Οι αντιδράσεις περί του θέματος των μεταμοσχεύσεων 3

Και ας έρθουμε τώρα στον τρίτο σχολιαστή. Ιδού η παρατήρηση  σε όσα είπα στον κ. Βραχιολίδη και αναδημοσιεύθηκαν σε ιστολόγιο (http://trelogiannis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9095.html)  :

 "Γενικά συμφωνώ με τον κ. Χριστοδουλίδη. Δεν συμφωνώ όμως με τη γλώσσα και τον τόνο που χρησιμοποιεί κατά της Εκκλησίας. Υπάρχει όμως εξήγηση γι' αυτό, αφού ο ίδιος είναι παλαιοημερολογίτης (δυστυχώς)."

Ο σχολιαστής δηλαδή, συμφωνεί διαφωνών (δυστυχώς) με τη γλώσσα και τον τόνο που χρησιμοποιώ κατά της Εκκλησίας. Τον ενδιαφέρει περισσότερο ο τόνος της γλώσσας και η γλώσσα,  παρά αυτά που γράφω. Παλαιοημερολογίτικη η γλώσσα μου, έστω, ας μας πει όμως και ποια η γλώσσα της νεοτερικής εκκλησίας. Τι τον έμαθε για το ζήτημα αυτό; Να ρωτήσουμε τον μητροπολίτη Μεσογαίας, μήπως τον μητροπολίτη Ναυπάκτου, τον Δημητριάδος ή τον οικουμενικό Βαρθολομαίο;

Περιττές οι ερωτήσεις, θα μου πείτε. Έχουμε Εγκύκλιο της Ιεραρχίας υπέρ της Δωρεάς Σώματος και ημέρα (σημ. ακόμη δεν έγινε παγκόσμια) συνεορτασμού με τους Αγίους Αναργύρους.

Παλαιοημερολογίτικη είναι η γλώσσα μου, ναι, είναι. Διότι του Παλαιού των ημερών είναι και η Εκκλησία. Είναι μάλιστα τόσο παλαιά, όσο ένα βρέφος, βαφτισμένο με τρεις καταδύσεις, χρισμένο με άγιο Μύρο, παλαιών αλλά και νέων, Μαρτύρων και Ομολογητών της Αλήθειας. Το Άγιον Πνεύμα συγκροτεί όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Η οποία δεν παλαιούται, μήτε χρείαν έχει νεωτερισμών. Αν διαφωνεί με αυτή τη γλώσσα, δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

Τέλος ας έλθουμε και σε ένα άλλο ζήτημα, που προέκυψε από τη συνέντευξη. Λόγω κακής δικής μου φραστικής διατύπωσης, γράφτηκε ότι : "Η Εκκλησία, όχι μόνο δεν έδωσε σημασία στα επιχειρήματά μου αλλά ο εκδότης του βιβλίου μου, ο οποίος είναι ιερωμένος, στο ιστολόγιο που διατηρεί, όλα τα δικά μου στοιχεία τα πήρε και τα δημοσίευσε το 2005 σαν να ήταν δικά του, σε ένα συνέδριο που οργάνωσε η παπική εκκλησία για το θέμα του εγκεφαλικού θανάτου". Ο εκδότης του βιβλίου μου συνέστησε να κάνω διόρθωση, διότι δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικά γεγονότα.

Αν είπα κάτι τέτοιο, κακώς το είπα. Αυτό που ήθελα να επισημάνω στον κ. Βραχιολίδη είναι ότι, σε συνέδριο που διοργάνωσε η παπική εκκλησία το 2005, οι γνώμες των κληθέντων ομιλητών επιβεβαίωσαν όλα όσα συμπεριελάμβανε το βιβλίο που εκδόθηκε  εδώ το 1995. Τα ιστολόγια όμως, που μας γνωστοποίησαν τα συμπεράσματα του συνεδρίου αυτού, ουδεμία μνεία έκαναν, ότι αυτά τα γνωρίζαμε πολύ προ του παπικού συνεδρίου. Αγνοήθηκαν όλα, φυσικά και ο γράφων, όπως έχουν αποσιωπηθεί όσα έχει εκθέσει γραπτώς από τότε (1995). Ως μη όφειλε, κάνει αυτή την υπενθύμιση και αυτή τη διόρθωση, καθότι  είναι υπεύθυνος μόνο γι΄ αυτά που δημοσιεύθηκαν.στην "Ελεύθερη 'Ωρα" της 12ης Φεβρουαρίου 2013. Όχι όμως και για όσα έμειναν στο σκοτάδι από το 1995. Φαίνεται, η γλώσσα και ο τόνος της γλώσσας που χρησιμοποιώ είναι ακατάλληλα, ότι στερούνται αγάπης.

Οι αντιδράσεις περί του θέματος των μεταμοσχεύσεων 2

Ο έτερος των σχολιαστών ενοχλήθηκε, επειδή έγραψα πως βρέθηκαν κάποιοι ανόητοι από την εκκλησία, που τάχθηκαν υπέρ της κατάργησης του όρκου, τώρα που, εννοείται, όλα έχουν σχεδόν καταργηθεί (: όρκος του Ιπποκράτη, Συντάγματα και Δόγματα). Τα κράτη έθνη θα αποτελούν σε λίγο ιστορικό παρελθόν. Έγραψε λοιπόν κι αυτός ότι δεν είναι σωστό να χαρακτηρίζονται ανόητοι οι άγιοι πατέρες (Μ. Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος Παλαμάς, Νικόδημος Αγιορείτης κ.α.) που απαγορεύουν τον όρκο.

Η απάντηση είχε ως εξής :

"Δεν έχω υπόψη μου τι ακριβώς λέγουν οι Άγιοι πατέρες για τον όρκο. Νομίζω όμως, όλα όσα γράφουν, είναι σύμφωνα με το "Ου λήψει όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω".

Επί ματαίω είναι όλα τα ανθρώπινα, συμπεριλαμβανομένου και του όρκου, γι΄ αυτό και ο Κύριος συνιστά το "μη ομόσαι όλως", απευθυνόμενος προς τους Μαθητές, οι οποίοι ζούσαν μέσα σε ένα ιδιαιτέρως υποκριτικό, άρα και εντελώς "επί ματαίω", ιερατείο. Υπ΄ αυτές τις συνθήκες η ορκωμοσία αντενδείκνυτο επειδή καλούντο να ορκιστούν σε θεό τον οποίο ενέπαιζαν οι θεματοφύλακες. Παρασυρόμενοι, γίνονταν και αυτοί ίδιοι με τους Φαρισαίους, αφού τους έβαζαν να ορκιστούν στο θεό που πρόδιδαν.

Ισχύει όμως τούτο, η αποφυγή του όρκου, όταν στον κόσμο επικρατεί η Χριστοήθεια, δηλαδή η κατά Χριστόν δικαιοσύνη, όπου φαινόμενα αδικίας, αν υπάρχουν, εύκολα βρίσκουν τη λύση χωρίς να υπάρχει η ανάγκη προσφυγής σε όρκο.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι και ο όρκος ζητείται από τους κατά κόσμον δικαστές, προς διακρίβωση της αλήθειας, με την οποία συνυφαίνεται και το δίκαιο. Η άρνηση του όρκου μπορεί να δηλώνει σύνταξη με την προτροπή του Κυρίου, αφήνει όμως ανοικτό το ενδεχόμενο πλήρους απόρριψής Του. Τούτο είναι εμφανέστατο, όταν οι καλούμενοι να ορκιστούν προτάσσουν το λόγο της τιμής τους. Δηλαδή της δικής τους τιμής, απορρίπτοντας την τιμή του κυρίου των κυρίων (: "ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων". Αποκ. ιζ΄14)

Η αποδοχή του όρκου σημαίνει ότι ο άνθρωπος απεκδέχεται την ύπαρξη μιας υπέρτερης του ανθρώπου αξιακής αρχής Δικαίου : Ότι "κύριος κυρίων εστί και βασιλεύες βασιλέων" ο άγιος Τριαδικός Θεός. Αυτά ως προς ημάς. Αν άλλος έχει κατά νουν διαφορετική υπέρτερη των ανθρωπίνων αξιακή αρχή, ευκαιρία είναι να μάθει ποια είναι αυτή, αν μας ρωτήσει, ή να ορκιστεί στο θεό της προτίμησής του. Το Δίκαιον για μας δεν είναι απρόσωπο, άδηλο και αφανές. Είναι εμπρόσωπο, ενυπόστατο, και αυτό καλούμαστε να φανερώσουμε." 

Βλέπω όμως ότι θα χρειαστεί και άλλη συνέχεια.

Οι αντιδράσεις περί του θέματος των μεταμοσχεύσεων 1

Η εφημερίδα "Ελεύθερη 'Ωρα" δημοσίευσε στις 12/2/2013 συνέντευξη του γράφοντος στον δημοσιογράφο κ. Μάκη Βραχιολίδη, σχετικά με το θέμα των μεταμοσχεύσεων. Αμφότερους τους ευχαριστώ. Η συνέντευξη αυτή αναδημοσιεύτηκε σε ιστολόγια και δόθηκε η ευκαιρία να σχολιασθεί. Παράλληλα στάθηκε αφορμή, ώστε κάποιοι να αφυπνισθούν και να θυμηθούν ότι ο γράφων εξακολουθεί ακόμη να υπάρχει και να ασχολείται με αυτές τις θεοφιλείς - παραλείπω τα εισαγωγικά - ιατρικές επεμβάσεις. Από το 1995 και μετά, όταν έγινε για πρώτη φορά μια συγκροτημένη προσπάθεια με ένα μικρό βιβλίο πληροφοριακό για τις μεταμοσχεύσεις, έπαψαν πλέον να ασχολούνται. Και έκαναν καλά. Σημασία δεν έχει αυτός που γράφει, σημασία έχουν αυτά που γράφει. Είθισται όμως, όταν κάνουμε αντιγραφές, διοργανώνοντας συνέδρια ή προβαίνοντας σε δημοσιεύσεις σχετικές με το λόγο στον αντίλογο των μεταμοσχεύσεων, να αναφερόμαστε και στις πηγές, όθεν αντλούμε τα επιχειρήματά μας.

Τέλος πάντων. Ας αφήσουμε τα δεοντολογικά και ας δούμε τι σχόλια γράφτηκαν.

Η πρώτη παρατήρηση αφορούσε στον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ και την εγγραφή του στη λίστα των πρώτων δωρητών σώματος, κάπου στα τέλη του 1980. Ο σχολιαστής υποστήριξε ότι είχε όλο το δικαίωμα να κάνει χρήση της προσωπικής του επιλογής-άσκησης της ελεύθερης βούλησής του. Με δυο λόγια, έλεγε ότι είχε το απόλυτο δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του.

Η απάντηση που δόθηκε ήταν η ακόλουθη:
"Κάνετε κι εσείς ένα σημαντικό, τεράστιο θα έλεγα, λάθος όπως άλλοι. Ο μακαριστός Σεραφείμ δεν ήταν ένας τυχών, με την τυχούσα άποψη. Ένα τόσο σημαντικό θέμα με παγκόσμιες διαστάσεις δεν μπορεί να ενταχθεί στην άσκηση της προσωπικής (ή ιδιωτικής) ελεύθερης βούλησης. Αυτό φανερώνει σαφώς προτεσταντική νοοτροπία, όπου κάθε προτεστάντης λόγω ελεύθερης βούλησης ασκεί αυτό το δικαίωμα και φτιάχνει την εκκλησία του. Έχουν αρκετές, θα φτιάξουν ακόμη κι άλλες.

Αλλά, έστω, ας δεχθούμε αυτό το λίαν κακόδοξο και αιρετικό, αλλά και αντιεπιστημονικό - επαναλαμβάνω, είναι θέμα παγκόσμιο - επιχείρημα της προσωπικής επιλογής και άσκησης της ελεύθερης βούλησης. Το ερώτημα που τίθεται, μεταπηδά προς εκείνο που θα προβεί στη θανάτωση του ψυχορραγούντος εγκεφαλικά "νεκρού". Επιτρέπεται να προβεί στην πρόωρη και έγκαιρη θανάτωση ενός ασθενούς; Διότι ασθενής είναι ο εγκεφαλικά "νεκρός". Ως ασθενής αντιμετωπίζεται στη Μονάδα Εντατικής και όχι σαν νεκρός. Είναι έτσι ή δεν είναι;

Τα είχε σκεφθεί αυτά ο μακαριστός; Του τα είχε πει κανείς; Από το 1987 γράφονται, κανείς όμως δεν δίνει σημασία.

Μπορεί λοιπόν καθένας να έχει την άποψή του (μη όντας βέβαια στη θέση του μακαρίτη Σεραφείμ), όχι όμως όταν η "προσωπική επιλογή" (sic) αφορά όλη την ανθρωπότητα. Και επιπλέον, όχι μόνο αυτόν που έχει τον αλτρουισμό να ασκήσει, χάριν του συνανθρώπου, την ελεύθερη βούλησή του. Μάλιστα σε προθανάτιο στάδιο! Αφορά και σε εκείνον που θα τον βάλει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι για να τον αποτελειώσει ... χάριν του πλησίον. Πλήρης, δηλαδή, η διαστροφή της Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογίας αλήθειας, την οποία κηρύσσει η πίστις ημών των Ορθοδόξων."

Για να μην κουράζω τον αναγνώστη με μακροσκελές άρθρο σταματώ εδώ. Θα δούμε στη συνέχεια τι άλλο ακολούθησε.

Εναλλακτική Ιατρική και Μεταμοσχεύσεις. Το ελιξήριο της ζωής μας έρχεται.

Φιαλίδια με το ελιξήριο της ζωής. Αργότερα, ενδέχεται το ελιξήριο αυτό να είναι εναιώρημα από πολτοποιημένο άνθρωπο στα εργαστήρια της Φαρμακολογίας, μετά από ιατρικές έρευνες

Ομάδα Ειδικών Εμπειρογνωμόνων του Βελγίου, σε σύσκεψή της διαπίστωσε τη ραγδαία αύξηση των λεγόμενων "εναλλακτικών" ιατρικών θεραπευτικών μεθόδων και μέσων (βελονισμοί, ομοιοπαθητική, βοτανοθεραπεία κλπ.) για να καταλήξει στο συμπέρασμα :
"Αν ακολουθηθεί η άποψη της Επιτροπής των εμπειρογνωμόνων, θα πρέπει να δημιουργηθούν νέοι σχηματισμοί.". Πανεπιστημιακοί, προφανώς, συμπληρώνουμε εμείς

 Ήδη, όμως, οι επικεφαλής των Ιατρικών σχολών αρνούνται να διδάξουν την εναλλακτική «ιατρική» επειδή δεν είναι αποδεδειγμένη επιστημονικά, θέτοντας μάλιστα θέμα ασφάλειας των ασθενών. Για τους επικεφαλής των Ιατρικών Σχολών, "δεν έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι είναι αβλαβής η χρήση της «εναλλακτικής» ιατρικής" (*)

Καλώς πράττει για τα συμφέροντά της η επιτροπή εμεπειρογνωμόνων για τον "κομπογιαννιτισμό", που εκτοπίζει σταδιακά την κλασσική Ιατρική, και άριστα αντιδρούν (για τα δικά τους συμφέροντα) οι καθηγητές-κοσμήτορες των Ιατρικών Σχολών του Βελγίου. Τι έχουν όμως να μας πουν οι κύριοι πανεπιστημιακοί για τον εγκεφαλικό "θάνατο" και τα περίφημα διαγνωστικά τεστ; Τσιμουδιά εκεί. Οι κύριοι καθηγητές, εμπειρογνώμονες της Ιατρικής, αν ανοίξουν το στόμα τους, πολλά θα έχουν να χάσουν.

Τα τεστ αυτά είναι διαγνωστικά (με κεφαλαία) τεστ και οι διαγνώσεις τίθενται όταν αντιμετωπίζουμε ασθενείς και ασθένειες. Όχι νεκρούς. Αμφισβητώντας την πιστοποίηση (με κεφαλαία κι αυτό) θανάτου και θέτοντας τον όρο "διάγνωση θανάτου", δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν με τις λέξεις και εξαπατούν το οικείο περιβάλλον των ασθενών; Διάγνωση θανάτου δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η πιστοποίηση θανάτου, οπότε ο νεκρός πορεύεται την "μακαρία οδό". Εφόσον η διαγνωστική ομάδα, η επιφορτισμένη με τοιούτου είδους διαγνώσεις, βγάζει αυτή τη διάγνωση θανάτου, οφείλει να εκδίδει και πιστοποιητικό θανάτου στο οικείο οικογενειακό περιβάλλον, ώστε ο νεκρός πλέον να πηγαίνει δια καύσιν ή ταφή. Γιατί δεν χορηγούν πιστοποιητικό θανάτου, παρά θέτουν τη διάγνωσή τους για έγκριση στους συγγενείς, προσθέτοντας το "μήπως θα θέλατε να του πάρουμε τα όργανα για να κάνουμε καλά έναν άλλο"; Τι γνωρίζουν οι συγγενείς από εγκεφαλικό θάνατο και πόση γνώση έχουν σχετικά με την παραπλάνηση της "διάγνωσης" (sic) θανάτου;

Φτάνει πιά, δεν μπορούν να μας ταΐζουν συνεχώς κουτόχορτο σε συσκευασία από διάσημες ιατρικές σχολές. Εκτός, αν κι αυτές προωθούν τις, με ευρεία εννοία, "εναλλακτικές" (sic) ιατρικές γνώσεις του κομπογιαννιτισμού, άλλως και ολιστικής ιατρικής, με άλλες όμως μεθόδους. Δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια να έχουμε σε φιαλίδιο εναιώρημα πολτοποιημένου ανθρώπου, κατόπιν ειδικής επεξεργασίας στα φαρμακευτικά εργαστήρια και ύστερα από επιτυχημένα ιατρικά πειράματα.

(*) Τα ανωτέρω από 

Le Soir

par Frédéric SOUMOIS - Samedi 26 janvier 2013
και  http://aktines.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9775.html  όπου και η φωτογραφία

Η επανάσταση των πιθήκων

Περί  διαρκούς επανάστασης

Οδός Τζαβέλλα, Εξάρχεια, πριν αρχίσει η διαρκής επανάσταση

 Εγράφη,

"Παραδοχή πρώτη: Η επανάσταση  πρέπει να είναι διαρκής. Δύο υψηλότατες στάσεις ζωής είναι ιδιαίτερα βαριές, η καλογερική και η επανάσταση. Παραδοχή δεύτερη: επανάσταση ερήμην του λαού δεν νοείται"

Σταματώ στην πρώτη παραδοχή, επειδή αυτή επάγεται και τη δεύτερη, αφού - προϋπόθεση - γίνει παράδειγμα και υπόδειγμα επανάστασης διαρκούς από τους άλλους, το λαό.

Οι "δύο υψηλότατες στάσεις ζωής" (καλογερική και επανάσταση) γίνονται η εξής μία :  Είναι η καλογερική, διότι καλογερική σημαίνει επανάσταση. Ήγουν, επανάσταση κατά της επαναστατημένης σάρκας. Που είναι άπληστη, αχόρταγη, ακόρεστη, αδηφάγος και ανθρωποφάγος. Με δυο λόγια, άγεται και φέρεται από την πλεονεξία του πιθηκόμορφου ανθρώπου.

Οι εξουσιαστές είναι τυπικά δείγματα "σάρκας πλεονεκτικής και επαναστατημένης". Είναι, ή έχουν, την επαναστατημένη σάρκα όλων μας. Μα δεν το βλέπουμε, δεν το βλέπουν, δεν το καταλαβαίνουμε, δεν το καταλαβαίνουν.

Βλέπουμε τους αντεπαναστάτες, που κι αυτοί είναι σαρξ εκ της σαρκός της εξουσίας (της Χαλυβουργικής, των βορείων και λοιπών προαστίων). Δηλαδή, της επαναστατημένης σάρκας. Τραγικό, συνάμα και αφελές, είναι πως τους θεωρούμε - οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως -  αντιεξουσιαστές και αναρχικούς!

Η καλογερική, είναι η αντεπανάσταση κατά της επαναστατημένης σάρκας. Τούτη είναι η διαρκής επανάσταση. Όλες οι άλλες είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, "μούφες".

Ο πίθηκας που σήκωσε κεφάλι, μας εκδικείται. Εκείνος δεν έγινε άνθρωπος, κάνει εμάς πιθήκια.  Αυτό ζούμε τώρα, την επανάσταση των πιθήκων.

Χαύνοι και χάνοι

Δεν τρώμε κουτόχορτο

Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησε μια λίστα ονομάτων όλων αυτών που μας ταλαιπώρησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια. Τα ονόματα αυτά περιλαμβάνουν μεγαλοεκδότες, μεγαλοεργολάβους και φυσικά, δημοσιογράφους σε θέσεις "κλειδιά". Όλοι, σημειώνουμε, αριστερής και ακροαριστερής προέλευσης.
Έγραψε λοιπόν ένας ότι με το πασοκικό σύνθημα "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά " χύμηξαν και λεηλάτησαν το κράτος "όλης της γης οι κολασμένοι". Μπήκαν παντού και μόλυναν με μίσος ό,τι Ορθόδοξο, ό,τι ελληνικό κι εμείς καθόμαστε σαν χαύνοι και τα βλέπουμε όλα αυτά. Ο ίδιος θα είναι προφανώς πατριώτης, ίσως δεξιός, οπωσδήποτε όμως όχι της Χρυσαυγής. Διότι είναι φασιστοναζί και εχθρά προς την Ορθοδοξία.

"Χαύνοι" και κάτι παραπάνω ακόμη είμαστε. Χαύνοι και χάνοι. Όταν φτάνουμε στο σημείο να γράφουμε, ή να λέμε, ότι η Χρυσή Αυγή είναι του παρακράτους, δηλαδή όλου αυτού του αριστερού εσμού που μας διαφεντεύει από το ΄74 και εφεξής, τούτο σημαίνει ότι πίτουρα έχουμε μέσα στο κεφάλι. Δηλαδή, το αριστερό κράτος των Μπομπολαίων, Ψυχάρηδων, Αλαφούζων κλπ., έφτιαξε μυστικά τη δεξιά φασιστοναζιστική "χρυσαυγή", για να έρθει να το ξηλώσει! Παραπλεύρως και πάντα παρακρατικά, έχουμε και τα αναρχοαυτόνομα αντιεξουσιαστικά ρημάδια, ώστε να μην είναι "ανάδελφη" (χωρίς αντίπαλο) η χρυσαυγή και γυμνή η καθεστωτική τάξη. Γυμνή από άποψη ότι ο αντιεξουσιαστικός αναρχικός χώρος είναι γνωστής προέλευσης πολιτικού ιδεολογήματος, άρα και συγγένειας, όπως φαίνεται από την λίστα των επιφανών ονομάτων, που είδε το φως της δημοσιότητας.

Η καθεστωτική τάξη (νέα τάξη) της μεταπολίτευσης κινδυνεύει και αυτό το μαρτυρούν τα μυστικά γκάλοπ που δεν μας λένε. Τι μας λένε όμως; Ότι κινδυνεύουμε από τη φασιστικοναζιστική χρυσαυγή, που κανένα λόγο δεν έχει να κρύβεται, αφού έχει μισό εκατομμύριο (σημ. τώρα είναι πολλοί περισσότεροι) ανθρώπων που την προτιμούν, και μάλιστα είναι νεαρής ηλικίας.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η καρέκλα των καθεστωτικών κινδυνεύει και με χίλιους τρόπους θα αγωνιστούν να τη στηρίξουν στα τρεία ποδάρια. Η τρικομματική συγκυβέρνηση το δείχνει ξεκάθαρα. Μόνο που η προσθήκη, κατά ιατρικήν ορολογία, δεν φαίνεται. Οι χάνοι και χαύνοι δεν τη βλέπουν. Δεν βλέπουν ότι για το οικονομικό μας αποικιοκρατικό ξεπούλημα (: ποιος θα μας αγοράσει) ερίζουν Αγγλοαμερικάνοι και Γαλλογερμανοί. Τρώγονται αυτοί και πάνε να μας βάλουν πάλι να φαγωθούμε μεταξύ μας. Ήδη, μετά την, σε εισαγωγικά, αγιοποίηση του Αλέξη Γρηγορόπουλου, έχουμε την οσιοποίηση, σε εισαγωγικά κι αυτό, των αναρχικών αντιεξουσιαστών ληστών της Κοζάνης.

Περιμένοντας τον κυβερνήτη κομμουνιστή, και πάντως Έλληνα!

Ο δημοσιογράφος ρώτησε: «Προτιμάτε να σας κυβερνά Έλληνας κομμουνιστής ή Τούρκος δεξιός;», η απάντηση ήταν: «Δεν ξέρω», και ο σημερινός αυτοϊκανοποιούμενος, κατά δική του δήλωση, δημοσιογράφος κ. Καλαμίτσης απαντά : "Προτιμώ να με κυβερνά ένας Έλληνας κομμουνιστής αντί ένας ανθέλληνας λακές σοσιαλιστής ή καπιταλιστής, πόσω μάλλον ένας Τούρκος κατακτητής".

Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος Καλαμίτσης θέτει υπεράνω τον Έλληνα κομμουνιστή. Ο ΄Ελληνας σοσιαλιστής ή καπιταλιστής απεδείχθη λακές και ανθέλληνας, χειρότερος κι από Τούρκο κατακτητή. And the winner is, όπως θα λέγαμε αγγλιστί, ο Έλληνας κομμουνιστής ή καλύτερα, αφού χρησιμοποιήσαμε την βαρβαρικήν, ο made in Greece κομμουνισμός. Έξοχα.

Αν ρωτούσαμε τον κ. Καλαμίτση να μας πει, πώς φαντάζεται να είναι αυτός ο κομμουνισμός αλά ελληνικά, τι θα μας απαντούσε; Προφανώς, θα είχε κατά νουν κάποιο ιδεολόγημα, που και ο ίδιος δεν θα το πολυκαταλάβαινε. Αδελφοσύνη, ισότητα, και ελευθερία, θα ήταν ο άξονας πάνω στον οποίο θα στήριζε το ιδεολόγημα, η πράξη όμως απέδειξε ότι αυτά ήταν λόγια του αέρα. Μας έβαλαν και σφαχτήκαμε, ίσως, διότι τότε δεν είχε ζυμωθεί καλά ο κομμουνισμός αλά ελληνικά. Τώρα πλέον είναι ώριμος, επειδή διαβάσαμε ολίγον Τρότσκι και κάτι από Μπακούνιν, βιβλία απαγορευμένα δια ροπάλου επί κυριαρχίας κομμουνισμου αλά ρούσικα.

Ας μας δώσει λοιπόν την απάντηση, για την προτίμηση του "Έλληνα και κομμουνιστή" που θέλει να έχει σαν κυβερνήτη, ώστε να γευθούμε κι εμείς λίγη, τόση δα, από την αυτοϊκανοποίησή του. Εδώ είμαστε και θα περιμένουμε.

Θάνατος κατ΄ εντολή του διαβόλου

Ναύπακτος, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

 Στη Μητρόπολη της Ναυπάκτου (περένθεση, συνήθως αποκαλούνται "ιερές", μάλλον όμως πρέπει να το ξανασκεφθούμε) υπάρχουν κάποια γεγονότα με την Ιερά Μονή Μεταμοσφώσεως του Σωτήρος. Δεν θα αναφερθώ στην αιτία της διαμάχης, αλλά στον οικείο μητροπολίτη κ. Ιερόθεο Βλάχο, πρόσωπο ιδιαιτέρως τιμώμενο από τους θεολογικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους.
Στα θρησκευτικά μας βιβλία γράφεται ότι όπου υπάρχουν δικαιολογίες, εκεί εκζητείται το δίκαιον και όχι το φιλάνθρωπο, και όπως συνήθως συμβαίνει, το δίκαιον είναι με τους ισχυρούς, το δε φιλάνθρωπο με τους αδυνάτους. Αλλά ο μητροπολίτης Ναυπάκτου μας έχει δώσει δείγματα και της φιλανθρωπίας του, αν και ταράσσει τη Μητρόπολη στην οποία προΐσταται, και αυτά μας προκαλούν να γράψουμε τα κατωτέρω.

Δεν είναι μόνος του ο ταραξίας της Μητροπόλεως Ναυπάκτου, είναι και άλλοι. Πολλοί άλλοι  ταράσσουν και σπαράσσουν το λαό του Θεού. Μαθητής του π. Ρωμανίδη ο π. Ιερόθεος είναι ένας από τους συντάκτες του απαίσιου, κακόδοξου και αιρετικού πονήματος, "Εκκλησία και Μεταμοσχεύσεις". Εκδόθηκε από την Ειδική Συνοδική Επιτροπή επί της Βιοηθικής, αρχιερατεύοντος Χριστοδούλου, όπου και, μεταξύ πολλών άλλων, γράφει με περισσή τέχνη διγλωσσίας :

"Σεβόμαστε την επιθυμία των ασθενών εκείνων, που με τη λήψη μοσχευμάτων επιθυμούν να παρατείνουν τον χρόνο της βιολογικής τους ζωής, με την προϋπόθεση ότι θα συντελέσει στην πνευματική τους ολοκλήρωση και την επίτευξη του σκοπού της υπάρξεως".

Ακόμη και ο σοφότερος των Ιησουϊτών δεν θα έγραφε αυτά που μας λέει ο θρησκειομάχος νεοησυχαστής μητροπολίτης. Διότι τι μας λέει; Όσοι επιθυμούν να παρατείνουν το χρόνο της βιολογικής τους ζωής, ας λάβουν το σωτήριο μόσχευμα, με την προϋπόθεση ότι τούτο θα συντελέσει στην πνευματική τους ολοκλήρωση και επίτευξη του σκοπού της ύπαρξης. Ας ξεφορτωθούμε λοιπόν έγκαιρα τον ψυχορραγούντα "νεκρό" κατά τον εγκέφαλο, με την προϋπόθεση της δικής μας πνευματικής ολοκλήρωσης. Η επίτευξη του σκοπού της ύπαρξης, παρέχει άφεση αμαρτιών στη δολοφονία!

Αυτό μας λέει ο νεοησυχαστής μητροπολίτης, που διαφθείρει ανεπανόρθωτα και κακοποιεί βάναυσα, όσα προηγουμένως έχει γράψει για τον αγ. Γρηγόριο τον Παλαμά. Το χειρότερο, δεν καταλαβαίνει ότι αυτό ακριβώς έκανε και το ιερατείο της υποκρισίας, όταν έλαβε την απόφαση του "σταυρωθήτω".

Τέτοιους ποιμένες ακολουθεί δυστυχώς το ποίμνιο. Αντί να μαζεύονται όλοι έξω από τους ναούς, απαιτώντας την απομάκρυνση τοιούτων μητροπολιτών και επισκόπων, που τους οδηγούν όχι μόνο σε πνευματικό θάνατο, αλλά αφανισμό της έμμορφης αθανάτου ψυχής (παρένθεση,  και αυτού τούτου του σώματος, το οποίο αφθαρτοποιεί μόνο η πίστη στην εκ νεκρών Έγερση του Κυρίου ημών, είναι άλλωστε και ο μόνος "θανάτω θάνατον πατήσας"), προτιμούν να μένουν "εντός εκκλησίας". Όπου εις τύπον και τόπον Χριστού, ίστανται ποιμένες ευλογούντες την, με προϋπόθεση πνευματικής ολοκλήρωσης, δολοφονία αυτών και των αδελφών τους.

"Ο θάνατος τεθανάτωται και ημείς εζωοποιήθημεν". Ναι, αλλά πότε;

"7 οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἑαυτῷ ζῆ καὶ οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνήσκει· 8 ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκομεν. ἐάν τε οὖν ζῶμεν ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν".
Το χειρουργικό νυστέρι που μας αποθνήσκει πρόωρα - μας ζητούν οι δόλιοι και τη συνειδητή μας προσφορά με την αναφερθείσα προϋπόθεση - αφαιρώντας τα όργανά μας, δεν είναι του Κυρίου. Αυτός ο θάνατος είναι παλστογραφία του "θανάτου εν Κυρίω", είναι θάνατος κατ΄εντολή του διαβόλου, και ο μητροπολίτης Ναυπάκτου αυτή την φιλανθρωπία κομίζει στο ποίμνιο.

Η διαφορά της Θείας από την ανθρώπινη Δικαιοσύνη

 Το λάθος ενός γέροντα

Στον Κωνσταντίνο, με αγάπη

 Μια μέρα ένας προσκυνητής ρώτησε το γέροντα Π... τι είναι η θεία δικαιοσύνη κι εκείνος απάντησε μ' ένα χαριτωμένο παράδειγμα.

- Να, πες πως κάθονται δυο άνθρωποι σ' ένα τραπέζι για να φάνε, κι έχουν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα βερίκοκα. Αν λοιπόν ο ένας φάει από λαιμαργία επτά και αφήσει τρία στον άλλον, τότε αυτός έχει αδικία και αδικεί τον άλλον αυτό είναι το άδικο.

Αν τώρα αυτός πει:
- Ε, είμαστε δύο και τα βερίκοκα είναι δέκα - άρα μας αναλογούν από πέντε- και φάει αυτός τα πέντε κι αφήσει για τον άλλον τα άλλα πέντε, τότε αυτός ο άνθρωπος εφαρμόζει το ανθρώπινο δίκαιο και έχει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό, το ανθρώπινο δίκαιο, πολλές φορές τρέχουμε στα δικαστήρια για να το βρούμε.

Αν όμως αυτός δει πως στον άλλο αδελφό αρέσουν τα βερίκοκα και προσποιηθεί πως σ' αυτόν δεν αρέσουν -και φάει μόνον ένα για το λογισμό- και λέει στον άλλο: "αδελφέ, φάε εσύ τα άλλα βερίκοκα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν", τότε αυτός έχει τη θεία δικαιοσύνη με την οποία προτιμά ανθρωπίνως να αδικηθεί. Με τη θεία όμως, αμοίβεται για τη θυσία του.(*)

Τα ανωτέρω μας λέει η Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας. Κρίμα, διότι αυτά δεν είναι καθόλου Ορθόδοξα. Περιττεύει να τονίσουμε και άσχετα δογματικά.

Το παράδειγμα που μας φέρνει από τον γέροντα Π ειναι εντελώς άστοχο, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς ως προς τη διαφορά μεταξύ Θείας και ανθρώπινης Δικαιοσύνης. Εκείνος που θα προτιμήσει, στην τρίτη περίπτωση, να φάει μόνο ένα βερίκοκο και να αφήσει στον άλλο τα υπόλοιπα εννέα, τον οδηγεί στην απώλεια, αν τον αφήσει να το κάνει, έστω και αν βλέπει ότι του παραχωρεί το δικαίωμα να κορέσει τη λαιμαργία του. Ο λιτοδίαιτος, που καταστέλλει τη βουλιμία του χάριν του λαίμαργου αδελφού του, δεν κάνει "θυσία", αν δεν υπενθυμίσει ότι μπορεί να υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου φαγητό.

Τι έπρεπε να κάνει; Να φάει μόνο ένα και να πει στον λαίμαργο : Φάε κι εσύ μερικά, αλλά άφησε και για κανένα άλλο, που δεν έχει τίποτα να φάει.

Ο γέροντας, με το παράδειγμα που μας έδωσε στο ερώτημα "ποιά είναι η διαφορά της θείας από την ανθρώπινη δικαιοσύνη" και μας έφερε η Ομάδα της Ορθόδοξης Έρευνας, αφήνει έκθετη τη θεία Δικαιοσύνη, η οποία ποτέ δεν αγνοεί τον πλησίον, ακόμη και όταν δεν υπάρχει. Οι παλαιοί κάτι περισσότερο ήξεραν, όταν άφηναν στο πιάτο τους λίγο φαγητό στο τέλος και δεν το "σκούπιζαν".

(*)  http://www.oodegr.com/oode/pateres1/paisios/theia_kai_anthrwpini_dikaiosyni_1.htm

Το "καμπανάκι" του Τζωρτζ Σόρος

Ο γνωστός μας Τζώρτζ Σόρος κτύπησε το καμπανάκι κινδύνου. Τόνισε ότι η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει η Γερμανία στον ευρωπαϊκό Νότο θα βυθίσει την Ευρώπη σε μία δεκαετία ύφεσης και εν τέλει στην επανάσταση και στη διάλυση της Ε.Ε.  Σε συνέντευξή στην ολλανδική τηλεόραση, δήλωσε πως ανησυχεί πολύ για το ότι το ευρώ μπορεί να καταστρέψει την ΕΕ. "Υπάρχει ένας πραγματικός κίνδυνος, ότι η λύση στο χρηματοπιστωτικό πρόβλημα θα δημιουργήσει ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα" είπε.

Καλά τα λέει. Η Γερμανία παίζει με τη φωτιά, επειδή δεν θέλει να ακολουθήσει το παιγχνίδι που έπαιξαν οι Αμερικάνοι με τους Άγγλους, όταν αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον "Χρυσούν Κανόνα" : Τη συμφωνία Bretton-Woods. Το έκαναν προγραμματίζοντας την πλανητική αυτοκρατορία τους. Τότε όμως δεν υπήρχε ο ανταγωνιστής του πετρελαίου, το φυσικό αέριο, που άρχισε να αδειάζει τα ταμεία του μαύρου χρυσού.
Οι Αμερικάνοι με τους Άγγλους μπορούσαν να το κάνουν, να κόβουν δηλαδή διαρκώς χαρτονόμισμα - οδηγεί αναπόδραστα σε πληθωρισμό - διότι είχαν στον έλεγχό τους τις ενεργειακές πηγές. Το 70% των πηγών ενέργειας (πετρέλαιο) ήταν στην κατοχή τους, αφήνοντας το υπόλοιπο 30% για τους άλλους, τότε Ομάδα των G-7.

Η Γερμανία μένει πιστή στον "Χρυσούν Κανόνα", αλλά στερείται ενεργειακών πηγών. Προσπαθεί με την ύφεση να μαζέψει όσο δυνατόν περισσότερο χρυσό, αλλά μη έχοντας πρωτογενείς πηγές ενέργειας, αναγκάζει τον ευρωπαϊκό νότο να κινεζοποιηθεί. Φθηνά εργατικά χέρια σημαίνει και φθηνή ενέργεια για τους άρπαγες Γερμανούς οικονομολόγους.
 Έτσι νομίζουν, όταν σου λείπει η ενέργεια την αντικαθιστάς με φθηνά εργατικά χέρια. Εφαρμόζεις τον καπιταλιστικό κομμουνισμό για το Νότο, οπότε ο Βορράς (Γερμανία, Γαλλία) δεν κινδυνεύει από επανάσταση.

"Κούνια που τους κούναγε". Η σχεδιασμοί επί χάρτου, όταν είσαι ενεργειακά εξαρτημένος, δεν είναι όπως αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Συγκοινωνούντα δοχεία είναι οι λαοί μεταξύ τους, και όταν βλέπουν τι γίνεται αλλού (φτώχεια), ξέρουν ότι η ίδια τύχη τους περιμένει. Τα φθηνά εργατικά χέρια παράγουν φθηνά προϊόντα, ναι, αλλά αυτά μένουν στα ράφια. Με μισθούς πείνας κανείς δεν αγοράζει. Σε λίγο, Γάλλοι, Γερμανοί και οι παραπλεύρως κινούμενοι και κοιμώμενοι (Αυστριακοί, Βέλγοι, Ολλανδοί κλπ.) θα αρχίσουν να αισθάνονται ρίγη στην πλάτη τους.