Όταν Ανοίγουν Τά Μικρόφωνα

- Roy Raiy

Τόσο προσκολλημένοι στην σάρκινη κατάσταση που αν ήταν δυνατόν θα θέλαν να ζουν σ' αυτήν για πάντα.
Όμως τέτοιο χατήρι δεν τους γίνεται.
Δεν πρέπει να περνούν και άσχημα οι διαβολάνθρωποι σ' αυτήν την πρόσκαιρη πλευρά του θανατου.Μέχρι να γίνει άδης και κόλαση.
- Κυπριανός Χρι.
Όταν η δοθείσα εκ Θεού (Αγία Τριάς) συμβουλή γίνεται διαταγή • κατόπιν εωσφορικής προτροπής • έσεσθε ως θεοί • είναι επόμενο η ανθρώπινη έπαρση καί αλαζονεία νά οδηγεί τόν άνθρωπο στήν αποκτήνωση. αντίτιμο ο θάνατος. ο διάβολος εκβάλει τόν διάβολο. εδώ βρισκόμαστε.
"44 ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ' ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐκ ἔστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ·" (Ιν.η').

Παρένθεση, η πρό τής πτώσεως συμβουλή ήταν τό "27 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς." Η γυνή ποιείται βοηθός τού Αδάμ.

Ευνόητο, τό ἄρσεν δέν ορέγετο τό άρσεν καὶ τό θῆλυ τό θήλυ λόγω ... απάτης έν τή διαστροφή τής αγάπης, καθώς συνέβη μετά τήν πτώση.

Τά ανωτέρω σχόλια ακολούθησαν αυτό που προηγήθηκε. Καί ηταν ... 

 

 

 ΌΤΑΝ ΑΝΟΊΓΟΥΝ ΤΆ ΜΙΚΡΌΦΩΝΑ

7 Σεπ 2025 σελίδα κοιν. Δικτύου 

Κυπριανός Χρι. 

Τά κλειστά μικρόφωνα ανοίγουν, γιά νά ταΐσουν τούς αποβλακωμένους ακροατές, πώς η ευθανασία (μεταμοσχεύσεις) θά μάς οδηγήσει στήν αθανασία. Όταν αφαιρείς μιά ζωή, πληρώνεις τό αντίτιμο μέ τό ίδιο νόμισμα. Επειδή είσαι άνθρωπος καί όχι Θεάνθρωπος. Κατάλαβες βλάκα ;

 

Πηγή

Καθώς ο Πούτιν και ο Σι περπατούσαν προς το βάθρο της Πύλης Τιενανμέν, απ’ όπου παρακολούθησαν την παρέλαση μαζί με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, ο μεταφραστής του Πούτιν ακούστηκε, όπως αναφέρει το Reuters, να λέει στα Κινέζικα: «Η βιοτεχνολογία αναπτύσσεται συνεχώς».
«Τα ανθρώπινα όργανα μπορούν να μεταμοσχεύονται συνεχώς. Όσο περισσότερο ζεις, τόσο πιο νέος γίνεσαι και (μπορείς) ακόμη και να φτάσεις στην αθανασία» πρόσθεσε. 

Ως απάντηση, ο Σι, που ήταν εκτός κάμερας, ακούστηκε να απαντά:
«Κάποιοι προβλέπουν ότι μέσα σε αυτόν τον αιώνα οι άνθρωποι μπορεί να ζήσουν έως και 150 ετών».

Διάβασε τό Σχόλιο που συνοδεύει τήν δημοσίευση αυτή.

Υποβοηθούμενη Ευθανασία

 

Σχόλιο στήν πιό πάνω Διαφήμιση

Aris Kesoglidis : Δες τα τελευταία 5 ονόματα. Σωτηρόπουλος, Τατσόπουλος, Αλικάκος (ellinika hoaxes) και Βαλλιανάτος :

ΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ όλοι τους! Εγώ πάντως είμαι υπέρ του δικαιώματος στην υποβοηθούμενη ευθανασία... . Θέλω να δω να δίνουν το καλό παράδειγμα όλοι οι ηλικιωμένοι συγγενείς των κυβερνώντων και οι ίδιοι οι κυβερνώντες. Καί όταν αρρωσταίνουν πολύ, να μην τρέχουν στα καλύτερα νοσοκομεία και να πετάνε έξω τον απλό κόσμο, αλλά να κάνουν χρήση του "δικαιώματός τους στον αξιοπρεπή θάνατο", ώστε να μπορούμε κι εμείς οι υπόλοιποι να κάνουμε χρήση του δικαιώματός μας στην αξιοπρεπή διαβίωση!

Κυπριανός Χ : "Δικαίωμα" (sic) στήν υποβοηθούμενη ευθανασία ΔΈΝ γίνεται δεκτό κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Είναι άλλο πράγμα νά μήν έχεις τίποτα θεραπευτικό νά προσφέρεις καί έτερο νά δίνεις εσύ ο γιατρός τήν "χαριστική βολή". 

Τό αντιμετωπίζουμε συχνά οι γιατροί καί ο γράφων, βρέθηκε πολλές φορές στήν θέση αυτή. Παράδειγμα, όταν έχεις έναν άρρωστο μέ φρικτούς πόνους (μεταστάσεις) καί αντιμετωπίζεις τό δίλημμα: "νά υπερβώ τήν μέγιστη δόση τής μορφίνης, γιά νά τού σταματήσω τόν πόνο ή οχι;", τότε, δέν τίθεται ζήτημα υποβοηθούμενης ευθανασίας. Διότι δέν έχεις τίποτα άλλο. 

Τό ίδιο ισχύει σέ παρόμοιες άλλες περιπτώσεις, όπως, όταν ο ασθενής αδυνατεί νά καταπιεί νερό ή στερεά τροφή, νά αναπνεύσει, νά ανακτήσει η καρδιά φυσιολογικό ρυθμό κλπ. Αυτά αντιμετωπίζονται, φτάνουν όμως σέ ένα όριο. Οπότε, ΔΈΝ τίθεται θέμα υποβοηθούμενης ευθανασίας, όπως δέν τίθεται παρόμοιο ζήτημα σέ ασθενή, μέ γενικευμένη μετάσταση νεοπλασίας καί ιστορικό 3 καί 4 χειρουργικών επεμβάσεων. 

Ποιός Χειρουργός θά τολμούσε νά τόν πεθάνει στό χειρουργικό τραπέζι ή νά τόν συντηρήσει μέ έναν ορό καί οπιούχο παυσίπονο ;

Μέ λίγα λόγια, ο άνθρωπος μπορεί νά βοηθά στήν έλευση τής ζωής, όμως, τό πέρας αυτής δέν είναι στό χέρι του.

Διαφημίζοντας την ευθανασία και την αξιοπρεπή ζωή

Με τον θάνατο του δημοσιογράφου Αλεξάνδρου Βέλιου, κατόπιν ευθανασίας και προς τιμήν της αξιοπρεπούς ζωής, επανέρχεται πάλι - θα επανέρχεται εντονότερα τα επόμενα χρόνια - το ζήτημα της ευθανασίας και της νομιμοποίησης αυτής της εγκληματικής πράξης. Βέβαια, το έδαφος έχει λειανθεί καταλλήλως με τις μεταμοσχεύσεις. Οι οικονομοτεχνικές μελέτες, υπολογίζω, δείχνουν ότι είναι οικονομικά συμφέρον να προβαίνουμε σε αυτές τις θεραπευτικές μεθόδους, παρά να σπαταλούμε χρήματα για το αβέβαιο μέλλον ασθενών, με τελικό στάδιο εγκεφαλο - νωτιαιομυελικής ανεπάρκειας. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις ασθενών με ανίατα και σοβαρά νοσήματα, όπου το προσδόκιμο της επιβίωσης προδικάζει σοβαρές οικονομικές επιβαρύνσεις για τις ασφαλιστικές εταιρίες και τους κρατικούς φορείς υγειονομικής περίθαλψης ή άλλως «κοινωνικής πρόνοιας και πολιτικής». Αυτονόητο είναι ότι θα υπάρχουν οι σχετικές εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα οι περιπτώσεις με τον Στίβεν Χόκιν, τον Μάικ Σουμάχερ, τον Αριέλ Σαρόν και βεβαίως το άθλημα των «παραολυμπιακών» αγώνων και αγωνιστών.

Με την ευκαιρία αυτή, είπα να επαναφέρω τη συζήτηση που είχα κάνει, όταν οι μεταμοσχεύσεις άρχισαν δειλά - δειλά να κατακτούν έδαφος. Ήταν στο ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος και πραγματοποιήθηκε το 1995. Ακούστε την και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Με είχε καλέσει ο π. Κων/νος Στρατηγόπουλος. Η αξιοπρέπεια στη ζωή - παγκόσμιο σλόγκαν πλέον, δεν θέλει επ΄ ουδενί να μνημονεύεται ο αναξιοπρεπέστατος θάνατος του σταυρωθέντος «Ιησού του Ναζωραίου», Χριστού και Θεού ημών.

https://drive.google.com/open?id=0B10nRQ2KXoC_ZnJ1OTVnNUJ4RHhQek1ZTHp1bmlFbVh2UmdF

Υστερόγραφο για την ακρόαση
Κάνετε λήψη του αρχείου και μετά πιέστε το ΟΚ. Η ακρόαση γίνεται με Windows Media Player

Για το δικαίωμα στην ευθανασία και τη συμφιλίωση με το θάνατο

Από την ιστοσελίδα News247.gr και τον δημοσιογράφο κ. Αλέξανδρο Βέλιο 

 Η τηλεοπτική και εικονική γκλαμουριά της δημοσιογραφίας

Η γκλαμουριά (τηλεοπτική - εικονική όπως πάντα) του θανάτου δεν χρειάζεται σχολιασμό. Με τέτοια σκουπίδια (σημ. γι΄ αυτό συνηθίζω να βγάζω φωτογραφίες με σκουπίδια) πνευματικής υποκουλτούρας, που έρχονται να διαμορφώσουν τρόπους ζωής και κοινωνικές συμπεριφορές, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο, από δυο μόνο λόγια, ώστε να καταδειχθεί το μέγεθος της βλακείας. Και αυτά είναι :

Αφού τα έχει ξεπεράσει όλα τα προβλήματα τού θανάτου, γιατί δεν πηδάει από το μπαλκόνι ; Τι τα θέλει τα χαρτιά, τα έξοδα για την Ελβετία και το ποτήρι τού ... αξιοπρεπούς θανάτου ; Τουλάχιστον, εκείνος που πήρε τα βουνά και κλείστηκε σε μια τρύπα για να πεθάνει (Λιαντίνης) από ασιτία, στάθηκε πιο έντιμος απέναντι στήν βλακεία του ή μάλλον στό δικαίωμα τού θανάτου του.

Και γιατί γράφω περί βλακείας ; Διότι το σκεπτικό αυτών των διαφωτισμένων είναι : Η Φύση με έκανε από το μηδέν κι εγώ της ανταποδίδω το τίποτα. Μία σου, μία μου. Ωστόσο, αυτό το  τίποτα εκ τού μηδενός υπήρξε ως κάτι και αυτό το κάτι, έγραψε πνευματικά βιβλία της υποκουλτούρας του τίποτα. Αυτά θέλγουν την τηλεοπτική και εικονική όπως πάντα γκλαμουριά, που θέλει να ονομάζεται δημοσιογραφία.

Υστερόγραφο
Παρεμπιπτόντως, στην παρέα της δημοσιογραφικής εκπομπής για την συμφιλίωση με το θάνατο ήταν και ένας Ψυχολόγος ή Ψυχίατρος - δεν γνωρίζω - του "Ωνασείου" Καρδιοχειρουργικού Κέντρου και μίλησε για την "πίστη", που δίνει ελπίδα, σε εκείνους που θα εξακολουθήσουν να ζουν, παίρνοντας τα όργανα (σημ. κατόπιν ευθανασίας του δωρητή, πράγμα που δεν ειπώθηκε, αλλά καλώς εννοείται από όσους δεν έχουν βλακοποιηθεί εκ της εικονικής γκλαμουριάς) ενός άλλου.

Το Δίδαγμα ; Η πίστη δίνει ελπίδα σε εκείνους που ζουν ή μάλλον θα ζήσουν κάτι περισσότερο από εκείνον που θα του πάρουν τα όργανα. Μετά υπάρχει το τίποτα. Εδώ ο παράδεισος, εδώ και η κόλαση. Ο κύριος Βέλιος δεν κατατάχθηκε στην ομάδα των δωρητών οργάνων, ανήκει στην κατηγορία των δωρητών πνευματικής δημιουργίας κατόπιν μεταβάσεως σε ειδική κλινική της Ελβετίας, που ειδικεύεται στο "ευ θνήσκειν" έναντι αμοιβής. Η αξιοπρέπεια συνοδεύεται πάντα με το οικονομικό της αντίκρυσμα.

Message in the bottle

Ο τίτλος του τραγουδιού είναι message in the bottle και θα μπορούσε να τροποποιηθεί, αφού τώρα έχουμε το heart in a box λόγω μεταμοσχεύσεων. Όλα αλλάζουν, αλλάζουν και οι λέξεις, οπότε λέω να το κάνουμε heartache in the boxtle και το μήνυμα είναι διττής φύσεως. Θα λέγαμε, τολμηρά κάπως, "εις πτώσιν και εις ανάστασιν πολλών".

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Η Είδηση :
«Αν ήθελα να αυτοκτονήσω θα το έκανα νωρίτερα, για να γλιτώσω από τους φρικτούς πόνους» υποστηρίζει, ενώ, προσθέτει ότι έχει ήδη στα χέρια της τη θανατηφόρα συνταγή που θα χρησιμοποιήσει σε 24 ημέρες.» ( http://indobserver.blogspot.gr/2014/10/29-1.html )

κχ
Αυτά δηλώνει η εκ νεοπλασίας του εγκεφάλου πάσχουσα κα. Μπρίτανι Μέιναρντ και η γνώμη του γράφοντος είναι ότι η νεοπλασία (καρκίνος) , αναπτύχθηκε στον ήδη προ-υπάρχοντα νεόπλαστο εγκέφαλο. Η νεοπλασία δεν είναι κάτι που συμβαίνει de novo, δηλαδή σαν κάτι νέο. Προϋποθέτει σταδιακή μετάλλαξη της οντολογίας του ανθρωπίνως υπάρχειν, όπως, για παράδειγμα, είναι η συστηματική διδασκαλία της δημιουργίας κατόπιν μιας τυχαίας μεγάλης έκρηξης (big bang) και της επακόλουθης εξελικτικής ανθρωποποίησης των πιθήκων.

Τα ανωτέρω επί θεωρητικής βάσης και δεκτή η οποιαδήποτε αντιλογία. Άλλωστε, αυτό που μόλις έγραψα είναι μια δυσκόλως επαληθεύσιμη γνώμη ή άποψη, η οποία, όπως συμβαίνει σε όλες τις θεωρητικές προτάσεις, χρήζει αποδείξεως. Μη ξεχνάμε όμως ότι θεωρητικές προτάσεις, που αφορούν στα θέματα του υπαρξιακού μας είναι (οντολογία) , δεν είναι επαληθεύσιμες στο ερευνητικό εργαστήριο. Το πείραμα και η απόδειξη στις περιπτώσεις αυτές, είναι η πράξη ζωής, που έχει κάθε άνθρωπος, κάτι που συνδέεται άμεσα με την θεωρία του βίου.

Εν πάση περιπτώσει, για να ξεφύγουμε από τα δύσκολα το θέμα ανάγεται στην εμπλοκή που προκύπτει. Και αυτή είναι ο ρόλος της Ιατρικής και των γιατρών.

Γνωστού όντως ότι έχουμε τώρα το επιστημονικό επίτευγμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης, οι σημερινοί γιατροί μπορεί να καυχώνται ότι αυτοί δίνουν ζωή, άρα, μπορούν να την αφαιρούν, όταν τα προγνωστικά τους δεν είναι καλά, όπως στην υπό συζήτηση περίπτωση. Είναι βέβαια εντελώς αφελές - το ηπιότερο που μπορώ να γράψω - να υποστηρίζεται ότι ισχύει αυτό. Οι γιατροί δίνουν ζωή από προϋπάρχουσα ζωή, από προϋπάρχον υλικό ζωής. Δεν δημιουργούν ζωή "εκ του μη όντος". Το "μη ον" είναι στην απόλυτη δικαιοδοσία του αγίου Θεού, νοουμένου ότι είναι έννοια εντελώς ακατάληπτη, σε αναφορά  προς το άπειρον του Θεού : «Ἄπειρον οὖν τὸ θεῖον καὶ ἀκατάληπτον, καὶ τοῦτο μόνον αὐτοῦ καταληπτόν, ἡ ἀπειρία καὶ ἡ ἀκαταληψία» (Αγ, Ιωαν. Δαμασκηνός).

Ας δούμε όμως κάτι ακόμη, για να καταλάβουμε αυτό το "μη ον" του Θεού. 

«Ἀρκτέον οὖν οὕτω πάλιν. Θεὸν νοῆσαι μὲν χαλεπὸν, φράσαι δὲ ἀδύνατον, ὥς τις τῶν παρ᾽ Ἕλλησι θεολόγων ἐφιλοσόφησεν, - οὐκ ἀτέχνως ἐμοὶ δοκεῖν, ἵνα καὶ κατειληφέναι δόξῃ τὸ χαλεπὸν εἰπεῖν, καὶ διαφύγῃ τῷ ἀνεκφράστῳ τὸν ἔλεγχον -, ἀλλὰ φράσαι μὲν ἀδύνατον ὥς ὁ ἐμὸς λόγος, νοῆσαι δὲ ἀδυνατώτερον. τὸ μὲν γὰρ νοηθὲν τάχα ἂν λόγος δηλώσειεν, εἰ καὶ μὴ μετρίως, ἀλλ᾽ ἀμυδρῶς γε ( ... ) τὸ δὲ τοσοῦτον πράγμα τῇ διανοίᾳ περιλαβεῖν πάντως ἀδύνατον καὶ ἀμήχανον ...».

Μτφ. Πρέπει λοιπὸν νὰ θέσωμεν ὡς ἀρχήν τὸ ἑξῆς ποὺ εἶπε κάποιος, ἐπιτυχῶς κατὰ τὴν γνώμην μου, ἀπό τοὺς Ἕλληνας θεολόγους φιλοσοφώντας περὶ Θεοῦ. εἶνε δύσκολον νὰ κατανοήσωμεν τὸν Θεόν, ἀδύνατον δὲ νὰ τὸν ἐκφράσωμεν. (Ἔτσι,) και ἀπέδειξεν ὅτι ἔχει καταλάβει ἐκεῖνο ποὺ δυσκόλως ἐκφράζεται, ἀλλά καὶ ἀπέφυγε τὸν ἔλεγχον τοῦ ὅτι δὲν τὸν ἐκφράζει. Ἐγὼ ὅμως προσθέτω, ὅτι εἶνε μὲν περισσότερον (αδύνατο) νὰ τὸν ἐκφράσῃ κανεὶς, αλλ᾽ εἶνε (έτι) περισσότερον ἀδύνατον νὰ τὸν κατανοήσῃ. Διότι ὅ,τι μὲν ἔχει κατανοήσει κανεὶς, θὰ ἠμποροῦσε. ἴσως νὰ τὰ ἐκφράσῃ, ἂν ὄχι ἱκανοποιητικῶς, τουλάχιστον ἀσαφῶς, ( ... ) Τὸ νὰ περιλάβῃ ὅμως κανεὶς εἰς τὴν σκέψιν του ἕνα τόσον σπουδαῖον πρᾶγμα, εἶνε ἀδύνατον καὶ ἀκατόρθωτον ...  (1)

Μετά από αυτά δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε πού ακριβώς εντοπίζεται η εμπλοκή της Ιατρικής και οπωσδήποτε των γιατρών. Οι οποίοι παιδιόθεν διδάσκονται, μέχρι ακόμη και της περατώσεως των ακαδημαϊκών τους σπουδών, ότι προερχόμαστε από μια τυχαία συμπαντική έκρηξη και την μετά ταύτα έλευση των εξελίξιμων πιθήκων. Ο άνθρωπος προέρχεται από το τίποτα και εκεί καταλήγει.

(1)  Λόγος ΚΗ' Γρηγορίου Θεολόγου, Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμάς» ( http://pateress.blogspot.gr/2010/01/blog-post_9252.html )

Οι εντολοδόχοι και το τίμημα κλοπής του ελαχίστου

Το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι εντολοδόχοι από το Μυστήριο του θανάτου

Οι λειτουργοί της διαφθοράς και της απωλείας

"Στο χώρο της εντατικής θεραπείας και στα τμήματα των επειγόντων περιστατικών, η μάχη με το θάνατο είναι άμεση. Η δυσκολία είναι μεγαλύτε­ρη όταν ο γιατρός καλείται να θέσει μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ θανάτου και ζωής. Αισθάνεται κανείς δέος καθώς άπτεται του μυστηρίου του θανάτου. Αλλά η επιστήμη και η ιατρική είναι δώρο του Θεού. Εμείς οι ιατροί, υπηρέ­τες της ιατρικής, λειτουργούμε ως εντο­λοδόχοι Εκείνου, στεκόμαστε με σεβα­σμό μπροστά στον άρρωστο, ως πρόσω­πο κατ' εικόνα Θεού. Έχουμε ιερή υπο­χρέωση να μαθητεύουμε την ιατρική επι­στήμη με επιμέλεια και υψηλό φρόνημα ευθύνης. Οι δεοντολογικοί και ηθικοί προβληματισμοί είναι πιο έντονοι και άμεσοι όταν πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος"(*)

Τα ανωτέρω από άρθρο με τίτλο :"Επιστημονική Θεώρηση του εγκεφαλικού θανάτου". Το υπογράφει ο κ. Σεραφείμ Νανάς, επίκουρος καθηγητής Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όσον αφορά στη συνέχεια του άρθρου, δεν είναι δυνατόν ο κ. καθηγητής να μη συμφωνεί με το παγκόσμιο επιστημονικό κατεστημένο, ή αδελφότητα και όχι κοινότητα. Γράφει : "Η αμφισβήτηση της εννοίας του εγκε­ φαλικού θανάτου διεθνώς γίνεται μόνον από μεμονωμένα πρόσωπα και σε επίπεδο φιλοσοφικής ή θρησκευτικής αντιπα­ραθέσεως" και ο κ. Νανάς δεν ανήκει στα μεμονωμένα πρόσωπα. Πώς θα ήταν δυνατό;

Όπως οι πολιτικές κατευθύνσεις προσδιορίζονται και οδηγούνται από μια υπερέχουσα αρχή και εξουσία, κατευθύνσεις τις οποίες όλοι οι εμπερίστατοι και υποτελείς καλούνται να εφαρμόσουν, το ίδιο περίπου ισχύει στη γενικότητά του και για την υπόλοιπη ιατρική αδελφότητα. Δεν θα ήταν συνεπώς υπερβολή να πούμε, αφού η αδελφότητα έχει θεοποιήσει την επιστήμη - είναι δώρο Θεού, μας λέει ο κ. Νανάς -, ότι ισχύει εδώ, των αναλογιών τηρουμένων, το του απ. Παύλου : "

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω". Η ιατρική αδελφότητα του καθ΄ ημάς Αθήνησι Πανεπιστημίου εφαρμόζει κατά γράμμα αυτό που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, συνιστά ο απ. Παύλος.

Δεν θα ασχοληθούμε με την επιστημονική επιχειρηματολογία του κ. καθηγητή, που επιβεβαιώνει το αμετάκλητο της διάγνωσης του εγκεφαλικού θανάτου. Απλά θα του υπενθυμίσουμε αυτό που αποσιωπά και όφειλε να εκθέσει, αφού άλλωστε το χρωστάμε στην τεχνολογία. Γράφει : " Ο θάνατος του εγκεφάλου επέρχεται άμεσα μετά την παύση της καρδιάς και της αναπνοής". Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρώτα ο ασθενής χάνει τις αισθήσεις του (εγκέφαλος), ύστερα αρχίζει η αναπνοή να αντιμετωπίζει δυσκολίες. Τέλος, καταπαύει η λειτουργία της καρδιάς και ο άνθρωπος "αφήνει την τελευταία πνοή". Αυτά όλα μετά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα, όπου πλέον μπορούμε σε αργή κίνηση να καταγράφουμε την επέλευση του θανάτου. Ο εγκεφαλικά νεκρός κατόπιν τραυματισμού, πριν προλάβει να καταργηθεί πλήρως η αναπνοή (γράφει ο κ. καθηγητής : "πρέπει να ληφθούν αποφά­σεις εντός μικρού χρονικού διαστήμα­τος") διασωληνώνεται για να διατηρηθεί η αναπνευστική λειτουργία. Κατά συνέπεια και η καρδιακή.

Και γιατί αυτό, θα ρωτήσετε. Η απάντηση είναι : για να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου. Δηλαδή την αναστολή του θανάτου προκειμένου "εντός μικρού χρονικού διαστήματος" (sic) να αφαιρεθούν τα όργανα του θνήσκοντος, ώστε να έχουμε έναν αξιοπρεπή θάνατο! Τόσο αυτού ο οποίος ονομάζεται δωρητής, όσο και εκείνων που θα παραλάβουν τα μοσχεύματα. Να ζήσουν κι αυτοί με αξιοπρέπεια, λένε, όσο είναι να ζήσουν.

Όμως, ποια απάντηση θα δώσουν προς Εκείνον, του οποίου οι εντολοδόχοι (: ιερατείο και επιστήμονες) έκριναν σκόπιμο να δρέψουν τα οφέλη μετά από έναν χρήσιμο και έγκαιρο θάνατο, δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Το πιθανότερο είναι να παραπέμψουν Εκείνον, τον ερωτώντα, στους εντολοδόχους του Κλήρου και της Ιατρικής και ως κλέφτες και φονευτές, αμφότεροι να διασκορπιστούν στη σκόνη του Σύμπαντος. Αυτό είναι το τίμημα από το ελάχιστο δώρο της Ζωής, που κλέβουν οι λειτουργοί της διαφθοράς από το Μυστήριο του θανάτου, κατόπιν νέκρωσης του εγκεφαλικού στελέχους.

(*)  http://www.alopsis.gr/alopsis/egg_tha4.htm

Εναλλακτική Ιατρική και Μεταμοσχεύσεις. Το ελιξήριο της ζωής μας έρχεται.

Φιαλίδια με το ελιξήριο της ζωής. Αργότερα, ενδέχεται το ελιξήριο αυτό να είναι εναιώρημα από πολτοποιημένο άνθρωπο στα εργαστήρια της Φαρμακολογίας, μετά από ιατρικές έρευνες

Ομάδα Ειδικών Εμπειρογνωμόνων του Βελγίου, σε σύσκεψή της διαπίστωσε τη ραγδαία αύξηση των λεγόμενων "εναλλακτικών" ιατρικών θεραπευτικών μεθόδων και μέσων (βελονισμοί, ομοιοπαθητική, βοτανοθεραπεία κλπ.) για να καταλήξει στο συμπέρασμα :
"Αν ακολουθηθεί η άποψη της Επιτροπής των εμπειρογνωμόνων, θα πρέπει να δημιουργηθούν νέοι σχηματισμοί.". Πανεπιστημιακοί, προφανώς, συμπληρώνουμε εμείς

 Ήδη, όμως, οι επικεφαλής των Ιατρικών σχολών αρνούνται να διδάξουν την εναλλακτική «ιατρική» επειδή δεν είναι αποδεδειγμένη επιστημονικά, θέτοντας μάλιστα θέμα ασφάλειας των ασθενών. Για τους επικεφαλής των Ιατρικών Σχολών, "δεν έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι είναι αβλαβής η χρήση της «εναλλακτικής» ιατρικής" (*)

Καλώς πράττει για τα συμφέροντά της η επιτροπή εμεπειρογνωμόνων για τον "κομπογιαννιτισμό", που εκτοπίζει σταδιακά την κλασσική Ιατρική, και άριστα αντιδρούν (για τα δικά τους συμφέροντα) οι καθηγητές-κοσμήτορες των Ιατρικών Σχολών του Βελγίου. Τι έχουν όμως να μας πουν οι κύριοι πανεπιστημιακοί για τον εγκεφαλικό "θάνατο" και τα περίφημα διαγνωστικά τεστ; Τσιμουδιά εκεί. Οι κύριοι καθηγητές, εμπειρογνώμονες της Ιατρικής, αν ανοίξουν το στόμα τους, πολλά θα έχουν να χάσουν.

Τα τεστ αυτά είναι διαγνωστικά (με κεφαλαία) τεστ και οι διαγνώσεις τίθενται όταν αντιμετωπίζουμε ασθενείς και ασθένειες. Όχι νεκρούς. Αμφισβητώντας την πιστοποίηση (με κεφαλαία κι αυτό) θανάτου και θέτοντας τον όρο "διάγνωση θανάτου", δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν με τις λέξεις και εξαπατούν το οικείο περιβάλλον των ασθενών; Διάγνωση θανάτου δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η πιστοποίηση θανάτου, οπότε ο νεκρός πορεύεται την "μακαρία οδό". Εφόσον η διαγνωστική ομάδα, η επιφορτισμένη με τοιούτου είδους διαγνώσεις, βγάζει αυτή τη διάγνωση θανάτου, οφείλει να εκδίδει και πιστοποιητικό θανάτου στο οικείο οικογενειακό περιβάλλον, ώστε ο νεκρός πλέον να πηγαίνει δια καύσιν ή ταφή. Γιατί δεν χορηγούν πιστοποιητικό θανάτου, παρά θέτουν τη διάγνωσή τους για έγκριση στους συγγενείς, προσθέτοντας το "μήπως θα θέλατε να του πάρουμε τα όργανα για να κάνουμε καλά έναν άλλο"; Τι γνωρίζουν οι συγγενείς από εγκεφαλικό θάνατο και πόση γνώση έχουν σχετικά με την παραπλάνηση της "διάγνωσης" (sic) θανάτου;

Φτάνει πιά, δεν μπορούν να μας ταΐζουν συνεχώς κουτόχορτο σε συσκευασία από διάσημες ιατρικές σχολές. Εκτός, αν κι αυτές προωθούν τις, με ευρεία εννοία, "εναλλακτικές" (sic) ιατρικές γνώσεις του κομπογιαννιτισμού, άλλως και ολιστικής ιατρικής, με άλλες όμως μεθόδους. Δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια να έχουμε σε φιαλίδιο εναιώρημα πολτοποιημένου ανθρώπου, κατόπιν ειδικής επεξεργασίας στα φαρμακευτικά εργαστήρια και ύστερα από επιτυχημένα ιατρικά πειράματα.

(*) Τα ανωτέρω από 

Le Soir

par Frédéric SOUMOIS - Samedi 26 janvier 2013
και  http://aktines.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9775.html  όπου και η φωτογραφία

Λόγος στον αντίλογο της δωρεάς οργάνων

Με αυτά τα λίγα όπου μόλις αναφέραμε (σημ. "Η δωρεά οργάνων προσωπική απόφαση") θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, ανάγοντας το ζήτημα στην ηθική του διάσταση, ότι σε μερικές περιπτώσεις ακόμη και αυτή η Εκκλησία δέχεται την, τρόπον τινά, ευθανασία. Παραδείγματος χάριν, όταν, προκειμένου να προστατέψουμε την ζωή και την υγεία της εγκύου, αποφασίζουμε την πρώιμη διακοπή της κύησης. Τερματίζουμε τη ζωή του εμβρύου.


Συμβαίνουν αυτές οι περιπτώσεις, σπάνιες φυσικά, όπου όντως αυτό κάνουμε. Υπάρχει όμως μια σημαντικότατη διαφορά, η οποία διαφοροποιεί εντελώς την δια της ευθανασίας ενός ασθενούς (δωρεά οργάνων) σωτηρία κάποιου άλλου.


Η διαφορά είναι ότι στην περίπτωση της εγκύου έχουμε μια ψυχοσωματική οντότητα εντός μιάς άλλης. Στην περίπτωση της δωρεάς των οργάνων έχουμε δυο τελείως ξεχωριστές ψυχοσωματικές οντότητες, από τις οποίες απουσιάζει πλήρως η ενότητα, το ενοειδές της μιας ψυχής μέσα σε μια άλλη, όπως συμβαίνει κατά την εγκυμοσύνη. Συνεπώς, ουδεμία αναλογία ή σύγκριση  μπορεί να γίνει ή να υπάρξει. Η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι να διασώσουμε και να αποκαταστήσουμε την υγεία της εγκύου από τους κινδύνους που διατρέχει η ίδια, ενδεχομένως και το κυοφορούμενο έμβρυο.

Ο λόγος που καλείται να καταθέσει η Εκκλησία, είναι τα επιχειρήματά της στον αντίλογο της επιστήμης ή κάποιων σπουδαιοφανών νεωτεριστών με τίτλους και επιστημονικές διατριβές. Οι οποίοι εκτός άλλων διαβλέπουν θεϊκή συνέργεια εκεί όπου δεν φαίνεται, και όντως δεν φαίνεται, ο Θεός. Προσπαθούν να παρακάμψουν τα φύσει υπάρχοντα εμπόδια, τις θεσμικές αναστολές που έχει κάθε άνθρωπος, με μια εξόχως καταστροφική, από κάθε άποψη, επιχειρηματολογία. Αδυνατούν να θεραπεύσουν έναν ασθενή και χρησιμοποιώντας αυτόν πηγαίνουν να θεραπεύσουν έναν άλλο!

Με τη λογική αυτή την εντελώς διάστροφη και ολέθρια, δεν αποκλείεται τα επόμενα χρόνια να μας ανακοινώσουν ότι μπορούν να μας γλυτώσουν από τον καρκίνο, αρκεί να βρεθεί εκείνος ο αλτρουϊστής που θα δεχθεί να γίνει συμβατός πολτός εναιωρήματος και να χορηγηθεί σε ασθενείς. Το δε ακόμη τολμηρότερο θα ήταν να υπάρξουν οι εθελοντές, που χωρίς να περιμένουν τη διάγνωση του εγκεφαλικού τους "θανάτου", θα δεχθούν για ανθρωπιστικούς ή και θρησκευτικούς ακόμη λόγους, να δωρίσουν τα όργανά τους ανιδιοτελώς για να ζήσουν άλλοι 8 ή 9 ασθενείς. Πώς άρα γε θα αντιμετωπίσουν την περίπτωση αυτή οι νομοθέτες που φροντίζουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα;


Στο παρελθόν είχαμε τις θυσίες ζώων προς ευμένεια θεού ή θεών. Είχαμε όμως και ανθρωποθυσίες. Δυστυχώς αυτά  αποδείχθηκαν μάταια και ψευδή : " Τις ωφέλεια εν τω αίματί μου, εν τω καταβαίνειν με εις διαφθοράν;". Ουδείς εξ αυτών πρωτότοκος των νεκρών εγένετο, ούτε αναστήθηκε, ούτε αναλήφθηκε, καθώς είναι πάντων ημών των Ορθοδόξων η ενυπόστατη πίστη εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια : "καρδίᾳ  γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν".

Ευθανασία λόγω σεβασμού της ιδιωτικής ζωής

"Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο
Αποδεκτή έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας την εξέταση της υπόθεσης του 57χρονου Τόνι Νίκλινσον, ο οποίος είναι παράλυτος (πάσχει από σύνδρομο εγκλεισμού) και διεκδικεί το δικαίωμα να του επιτραπεί να αναθέσει σε ένα γιατρό να θέσει νόμιμα τέλος στη ζωή του.Το δικαστήριο επίσης έκρινε βάσιμο το επιχείρημα του Νίκλινσον, σύμφωνα με το οποίο το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, όπως αυτό περιγράφεται από το άρθρο 8 της Συνθήκης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, περιλαμβάνει επίσης το δικαίωμα του να τερματίσει κάποιος τη ζωή του. Στην απόφασή του αυτή τον στηρίζουν η σύζυγος και οι δύο κόρες του, ηλικίας περίπου 20 ετών."

Κυπριανός Χ :
Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά, το έργο των ιατρών, εκτός άλλων, είναι να τερματίζουν τη ζωή μερικών ασθενών λόγω "σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, όπως αυτό περιγράφεται από το άρθρο 8 της Συνθήκης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων".

Αλλά εφόσον πρόκειται περί της ιδιωτικής ζωής, γιατί αποκλείονται οι οικείοι (ιδιωτικώς) του ασθενούς; Για ποιο λόγο δεν ανατίθεται σε ένα συγγενή του ασθενούς να του δώσει αυτός τη "χαριστική βολή" και αναλαμβάνουν τον άχαρι ρόλο του εκτελεστή - συγγνώμη, αλλά περί εκτελέσεως πρόκειται - οι γιατροί; Σεβαστοί δεν είναι οι οικείοι και είναι μόνο οι γιατροί; Ο ιατρικός όρκος αφορά στην, με κάθε προσπάθεια, αποκατάσταση της υγείας του ασθενούς. Όταν όμως φθάνουμε στο σημείο να εξολοθρεύουμε εκείνους που ψυχορραγούν (εγκεφαλικά νεκροί) για να αποκαταστήσουμε την υγεία άλλων ασθενών, τότε δεν τίθεται θέμα. Η δια θανάτου εξολόθρευση των ανιάτως πασχόντων αποκαθιστά εν ευρεία εννοία τη ζωή του κοινωνικού συνόλου με την οικονομική παράμετρο - είναι δαπανηρή και μη παραγωγική - η οποία συνοδεύει τη συντήρηση αυτών των δυστυχισμένων υπάρξεων.

Προφανώς κάτι ήξεραν οι ημέτεροι Σπαρτιάτες, αν και δεν είναι πλήρως γνωστά τα οικονομικά εκείνης της εποχής.

Σκότωσε τον ανάπηρο γιο της από αγάπη και δικάστηκε ισόβια

Στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (22/01/2010) δημοσιεύεται η είδηση ότι μια μητέρα σκότωσε το παιδί της και καταδικάστηκε σε ισόβια. Οι λεπτομέρειες αυτής της υπόθεσης είναι ότι ο γιος αυτής της μητέρας, είχε υποστεί βαρύτατη εγκεφαλική κάκωση - περισσότερες πληροφορίες δεν υπάρχουν - και η μητέρα ήταν βέβαιη (σημ. από τους γιατρούς συμπεραίνω) ότι το παιδί της θα ζούσε "σε μια ζωντανή κόλαση". Αυτό ισχυρίστηκε. Και δικαιολόγησε την πράξη της (σημ. του έδωσε υπερβολική δόση ηρωίνης στη φλέβα - λείπουν και πάλι πληροφορίες) λέγοντας ότι "ήταν αθώα επειδή σκότωσε τον γιο της από αγάπη.".

Το δικαστήριο όμως δεν πείστηκε και την καταδίκασε σε ισόβια. Το σκεπτικό της απόφασης ήταν :  «Δεν μπορείς να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου και δεν μπορείς να αφαιρέσεις μια ζωή, όσο σημαντικοί κι αν θεωρείς ότι είναι οι λόγοι».

Εδώ χρειάζονται βέβαια κάποια σχόλια και αυτά δεν θα είναι και τόσο ευχάριστα, για όσους υποστηρίζουν τις μεταμοσχεύσεις. Η μητέρα του παιδιού δεν μπορούσε να πάρει "το νόμο στα χέρια της". Άλλοι όμως φτιάχνουν νόμους για να τους λύνονται τα χέρια. Έφτιαξαν τη νομοθεσία για τον εγκεφαλικό θάνατο με διαρκώς αναθεωρούμενα διαγνωστικά κριτήρια και η "ζωντανή κόλαση" μερικών ασθενών γίνεται αύθις "ζωντανός" Παράδεισος. Πότε; Όταν ο ίδιος έχει συγκατατεθεί να του πάρουν τα όργανα. Μπορεί όμως τη συγκατάθεση να τη δώσουν και οι συγγενείς. Αν, δε, τα έχουν καλά και με τη Θρησκεία, τότε είναι βεβαιότατοι - τους το λένε και οι ποιμένες - ότι ο δικός τους άνθρωπος πάει κατευθείαν στον Παράδεισο. Ύψιστη πράξη αγάπης είναι, κατά τους υψηλούς στην ιεροσύνη ποιμένες, η προθανάτια δωρεά. Όσοι το κάνουν μιμούνται τον Χριστό, που έδωσε το αίμα του για τη σωτηρία μας, λένε και μας φέρνουν το παράδειγμα με το εδάφιο της Προς Γαλάτας Επιστολής του Απ. Παύλου : " ει δυνατόν τους οφθαλμούς υμών εξορύξαντες αν εδώκατέ μοι". Πιο κάτω όμως, απευθυνόμενος πάλι στους Γαλάτες, τους λέει ο Απ. Παύλος : Να αγαπάτε τον πλησίον σας ως σεαυτόν,"ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ΄ αλλήλων αναλωθήτε".


Με τις μεταμοσχεύσεις τι κάνουμε; Δεν θα το γράψω εγώ, πάντως εμφανές είναι ότι "κατεσθίομεν" μερικούς. Η Βρετανή μητέρα δεν το ήθελε αυτό. Η επιστήμη έκανε ό,τι μπορούσε και έφερε το παιδί της στην κατάσταση της "ζωντανής κόλασης". Αυτό που είναι πολύ πιθανό, μετά από τέτοιες ανθρωποκτόνες"αγαπητικές" ενέργειες, οι λέξεις και οι έννοιες των λέξεων, πχ. του εγκεφαλικού θανάτου, να διασταλούν λίγο ακόμη. Και όταν μια ζωή προδιαγράφεται να είναι "ζωή κόλασης", θα έρθη ο νομοθέτης να τη μετατρέψει σε "ζωή παραδείσου".  Μια ζωή με κατεστραμμένο εγκέφαλο και με ψυχή ανέκφραστη, τι να την κάνεις; Θα μπει στη μέση και η αγάπη και δεν θα φτάνουμε πλέον στο σημείο να συντηρούμε ασθενείς στην αξιοθρήνητη και τραγική κατάσταση, που οδήγησε τη γυναίκα να σκοτώσει το παιδί της.  Τα προσχήματα θα εγκαταλειφθούν και μόνο η χαρά της ζωής θα αποτελεί δικαίωση και νόημα αυτής. Όλα τα άλλα θα είναι προσωπικές πεποιθήσεις και μέσα σ΄ αυτές θα είναι και η εγκατάλειψη της ζωής όταν ο βίος γίνεται κόλαση. Είναι κι αυτό ένα ατομικό δικαίωμα και πρέπει να το σεβόμαστε.

Δεν ξέρω πόσο μέρος της ποινής της θα έχει εκτίσει μέχρι τότε η δυστυχισμένη Βρετανίδα.