἡ Μητρόθεος ἐκτὸς διαφθορᾶς.

Λόγος τοῦ Πατρός, ἐπεσκήνωσεν ἐν σοὶ Παρθένε, καὶ πρὸς οὐρανὸν σὺ μετήγαγες, τοὺς τὴν κύησιν δοξάζοντας τὴν σήν.

Μέτοχοι ζωῆς, τῆς ἀφθάρτου τε καὶ ἀϊδίου, τῷ σῷ τόκῳ πάντες γεγόναμεν, δι’ ὃ ᾄδομεν τὸ χαῖρε σοι σεμνή.

Ζωοδότην τεκοῦσα, ἁμαρτίας Παρθένε, τὸν Ἀδάμ ἐλυτρώσω, χαρμονὴν δὲ τῇ Εὔᾳ, ἀντὶ λύπης παρέσχες, ρεύσαντα ζωῆς ἴθυνε πρὸς ταύτην δέ, ὁ ἐκ σοῦ σαρκωθεὶς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος.

Στη φωτογραφική έκθεση

 Οι γονείς σκέφθηκαν να πάρουν μαζί τους και τη μικρή θυγατέρα στη φωτογραφική έκθεση του κυρίου Jock Sturges (*), που διοργάνωσε το Υπουργείο Πολιτισμού. Προηγουμένως έκριναν σκόπιμο να συμβουλευθούν και τον παιδοψυχολόγο τους. Οπωσδήποτε, τους είπε εκείνος, να πάρετε και το παιδί μαζί σας. Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν, συνέχισε, και συμπλήρωσε ότι η περίοδος του πουριτανισμού και άλλων ψευδοηθικισμών έχει πια περάσει.

 Οι γονείς πήγαν, είδαν, είδα κι εγώ το προσωπάκι της μικρής και κρυφα, χωρίς κανείς να με αντιληφθεί, το φωτογράφισα:

Μετά από καιρό συνέβη ένα δυστύχημα και ο πατέρας της μικρής πέθανε.Η μητέρα πήγε και εξιστόρησε στον παιδοψυχολόγο τα καθέκαστα και ρώτησε αν θα έπρεπε να πάρει τη μικρή θυγατέρα στην κηδεία του πατέρα.

-Όχι, ποτέ, ήταν η απάντηση. Θα της δημιουργήσετε ψυχοτραυματικό γεγονός, πράγμα που θα έχει δυσάρεστες συνέπειες στη μετέπειτα ζωή της. Αυτά δεν είναι πράγματα που πρέπει να βλέπει ένα μικρό παιδί.

Και η μητέρα έφυγε. Λησμόνησε να του πεί ότι η περίοδος του πουριτανισμού και άλλων ψευδοηθικισμών έχει περάσει.


(*) His subjects are nude adolescents and their families, primarily taken at communes in Northern California and at the Atlantic-coast naturist resort CHM Montalivet in Montalivet, France. Much of his work features Californian Misty Dawn, whom he shot from when she was a young child until in her twenties. His work has been the subject of controversy in the United States. In 1990, his San Francisco studio was raided by FBI officers and his equipment seized. A grand jury subsequently declined to bring an indictment against him. In 1998 unsuccessful attempts were made to have his books "The Last Day of Summer" and "Radiant Identities" classed as child pornography in the U.S. states of Alabama and Tennessee

Τα ανωτέρω από το λήμμα Jock Sturges της Wikipedia

Αναδημοσίευση, "Αθεΐα και αντι-χριστιανισμός"

Από το ιστολόγιο moschoblog.blogspot.com

Η δήλωση κάποιου ότι είναι άθεος δεν είναι δήλωση άρνησης του Χριστού. Η άρνηση του Χριστού υπονοείται. Ο λαός θα πει : αυτοί αρνήθηκαν το Χριστό και δεν θα αρνηθούν εμάς; Αυτοί δεν αγαπούν το Χριστό και θα αγαπήσουν εμάς; Κανένας, λοιπόν, και μάλιστα «δημόσιο πρόσωπο», που εξαρτά την δύναμή του από την αγάπη και την εμπιστοσύνη του λαού, δεν μπορεί να αρνηθεί φανερά το Χριστό. Άρνηση του Χριστού σημαίνει ότι ο αρνητής δεν αγαπάει τον πλησίον του ούτε την ανθρώπινη κοινότητα, αλλά μισεί τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινότητα και εργάζεται για το κακό και την καταστροφή τους. Καμιά ανθρώπινη κοινότητα δεν θέλει να έχει στους κόλπους της αυτόν που εργάζεται για την καταστροφή της. Άρα μία τέτοια δήλωση σημαίνει επιθυμία εξόδου από τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης και έκπτωσης σε άλλο είδος υπ-ανθρώπινης υπάρξεως.

Η δήλωση αθεϊας είναι κρυφή επιθυμία να είναι κανείς αντίθετος με τον Χριστό και γίνεται γι’ αυτούς που διακατέχονται από την ίδια επιθυμία. Η άρνηση του Χριστού σημαίνει άρνηση του βαπτίσματος στο οποίο δηλώσαμε είτε οι ίδιοι αν είμαστε ενήλικες ή διά του αναδόχου μας, ότι αποταχθήκαμε τον σατανά και συνταχθήκαμε με τον Χριστό. ΟΙ βαπτισθέντες στην νηπιακή μας ηλικία αποδεχθήκαμε με την ενηλικίωσή μας την δήλωση του αναδόχου μας. Αυτός που δεν την αποδέχθηκε αρνήθηκε τον Χριστό, επιλέγοντας αντί τον Χριστό, τον υπάνθρωπο. Κανένας δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε τί έκανε. Διαλέγει ο καθένας και παίρνει.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η επιλογή ανάμεσα στον Χριστό και στον σατανά δεν είναι αληθινή, αφού δεν υπάρχει σατανάς, αλλά είναι μια δεισιδαιμονία που δεν ταιριάζει στον πολιτισμένο κόσμο μας και μάλιστα με την σημερινή εξέλιξη της επιστήμης. Αλλά τί δέχεται η σημερινή επιστήμη; Μήπως αρνείται την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και συγκεκριμένα του κόσμου των δαιμόνων; Ή μήπως δεν αρνείται και απλώς αλλάζει το όνομα των δαιμόνων κι αντί δαίμονες τους ονομάζει «ψυχικές και πνευματικές καταστάσεις, οι οποίες δρουν ανεξέλεγκτα και καταργούν την εσωτερική μας ελευθερία»; Με αυτήν την έννοια μπορεί κανείς να αρνηθεί την επίδραση των δυνάμεων του κακού είτε τις ονομάζει δαίμονες είτε τις ονομάζει από τα ενεργήματά τους «ψυχικές και πνευματικές καταστάσεις»;

Άλλωστε η επιστήμη για την δική της έρευνα, προτιμάει να μελετά τα ενεργήματα , όχι το πρόσωπο που τα ενεργεί, αφού τα ενεργήματα είναι πρόσφορα στις μεθόδους της ανάλυσης και της στατιστικής, τις οποίες χρησιμοποιεί, ενώ τα πρόσωπα ούτε αναλύονται ούτε μπαίνουν στους πίνακες της στατιστικής. Αυτό που είναι στην μεθοδολογία της επιστήμης δεν σημαίνει ότι αυτό είναι και στη ζωή.

Στην εποχή αυτή, δυστυχώς, η ζωή μοιάζει με τέλμα. Οι κοινωνίες αποτελματώνονται διότι όχι μόνον δεν εμβαθύνουν στην σοφία του παρελθόντος, αλλά και αποκόπτονται από τις ρίζες τους. Αρκεί να δεις τα ριζοσπαστικά κόμματα στην Ελλάδα για να αντιληφθείς, ότι έχουν έχουν επιλέξει μεταξύ των Εγρήγορσης του Χριστού και της αυτό-ύπνωσης της ανατολικής απολυταρχίας, την αυτό-ύπνωση είτε ονομάζεται λατρεία του απολύτου, είτε υπερβατικός διαλογισμός είτε με οποιοδήποτε άλλο όνομα.

Οι λέξεις φτιάχνουν τις φωτογραφίες

Ενθύμημα

Ηταν ένα ζεστό απόγευμα του Αυγούστου, οταν αποφάσισα να καταγράψω τις σκέψεις μου, κυττάζοντας αυτήν και άλλες φωτογραφίες.
Τα επι χάρτου αποθηκευμένα στιγμιότυπα της ζωής με συγκινούσαν ανέκαθεν και αυτός ήταν ο λόγος, για τον οποίο συνήθιζα πάντα να εχω μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή.
Δεν θέλω να πω με αυτό οτι προτιμούσα να αποτυπώνω ο,τι δεν μπορούσα να πώ ή να γράψω. Κάθε άλλο. Δεκάδες, εκατοντάδες λέξεις-σκέψεις, με ωθούσαν κάθε φορά στην καταγραφή του οποιουδήποτε, θα έλεγα, σημαντικού για μένα σημείου ζωής. Θα συμφωνούσα λοιπόν με την επιπολαίως θεωρούμενη "εικονοκλαστική" άποψη, που θέλει το λόγο, τις λέξεις να φτιαχνουν την "εικόνα" - εν προκειμένω τη φωτογραφία - και λιγότερο ή καθόλου δεν δέχομαι την κυρίαρχη σήμερα αντίληψη, που συνοψίζεται στο λεγόμενο : μια φωτογραφία λεει χίλιες λέξεις. Αμέτρητες λέξεις ποιούν τη φωτογραφία.

Οι υποστηρικτές της γνώμης αυτής, ακούσια ή ηθελημένα, ασπάζονται τη θεωρία που διατείνεται οτι η εικόνα ποιεί τον λόγο. Αλλά τούτο, αν μη τι άλλο, είναι αντίθετο προς τις επικρατούσες ανθρωπολογικές αντιλήψεις μας, φυσικά, στο ποσοστό που αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν. Να προσθέσω ακόμη, ότι μετά από επτά αιώνων θεολογικό εμπλουτισμό προέκυψε η Εικονομαχία. Η ποίηση της εικόνας καθιέρωσε το λόγο και έδωσε το προβάδισμα στον ενυπόστατο Λόγο : "26 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν ".

Για να κλείσω το θέμα, θα έλεγα οτι η λογομαχία, για το αν ο λόγος ποιεί την εικόνα ή αντίστροφα, ειναι επιεικώς αφελής. Κανένας σοβαρά σκεπτόμενος δεν θα έθετε αυτό το ερώτημα, επειδή απλούστατα ο λόγος και η εικόνα είναι αλληλένδετα. Σημασία δεν εχει τι έπεται ή τι προηγείται. Σημασία έχει το πώς η εικόνα αναδεικνύει τον λόγο και πώς ο λόγος αναδεικνύεται ως εικόνα. Αυτο είναι, νομίζω, το ζητούμενο στις εικόνες των λέξεων και στις λέξεις των εικόνων.

... ... ...

Μια ηλιόλουστη μέρα του καλοκαιριού δυο ανθρωποι, ένας άνδρας και μια γυναίκα, στάθηκαν εκεί. Σε ένα πανέμορφο νησί του Αιγαίου, να φωτογραφηθούν. Ήλιος, ουρανός, στεριά και θάλασσα είναι το πλαίσιο που περιγράφει την παρουσία τους. Κοινότυπο το στιγμιότυπο καθώς χιλιάδες άλλα, που κουβαλούν στις αποσκευές τους όλοι όσοι επιστρέφουν στη ρουτίνα της καθημερινότητας, μετά τις καθιερωμένες διακοπές.

Περιορισμένης διάρκειας οι διακοπές. Περιορισμένης διάρκειας και η φωτογραφία. .Αλλά, περιορισμένης διάρκειας και οι της φωτογραφίας παραθεριστές επισκέπτες. Η ανάμνηση αυτής της στιγμής θα διαρκέσει περίπου οσο και ο επίγειος βίος τους.Υστερα, θα τα σκεπάσει ολα η τέφρα της λησμονιάς, καθώς σκέπασε πριν απο χιλιάδες χρόνια τούτο το νησί η στάχτη μιας μεγάλης ηφαιστειακής έκρηξης.
Σχεδόν ανέπαφες απο την τότε μεγάλη καταστροφή έμειναν κάποιες τοιχογραφίες, που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, ισως, για να βρούμε έτσι τη χαμένη μας μνήμη, να της δώσουμε οστά και σάρκα .