Τό υλικό γιά τίς «έμφυλες ταυτότητες» που πάει στά Σχολεία

Σέ επανάληψη, ενώ πλησιάζει η Ημέρα τής Πεντηκοστής

«Δεν έχω πιά χρόνο νά λογομαχώ μέ μετριότητες»

Αν έχετε χρόνο διαβάστε καί τα σχόλια ( Τετάρτη, 31 Μαΐου, 2017 )

Ο χρόνος των ώριμων ανθρώπων
 Mario de Andrade 1893 - 1945
Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα.
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά την χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν την θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. – Συζητούν μετά κόπου για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση:
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.
Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν το πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν.
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.”

Από ιστοσελίδα φέησμπουκ (π. Ηλίας Υφαντής)

«Όταν δέν υπάρχει συναίσθημα, όλα επιτρέπονται»

Σχόλιο σέ αναφορά άρθρου (*) μέ τίτλο : «ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ-Η πιο νηφάλια προσέγγιση της επίθεσης στον Παπαδήμο. «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ (ΤΩΡΑ ΠΙΑ) ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!» (Βλέπε κατωτέρω, κχ.)»

«Από πού τεκμαίρεται ότι τό άρθρο είναι εξαιρετικό ; Μήπως από αυτό : «Αν, λοιπόν, αδυνατείς να μπεις στην ψυχή του Ελληνα για να καταλάβεις ποιος την πλήγωσε, ώστε να μπορούν να «τρυπώνουν» σε αυτήν το μίσος, η βία και η ανοχή στην τρομοκρατία, τότε πώς θα τον κάνεις καλά αύριο;» ;

Ο νηφάλιος αρθρογράφος μήπως νομίζει, μέ αυτά τά νηφάλια που γράφει, ότι έχει μπεί στήν ψυχή τού Έλληνα, κατάλαβε ποιός τήν πλήγωσε, έτσι, ώστε, νά μήν μπορέσουν τού λοιπού "να τρυπώσουν στήν ψυχή του τό μίσος, η βία καί η ανοχή στήν τρομοκρατία ;" (sic).

Δέν τό νομίζω. Διότι αν είχε αυτό τό στόχο, θά έπρεπε νά μάς δώσει, τουλάχιστον, τό στίγμα των (ή τής) αξιακών αρχών πού χάσαμε καί ήρθαμε σέ αυτό τό χάλι. Παρά ταύτα, αν τό στίγμα τής αξιακής αρχής (ή αρχών) είναι τό τής δημοκρατίας, όπως διαφαίνεται αμυδρά από την νηφάλια - μυθοπλαστικού τύπου, γραφή του, θά τόν πληροφορούσα ότι η αξιακή αρχή τής δημοκρατίας, που κατά πάσαν πιθανότητα ασπάζεται, έχει ως αδιαπραγμάτευτο δόγμα τήν αρχή «δέν κάνεις πολιτική μέ τό συναίσθημα». Οπότε, "όταν δέν υπάρχει συναίσθημα, όλα επιτρέπονται", γιά να παραφράσω γνωστή ρήση ενός κλασικού καί μεγάλου Ρώσου συγγραφέα.

Καί σέ υστερόγραφο, επειδή ζούμε σέ καιρούς κακόβουλης ανατροπής καί κακοήθους αντιστροφής τών πάντων, ισχύει καί τό ανάποδο, από αυτό τού Ρώσου κλασικού συγγραφέα, δηλαδή, "όταν υπάρχει συναίσθημα", πάλι, "όλα επιτρέπονται.".»
 (*) Η φωτό καί τό άρθρο από  https://olympia.gr/2017/05/29/%ce%b5%ce%be%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%b7-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%bd%ce%b7%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84/

Η τρομοκρατική επίθεση εναντίον του Λουκά Παπαδήμου και ιδίως τα σχόλια που την ακολούθησαν έφεραν στην επιφάνεια δύο Ελλάδες. Τόσο ασύμβατες μεταξύ τους, ώστε στο μέτρο που παρακολουθώ και αξιολογώ σωστά τη διακύμανση του δημόσιου αισθήματος στους καιρούς της κρίσης να απορώ μέσα μου: Μέχρι πού μπορεί να πάει αυτός ο τόπος έτσι; Πόσο καιρό μπορούμε να συνυπάρξουμε κρύβοντας τα «σκουπίδια» κάτω από το χαλί; Εως πότε θα βράζουμε στο ζουμί μας; Το αξιακό σχίσμα που καταγράφεται αυτές τις μέρες στην κοινωνία είναι μέγα και σοβαρό. Ο ανορθολογισμός σαρώνει -ιδού το πρώτο μπλοκ- τις ψυχές των Ελλήνων. Παρακολουθώντας τα δεκάδες μηνύματα των ακροατών στον Real FΜ κατάλαβα ότι πλέον υπάρχει μία νέα απαίτηση: να μισώ. Οι Ελληνες ελάχιστα ασχολήθηκαν με το μείζον ζήτημα δημοκρατίας που προέκυψε με την επίθεση. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναλογιστούν ποιες οι συνέπειες για την πατρίδα, αν ο Παπαδήμος ήταν νεκρός. Και δεν ασχολήθηκαν, γιατί από τα σχόλιά τους κατάλαβα καλά ότι είναι απογοητευμένοι με αυτό που ονομάζουμε «δημοκρατία» σήμερα. Διότι, επίσης, δεν έχουν καμία ψυχική ταύτιση με το θύμα. Απαριθμώ τα θέματα που μας έθεταν οι ακροατές επί δύο ημέρες προκειμένου να καταλάβετε περί τίνος ομιλώ: «Γιατί ο πρώην πρωθυπουργός έχει το προνόμιο να διατηρεί την πολυτελή Μερσεντές που είχε ως διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος;», «Γιατί οι πρώην διοικητές έχουν γραφείο στην τράπεζα, φρουρά και παροχές;», «Γιατί ανεστάλη η εφημερία του Ευαγγελισμού μετά την εισαγωγή Παπαδήμου και ο κοσμάκης ταλαιπωρείτο στην άλλη άκρη της Αθήνας, στο Αττικό Νοσοκομείο;», «Γιατί δεν είπατε για τους ανώνυμους τραυματίες από την έκρηξη στο εργοστάσιο υγραερίου στον Ασπρόπυργο δύο ώρες πριν από την επίθεση;», «Γιατί να νιώσω συμπάθεια για τον «δοτό» που κούρεψε με το PSI τα αποθεματικά των ταμείων μου;», «Είμαι άνεργη, η τράπεζα θέλει να μου πάρει το σπίτι, γιατί να νιώσω αλληλεγγύη για τον τραπεζίτη;» Μάταια προσπάθησα υπομονετικά να εξηγήσω με λογικά επιχειρήματα πως ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, υπάρχουν μερικά θεμελιώδη ζητήματα για την οργάνωση μιας κοινωνίας, τα οποία δεν διαπραγματευόμαστε, θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ: Πρώτον, δεν δολοφονείς όποιον αντιπαθείς. Αν αρχίσουμε και σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον, πάμε σε εμφύλιο. Δεύτερον, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να ενεργείς ως τιμωρός στο όνομα του λαού. Τρίτον, η αφαίρεση μιας ζωής δεν συνιστά ιδεολογική επιλογή. Περιττό να σας πω ότι ο κόσμος δεν άκουγε. Οι τρομοκράτες ήξεραν καλά ποιον είχαν στοχεύσει: τον πρώην τραπεζίτη, όχι τον πρώην πρωθυπουργό. Διαφωνώ κατηγορηματικά με την προσέγγιση του μίσους – μου είναι τόσο ξένη-, ωστόσο είμαι υποχρεωμένος να διερευνώ γιατί υπάρχει και μάλιστα σε ευρεία κλίμακα. Διότι, αν τυχόν ακολουθήσω την εξίσου λανθασμένη προσέγγιση της υπόθεσης αυτής από το άλλο μπλοκ, το μπλοκ του ορθολογισμού, πάλι δεν βγαίνω πουθενά. Οι δυνάμεις της «λογικής» δεν είχαν καμία αναστολή να ενισχύσουν την ένταση υποστηρίζοντας ότι ο ηθικός αυτουργός της επίθεσης είναι ο εμπρηστικός και διχαστικός λόγος της Αριστεράς. Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ, αγαπητοί: Τα συναισθήματα τα «γεννούν» τα γεγονότα, όχι αυτοί που «σερφάρουν» πάνω σε αυτά. Δεν χρειάζεται ο αγανακτισμένος Ελλην την Αριστερά για να θυμώσει εναντίον ουδενός, τα καταφέρνει και μόνος του μια χαρά στην εποχή των πλειστηριασμών. Αν, λοιπόν, αδυνατείς να μπεις στην ψυχή του Ελληνα για να καταλάβεις ποιος την πλήγωσε, ώστε να μπορούν να «τρυπώνουν» σε αυτήν το μίσος, η βία και η ανοχή στην τρομοκρατία, τότε πώς θα τον κάνεις καλά αύριο; Αν προκύπτει, λοιπόν, ένα στοίχημα με αφορμή την επίθεση κατά Παπαδήμου, δεν είναι να καταλαβαίνουμε – επιβεβαιώνουμε τους εαυτούς μας, ούτε να φλυαρούμε μεταξύ μας. Το μείζον είναι να καταλαβαίνουμε τους άλλους. Τους διπλανούς μας. Και να τους επαναφέρουμε.

Αναδημοσίευση παλαιότερης ανάρτησης

Όταν οι αρχικλέφτες κατηγορούν τούς κλεπταποδόχους

Η φωτογραφία καί τό σχόλιο γιά ένα σημερινό (24/05/2017) δημοσίευμα τής ιστοσελίδας "Κουρδιστό πορτοκάλι" ( http://kourdistoportocali.com/news-desk/apistevta-apaxiotikos-gia-tous-ellines-dialogos-tomsen-soible/ ) μέ τίτλο «AΠΙΣΤΕΥΤΑ απαξιωτικός για τους ΕΛΛΗΝΕΣ διάλογος Τόμσεν-Σόιμπλε»

Οι μισές αλήθειες τών Σόιμπλε - Τόμσεν

Η ανταπόκριση λέει τήν μισή αλήθεια. Άλλωστε, δέν ξέρουμε άν ο διάλογος αυτός είναι πραγματικός ή τόν σκέφτηκε η ανταποκριτής Γερμανίδα ( ; ) δημοσιογράφος ( ; ).

Ο κοινός νούς λέει ότι άν φταίνε οι Έλληνες ολιγάρχες, που τά είχαν κάνει "πλακάκια" μέ τούς εκάστοτε κυβερνώντες, είναι διότι οι ολιγάρχες ζητούσαν δάνεια καί οι τραπεζίτες τούς τά έδιναν κατόπιν κυβερνητικής (πολιτικής) εντολής.

Ως εδώ καλά. Γιατί όμως οι Σόιμπλε - Τόμσεν κατηγορούν τούς ολιγάρχες καί όχι τούς εαυτούς των ; Γιατί τούς έδιναν δάνεια, εφόσον γνώριζαν ότι τά δάνεια μάς είχαν πνίξει καί άρα, δέν θά μπορούσαν νά πάρουν τά λεφτά τους πίσω. Πώς δανείζεις κάποιον, όταν αυτός είναι βουτηγμένος στά χρέη καί τού είναι αδύνατο να σέ εξοφλήσει ; Μέ τό να τόν αναγκάσεις να βγάλει "στό σφυρί" τήν πατρίδα του ; Τούτο, κανένα διεθνές δίκαιο δέν τό αναγνωρίζει. Στη φυλακή πρέπει νά μπούν καί αυτοί που τά είχαν κάνει "πλακάκια" μεταξύ τους, αλλά καί ο φαινομενικά αθώος δανειστής. Καί γράφω "φαινομενικά αθώος", διότι ο δανειστής ήξερε τό "αλισβερίσι" μεταξύ τραπεζιτών καί πολιτικών, ήξερε ακόμη γιατί έδινε δάνεια. Διότι, ερχόμενος σέ επαφή μέ τους ολιγάρχες, τούς τραπεζίτες καί τούς πολιτικούς, τούς έλεγε : «Τί ζητάς να γίνεις βιομηχανικά αναταγωνιστική χώρα ; Εμείς σού δίνουμε δάνεια, αγόραζε τά προϊόντα μας καί μή σέ νοιάζει τίποτα. Τό επιτόκιο είναι σχεδόν μηδενικό. Κλέιστα όλα, τά βγάζεις πέρα μέ τόν τουρισμό».

Κάπως, έτσι, είχαν τά πράγματα καί τό Πασόκ μάς έκατσε στό σβέρκο γιά 25 χρόνια. Φυσικά, οι ΝουΔίτες δέν πήγαν πίσω. Τό ίδιο βιολί συνέχισαν καί ήρθαμε, εδώ που μάς ήθελαν καί μάς έφεραν οι Σόιμπλε - Τόμσεν.

Οι εκλεκτοί νεο-εσφιγμενίτες τού Φαναρίου μάς εύχονται γιά τήν Ανάληψη

Διαβάστε πρώτα τά παρακάτω, τής νέας εσφιγμενιτικής αδελφότητας ελέω σιωνιστικής πλανηταρχίας, και στό τέλος τό σχόλιο. Σημειώνω, τά λάικ πρός τόν ευχέτη αρχιμ. Βαρθολομαίο ήταν επόμενο νά ακολουθήσουν. Η μειοψηφία τών εν Ελλάδι οικουμενιστών δέν χάνει τήν ευκαιρία, ώστε νά μήν μάς δείξει τά αριθμητικώς ασήμαντα ποσοστά της. Γνωστό ότι οι μειοψηφίες κυβερνούν τώρα τόν κόσμο. Τα ακολουθούντα από ιστοσελίδα φέησμπουκ.
κχ.

Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Την έξοδο των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο ακολούθησε και η διακοπή της επικοινωνίας που είχαν με τον Θεό. Η έλλειψη επικοινωνίας με τον Θεό δημιούργησε την απομόνωση, τον πνευματικό θάνατο, ώστε η επιστροφή και η αποκατάσταση να θεωρείται αδύνατη.

Η αγάπη του Θεού, όμως, είναι τέτοια που δεν περίμενε τον άνθρωπο να αποκαταστήσει αυτήν την επικοινωνία. Ήρθε ο Χριστός στην γη, κηρύσσοντας την αγάπη με λόγο και με πράξη, φθάνοντας μέχρι την έσχατη απόδειξη της αγάπης Του, την Σταυρική θυσία!

Η Ανάστασή Του είναι η απόλυτη απόδειξη τής αγάπης Του, γιατί κατήργησε τον θάνατο, στον οποίο ήταν δέσμιος ο άνθρωπος, αποκαθιστώντας την επικοινωνία του Θεού με τα πλάσματά Του. Βλέποντας ο άνθρωπος πλέον καθαρά την αλήθεια, γιατί το φως της Αναστάσεως διέλυσε κάθε σκοτάδι, δεν αντέχει να ζει μακριά από τον Θεό και επιδιώκει να τρέφεται συνεχώς από την κοινωνία μαζί Του.

Την στιγμή της Αναλήψεώς Του στους ουρανούς, οι μαθητές νόμιζαν οτι θα έμεναν ορφανοί, γιατί θα έφευγε από κοντά τους Αυτός που τους άνοιξε τα μάτια της ψυχής τους, Αυτός που Τον κατάλαβαν μετά την Ανάστασή Του, Αυτός που τους έμαθε να αγαπούν και να θυσιάζονται για την αγάπη, ο Χριστός! Τους άφησε, όμως, ως δώρο την υπόσχεσή Του «ιδού εγώ ειμί μεθ' υμών πάσας τας ημέρας της ζωής υμών», διαλύοντας την ορφάνια που είχε δημιουργηθεί στην σκέψη τους.

Αναλογίζεται κανείς το μέγεθος αυτής της δωρεάς; Μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους τι υπόσχεση έδωσε σ' αυτόν ο ίδιος ο Θεός Του; «Θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος της ζωής σας»! Είναι πολύ μικρός ο ανθρώπινος νους για να ερμηνεύσει απόλυτα την θεϊκή λέξη «μαζί»! Θα είναι μαζί μας ο ίδιος ο Χριστός σε όλη την διάρκεια της ζωής μας, και στις χαρές και στις λύπες. Πόση παρηγοριά μας δίνει αυτή η υπόσχεση!

Όταν χαιρόμαστε, θα μοιραζόμαστε την χαρά μαζί με Αυτόν που μας αγάπησε πραγματικά! Όταν λυπόμαστε και πονάμε, πάλι θα είναι μαζί μας για να μοιραστεί την λύπη και τον πόνο μας Αυτός που πόνεσε για εμάς! Αυτή η θεϊκή αγκαλιά, η επικοινωνία με τον Θεό βρίσκεται μέσα στη λέξη «μαζί»!

Η αποκατάσταση της επικοινωνίας ήδη πραγματοποιήθηκε, όχι όμως από τον άνθρωπο -που είναι ο αίτιος της διακοπής- αλλά από την αγάπη του Θεού γι' αυτόν. Ο Χριστός με μια λέξη, τη λέξη «μαζί», αποκαθιστά την επικοινωνία του Θεού με τον άνθρωπο! Μέσα σ' αυτήν την λέξη κρύβεται η αγάπη και η ενότητα, κρύβεται η εντολή του Χριστού στον άνθρωπο «αγαπάτε αλλήλους»!!

Με μια λέξη ο Χριστός μάς ξεκλειδώνει τον παράδεισο, προσκαλώντας όλους εμάς να εισέλθουμε μαζί Του! Έτσι απλά!

Χρόνια πολλά και ευλογημένα!

+Αρχιμ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους

Πηγή: https://www.esphigmenou.gr/2017/05/analipsi.Xristou.html

Σχόλιο κχ.
- Kyprianos Christodoulides Αυτός ο "ηγούμενος" είναι ο εκλεκτός εγκάθετος τού Φαναρίου, δηλαδή, τού Βαρθολομαίου καί τών συνοδοιπόρων του, είναι τής νέας μονής Εσφιγμένου. Καί μάς λέει, στό τέλος, «Μέσα σ' αυτήν την λέξη (μαζί) κρύβεται η αγάπη και η ενότητα, κρύβεται η εντολή του Χριστού στον άνθρωπο «αγαπάτε αλλήλους»!!
Ο ίδιος όμως, μέ τήν συνοδεία τών 5 μέ 6 μοναχών (μή αγιορειτών) του, δέν θέλει ούτε νά ακούσει γιά τούς αδελφούς του, τούς πραγματικούς Εσφιγμενίτες Μοναχούς, που δέν μνημονεύουν τόν οικουμενιστή Βαρθολομαίο. Τούς καταδικασμένους αιρετικούς τούς θεωρεί αδελφούς του και αξίους τής αγάπης Χριστού, τούς άλλους τούς στέλνει στα δικαστήρια, τούς έχει καταδικάσει ως φανατικούς και ζηλωτές χωρίς επίγνωση !

Άσε μας γέροντα, δεχόμαστε τίς ευχές σου καί προσευχόμαστε στόν Κύριο νά σού δώσει φώτιση, καλήν μετάνοια καί αληθινή Ανάληψη.

Ο θρήνος στό Μάντσεστερ

Σέ αναφορά με αυτό τα κατωτέρω : «Έχω την εντύπωση ότι σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν στό Θεό περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία. Οι άνθρωποι γνωρίζουν το Ευαγγέλιο, τη διδασκαλία της Εκκλησίας και τη δημιουργία του Θεού καλύτερα από κάθε άλλη εποχή. Έχουν βαθιά επίγνωση της Ύπαρξής Του. Ο αθεϊσμός τους δεν είναι πραγματική απιστία. Είναι μάλλον μια αποστροφή πρός κάποιον που γνωρίζουμε πολύ καλά αλλά τον μισούμε, όπως ακριβώς κάνουν οι δαίμονες». (Δοκίμιο του Αλ. Καλομοίρου «Πύρινος ποταμός», Σελ. 4)

κχ . "Όσο μέ συγχωρείς, τόσο περισσότερο σέ μισώ" . Γράφεται καί διαφορετικά : όσο μέ αγαπάς, τόσο σέ μισώ.
Η δαιμονική αγάπη είναι κίβδηλο νόμισμα. Από τή μιά μεριά δείχνει τήν αγάπη καί από τήν άλλη τό μίσος, τό οποίο κυριαρχεί στό τέλος.
Τό γνήσιο νόμισμα τής αγάπης έχει κι από τίς δύο όψεις τό πρόσωπο τής αγάπης. Καί αυτό είναι τό ενα καί μοναδικό Πρόσωπο τού υιού καί Λόγου τού Θεού.

Και αν, τώρα, θέλετε ένα κτυπητό παράδειγμα κίβδηλης αγάπης ιδού :

Η Δύση θρηνεί τά θύματα τών αυτοκτόνων ισλαμιστών - μιμητών τού παραδείγματος τού Βιβλικού Σαμψών. Θύματα όμως υπήρξαν καί οι αμέτρητοι άμαχοι Ιρακινοί, και όχι μόνο, που ο τότε υπουργός άμυνας τών ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ χαρακτήρισε ως "παράπλευρες απώλειες" . Τώρα οι Δυτικοί θρηνούν τίς δικές τους "παράπλευρες απώλειες" στόν ακήρυκτο ( ; ) πόλεμο κατά τής τρομοκρατίας, η έναρξη τού οποίου σηματοδοτήθηκε μέ τό Ιρακ καί τά άπειρα ψεύδη που διέσπειραν οι έμμισθοι (δημοσιογράφοι καί άλλοι) τής νέας τάξης πραγμάτων, όπως διεκήρυξε στό παρελθόν ο πρεσβύτερος Μπους μετά τά γεγονότα κατά τού (ψοφοδεούς, από άποψη πολεμικής ισχύος) Ιράκ. Εκεί, δέν βρέθηκαν τά πυρηνικά, όπως μάς διαβεβαίωνε ο τότε αρμόδιος των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας τού ΟΗΕ. Δέν θυμάμαι τό όνομά του.

Ακολούθησε η Γιουγκολαβία, μετά η Λιβύη, κάτι πήγε νά γίνει στήν Αίγυπτο καί τώρα κολλήσαμε κατά Συρία μεριά.

Τώρα, σήμερα, οι θρησκευτικοί ηγέτες τών "τριών μονοθεϊστικών θρησκειών" (sic) μάς λένε ότι καί το Ισλάμ είναι θρησκεία τής αγάπης. Καλλιεργεί και τό Ισλάμ τήν αγάπη, βέβαια, όπως ακριβώς καί ο (σιωνιστικός) θεός τών Δυτικών.

Καί παρεμπιπτόντως, ο Αμερικανός πρόεδρος Τράμπ, αφού προηγουμένως υποκλίθηκε πρό τού βασιλέως τής Σ. Αραβίας, μετά πήγε καί ασπάσθηκε τόν "τοίχο των δακρύων" - παρένθεση, ή τείχος τών δακρύων - στά Ιεροσόλυμα. Αμφιβάλλω, όμως, άν ξέρει τί μεσολάβησε - "τω καιρώ εκείνω" - καί δέν έμεινε τίποτα όρθιο στήν Ιερουσαλήμ. Αυτό δέν επιτρέπεται ούτε νά λέγεται, ούτε καί νά τό θυμάται κανείς. Έπειτα επισκέφθηκε τό Βατικανό καί τον Πάπα. ...

Μετά από αυτά καί πλήθος άλλα, που δέν τά αναφέρω, ο θεός των Δυτικών αφού έφτιαξε τόν αντίπαλο, όπως στό παρελθόν είχε φτιάξει τούς Χίτλερ και Μουσολίνι, είναι σχεδόν έτοιμος νά εφαρμόσει τήν τελική φάση τού καταχθόνιου σχεδιασμού τής νέας τάξης πραγμάτων καί τής One World Goverment. Παραλείπω τό and Economy. Μάλλον, όμως, θα ήταν σωστότερο να γράψω and the End of Economy. Τά ψεύδη οδηγούν αναπόφευκτα καί αναπόδραστα στήν καταστροφή, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν πλαστογραφούν τήν αλήθεια.

Αναδημοσίευση παλαιότερης ανάρτησης

Στήν άλλη ζωή μας περιμένει η ανάπτυξη

Τώρα που μάς ήρθε τό 4ο Μνημόνιο, ένας θυμήθηκε το «λεφτά υπάρχουν» καί τό έγραψε, γιά να θυμηθούμε εκείνον τόν σοφό άνθρωπο που, προφητικά θά λέγαμε, τό είπε.
Καί άλλος έγραψε τα ακόλουθα :

Ασφαλώς, "λεφτά υπάρχουν" ! Εφόσον υπάρχουν οι είλωτες, που δουλεύουν, όπως δούλευαν επί σοβιετίας οι κομμουνιστές γιά ένα κομμάτι ψωμί, λεφτά θά υπάρχουν πάντα, γιά νά συντηρούνται στήν εξουσία οι Τράπεζες τού - δημοκρατικού τώρα - συστήματος Ρότσιλντ καί Ροκφέλερ . Σχηματική εντελώς η φραστική ονοματοθεσία τού συστήματος

Στό παρελθόν ο ένας ήταν (φιλο)σοσιαλιστής, ο άλλος (φιλο)λιμπεραλιστής. Τώρα τά βρήκαν (τρόπος τού λέγειν) καί αμφότεροι συμφώνησαν : Ο λίμπεραλ-σοσιαλισμός είναι τό καλύτερο μίγμα γιά τό (τα) κοπάδι τών ψηφοφόρων. Τούς δίνουν λεφτά, γιά νά ζήσουν κάπως καλά ένα διάστημα, μετά τούς τα παίρνουν όλα πίσω. Βγάζουν καί τά σπίτια τους στό "σφυρί". Τό κοπάδι θά μάθει σιγά σιγά νά τρώει τόσο, όσο λένε τά βιβλία τής υγιεινής διαιτολογίας. Μεγάλη επιστήμη κι αυτή ! Όχι νά μάς βρούν τα επί Κατοχής ατυχήματα. Τραβάμε μπροστά καί ποτέ δέν κυττάζουμε πίσω. Στήν άλλη ζωή (σημ. αν υπάρχει, όπως λένε μερικοί) θα συναντήσουμε την ανάπτυξη.