Αιρέσεις υπάρχουν, αιρετικοί δεν υπάρχουν

Η Φιλορθόδοξη Ένωση "Κοσμάς Φλαμιάτος" έστειλε ανοικτή επιστολή προς τον σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο (λεπτομέρειες εδώ). Του ζητά να λάβει ξεκάθαρη θέση κατά του οικουμενισμού, να κατονομάσει τους αιρετικούς συνεπισκόπους κλπ., για να γνωρίζουν οι πιστοί ποιοι είναι οι φορείς αυτής της παναίρεσης, όπως την αποκάλεσε ό πρόσφατα ανακηρυχθείς άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
Έχει απόλυτο δίκιο η Φιλορθόδοξη Ένωση. Διότι όπως πάνε τα πράγματα, συμβαίνει το πρωτοφανές για την Εκκλησία : Να έχουμε αίρεση, αλλά να μην ξέρουμε ποιοι είναι οι φορείς της!

Διερωτώμαι και λέω, τι απάντηση να δώσει ο πολυγραφώτατος, νηπτικός και ησυχαστικός, Μητροπολίτης Ναυπάκτου; Εδώ υπάρχουν πανεπιστημιακοί θεολόγοι που αμφισβητούν ακόμη και σήμερα αν ο παπισμός είναι αίρεση. Επίσημη Οικουμενική Σύνοδος, λένε, δεν πραγματοποιήθηκε. Το ίδιο θα πουν και για τον οικουμενισμό, το ίδιο είπαν και για τη μεταβολή του εκκλησιαστικού χρόνου : Δεν έχει συγκληθεί Σύνοδος οικουμενική! Άρα ...

Νομίζω ότι θα συμπεριφερθεί καθώς ορίζει το προσφιλές για την πολιτική αξίωμα, το οποίο εδώ και χρόνια διαμορφώνει "τρόπο ζωής" (!) και "στάση ζωής" (!!) της Ιεραρχίας και πάντων ημών. Ποιο είναι αυτό το αξίωμα; Ιδού :
Υπάρχουν πράγματα που γίνονται, αλλά δεν λέγονται, και υπάρχουν πράγματα που λέγονται, αλλά δεν γίνονται.

Έτσι λοιπόν ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και η λοιπή ομήγυρις των επισκόπων : Συμμαχούν και καταγίνονται με τον οικουμενισμό, αλλά δεν μας το λένε, από την άλλη δε, μας λέγουν για την Ορθοδοξία, για την Εκκλησία (σημ. ποτέ για θρησκεία), για τους Πατέρες κλπ., αλλά τούτα δεν γίνονται πράξη. Εκτός βέβαια από τη συλλογή υπογραφών(!!!) κατά του οικουμενισμού. Όχι όμως και κατά των εκπροσώπων αυτού. Αν ζούσαν οι πατέρες της Εκκλησίας σήμερα αυτό θα έκαναν, υπογραφές θα μάζευαν και όλα θα τα σκέπαζε η ... αγιοπνευματικότητα. Αυτό όμως δεν το λένε. Με άλλα λόγια, σήμερα μπορούμε να στηλιτεύουμε την προδοσία, αλλά να αφήνουμε ανέγγιχτο τον προδότη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα προηγούνται. Είναι κι αυτό (η προδοσία) μια διαφορετικότητα, μια ετερότητα. Έξοχα!

Όλα υπόκεινται πλέον στην αδήριτη νομοτέλεια της εξέλιξης και ο Δαρβίνος, προβλέπω, θα ανακηρυχθεί ο "Μωυσής" της νέας θρησκείας - δια τους ανιάτως πάσχοντας. Ή της νέας εκκλησίας δια τους ιαθέντας.

Αυτά τα ολίγα, ως προς την απάντηση που περιμένει η Φιλορθόδοξη Ένωση "Κοσμάς Φλαμιάτος".

Και για την υπογραφή
Ο νευροβιολογικά πάσχων ασθενής
Σχολιαστής Χι.

Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ένα ενδιαφέρον άρθρο, με τίτλο "Στις ασθένειες νιώθω δυνατός" δημοσίευσε ο κ. Μόσχος Λαγκουβάρδος και συνιστώ στον αναγνώστη να το διαβάσει (βλ. "Μικρά Δοκίμια"). Εκεί, μεταξύ άλλων, γράφει ο κ. Λαγκουβάρδος :

ΜΛ : "Ο κόσμος συγχέει την ψυχική με την πνευματική κατάσταση. Ψυχή έχουν και τα ζώα, αλλά μόνον οι άνθρωποι έχουν πνεύμα".

Συμπλήρωσα τα κατωτέρω :

Κυπριανός Χ : Ναι, υπάρχει σύγχυση. Διότι το σώμα έχει ψυχή, αλλά στερείται η ψυχή του σώματος - αν δεν το επιδιώξει ο άνθρωπος - πνεύματος. Έτσι, μένει μόνο με την ψυχή του σώματος. Εναπόκειται σ΄ αυτόν, στον άνθρωπο, να επιδιώξει, να αποκτήσει και να αποκαλύψει, την ψυχή της ψυχής. Δεν είναι άλλη από την ψυχή του πνεύματος. Την οποία έχουμε όλοι, αλλά δεν φροντίζουμε να καθαρίσουμε, να λαμπρύνουμε, την εικόνα που μας δόθηκε (:"Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής"). Το ενδιαφέρον μας είναι μόνο η ψυχή του σώματος, μας βοηθούν οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι και κάποιοι άλλοι, αλλά αυτό που επιτυγχάνουμε δεν είναι η αποκάλυψη, η λαμπρότητα της ψυχής του πνεύματος (Πνεύματος).

Η διαφορά ανάμεσα στον "ψυχικό άνθρωπο" και στον "πνευματικό άνθρωπο", είναι ακριβώς αυτή. Ο πρώτος έχει την ψυχή του σώματος. Ο δεύτερος έχει, εκτός από την ψυχή του σώματος, και την ψυχή του πνεύματος.

Το μικρό αυτό δοκίμιο δεν θα έλεγα ότι στερεί τον αναγνώστη του από σημαντική, αποκαλυπτική οπωσδήποτε, βοήθεια.

Σημείωση
Στη φωτογραφία ο Άθως, από περιοχή της Καψάλας Αγ. Όρους

"Την του Κυρίου μακροθυμίαν σωτηρίαν ηγείσθε"

Με αφορμή την λεγόμενη "θρονική εορτή" της παπικής εκκλησίας στη Ρώμη, όπου εορτάζονται οι άγιοι απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ο πάπας Βενέδικτος απηύθυνε χαιρετισμό στην παρευρεθείσα, εξ ορθοδόξων, Επιτροπή των Διαλόγων. Μεταξύ άλλων είπε :

πάπας Βενέδικτος : "Μια γιορτή που η Καθολική Εκκλησία και οι Ορθόδοξες Εκκλησίες γιορτάζουν την ίδια ημέρα και είναι μία από τις αρχαιότερες του λειτουργικού έτους , μαρτυρεί μια εποχή κατά την οποία ζούσαν σε πλήρη κοινωνία μεταξύ τους."

Κυπριανός Χ : Αυτό τον ενδιαφέρει, η κοινή γιορτή όπως κάποτε, όπου η παπική (καθολική) εκκλησία και οι Ορθόδοξες εκκλησίες ζούσαν σε πλήρη κοινωνία. Η επηρμένη δυτική οφρύς κάνει λόγο για ορθόδοξες εκκλησίες (πληθυντικός), λες και είναι πολλές, ενώ για την καθολική εκκλησία, χρησιμοποιεί ενικό αριθμό!
Πώς γινόταν αυτό τότε παλιά, καλούνται να το ψάξουν οι συνδιαλεγόμενες κεφαλές (ακέφαλες) των Διαλόγων της ψευδαγάπης και της υποκρισίας. Αν ήθελε ο πάπας να είναι ειλικρινής και ανιδιοτελής, ας άνοιγε την Καινή Διαθήκη, να δει τι απάντησε ο Απ. Παύλος στον Απ. Πέτρο, όταν υπήρξε διαφωνία στο ζήτημα της περιτομής, και ας διάβαζε ακόμη τί ο Απ. Πέτρος συνιστά :

«14 Διό, ἀγαπητοί, ταῦτα προσδοκῶντες σπουδάσατε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι αὐτῷ εὑρεθῆναι ἐν εἰρήνῃ, 15 καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε, καθὼς καὶ ὁ ἀγαπητὸς ἡμῶν ἀδελφὸς Παῦλος κατὰ τὴν αὐτῷ δοθεῖσαν σοφίαν ἔγραψεν ὑμῖν, 16 ὡς καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐπιστολαῖς λαλῶν ἐν αὐταῖς περὶ τούτων, ἐν οἷς ἐστι δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν. 17 Ὑμεῖς οὖν, ἀγαπητοί, προγινώσκοντες φυλάσσεσθε, ἵνα μὴ τῇ τῶν ἀθέσμων πλάνῃ συναπαχθέντες ἐκπέσητε τοῦ ἰδίου στηριγμοῦ, 18 αὐξάνετε δὲ ἐν χάριτι καὶ γνώσει τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. αὐτῷ ἡ δόξα καὶ νῦν καὶ εἰς ἡμέραν αἰῶνος· ἀμήν.» (2Πτ. γ΄)

Ο Απ. Πέτρος συνιστά να "σπουδάσουμε" αυτά που γράφει ο Απ. Παύλος, μερικά των οποίων είναι δυσνόητα και τα οποία στρεβλώνουν οι αμαθείς και οι αστήρικτοι. Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί οι αμαθείς που στρέβλωσαν και τον Απόστολο Παύλο, και την Καινή Διαθήκη, και το Σύμβολο της Πίστεως, και ολόκληρο τον Χριστιανισμό του σήμερα; Εμείς ή ο πάπας με το πρωτείο του, με το φιλιόκβε του, με την άσπιλη σύλληψη της Παρθένου, με τα άζυμα, με το ράντισμα του Βαπτίσματος, με το ημερολόγιό του, και με τα πανθρησκειακά τωρινά ανοίγματά του, ώστε να βρεθεί αυτός στην κορυφή της πυραμίδας, της Νέας Θρησκείας - Εκκλησίας, που πάει να φτιάξει;

Ο αυτόκλητος και αυτοανακηρυχθείς "διάδοχος" του Απ. Πέτρου και της εκκλησίας του - εμπνεύσεως παπικής φιλοπρωτίας -, αντί να ψάχνει να βρεί τη χαμένη κοινωνία μεταξύ της παπικής (καθολικής) εκκλησίας και των "ορθοδόξων εκκλησιών" (sic), θα ήταν προτιμότερο να σπουδάσει αυτός και η "εκκλησία" του τις Γραφές με τον φωτισμό του εκ του Πατρός εκπορευομένου Αγίου Πνεύματος. Τότε, και μόνον τότε, θα ευρεθεί άσπιλος, αμώμητος και εν ειρήνη "την του Κυρίου ημών μακροθυμίαν σωτηρίαν ηγείσθε".

« ... σπουδάσατε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι αὐτῷ εὑρεθῆναι ἐν εἰρήνῃ, 15 καὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν μακροθυμίαν σωτηρίαν ἡγεῖσθε», αλλά ο πάπας θεωρεί τη δική του μακροθυμία - και την προς αυτόν - σωτηρία. Όποιος διαφωνεί, τον σώζει η μάχαιρα του πολέμου ή της οικονομικής υποτέλειας. Εμείς οι Ορθόδοξοι σύμμαχο έχουμε το πανάγιον Πνεύμα, αιτούμενοι την μεσιτεία του Κυρίου για τη σωτηρία μας και για την ειρήνη.

Σημείωση. Η φωτογραφία λήφθηκε από το ιστολόγιο "Ορθοδοξία ή θάνατος"

ΩΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΠΛΕΟΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ, συνέχεια δεύτερη

Στο ιστολόγιο ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ δίνονται μερικές λεπτομέρειες για τη συνέχεια με τον "ως πανεπιστημιακό πλέον διδάσκαλο" επίσκοπο Μεσσηνίας Χρυσόστομο. Ο οποίος, αντί απαντήσεως στα όσα κακόδοξα πρεσβεύει (: Η Εκκλησία του Χριστού, είναι Μία και Αδιαίρετη, πριν το σχίσμα, σήμερα είναι διηρημένη, αφού βρισκόμαστε σε σχίσμα, αυτό επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της §41 του Κειμένου της Ραβέννας) προτίμησε να καταθέσει μήνυση κατά του Μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ. Ο τελευταίος ζήτησε να λάβει θέση η Ιεραρχία στο σοβαρό αυτό θέμα και ο αρθρογράφος του ιστολογίου, ο κ. Διονύσιος Μακρής, κατέληγε : "Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση θα έχει και συνέχεια. Ελπίζουμε αυτή να δοθεί στα αρμόδια Συνοδικά όργανα και με γνώμονα την ταύτιση με την αλήθεια και τη στηλίτευση του ψεύδους..."

"Ιδών δε ο Πιλάτος ..."

Τίποτα δεν πρόκειται να γίνει. Η Ιεραρχία θα συνεδριάσει κεκλεισμένων των θυρών και μυστικώς (οι, τα χερουβείμ, μυστικώς εικονόζοντες) θα λάβει τις ενδεδειγμένες απαντήσεις από τον κακόδοξο επίσκοπο :
- Η μία και αδιαίρετος Εκκλησία, είναι η νοητή κιβωτός της σωτηρίας!

Αυτό, θα μας πεί, είχε κατά νουν, αλλά φεύ, τώρα είμαστε σε σχίσμα, θα προσθέσει.

- Έξωθεν και έσωθεν (...) συμπληρώνω εγώ. Καλά θα κάνουμε να μη κρυβόμαστε και επιτέλους, καιρός να βάλουμε το δάκτυλο στις πληγές που ανοίξαμε μόνοι μας με τη συνδρομή φυσικά του πάπα.

Ας μη γράφω όμως άλλα. Ας θυμηθώ μόνο, για την περίπτωση, τη στάση του Πιλάτου : "Ιδών ότι ουδέν ωφελεί, αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται". Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα συστήσει νηφαλιότητα, περισυλλογή, ταπείνωση και προπαντός ΣΙΩΠΗ. Η ποιμαντορία του αυτό μας μαθαίνει.

" Γένος δε ανθρώπινον αφθαρσίαν ενδέδυται "

"Τί πίστευε στη ζωή του Ο Παστερνάκ; Στην αρχή του Δόκτορα Ζιβάγκο γράφει: " Υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να αξίζει την αφοσίωσή μας; Ελάχιστα πράγματα. Νομίζω πως πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην αθανασία, το άλλο αυτό, κάπως τονισμένο, όνομα της ζωής. Πρέπει να είμαστε πιστοί στην αθανασία, πιστοί στο Χριστό." (Από το βιβλίο Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ,Μικρά δοκίμια λογοτεχνίας και κινηματογράφου, του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου).

Συμπλήρωσα τα ακόλουθα - δεν ξέρω αν τα είχε "εις τα υπ΄ όψιν" ο Μπόρις Πάστερνακ -:

Να είμαστε πιστοί στο Χριστό, να είμαστε πιστοί στην αθανασία. Σωστά, αλλά και την αφθαρσία "γένος ανθρώπινον ενδέδυται".

"Τὸ ἀκατάληπτον τὸ τῆς Σταυρώσεως, καὶ ἀνερμήνευτον τὸ τῆς Ἐγέρσεως, θεολογοῦμεν οἱ πιστοί, ἀπόρρητον Μυστήριον· σήμερον γὰρ θάνατος, καὶ ὁ ᾍδης ἐσκύλευται, ΓΕΝΟΣ ΔΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΑΦΘΑΡΣΙΑΝ ΕΝΔΕΔΥΤΑΙ· διὸ καὶ εὐχαρίστως κραυγάζομεν· Δόξα Χριστὲ τῇ Ἀναστάσει σου." (Κυριακή Δ΄ από του Πάσχα, Κάθισμα)

Και,

"Ο Παίδας εκ καμίνου ρυσάμενος, γενόμενος άνθρωπος, πάσχει ως θνητός, καί διά πάθους τό θνητόν, αφθαρσίας ενδύει ευπρέπειαν, ο μόνος ευλογητός τών Πατέρων, Θεός καί υπερένδοξος." (Ωδή ζ΄, Καταβασίαι)

Ο Θεός είναι αγάπη, όταν ο άνθρωπος είναι μετάνοια

"και είπεν ο Θεός απαλείψω τον άνθρωπον, ον εποίησα από προσώπου της γης, από ανθρώπου έως κτήνους και από ερπετών έως πετεινών του ουρανού, ότι μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς. Νώε δε εύρε χάριν εναντίον Κυρίου του Θεού".


Πρώτα να διαβάσετε αυτό:

Στέργιος Ν. Σάκκος, Η μετάνοια του Θεού ( από τις ΑΚΤΙΝΕΣ)
---------------------------------------
Μᾶς φαίνεται ἐντελῶς ἀνάρμοστο καί πολύ ἀνάξιο τοῦ Θεοῦ, Θεός αὐτός νά μετανοεῖ. Ὁ Θεός εἶναι πάνσοφος, ὥστε δέν μπορεῖ νά κάνει λάθη, καί εἶναι ἀκόμη παντογνώστης καί προγνώστης, ὥστε μπορεῖ νά προλαβαίνει τίς καταστάσεις καί δέν χρειάζεται νά μετανοεῖ. Κι ὅμως, ὑπάρχουν περιπτώσεις κατά τίς ὁποῖες ἡ ἁγία Γραφή μιλάει γιά μετάνοια τοῦ Θεοῦ.

Χαρακτηριστικό εἶναι αὐτό πού μᾶς ἀναφέρει τό βιβλίο τοῦ Ἰωνᾶ. Ἡ βαθειά καί εἰλικρινής μετάνοια τῶν Νινευϊτῶν ἀναγκάζει τόν Θεό νά ἀλλάξει τό σχέδιο τῆς καταστροφῆς τους, νά μήν πραγματοποιήσει τήν ἀπειλή του, πού ρητά εἶχε ἀναγγείλει ὁ προφήτης, ἀλλά νά τούς συγχωρήσει. «Καί εἶδεν ὁ Θεός τά ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπό τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καί μετενόησεν ὁ Θεός ἐπί τῇ κακίᾳ ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καί οὐκ ἐποίησε» (Ἰωνᾶς 3,10).

Ὅσο παράδοξη παρουσιάζεται γιά τήν ἀνθρώπινη λογική ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ, τόσο θεολογική εἶναι ἡ ἀλήθεια πού ἀποκαλύπτει. Πράγματι, ἐκεῖνο πού ἔκανε τόν Θεό νά μετανοήσει δἐν ἦταν οὔτε ἐσφαλμένη ἐκτίμηση οὔτε εἰδική συμπάθεια, ἀλλά, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, «ἡ μεταβολή τοῦ βίου». Εἶδε τούς Νινευΐτες νά μεταπηδοῦν ἀπό τόν πονηρό τρόπο ζωῆς σέ ἀγαθό, καί αὐτός «μεταφοιτᾷ πρός τό ἥμερον καί ἀναβάλλεται τήν καταστροφήν καί φειδοῦς ἀξιοῖ», ἐξηγεῖ καί ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Ἐφόσον ἔλαβε τέλος ἡ ἁμαρτία, «ἀνίησι καί αὐτός τήν ὀργήν καί μεταβουλεύεται τά χρηστά».

Τό μήνυμα εἶναι ξεκάθαρο καί πολύ παρηγορητικό γιά τήν ἁμαρτωλή καί πάντοτε ἁμαρτάνουσα ἀνθρωπότητα. Ἡ δική μας μετάνοια ἀνακαλεῖ τήν καταδικαστική ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, ἀνατρέπει τήν ἀπειλή του καί ἀποκρούει τή θεήλατη ὀργή. Μόλις μᾶς δεῖ νά ἐπιστρέφουμε κοντά του ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, τρέχει, μᾶς ξεφορτώνει ἀπό τό φορτίο τῶν ἁμαρτημάτων μας καί μᾶς προσφέρει τίς δωρεές του. Διότι οὔτε κι ἐμεῖς δέν ἐπιθυμοῦμε τόσο τή σωτηρία μας, ὅσο αὐτός ἐπείγεται νά μᾶς τήν χαρίσει. Τό ἔλεος καί ἡ ἀγάπη του βρίσκουν δρόμο μέσα στή μετανοημένη καρδιά καί τήν σώζουν.

Τί δυνατό δικαίωμα γιά τή σωτηρία μᾶς ἔχει παραχωρήσει, στ' ἀλήθεια, ὁ Κύριος! Ἄν μέ τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος παλεύει μέ τόν Θεό, μέ τή μετάνοια μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι κατανικᾶ τόν Παντοδύναμο.

Ἀλλά μιά τέτοια δύναμη, εὔλογο εἶναι ὅτι προϋποθέτει πολύ κόπο ἐκ μέρους μας. Δέν εἶναι εὔκολο νά νικήσουμε τόν Θεό καί νά ἀλλάξουμε τίς βουλές του. Γιά νά μᾶς χαρίσει ὁ Κύριος αὐτή τήν ἀσύλληπτη νίκη, χρειάζεται νά δείξουμε «ἔργα» μετανοίας. Καί τά ἔργα τῆς δικῆς μας μετανοίας εἶναι ἡ πίστη, ἡ συναίσθηση καί ἡ διόρθωση, ἡ προσευχή καί ἡ ἐξομολόγηση, ἡ νηστεία.

Ὅλα αὐτά ὀνομάζονται στή Γραφή μέ μιά πολύ παραστατική λέξη, πού κρύβει μέσα της ἔντονη προσπάθεια καί βαθειά ἀποφασιστικότητα· λέγονται ἐπιστροφή. Εἶναι ἡ μόνη κίνηση πού ἀναγκάζει τόν Θεό σέ μετάνοια, ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἰερεμίας· «Πέρας λαλήσω ἐπί ἔθνος ἤ ἐπί βασιλείαν τοῦ ἐξᾶραι αὐτούς καί τοῦ ἀπολλύειν, καί ἐπιστραφῇ τό ἔθνος ἐκεῖνο ἀπό πάντων τῶν κακῶν αὐτῶν, καί μετανοήσω περί τῶν κακῶν, ὧν ἐλογισάμην τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς» (18,7-8). Εἶναι ἡ μόνη κίνηση πού κάνει τόν Πατέρα νά βγεῖ τρέχοντας στό δρόμο καί νά ἀγκαλιάσει καί νά φιλήσει τόν ἄσωτο γιό πού ἐπιστρέφει κοντά του.

Πῶς ὅμως συμβαίνει νά μετανοεῖ ὁ Θεός; Μιά ἄποψη εἶναι ὅτι ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ ἕνα παιχνίδι ἀγάπης μαζί μας, ἕναν τρόπο ἀγωγῆς καί ἐκπαιδεύσεώς μας. Ὁ Θεός λαλεῖ μέ παιδιά καί γι' αὐτό, ὅταν μᾶς ἀπειλεῖ, προσποιεῖται ὅτι δέν εἶναι προγνώστης, ἀλλά μᾶς ἀπειλεῖ, σάν νά μιλοῦσε σέ βρέφη· καί ὅταν μπροστά στήν ἀπειλή ἐμεῖς μετανοοῦμε, ἐκεῖνος μᾶς λέει «μετανοῶ». Ὁ Θεοδώρητος διευκρινίζει ὅτι ὁ Θεός δέν μετανοεῖ ὅπως ἐμεῖς, διότι δέν μπορεῖ νά θέλει ἄλλο τώρα καί ἄλλο ὕστερα. Ἁπλῶς, στή δική μας μετάνοια χαρίζει τή μετάνοιά του, ὀνομάζοντας μετάνοια τή μεταβολή τῆς ἀπειλῆς. Κακία δέ, γιά τήν ὁποία μετανοεῖ, δέν ἐννοεῖ βέβαια κάποια δική του φαυλότητα, λέει πάλι ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἀλλά «τήν κακωτικήν ὀργήν», τήν ἀπειλή τῆς τιμωρίας, κατά τόν Θεοδώρητο.

Εἶναι, λοιπόν, ἡ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἡ συγγνώμη πού σταλάζει ἀπό τή χάρη του, σύμφωνα μέ τήν ὐπόσχεσή του ὅτι «καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψα 50,19). Εἶναι ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἡ συμφιλίωση καί ἡ καταλλαγή μας μέ τόν Θεό, εἶναι τέλος ἡ μεσιτεία του Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἔγινε «ὁ ἱλασμός περί τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Α΄ Ἰω 2,2). Καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἠ μετάνοια τοῦ Θεοῦ ἐκφράζεται καί πραγματώνεται στή ζωή μας εἶναι τό μυστήριο, στό ὁποῖο οἰκονόμησε ὁ Θεός νά ἀποθέτει ὁ ἄνθρωπος τή δική του μετάνοια μπροστά στόν πνευματικό. Ἐκεῖ, κάτω ἀπό τό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, ἡ μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου συναντᾶ τή μετάνοια τοῦ Θεοῦ καί συντελεῖται ἡ λύτρωση.

Στήν πραγματικότητα ὁ Θεός μένει πάντοτε ὁ ἴδιος· ἀναλλοίωτα ἐλεήμων καί αἰώνια ἀγαπῶν. Ἡ ἁμαρτία ὅμως μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό κοντά του, παρεμβάλλει ἀνάμεσά μας ἕνα πέπλο σκότους, δημιουργεῖ γύρω μας μιά ἀποπνικτική ἀτμόσφαιρα· μέ ἕνα λόγο, μᾶς ἐγκλωβίζει στό χῶρο τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ὁ χῶρος τῆς ὀργῆς. Οἱ ἀκτῖνες τῆς θείας χάριτος δέν φθάνουν ἐκεῖ καί τό παντοειδές κακό ἄγριο χυμᾶ πάνω μας. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος πού ἀμετανόητα ἁμαρτάνει, χτίζει μέ τά ἴδια του τά χέρια τήν κόλασή του.

Ἡ μετάνοια εἶναι τό συγκλονιστικό ἐκεῖνο ρῆγμα πάνω στό ἀπροσπέλαστο φράγμα τοῦ χωρισμοῦ μας ἀπό τόν Θεό, πού τό καταφέρουν τά δάκρυα τῆς καρδιᾶς μας. Μέσα ἀπό τή ρωγμή τῆς συντριβῆς μας περνᾶ ὁ Θεός καί μᾶς ἀγκαλιάζει. Μέσα ἀπό τό ἄνοιγμα τῆς ἐξομολογήσεώς μας ἐλευθερώνεται ἡ ψυχή μας καί ἐγκαθίσταται στή χώρα τοῦ ἐλέους καί τῆς μακροθυμίας. Μέ τή μετάνοιά μας γινόμαστε εὐνοούμενοι τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι πολύ ὠφέλιμο νά σκεπτόμαστε πάντοτε τή μετάνοια τοῦ Θεοῦ. Νά τήν ἐπικαλούμαστε καί νά προσπαθοῦμε νά τήν κερδίσουμε μέ ὅλα τά μέσα πού θέτει στή διάθεσή μας ἡ Ἐκκλησία. Καί νά μή ξεχνοῦμε ὅτι εἶναι πόθος καί ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ νά νικοῦμε τήν ὀργή του, γιά νά ὑπερισχύει τό ἔλεός του πάνω μας.

Και αν θέλετε μετά, διαβάστε κι αυτό μαζί με τα σχόλια.

Χορτάσαμε από "σχέσεις" και "τρόπους υπάρξεως" με τις ετερότητες, διαφορετικότητες, αγαπητικότητες, ερωτικότητες, συναφειακότητες, προσωπικότητες κλπ. Όλοι αυτοί οι πολυλογάδες και γραφιάδες, δεν τόλμησαν ποτέ να μας πουν για ... μετανοϊκότητα. Η βλακότητα θα γινόταν καταφανής. Άφησαν τη μετάνοια έξω από τα ενδιαφέροντά τους και διαβουκόλησαν το ποίμνιο των πιστών. Ότι ο Θεός ανταποκρίνεται στη μετάνοια του ανθρώπου και μετανοεί και ο ίδιος, δεν τους απασχόλησε. Έπρεπε να μάθουμε πρώτα τη θεολογία του έρωτα και της αγαπητικότητας. Ο Θεός είναι αγάπη, εκεί κόλλησε η βελόνα του "εκκλησιαστικού γεγονότος". Ότι ο Θεός είναι αγάπη, όταν ο άνθρωπος είναι μετάνοια, δεν μας το είπαν και κυλιόμαστε όλοι στο βούρκο όπως τα γουρούνια.

Ο Νώε ήταν εκείνος μόνος από τον οποίο "μέσα ἀπό τή ρωγμή τῆς συντριβῆς της καρδιάς του πέρασε ὁ Θεός καί τον ἀγκάλισε", όπως γράφει και ο καθηγητής Στέργιος Σάκκος. "Εύρε χάριν εναντίον Κυρίου του Θεού". Σήμερα τι γίνετα; Γιατί αφήνουμε ανενέργητη τη μεσιτεία του Χριστού και οι πύλες της μετανοίας παραμένουν κλειστές;

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Αγαπητέ κύριε,

Το τελευταίο πράγμα που θα έγραφα και θα υποστήριζα σήμερα είναι το "θεοί εστε", όπως και το "η βασιλεία των ουρανών εντός υμών εστι". Είναι περιληπτικός αυτός ο λόγος, κρύβει όμως μέσα του δυσθεώρητο ύψος καθώς και τεράστιους κινδύνους.

Μιλούν σήμερα για "θέωση" και αγιοπνευματικές εμπειρίες. Η γνώμη μου όμως είναι ότι ζητούμενο δεν πρέπει να είναι αυτό. Ζητούμενο είναι άλλο, πράγματα βασικά, στοιχειώδη, απαραίτητα, που ούτε καν γνωρίζουμε ή τα θεωρούμε αυτονόητα.
Αναφέρθηκα στο θέμα της θρησκείας για να δείξω ότι μπορεί να νομίζουμε ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, να λέμε ότι πιστεύουμε "εις μιαν αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν εκλησίαν" θεωρώντας εαυτούς ιαθέντες (από την αρρώστια της θρησκείας), ενώ βρισκόμαστε σε πλάνη ολέθρια. Αυτό δεν είναι αρρώστια που σκοτώνει εμάς τους ίδιους. Είναι μολυσματικότατη ασθένεια που διασπείρεται ταχύτατα και δολοφονεί πνευματικά άπειρους ανθρώπους.

Η εκκλησία δεν βγήκε από το πουθενά. Προϋπήρχε η θρησκεία διότι προϋπήρχε το συναίσθημα και η συνείδηση του θείου. Σε άλλους λαούς αδιαφοροποίητο, σε έτερους διαφοροποιημένο και εγγύτατα προς το όντως συναίσθημα και την αληθή συνείδηση. Το συναίσθημα - ή αν θέλετε η συνείδηση - είναι ισοδύναμο και ταυτόσημο της θρησκείας και αυτό είναι το κίνητρο που ωθεί τον άνθρωπο στην αποκατάσταση του "αρχαίου κάλλους", στην ένωσή του με το Θεό, και στο "θεοί εστε" κατά χάριν. Κατά χάριν γινόμαστε θεοί και κατά χάριν γνωρίζουμε ότι όπου θρησκεία εκεί και συναίσθημα. Δεν διαφοροποιείται το συναίσθημα σε θρησκευτικό, εκκλησιαστικό, κοινωνικό, όπως το έφτιαξε η ψυχολογία και ο ψυχολογισμός. Το συναίσθημα, δηλαδή η θρησκεία, εποίησε την εκκλησία. Είναι καταστροφικό και απόλυτα διεστραμένο να λέμε ότι η θρησκεία είναι αρρώστια και ότι η εκκλησία μας θεραπεύει. Μια εκκλησία που έχει εξουδετερώσει τη θρησκεία, έχει δολοφονήσει το συναίσθημα. Αποκτηνώνει τον άνθρωπο, τον κάνει θηρίο, και η κοινωνία νοσεί βαρύτατα. Κύριο χαρακτηρηστικό της η αναίδεια, το θράσος, η αναισχυντία, οι φόνοι, οι ληστείες και πλείστα άλλα, που όλοι τα ζούμε σήμερα. Και παρ΄ όλα ταύτα, έχουμε μια εκκλησία που επιμένει στην αποθρησκειοποίηση της πίστης και διαδίδει το "ενάντια στη θρησκεία" ως έργο ευάρεστο!

Τις ευθύνες για όλο αυτό το κατάντημα με τη σχιζοφρενική αντίφαση "η εκκλησία ενάντια στη θρησκεία", θα πρέπει να τις αναζητήσουμε και να τις αποδώσουμε σε αυτούς που μας παραπλανούν με το "εκκλησιαστικό γεγονός" και τις εξ αυτου (και αυτών) εμπειρίες θεώσεως! Ενάντια στη θρησκεία, σημαίνει ενάντια στο Θεό, σημαίνει ενάντια στην Εκκλησία σημαίνει ενάντια στον Άνθρωπο.

"Δός αυτοίς Κύριε κατά τα έργα αυτών και κατά την πονηρίαν των επιτηδευμάτων αυτών".

Με εκτίμηση

ΤΑ ΣΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ

Ένας έγραφε : "Βρίσκονται στα σαγόνια του καρχαρία και αυτές οι σέχτες ξιφομαχούν υστερικά για το αν η Ορθοδοξία είναι «Εκκλησία» ή «Θρησκεία»!!!!"

Κι εγώ του απάντησα :

Στα σαγόνια του καρχαρία βρίσκεσαι όταν σε πετάξουν από το βαπόρι ή αν το βουλιάξουν. Αυτοί που μας έριξαν κάτω και βούλιαξαν τη θρησκεία, "δια την νοητήν ναυν της εκκλησίας" απορούν και θλίβονται. Σαρκάζουν όμως και όσοι δεν βλέπουν ότι το καράβι ήταν "ποστάλι" και όχι δεξαμενόπλοιο πολιτικής σκέψης (think tanker) όπως το ήθελαν. Γράμματα κουβαλούσε το ένα, σκέψεις το άλλο.

Θλίβομαι κι εγώ. Οι σέχτες φτιάχνονται όταν οι βάρκες δεν παίρνουν άλλους, θα μπατάρουν και θα μας φάνε όλους οι καρχαρίες. Ας φάνε λοιπόν αυτούς που δεν χωράνε.

Πώς βρεθήκαμε στη θάλασσα, ποιός και πώς βούλιαξε το καράβι, δεν μας νοιάζει. Τι να έφταιγε άρα γε, τα γράμματα ή οι σκέψεις; Το "ποστάλι" ή το τάνκερ;

Ας τελειώσω με ένα ανέκδοτο της λαϊκής κυπριακής θυμοσοφίας. Πάει κάποιος σε μια τσιγγάνα να του πει τη μοίρα του κι αυτή του απαντά : Η μοίρα σου είναι καλή, αλλά ο νούς σου κακορίζικος (στα κυπριακά, "σόρτα σου καλή, νους σου κακορίζικος").

Συνέχεια στο "Θρησκεία και Άνθρωπος "

Ονομάζεται Αλέξανδρος, δεν τον γνωρίζω και έγραψε ένα σχόλιο (είχα κι εγώ γράψει κάτι) στο θέμα : "Άνθρωποι και θυσίες". Ο αρθρογράφος διαπραγματευόταν το ζήτημα της θρησκείας σε αντιπαραβολή με την εκκλησία και σημείωνε : "Τις θρησκείες και τα συστήματα τις ιδρύουν οι άνθρωποι. Την Εκκλησία την ίδρυσε ο Θεός" (βλ. Μόσχος Λαγκουβάρδος, Μικρά Δοκίμια)

Ως προς το δικό μου σχόλιο, οπωσδήποτε σύντομο, έγινα αναλυτικότερος γράφοντας διεξοδικά τα : "Θρησκεία και Άνθρωπος", "Θρησκευτικότητα και εκκλησιαστικιό γεγονός" και το "Οι αντίπαλοι της θρησκείας συνοδοιπόροι του οικουμενισμού", τα οποία μπορεί ο αναγνώστης να τα διαβάσει στην ιστοσελίδα αυτή. Συμπληρώνω κάτι ακόμη με αφορμή το σχόλιο του Αλέξανδρου στα "Μικρά Δοκίμια" του κ. Μ. Λαγκουβάρδου. Και αυτό είναι το "Συνέχεια στο Θρησκεία και Άνθρωπος".

Αλέξανδρος : "Μπορεί να κάνω λάθος αλλά νιώθω ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα.
Νομίζω λοιπόν ότι με τον όρο θρησκεία εννοούμε την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για αναφορά στον Θεό μια που ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του να είναι αυτόνομος."

Κυπριανός Χ : Ακριβώς, είναι όπως το γράφεις Αλέξανδρε. Απλά είναι τα πράγματα. Και να συμπληρώσω κάτι ακόμα ως προς την "έμφυτη ανάγκη" και το "αυτόνομος". Γιατί είναι έμφυτη και γιατί είναι ανάγκη;

Διότι πλασθήκαμε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση και αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πλάσθηκε για να έχει ανάγκη και ανάγκες. Αποστρέφεται εκ φύσεως τα δεσμά της ανάγκης, δεν είναι αυτή η φύση του. Ανενδεής είναι ο Θεός, δεν έχει ανάγκες, και δεν μας δημιούργησε (κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση) για να είμαστε δεσμώτες της ανάγκης, της χρείας. Οι πατέρες της Εκκλησίας ονομάζουν "επείσακτη" την ανάγκη, κάτι δηλαδή που επήλθε μετά την παρακοή των πρωτοπλάστων. Τότε εισήλθε στον κόσμο η "χρεία" η οποία έκτοτε δεσμεύει και τη φύση και τον άνθρωπο.

Αυτή είναι η "έμφυτη ανάγκη" της θρησκείας και αυτό κομίζει το σωτήριο άγγελμα της θείας Ενανθρώπισης. Τη λύτρωση του ανθρώπου από αυτά τα δεσμά, που είναι τα δεσμά της αμαρτίας. Δεν αίρονται βεβαίως οι ανάγκες, αλλά όπως έλεγε και ένας γέροντας μοναχός, η μόναδική ανάγκη που έχω, είναι η επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού, άλλο τίποτα δεν μου χρειάζεται.

Και ως προς την "αυτονομία", όλοι διαισθανόμαστε ότι υπάρχει κάτι που μας ξεπερνά, ότι πίσω από τα αισθητά και τα αόρατα, υπάρχει ο Δημιουργός των όλων και όχι η συμπαντική σκόνη.

Καταλαβαίνεις τώρα τι σημαίνει να μας λένε οι πανεπιστημιακοί και οι άλλοι θεολόγοι, ότι ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να μας γιατρέψει από την αρρώστια της θρησκείας. Ήρθε δηλαδή για να μας αφαιρέσει την έμφυτη ανάγκη που όλοι έχουμε για τον Θεό, την έμφυτη συναίσθηση ότι δεν είμαστε αυτόνομοι. Να πάψουμε να διαισθανόμαστε τι είχαμε και τι χάσαμε : Την άμεση γνώση και επαφή μας με με τον Θεό. Μας προτείνουν, αρνούμενοι τον όρο της "θρησκείας", να μη ζητάμε αυτό που μας προσέφερε ο ίδιος Θεός "γενόμενος άνθρωπος, ίνα θεόν τον άνθρωπον απεργάσεται". Είναι η καλύτερη μέθοδος άρνησης του Θεού δι΄ αυτού του ίδιου του Θεού, όπως βέβαια μας τον παρουσιάζουν (εξολοθρευτής της ιοβόλου θρησκείας). Είναι με άλλα λόγια, αυτό που μας προτείνουν, η "εκκλησία" που μιλεί για τον Θεο αρνούμενη και χωρίζουσα τον άνθρωπο από τον Θεό, είναι μια "εκκλησία" χωρίς Θεό. Και δυστυχώς το λένε, το υποστηρίζουν και το γράφουν, άνθρωποι δικοί μας και δη ορθόδοξοι θεολόγοι. Αν είναι δυνατόν! Μη μου πεις ότι εδώ δεν ταιριάζει η ουαί : " γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον, και όταν γένηται, ποιείτε αυτόν υιόν γεένης διπλότερον υμών".

Στη συνέχεια ο κ. Μόσχος Λαγκουβάρδος παρατήρησε :

ΜΛ : "Νομίζω ότι πρέπει να γίνει κάποια διευκρίνηση των όρων που χρησιμοποιούμε, γιατί ξέρω την αγάπη σας για την φίλη Ορθοδοξία."

ΚΧ : Ασφαλώς, κύριε Λαγκουβάρδο, πρέπει να γίνει διευκρίνιση των όρων. Σωστά γράφετε ότι στο Σύμβολο της Νικαίας λέμε, πιστεύουμε και ομολογούμε, "εις Μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν, εκκλησίαν".

Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά και να λέμε : "εις μιαν θρησκείαν". Η εκκλησία είναι η φανέρωση του αφανούς, το ορατόν του αοράτου Ποιητή της γης και του ουρανού. Δεν εξαφανίζει το ορατόν (εκκλησία) το αόρατον (θρησκεία) και το αόρατον (θρησκεία) δεν διασκορπίζει, δεν τεμαχίζει, το ορατόν (εκκλησία). Η θρησκεία συνέχει την εκκλησίσα και η εκκλησία συνέχεται και συνέχει τη θρησκεία. Πάντα ταύτα εν Πνεύματι αγίω, εκ του Πατρός εκπορευομένου, ζωοποιού και ενοποιού.

Κατ΄ επέκταση, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι μια είναι η Θρησκεία, όπως είναι Εις και ο τριαδικός Θεός. Μια είναι επίσης και η Θεολογία, δεν υπάρχουν πολλές, όπως είναι μια και η κατά Θεόν φιλοσοφία (για να μη χαλάσουμε τη διάθεση των φιλοσόφων και φιλοσοφούντων).

Αυτά όμως όλα έπαψαν να ισχύουν αφ΄ ης στιγμής παγιώθηκε, λόγω πρωτείου, η αίρεση του φιλιόκβε. Μετά, ήρθε από κοντά και ο προτεσταντισμός και σήμερα "ψαχνόμαστε", κατά το κοινώς λεγόμενο. Ας ψάχνονται οι άλλοι, εμάς δεν μας αφορά, και ας προσπαθούν να αποθρησκειοποιηθούν εκείνοι, οι οποίοι έχουν ήδη αποχριστιανοποιηθεί. Τι μας ενδιαφέρει εμάς και τι ενδιέφερε τον π. Ρωμανίδη και τους μαθητές του, η δική μας αποθρησκειοποίηση. Αυτοί που κομμάτισαν το χριστιανισμό και εκκόλαψαν την αθεΐα, στην οποία είναι βουτηγμένη η Δύση, έβαλαν στο σημάδι και τη θρησκεία. Να την εξουδετερώσουν ολωσδιόλου, τάχα μου, εν ονόματι της Εκκλησίας. Δεν έφθανε η αθεΐα, ήθελαν και την αθρησκεία.

Αν αυτό δεν είναι βλασφημία κατά του αγίου Πνεύματος, τότε ποια άλλη είναι; Αυτό γιατί δεν το κατάλαβε ο π. Ρωμανίδης και εξακολουθούν να μη το καταλαβαίνουν και οι μαθητές του;

Οι αντίπαλοι της θρησκείας συνοδοιπόροι του οικουμενισμού

(Πρόσφατη φωτό 2019)

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα οξύμωρο και ακατανόητο φαινόμενο. Οι αντίπαλοι του οικουμενισμού να είναι και αντίπαλοι της θρησκείας. Έχουμε δηλαδή και τους άθρησκους χριστιανούς, τους χριστιανούς χωρίς θρησκεία (δηλώνουν όμως ορθόδοξοι) οι οποίοι καυχώνται για το "εκκλησιαστικό γεγονός" το οποίον είναι το μόνο που γιατρεύει τον άνθρωπο από το νόσημα της θρησκείας. Νόσημα από το οποίο υποφέρει ο δυτικός χριστιανισμός και οι εκδυτικισμένοι (παπικοί, ουνίτες, προτεστάντες) Ορθόδοξοι. Οι υγιείς νέοι ορθόδοξοι (νεοορθόδοξοι) μας προτείνουν την εκκλησιαστικότητα, έναντι της θρησκευτικότητας. Μας λένε ότι αυτό είναι η αιτία για τον αποχριστιανισμό της Δύσης : Η θρησκευτικότητα. Την εκκλησιαστικότητα όμως, όρος ασαφής που ξενίζει, την αποκαλούν διαφορετικά. Την ονομάζουν "εκκλησιαστικό γεγονός" και ισχυρίζονται γράφοντας περίεργα, περίτεχνα, αντιφατικά και ακατανόητα, ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. Είναι εκκλησία, είναι εκκλησιαστικό γεγονός, δηλαδή εκκλησιαστικότητα! Τυπικοί φορείς και διαφημιστές του "γεγονότος" οι π. Ρωμανίδης, ο σεβ. Ιερόθεος Βλάχος, ο π. Μεταλληνός και ασφαλώς ο κ. Γιανναράς.

Ο Δυτικός αποχριστιανισμός έγινε και δικός μας, διότι άλλαξαν τη θρησκεία μας προοδευτικά και ύπουλα από τότε που η Ελλάδα στάθηκε στα πόδια της. Οι Φαρμακίδης, Καΐρης, Ιωνάς King και ο συνεργάτης του ο Hill, είναι μερικά ονόματα των πρωτεργατών της αλλοτρίωσης. Το έργο τους δυστυχώς το συνέχισαν και άλλοι - ποτέ μη ξεχνάμε τι έγινε το 1920-24 - αλλά με ορθόδοξες, υποτίθεται, προδιαγραφές. Η πανεπιστημιακή (και η επισκοπική) αλλυλεγύη και συναδελφικότητα, δεν τους επέτρεπε να καταγγέλλουν τις αντορθόδοξες διδασκαλίες, τις προερχόμενες από την πανεπιστημιακή καθέδρα ή εκ του άμβωνος. Το έργο αυτό το συνεχίζουν σήμερα - ακούσια θέλω να πιστεύω - όλοι όσοι προσπαθούν να αντικαταστήσουν την θρησκευτικότητα (θρησκεία) με την εκκλησιαστικότητα (εκκλησιαστικό γεγονός) συμβαίνει δε αρκετοί από αυτούς να είναι και σφοδροί αντίπαλοι του οικουμενισμού. Αλλά εν αγνοία τους - θέλω πάλι να πιστεύω - αποδεικνύονται οι καλύτεροι σύμμαχοι και συνοδοιπόροι του οικουμενισμού. Με ποιό τρόπο, ας το δούμε συνοπτικά.

Το πρόβλημα που έχουμε, όσο τουλάχιστον μας αφορά, δεν εντοπίζεται στη θρησκεία. Εντοπίζεται σε αυτούς που θέλουν να εκφράσουν την Εκκλησία με λογισμούς για την εκκλησία αλλά πέραν και μακράν του Θεού. Ρίχνουν όλο το φταίξιμο στη θρησκεία λέγοντας ότι ο Χριστός ήρθε για να την καταργήσει. Μα, αν ήταν έτσι, τότε ο Χριστός έπρεπε να καταργήσει το Νόμο, έπρεπε να καταργήσε τη φιλοσοφία, έπρεπε να καταργήσει και το λόγο, για να αρχίσουμε να μιλάμε μια άλλη γλώσσα. Αν όμως η ενανθρώπιση του Κυρίου προφητεύεται στην Παλαιά Διαθήκη, προφητεύεται φυσικά και η Εκκλησία : "Διηγήσομαι τὸ ὄνομά σου τοὶς ἀδελφοίς μου, ἐν μέσῳ ἐκκλησίας ὑμνήσω σε ... ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλη ἐξομολογήσομαί σοί" (Ψ. κα΄). Μήπως αυτά προφητεύουν την κατάργηση της θρησκείας; Ασφαλώς όχι. Διότι αν το θρησκευτικό στοιχείο, το θρησκευτικό γεγονός, η θρησκευτικότητα, υπάρχει στη Παλαιά Διαθήκη, σημαίνει ότι συνυπάρχει και το "εκκλησιαστικό γεγονός" (εκκλησιαστικότητα). Αν καταργήσουμε το θρησκευτικό γεγονός - τη θρησκευτικότητα έστω - τούτο ισοδυναμεί με την κατάργηση και του εκκλησιαστικού γεγονότος. Ισοδυναμεί ακόμη με την κατάργηση της Παλαιάς Διαθήκης και το χειρότερα, αρνούμαστε το άγιον Πνεύμα "το λαλήσαν δια των Προφητών". Είναι αυτά τα πράγματα σοβαρά;

Σε παρένθεση τώρα. Είναι να απορεί κανείς με τους σύγχρονους λόγιους ιεράρχες ή ακαδημαϊκούς, οι οποίοι όπως έγραψα είναι σφοδροί αντίπαλοι του οικουμενισμού. Δίνουν μάχες για την Ορθοδοξία, για την Εκκλησία, και παράλληλα τα αποψιλώνουν αυτά από το θρησκευτικό τους περιτείχισμα. Όχι, φωνάζουν, ο Χριστιανισμός - για μας η Ορθοδοξία και η πίστη μας - δεν είναι θρησκεία, είναι εκκλησία. Ό,τι έχει σχέση με τη θρησκεία, μας λένε, είναι μια σαχλή και επιδερμική συναισθηματικότητα. Ενώ, συμπληρώνω τώρα εγώ, ό,τι έχει σχέση με την τέχνη, με την αισθητική (βάζουμε μέσα τον Τσιτσάνη και επιλεκτικά άλλους αοιδούς του λαϊκού πενταγράμμου, κάποιους φιλότεχνους, καλλιτέχνες και τα έργα τους), προάγει το γνήσιο, το πηγαίο και αυθεντικό συναίσθημα. Το "εκκλησιαστικό γεγονός" είναι συνάμα καλλιτεχνικό και αυτό διαπλάθει το πραγματικό συναίσθημα. Η θρησκευτικότητα είναι υπεύθυνη για την "φαντασιακή ερμηνεία των πάντων και τη συναισθηματική προσέγγιση του βίου" (βλ. Μητρ. Ναυπάκτου "Η αρρώστια της θρησκείας" εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Χριστούγεννα 2001). Να καταργήσουμε λοιπόν τη συναισθηματική προσέγγιση του βίου και στη θέση της να βάλουμε την αγαπητική προσέγγιση. Πώς θα το κάνουμε, θα μας το πουν οι ψυχίατροι.

Η παρένθεση κλείνει και συνοψίζω. Τίποτα από όλα αυτά δεν κατάργησε ο Χριστός. Συμπλήρωσε το Νόμο, προσδιόρισε επακριβώς τη σοφία του Θεού ("τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι") και την προς αυτήν φιλία (φιλοσοφία). Ανέδειξε κυρίαρχο το λόγο. Με αυτό τον τρόπο οικοδομήθηκε η εκκλησία, όχι από τα υλικά αποσάθρωσης της θρησκείας. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε να είναι αποτελεσματικός ο αγώνας κατά του οικουμενισμού και στο ποσοστό όπου η Εκκλησία αποτελεί σημαντικό παράγοντα του κοινωνικού ιστού, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Νέα Παγκόσμια Αταξία, οφείλουμε να αναθεωρήσουμε ριζικά τις προτεινόμενες κατηχήσεις "ενάντια στη θρησκεία" : Τη θρησκεία των πατέρων μας, την εκκλησία και την πίστη των πατέρων μας.